Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Λογο-Παίγνια

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Φανταστικό 

Φλωράκης Ηλίας: Αναζήτηση

 

 -"Τί θα έκανες αν πέθαινα

     Κάπως έτσι άρχιζε πάντα. Με μια υποθετική ερώτηση. Ο Α. είναι συγγραφέας. Έχει εκδώσει αρκετά βιβλία με ιστορίες καθημερινής τρέλας. Όλες, ξεκινώντας από την δική του. Διδάσκει Ψυχολογία της Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Π. και ο μισθός του ικανοποιητικός, του πληρώνει το νοίκι, τις κάρτες, το δάνειο και φυσικά το φαγητό. Δεν θα μπορούσε να ζητήσει τίποτα παραπάνω από μία και μόνο δουλειά. Η έκδοση των βιβλίων τού προσθέτει ένα σεβαστό ποσό κάθε εξάμηνο στον λογαριασμό του, ενώ κάποιες μικρές ιστορίες ερωτικού περιεχομένου που δημοσιεύονται κατά καιρούς, του δίνουν την ευχέρεια για μερικά επιπλέον έξοδα. Δεν χρειάζεται πλέον την προσωπική επαφή με τους εκδότες του και το τρέξιμο της αναγνώρισης. Έχει γίνει διάσημος και έτσι μπορεί πλέον να συμπεριφέρεται ιδιότροπα. Και το ίντερνετ του δίνει αυτήν τη δυνατότητα. Τώρα, κάθεται απορροφημένος στο γραφείο του. Στοίβες από χαρτιά με χειρόγραφες σημειώσεις βρίσκονται μπροστά του, ενώ η αγαπημένη του πένα παίζει σαν ταχυδακτυλουργικό κόλπο στα δάχτυλά του. Είναι σπάνιες οι φορές που επιλέγει να γράψει στο χαρτί. Αλλά αυτές οι σκέψεις δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν και να συγκροτηθούν διαφορετικά. Το χαρτί και η πένα έχουν μια μαγεία, μια νοσταλγία και μια θλίψη που τονίζουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό. Ο φωτισμός είναι χαμηλός. Ένα πορτατίφ βρίσκεται δίπλα σε μια στοίβα από βιβλία και λεξικά, με φως λίγο δυνατότερο από ένα μικρό κηροπήγιο τριών θέσεων. Το φως όμως διαχέεται και πολλαπλασιάζεται από τον παλιό καθρέφτη δίπλα του. Ένας καθρέφτης, με δράκους σκαλισμένους στην κορνίζα του, τόσο παλιός και με τόσες εικόνες να έχει δει, που η πείρα του μπορεί να δημιουργήσει το είδωλο και του αόρατου κόσμου. Τον κόσμο και τις σκεπτομορφές που δημιουργεί ο Α. κάθε φορά που κάθεται στο γραφείο του. Ένα καθρέφτισμα της ψυχής του.

 -"Τί είπες

     Μια μορφή στο κρεβάτι ανασηκώνει τα ελαφριά σκεπάσματα που διαγράφουν μια πληθωρική, γυναικεία σιλουέτα. Τα σενάρια του Α. βασίζονται σε υποθετικές εξελίξεις. Όλες οι ιστορίες που έχουν γραφτεί, εκτός από τις βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα, είναι μια υποθετική εξέλιξη κάποιου γεγονότος. Αλλά ο Α. ίσως είναι από τους μόνους συγγραφείς που εξελίσσει στο μυαλό του όλες σχεδόν τις υποθετικές εκβάσεις μιας ιστορίας, προτού καταλήξει σε αυτή που θα γράψει τελικά στο χαρτί. Και όταν το μυαλό του στέρευε ή κολλούσε και δεν μπορούσε να σκεφτεί άλλη υποθετική εξέλιξη, αρκούσε η εξωτερίκευση μιας ερώτησης για να ανάψει το φιτίλι. Η Γ. συνήθιζε να απαντάει αδιάφορα και αυθόρμητα. Τον βοηθούσε περισσότερο έτσι. Κάποτε, εκείνη, αγχωνόταν και ανησυχούσε. Έπαιρνε τις ερωτήσεις του περισσότερο σοβαρά από όσο χρειαζόταν. Τον πρώτο καιρό μάλιστα της σχέσης τους, που δεν τον ήξερε ακόμα, αρπαζόταν και ανησυχούσε, κυρίως με ερωτήσεις που είχαν σαν θέμα τους δεσμούς, την απιστία και τον χωρισμό. Νόμιζε πως ήθελε να της πει κάτι στα πλάγια. Να την διώξει, να την αντικαταστήσει. Αργότερα κατάλαβε ότι αυτή ήταν μία από τις διαδικασίες του. Να βρει μια εκδοχή που θα σκεφτόταν κάποιος άλλος και ίσως του είχε ξεφύγει. 'Ασχετα αν θα την απόρριπτε στο τέλος. Αλλά αυτή τη φορά η κατάσταση ήταν λίγο διαφορετική.

 -"Είπα, τί θα έκανες αν πέθαινα; Τί δεν κατάλαβες

     Ένα γυναικείο κεφάλι με μαύρα μακριά μαλλιά και χλωμό πρόσωπο, ξεπροβάλει κάτω από τα σκεπάσματα και τον κοιτάζει με ένα σκοτεινό βλέμμα. Δεν ήταν ότι δεν κατάλαβε την ερώτηση. Απλά την είχε πάρει ο ύπνος και δεν είχε ακούσει. «Θα κοιμόμουν ήσυχη», σκέφτηκε, αλλά δεν το εξωτερίκευσε. Δεν θα ήταν η απάντηση που περίμενε και αυτό θα τον έκανε να σκάσει σαν πυροτέχνημα. Δεν ήταν ότι περίμενε μια συγκεκριμένη απάντηση. Απλώς σε τέτοιες στιγμές, που ο Α. είναι απορροφημένος, δεν καταλαβαίνει από αστεία. Σαν να ξυπνάει από έναν βαρύ λήθαργο και δεν έχει ακόμα πλήρη επαφή με την πραγματικότητα. Στην αρχή τουλάχιστον. «Αν πέθαινες... θα χανόμουν», ξανασκέφτεται πιο σοβαρά και το πρόσωπό της παίρνει μια στιγμιαία έκφραση μελαγχολίας που φαίνεται εξώκοσμη στα μάτια του καθρέφτη.

 -"Μ' είχε πάρει ο ύπνος. Εξήγησέ μου".

     Ο Α. γυρνάει και της ρίχνει μια ματιά μέσα από τον καθρέφτη. «Είσαι τόσο γλυκιά», σκέφτεται. Τα γουρλωμένα μάτια της, δεν του δίνουν περιθώριο αμφιβολίας.  Είχε ξεχαστεί χαμένος στις σκέψεις του κι ήδη είναι περασμένες τρεις. Συλλογίζεται πως ακόμα κι ένα τέτοιο αγγελικό πλάσμα έχει ανάγκη από λίγον ύπνο, αλλά δεν μπορεί να αναιρέσει το γεγονός ότι την ξύπνησε ήδη. Απορροφιέται από τις σκέψεις του. Να της εξηγήσει. Παλιότερα έδινε περισσότερα στοιχεία και παραμέτρους στην υποθετική ερώτηση του βάζοντας την Γ. στην ατμόσφαιρα του κόσμου που προσπαθούσε να δημιουργήσει. Η Γ. ξεφύλλιζε περιοδικά συνήθως ή διάβαζε  κάποιο βιβλίο μέχρι αργά συνοδεύοντάς τον στις περιπλανήσεις του. Όταν της το ζητούσε.

 -"Είσαι στο μαιευτήριο. Τί θα έκανες αν πέθαινα λίγο μετά τη γέννα του παιδιού; Την ίδια μέρα ας πούμε".

     Δεν έχει σκεφτεί ποτέ της ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν της έχει περάσει καν από το μυαλό πως υπήρχε αυτή η πιθανότητα στη ζωή της. Να μείνει έγκυος.

 -"Δεν θέλω να σκέφτομαι δυσάρεστα πράγματα".

 -"Έλα, θα έχει ενδιαφέρον".

     Η παιδιάστικά ικετευτική έκφρασή του Α. της δείχνει ότι δεν θα την αφήσει σε ησυχία, αν δεν ικανοποιήσει πρώτα την ανάγκη του. Ανασηκώνεται λίγο βάζοντας ένα ακόμη μαξιλάρι στην πλάτη της. «Είσαι σαν ένα ανήσυχο παιδί που ο ύπνος του δεν συγχρονίζεται ποτέ με της μητέρας του», σκέφτηκε ξεφεύγοντας αυτή τη φορά μερικές λέξεις από το στόμα της.

 -"Τί είπες

 -"Τίποτα. Σκέφτομαι...", του λέει και του κάνει μια χειρονομία πλησιάζοντας τον δείκτη του χεριού της στο στόμα για να σωπάσει δείχνοντάς του έτσι ότι θέλει να συγκεντρωθεί. Στην πραγματικότητα θέλει να βρει τρόπο να συγκρατήσει τον ύπνο της.

 -"Δώσε μου περισσότερα στοιχεία".

     Ο πρώτος γύρος έχει αρχίσει. Κλείνει τα μαύρα μάτια της για να φανταστεί την εξιστόρηση των γεγονότων και ο Α. αρπάζει την ευκαιρία για να ανακεφαλαιώσει την μέχρι τώρα τοποθέτησή του. Περισσότερο για να τα ακούσει ο ίδιος ξεκαθαρίζοντας και κρατώντας την πιθανή έκβαση του γεγονότος που θέλει να μελετήσει σήμερα.

 -"Έχουμε μετακομίσει στην μεγαλούπολη. Είμαστε χρεωμένοι μέχρι το λαιμό. Η μετακόμιση μας ανάγκασε σε ένα ακόμη δάνειο. Γεννάς και εγώ πεθαίνω σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την ίδια μέρα. Εσύ είσαι χωρίς δουλειά, με ένα μικρό στο χέρι, χρέη και ενοίκιο που πρέπει να πληρωθούν. Τί κάνεις

     Έχοντας ακόμη κλειστά τα μάτια της, εικόνες περνούν ασυναίσθητα από μπροστά. Δύσκολο σενάριο και ενοχλητικό. Κι αυτό την ταράζει κάνοντας τον ύπνο της να το βάλει στα πόδια.

 -"Γιατί ασχολείσαι ακόμα μ' αυτό

 -"Πρέπει να δω".

 -"Δεν νομίζεις ότι το έχεις εξαντλήσει το θέμα"; Το βλέμμα του σκοτεινιάζει. «Δεν μπορεί απλά να μου απαντήσει σε αυτό που την ρωτάω» σκέφτεται και το γεγονός τον έχει ήδη νευριάσει, αλλά δεν το δείχνει. "Αφού σε τρελαίνει αυτή η ιστορία". Το βλέμμα του γίνεται ακόμα πιο σκοτεινό. "Γιατί δεν έρχεσαι να ξαπλώσεις μαζί μου".

     Ο έρωτας εκτονώνει πάντοτε μια έκρυθμη κατάσταση. Το πήδημα ακόμα περισσότερο. Η ενέργεια διοχετεύεται σε κανάλια απόλαυσης, αφήνοντας στο τέλος μια νωχελικότητα και μια ηρεμία να πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Η Γ. το γνώριζε πολύ καλά αυτό και φρόντιζε να εντοπίζει αυτές τις εξάρσεις πριν κάνουν το ηφαίστειο που βράζει, να σκάσει γεμίζοντας τους κόσμους του με καπνούς και λάβα. Το σεξ δεν ήταν η λύση, αλλά ο καταλύτης.

 -"Πρέπει να μάθω που μπορεί να καταλήξει".

     Καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το αποφύγει. Είναι μια ιστορία που ακόμα την σκαλίζει ο Α. -σαν πληγή που δεν την αφήνεις να ξεραθεί- και δεν μπορεί να τον βοηθήσει να την ξεπεράσει. Και κάθε έκβαση που σκέφτεται, τον τρελαίνει ακόμα περισσότερο.

 -"Θα γυρίσω στους δικούς μου".

     Ο Α. στραβομουτσουνιάζει ανικανοποίητος. Αυτές οι γενικότητες με μια δόση απλότητας, είναι εκνευριστικές. Τα βιβλία δεν γράφονται με γενικότητες. Αυτό είναι στοιχείο των πολιτικών, όχι των συγγραφέων τρόμου.

 -"Για να μετακομίσουμε πήραμε δάνειο και το χρωστάμε ακόμα. Πού θα έβρισκες τα λεφτά να καλύψεις τα τρέχοντα έξοδα και να επιβαρυνθείς με μία μετακόμιση ακόμα
    
Το έχει μελετήσει το θέμα. Εξάλλου με αυτό ασχολείται πολύ τον τελευταίο καιρό. Δεν θα ξεμπερδέψει τόσο εύκολα όσο περίμενε. Όχι σήμερα τουλάχιστον.

 -"Θα δανειζόμουν".

     Η απάντηση βγήκε αυθόρμητα, αλλά δεν ικανοποιεί ούτε την ίδια. Ο χρόνος που διαθέτει είναι λίγος για να μελετήσει τον ρόλο της. Δεν είναι ένα σενάριο που θα αντιμετώπιζε αυθόρμητα ακολουθώντας την πρώτη σκέψη της. Θα είχε όλο τον χρόνο να σκεφτεί, να κλάψει, να κάνει μερικά τηλέφωνα και να καταλήξει σε κάποιες αποφάσεις.

 -"Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι μόλις έχεις γεννήσει, έχεις ήδη δανειστεί για το μαιευτήριο και να με θάψεις. Τα έξοδα και οι δόσεις τρέχουν κι εσύ είσαι άνεργη. Ας πούμε ότι δεν θα πληρώσεις το νοίκι, γιατί θα σου κρατήσουν την εγγύηση. Μετά όμως; Και ποιος θα πακετάρει τόσα πράγματα; Θυμάσαι τί είχαμε περάσει εμείς

     Ο Α. έχει δίκιο. Δεν είναι μια μετακόμιση από την μία διεύθυνση σε κάποια άλλη, όπου φίλοι με αμάξια μπορούν να βοηθήσουν με διαδρομές, αδειάζοντας τα πράγματα από το ένα σπίτι και μεταφέροντάς τα κατευθείαν στο άλλο, χωρίς ιδιαίτερο αμπαλάρισμα. Στην δική τους μετακόμιση είχαν ξεσκιστεί δύο άτομα με το πακετάρισμα και χωρίς ένα μωρό στην αγκαλιά. Και που να βρεις τόσα κουτιά και χρόνο να ταξινομήσεις όλο εκείνο το μπάχαλο. Κι η μεταφορά είχε γίνει μία κι έξω με μία διαδρομή. Αλλά στο σενάριο τα πράγματα είναι πιο δύσκολο.

 -"Θα φώναζα φίλους και συγγενείς. Όλο και κάποιος θα ερχόταν να με βοηθήσει".

     Ο Α. αρχίζει να δουλεύει την έκβαση του σεναρίου στο μυαλό του ξανά μιας και την είχε σκεφτεί πριν από καιρό. Ίσως αυτή την φορά να καταλήξει κάπου αλλού. Δεν βρίσκεις εύκολα χέρια όταν είσαι μακριά από τον τόπο σου. Στο μέρος σου, οι φίλοι είναι αρκετοί και κοντά. Στην μεγαλούπολη όμως τα πράματα είναι διαφορετικά. Εδώ ούτε για καφέ δεν μπορείς να έρθεις σε επαφή με τους λιγοστούς γνωστούς και φίλους. Αλλά από την άλλη, ακόμα και οι ξεκομμένοι συγγενείς μπορεί να ερχόντουσαν για βοήθεια, συμπαραστεκόμενοι στην οδύνη μιας χήρας με νεογέννητο στην αγκαλιά. Ίσως τελικά να μην ήταν τόσο δύσκολο να υλοποιηθεί η έκβαση αυτή. Αυτό όμως δεν τον βόλευε σεναριακά. Αν κάτι είναι εύκολο ή ευνόητο, δεν υπάρχει λόγος να το γράψει.

 -"Γιατί επιμένεις να δουλεύεις αυτό το σενάριο; Αφού δεν πρόκειται να σε οδηγήσει πουθενά". Οι σκέψεις του ταράζονται σαν θάλασσα σε απρόσμενο μπουρίνι.

 -"Τί εννοείς

Ο δεύτερος γύρος αρχίζει και έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Ο Α. την κοιτάζει βαθιά στα μάτια μέσα από την αντανάκλαση του καθρέφτη, προσπαθώντας να καταλάβει, πού θέλει να καταλήξει.

 -"Ποιές λέξεις δε κατάλαβες;" τονε ρωτά επιθετικά. Θέλει να τον αγχώσει. Το ύφος της, επιτακτικό τον κρατάει σε απόσταση. Ο Α. πλησιάζει το κρεβάτι, σε μια προσπάθεια να κερδίσει χρόνο για ν' ανασυγκροτήσει τις σκέψεις του και την αυτοκυριαρχία του. "Έχω βαρεθεί κάθε βράδυ να προσπαθείς να δημιουργήσεις μια καινούργια έκβαση της ιστορίας". Ο Α. αρχίζει κι ιδρώνει. Έχει ζέστη μέσα στο δωμάτιο, αλλά οι σταγόνες ιδρώτα που κυλάνε στο μέτωπό του είναι αποτέλεσμα μιας αγωνιώδους εγκεφαλικής προσπάθειας. "Πρέπει να το χωνέψεις και να προχωρήσεις. Μη κάνεις τα ίδια λάθη".

     Τα μάτια του αμήχανα τριγυρίζουν στο δωμάτιο χωρίς να εστιάζουν κάπου συγκεκριμένα. Είναι περισσότερο μια εσωτερική αναζήτηση μιας ναυαγοσωστικής λέμβου. Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί. Ναυαγός μέσα στην άβυσσο του μυαλού κι ούτε μια σκέψη, σανίδα σωτηρίας να αρπαχτεί.

 -"Εγώ... εγώ, δεν..." Τα λόγια δεν μπορούν να οργανωθούν. Η γέφυρα συνειδητού κι υποσυνείδητου έχει υποστεί φθορές, εμποδίζοντας την σωστή ροή των σκέψεων. "Δώσε μου δεδομένα. Δεν μπορώ να καταλάβω τί εννοείς".

     Τα χέρια της τον αγκαλιάζουν τρυφερά γύρω από τον λαιμό. Του δίνει ένα φιλί πίσω από το αφτί και τον οδηγεί στο μαξιλάρι. Ξαπλώνει και τα μάτια του καρφώνονται στο ταβάνι, αναζητώντας λογικά σχέδια στην ανομοιομορφία της υφής του. Ένα παιχνίδι που έπαιζε από μικρός όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ή όταν βρισκόταν στην λεκάνη της τουαλέτας με πονόκοιλο. Τα διάφορα ακανόνιστα σχέδια στο ταβάνι ή το μωσαϊκό, πολλές φορές παίρνανε γνώριμα σχέδια στην φαντασία του βοηθώντας τον να ξεπεράσει το μαρτύριο του πόνου. Ένα παιχνίδι που παίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι με τα σύννεφα.

 -"Ξέχασέ τα όλα. 'Ασε με ν' απαλύνω τον πόνο σου. Γι' αυτό δεν βρίσκομαι εδώ

     Τα μαλλιά της χαϊδεύουν το στήθος του καθώς το κεφάλι της κατεβαίνει προς τα κάτω. Τα χείλια της αγγίζουν το δέρμα του κι η γλώσσα της υγραίνει την διαδρομή που ακολουθεί σχηματίζοντας ένα ποτάμι. Η ανάσα της, παγωμένο πρωινό, κάνει το κορμί του να ανατριχιάζει σε κάθε της εκπνοή. Αγκαλιάζει το όργανό του έτοιμη να το λατρέψει, αλλά το χέρι του την σταματάει Το εκστασιασμένο βλέμμα της σηκώνεται γεμάτο απορία αναζητώντας μια απάντηση στο δικό του.

 -"Τί εννοείς να μη κάνω τα ίδια λάθη

     Σε μια στιγμή συνειδητοποιεί πως ίσως έπαιξε λάθος χαρτί. Μια λάθος απάντηση κι η επίθεσή της θα γυρίσει μπούμερανγκ. Δεν είναι καθόλου σίγουρη πια αν πρέπει να συνεχίσει, μιλώντας για όλα αυτά που γνωρίζει και σκέφτεται τόσο καιρό αλλά δεν της επέτρεπε η θέση της να τα ξεστομίσει. Μια λάθος κουβέντα μπορεί να καταστρέψει τα πάντα. Όλα αυτά που χτίστηκαν σε μια σχέση που στηριζόταν μόνο στο σεξ κι όχι στον διάλογο.

 -"Πρέπει να ξεφεύγεις από το παρελθόν και να προχωράς, αν θες να κρατήσεις αυτό που αγαπάς".

     Είναι η πρώτη φορά που την σταματά από το ερωτικό παιχνίδι τους, που τόσο απολάμβαναν οι δυο τους κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Κάτι αρχίζει ν' αλλάζει κι αποφασίζει, τουλάχιστον να ξελαφρώσει την ψυχή της -όπου και αν βρίσκεται αυτή- μιλώντας ειλικρινά πριν ο Α. δώσει τέλος. Ανεβαίνει και ξαπλώνει κάτω από το σεντόνι. Ο Α. την περιμένει ήρεμος να τακτοποιηθεί αν κι από μέσα του βράζει.

 -"Αν ήμουν κολλημένος με το παρελθόν, δεν θα ήμουν μαζί σου".

     Ο Α. μιλάει ειλικρινά. Πραγματικά πιστεύει αυτό που μόλις είπε. Η αντίληψή του μεταφράζει διαφορετικά την πραγματικότητα. Αλλά κι η πραγματικότητα όμως έχει διαφορετική αντίληψη γι' αυτόν.

 -"Δεν έχεις προχωρήσει ούτε σπιθαμή. Κρυμμένος μέσα σ' αυτό το δωμάτιο, αποκομμένος από τον κόσμο με μόνη παρηγοριά τα ερωτικά σου ξεσπάσματα μαζί μου. Αυτό έχεις καταφέρει τα τελευταία χρόνια".

     Ο Α. την κοιτάει μέσα στα μάτια. Είναι χαμένος πλέον μέσα στο βλέμμα της σαν ένα παιδί που αναζητάει στοργή από την μητέρα του, που μόλις το έχει βάλει τιμωρία. Οι άμυνές του έχουν εκμηδενιστεί. Δεν περίμενε ποτέ να την ακούσει να μιλάει έτσι.

 -"Γιατί μου μιλάς μ' αυτό τον τρόποΣτο ύφος του διακρίνεις ένα παράπονο. Ένα παιδιάστικο μουρμουρητό γκρίνιας.

 -"Γιατί είσαι ένα παιδί. Ένα κακό παιδί που μόλις έσπασε το κρυστάλλινο ποτήρι της μαμάς και πρέπει να τιμωρηθεί".

 -"Μα... δεν το 'θελα".

     Τα μάτια του έχουν βουρκώσει. Απλώνει το χέρι του κι ακουμπά το στήθος της. Πλησιάζει το κεφάλι του αργά, θέλοντας  να το βάλει στο στόμα του. Το βλέμμα της όμως είναι τόσο κρύο που έχει δημιουργήσει ένα τοίχος ανάμεσά τους. Σταματά κι αποτραβιέται.

 -"Κατά βάθος το 'θελες. Το κρατούσες τόσο σφιχτά να μη σου φύγει, που 'ξερες ότι κάποια μέρα θα ασφυκτιούσε. Ή θα χαλάρωνες το σφίξιμο ή το ποτήρι θα έσπαζε. Προτίμησες να δεις μέχρι που θα άντεχε το ποτήρι".

 -"Μα ήθελα να δω απλώς τί θα γινόταν αν πέθαινα εγώ στη θέση της". Το απολογητικό του ύφος θα μπορούσε να λιώσει και την πιο σκληρή καρδιά. Αλλά ακόμα και μια μητέρα κάποιες φορές πρέπει να διατηρήσει την στάση της ακλόνητη όσο και αν πονάει. Και πονάει περισσότερο από το παιδί της που πρέπει να πάρει ένα σκληρό μάθημα.

 -"Ποια θέση της. Δεν έχει πεθάνει κανείς". Το βλέμμα της σταθερό καρφώνεται στα μάτια του, σουβλίζοντάς τα μέχρι τα βάθη του μυαλού του. Αυτό μπερδεύει ακόμα περισσότερο τον Α. που δεν μπορεί πλέον να ξεχωρίσει το σενάριο από την ζωή του.

 -"Είναι νεκρή. Όλοι τους είναι νεκροί. Γυρνούσαν σπίτι. Η καταρρακτώδης βροχή και το σκοτάδι δε της επέτρεπε να βλέπει μακριά. Ο μικρός στο πίσω κάθισμα έσφιγγε τη παιχνιδομηχανή του. Το αυτοκίνητό τους για κάποιο λόγο άρχισε να κάνει τούμπες κι έπεσε στον γκρεμό. Μετά από μια ατελείωτη πτώση καρφώθηκε με τη μούρη στο έδαφος. Σκοτώθηκε μαζί με το παιδί".

     Τα μάτια του θολώνουν βλέποντας την αναπαράσταση του θανάτου τους κάπου σε μια οθόνη του μυαλού του που μπορεί ακόμα να επικοινωνήσει. Μια τραγική σκηνή που βρίσκεται αποθηκευμένη χωρίς όμως ποτέ να την έχει ζήσει στη πραγματικότητα, αφού δεν ήταν ποτέ παρών σ' ένα τέτοιο συμβάν. Η εικόνα όμως ήταν ολοκάθαρα αποτυπωμένη.

 -"Πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι έτσι τη Γ. Κανείς δεν πέθανε". Η ανακοίνωση ήρθε σαν τα έκτακτα δελτία που κόβουν την ροή του προγράμματος. Ένα έκτακτο δελτίο που η μουσική των τίτλων σε αναστατώνει περισσότερο από τα ίδια τα νέα, ταράζοντας την ηρεμία που είχε δημιουργηθεί από την ταινία που μόλις έβλεπες.

 -"Δεν είναι αλήθεια".

     Η σκηνή συνεχίζει να επαναλαμβάνεται μετά την διακοπή σαν δίσκος πικάπ που έχει κολλήσει και η βελόνα πηδάει στο ίδιο σημείο ξανά και ξανά. Ένα αυτοκίνητο που πηδάει στο κενό άπειρες φορές εντείνοντας την αγωνία του θεατή που γνωρίζει το τραγικό αποτέλεσμα της πτώσης αλλά ο εγκέφαλός του έχει ανάγκη να δει το τέλος.

 -"Το ταξίδι της ολοκληρώθηκε χωρίς να μεσολάβησει κανένα δυστύχημα. Έφτασε στον προορισμό της, μακριά από σένα κι όλοι τους είναι καλά". Διακοπή ρεύματος και τα πάντα σκοτεινιάζουν στην οθόνη του μυαλού του. Υγρό σκοτάδι τον τυλίγει σαν το πέπλο του θανάτου. Ψυχρό κι απόλυτο.

 -"Όχι... όχι... είναι νεκροί σου λέω".

 -"Στο μυαλό σου είναι νεκροί, γιατί δεν μπορείς να δεχτείς το γεγονός ότι η Γ. σε παράτησε".

     Το ρεύμα επανέρχεται τροφοδοτώντας χιλιάδες προβολείς που τον τυφλώνουν χωρίς όμως να θερμαίνουν το ψύχος που τον περιβάλει. Σαν αντηλιά που χτυπάει αλύπητα, δύο γυμνά μάτια στους πάγους των πόλων.

 -"Όχι. Αυτό δεν είναι αλήθεια".

 -"Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Η Γ. σε παράτησε γιατί δεν σε άντεχε άλλο. Πήρε το παιδί κι έφυγε".

 -"Όχι... όχι... απλώς πήγαιναν ένα ταξίδι και σκοτώθηκαν όταν..."

 -"Δεν σκοτώθηκε κανένας. Θέλανε απλώς να ξεφύγουν από σένα και τα κατάφεραν. Αλλά ο εγωισμός σου δεν σε αφήνει να το δεις. Αρνείσαι πεισματικά πως η Γ. σε παράτησε παίρνοντας το παιδί μαζί της και το μυαλό σου σκηνοθέτησε το δυστύχημα για να γίνεις το θύμα. Να μπορείς να λυπάσαι τον εαυτό σου, μη βλέποντας την πραγματικότητα για να προχωρήσεις".

 -"Λες ψέματα. Τίποτα απ' όλ' αυτά που λες δεν είναι αλήθεια".

 -"Τίποτα απ' όλ' αυτά που ζεις δεν είναι αλήθεια. Προτιμάς να ζεις κλεισμένος σ' ένα κλουβί θρηνώντας τον εαυτό σου, θύμα μιας αδικοχαμένης αγάπης, παρά να παλέψεις με αυτό που οι άλλοι αποκαλούν πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα  είσαι ένας παρατημένος σύζυγος γιατί δεν κατάφερες να ανταποκριθείς..."

 -"Μα την αγαπούσα".

 -"Ναι με τον δικό σου τρόπο την αγαπούσες όσο ακολουθούσε τη ροή της δικής σου ζωής. Ήθελες σκιά, όχι σύντροφο. Ακολούθα για λίγο το δικό μου σενάριο. Μόλις εγκαταστάθηκες στην μεγαλούπολη. Δεν θα γύριζες πίσω, γιατί αυτό θα 'ταν το τέλος της καριέρας σου. Η πρωινή σου δουλειά, σας συντηρεί κι είσαι τυπικός ώστε να μη την χάσεις. Τα βιβλία σου πάνε καλά, αλλά αυτό αρχίζει να σε απορροφά τόσο ώστε να παραμελείς τους ανθρώπους γύρω σου. Αυτό που κάποτε ονόμαζες Κατάρα του Συγγραφέα. Και τότε έρχεται ένα παιδί στον κόσμο και μαζί του ένα σωρό ευθύνες. Το να δίνεις τα λεφτά σου δεν είναι αρκετό. Πρέπει να συμβάλλεις στην ανατροφή του, κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αφήσεις για λίγο καιρό τον εαυτό σου και τους κόσμους του. Να βγεις από το καβούκι σου και να ασχοληθείς με κάποιον άλλον. Και τότε για πρώτη φορά αρχίζεις να καταστρέφεις αυτό που έχει δημιουργηθεί. Η παρανοϊκά άστατη συμπεριφορά σου αρχίζει να καταστρέφει την ίδια σου την οικογένεια. Χάνεις τη ψυχή σου. Και το ποτήρι ξεχειλίζει. Και τότε η Γ. αποφασίζει ότι δεν το αξίζει αυτό. Ούτε το παιδί σας. Και φεύγουν μακριά σου. Έτσι κι αλλιώς ποτέ σου δεν ήσουν κοντά τους".

 -"Σταμάτα"!

 -"Δεν γίνεται πια. Γιατί τώρα το ποτήρι έσπασε. Και δεν είναι η πρώτη φορά που τα καταφέρνεις έτσι αδέξια. Είσαι τυφλός μέσα στον εγωκεντρικό κόσμο σου και δεν βλέπεις ότι πληγώνεις τους γύρω σου".

 -"Είπα να σταματήσεις αμέσως"! Τα χέρια του ανεβαίνουν στο κεφάλι με μια απότομη κίνηση προσπαθώντας να κλείσουν τ' αφτιά του. Σφίγγει κλειστά και τα μάτια. Αλλά δεν μπορεί να απομονωθεί από το σφυροκόπημα. Μια αίσθηση αναγούλας ανεβαίνει από το στομάχι του.

 -"Τόσα χρόνια προσπαθείς να δώσεις μια καλύτερη έκβαση στην ιστορία για να ησυχάσεις, αλλά το μόνο που καταφέρνεις είναι να μπερδεύεσαι περισσότερο. Γιατί η μόνη πραγματική έκβαση δεν ταιριάζει με την τέλεια εικόνα που έχεις στο μυαλό σου για σένα. Φτιάχνεις σενάρια αναζητώντας της ψυχή σου. Αλλά αυτή δεν βρίσκεται εκεί. Αν είχες καταναλώσει την ίδια φαιά ουσία για να καλυτερέψεις την ζωή σου, τώρα τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Κι η οικογένειά σου δεμένη".

 -"Δεν είναι αλήθεια".

     Ένας μανιακός δολοφόνος εμφανίζεται μπροστά από την οθόνη του μυαλού του και μ' ένα κοφτερό μαχαίρι αρχίζει να την ξεσκίζει. Κάθε μαχαιριά συνοδεύεται από μια απεγνωσμένη κραυγή.

 -"Κι όμως. Δεν χρειάζεται πολύ για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Αρκεί να βγεις από αυτό το δωμάτιο. Ν' αφήσεις για λίγο αυτό τον κόσμο που έχεις δημιουργήσει και να κοιτάξεις εκεί έξω".

 -"Δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω που να χρειάζομαι".

     Ένα παιδί κλεισμένο στην ντουλάπα προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι έχει τα πάντα για να επιβιώσει, για να μην χρειαστεί να βγει έξω και να αντιμετωπίσει το τέρας που μόλις κατασπάραξε την οικογένειά του. Ένας τύπος κλεισμένος στο φέρετρο κατά λάθος, προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις μέχρι να τον βγάλουν μετά από μερικές μέρες.

 -"Υπάρχει η αλήθεια. Κι είναι το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι. Μια μικρή της δόση που ίσως ξετινάξει τα τελευταία χρόνια της ζωής σου, αλλά θα σου επιτρέψει να ζήσεις τα υπόλοιπα".

 -"Δεν είναι η θέση σου αυτή. Δεν σου επιτρέπω να μιλάς έτσι. Το ξέρεις ότι όλ' αυτά είναι εις βάρος σου".

     Η ανακοίνωση φάνηκε να μην ταράζει την ψυχρότητά της, αν και το πετάρισμα στα βλέφαρά της ήταν σημάδι ανησυχίας που όμως ο Α. δεν το πρόσεξε χαμένος μέσα στον πανικό των έργων του. Ένα ζευγάρι περπατάει στην παραλία. Ο άνεμος τριγυρνάει με λύσσα κάνοντας τα κύματα να χοροπηδάνε σ' ένα ξέφρενο ρυθμό. Λογομαχούνε. Είναι μερικά μέτρα μπροστά της όταν γυρίζει με μάτια που καίνε. «Για σένα... είμαι ο Θεός... κι ο Διάβολος. Η ζωή κι ο θάνατος».

 -"Ναι. Το ξέρω. Η θέση μου είναι να σε υπηρετώ, να εκπληρώνω τις επιθυμίες σου και να σε κάνω ευτυχισμένο".

 -"Τότε γιατί μου αντιμιλάς".

 -"Γιατί είπαμε ότι όλα έχουν τα όριά τους. Δεν είμαι μια απλή φαντασίωση, μαριονέτα των επιθυμιών σου. Και γιατί πιστεύω ότι αυτή η συνειδητοποίηση θα σε απελευθερώσει. Και γιατί... αυτό το θεωρώ αγάπη".

 -"Αγάπη; Έτσι δείχνεις την αγάπη σου

     Ένας τύπος έχει δεμένη την μητέρα του σε μια καρέκλα. Της δείχνει παιδικές φωτογραφίες του. «Κοίτα πόσο αγαπημένοι ήμασταν, μαμά». Σίγουρα ήθελε κι εκείνη να του πει πόσο τον αγαπάει, αλλά ήταν φιμωμένη.

 -"Ακριβώς. Η θυσία είναι αγάπη. Αν και αυτό θα είναι η καταστροφή μου, θα 'ναι κι η υπέρτατη ένδειξη της αγάπης μου. Μιας αγάπης που ποτέ δεν μπόρεσες να σταθείς αντάξιός της. Όπως και με την Γ. νομίζοντας ότι όλα αυτά σου ανήκουν δικαιωματικά. Έπαψες να αισθάνεσαι πραγματικά, αφοσιωμένος στο έργο σου που σε αποξένωνε από όλους αυτούς που σε αγάπησαν. Τουλάχιστον με κείνην έβγαζες και κανένα βιβλίο με τις φρίκες σου και ευτυχώς για σένα υπήρχαν πολλοί που τις διάβαζαν. Μετά όμως, το μόνο που έκανες ήταν να επαναλαμβάνεσαι χαμένος σε ένα σενάριο που ποτέ δεν κατάφερες να ολοκληρώσεις γιατί αφορούσε την πραγματική σου ζωή".

     Το βλέμμα του αρχίζει να σκοτεινιάζει πάλι. Σύννεφα οργής αρχίζουν να καλύπτουν τον ουρανό του. Ένα σκοτάδι γεμίζει το οπτικό του πεδίο.

 -"Μιλάς πολύ και δε ξέρεις τι λες. Και δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο που γίνεσαι τόσο εριστική".

 -"Ο λόγος είναι η συμπεριφορά σου. Μπορεί η θέση μου να είναι να σε υπηρετώ αλλά όχι και να σε ανέχομαι. Τουλάχιστον όχι έτσι όπως πιστεύεις εσύ. Μετά από τόσο καιρό σε αγάπησα. Και νομίζω ότι είναι για το καλό σου να συνέλθεις".

 -"Και που ξέρεις εσύ το καλό μουΈνα μελαγχολικό ρεφραίν επαναλήφθηκε στ' αφτιά του. «Για το καλό μου, για το καλό μου/ ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου».

 -"Ίσως είμαι το μόνο πλάσμα στον κόσμο σου που ξέρει το καλό σου, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως αυτούς που προσπαθούν γι' αυτό, τους διώχνεις από κοντά σου με το χειρότερο τρόπο. Τους κάνεις να σε μισήσουν και να σε παρατήσουν".

 -"Σταμάτα... σταμάτα..." Λυγμοί αρχίζουν να συσπούν το στήθος του και τα πρώτα δάκρυα αρχίζουν ν' αυλακώνουν τα μάγουλά του.

 -"Αφιέρωσες τη ψυχή σου σε λάθος σενάριο ενός ανύπαρκτου κόσμου και αψήφησες την ίδια σου την ζωή. Μια επιλογή που είχες όλο τον χρόνο να την αλλάξεις. Αλλά αντί να προσπαθήσεις να διορθώσεις τα πράγματα, απλά τα ζόρισες.  Αντί να χτίζεις γύρω από την οικογένειά σου, έχτιζες γύρω από τον εαυτό σου. Κι αυτό ανάγκασε ακόμα και την ψυχή σου να ασφυκτιά, ανήμπορη να προχωρήσει. Σταμάτησες να κοιτάς κατάματα τα πράγματα. Σε βόλευε να πορεύεσαι παράπλευρους δρόμους, πιο μοναχικούς, που σε οδήγησαν μακριά από κει που ήθελες να φτάσεις. Κι αντί να ζητήσεις βοήθεια, προτίμησες να κρυφτείς και να απομονωθείς. Ήταν το πιο εύκολο. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να επανέλθεις; Έστω κι αν είναι πολύ αργά για να φτιάξουν κάποια πράγματα";

     Αφήνει το στυλό από τα χέρια του. Κοιτάζει στον καθρέφτη το κουρασμένο του πρόσωπο. Παρατηρεί για λίγο τις γκρίζες τρίχες που έχουν κάνει την εμφάνισή τους στα γένια και τα μαλλιά του. Κάποτε έσκαγε ένα αμυδρό χαμόγελο στην θέα τους. Αλλά όχι σήμερα. Κλείνει για λίγο τα μάτια.  Ρίχνει το βλέμμα του στο καθρέφτισμα του κρεβατιού αναζητώντας ασυναίσθητα την μορφή της Γ. Μάταια. Ούτε κι η άλλη μορφή ήταν εκεί. Μπορεί να μην ήταν ποτέ εκεί. Το κρεβάτι άδειο κι ακατάστατο, αν κι έχει καιρό να κοιμηθεί εκεί. Μερικά ρούχα είναι πεταγμένα άτσαλα πάνω του. Γυρίζει το κεφάλι του και κοιτάζει απευθείας το κρεβάτι. Η ίδια εικόνα. Το ίδιο κενό.
     Χαμογελάει πικρά. Σηκώνεται. Ρίχνει πάνω του μια λεπτή καμπαρντίνα. Ανοίγει την πόρτα του δωματίου. Ένα διάχυτο φως πλημμυρίζει τον χώρο. Και μια ζεστασιά. Είχε καιρό να νιώσει ζεστασιά και κοντοστέκεται στην πόρτα. Την αφήνει να τον γεμίσει. Νιώθει σαν να βγαίνει από ένα μπουντρούμι στον καλοκαιρινό Ήλιο. Ένα συναίσθημα τόσο οικείο. Αλλά και τόσο μακρινό. Κάνει ένα βήμα προς τα έξω... και κλείνει τη πόρτα πίσω του.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers