-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

.  

Reage Pauline:

                 Βιογραφικ
   Anne Desclos

    
Γαλλδα συγγραφας που γεννθηκε στο Rochefort-sur-Mer, της Charente-Maritime, στις 23 Σεπτμβρη του 1907 και το 'Πολν Ρεζ' τανε ψευδνυμο. Το πραγματικ της νομα ταν Anne Desclos κι γραψε και με το ψευδνυμο 'Dominique Aury', που τανε και το πιο γνωστ για λη τη συγγραφικ ζω της. Το ποια τανε πραγματικ συγγραφας της 'Ο', εχε μενει επτασφργιστο μυστικ για το μεγαλτερο μρος της ζως της. Το παραδχτηκε δημσια δε, σχεδν 40 χρνια μετ την κδοσ του.
     Γεννθηκε σε δγλωσση οικογνεια κι τσι πρτα τα γαλλικ κι αμσως μετ τ' αγγλικ, γνανε κτμα της. ταν τλειωσε τη στοιχειδη εκπαδευση, εισλθε πανηγυρικ στη Σορβννη (Sorbonne) κι ταν αποφοτησε, ρχισε να εργζεται σαν δημοσιογρφος σε διφορα περιοδικ κι εφημερδες, ως το 1946, που μπανει σαν υπεθυνη κδοσης, στο Gallimard Publishers, εκδοτικ οκο κι εκε αρχζει να γρφει και να μεταφρζει μεγλους συγγραφες της εποχς, στα γαλλικ, πως οι: λιοτ, Φιτζραλντ, Γουλφ κλπ. τανε θαυμσια στη δουλει της κι τσι γργορα κρδισε τον σεβασμ και μαζ μ' αυτν μια θση κριτικο λογοτεχνας και μλιστα μλος της επιτροπς πολλν κρατικν λογοτεχνικν βραβεων.
     Εκ των υστρων μας γινε γνωστ πως ο εργοδτης κι εραστς της, Jean Paulhan, της καμε κποια στιγμ τη σωβινιστικ παρατρηση, πως καννα θηλυκ δε μπορε να γρψει ερωτικ μυθιστρημα. τσι, για να του αποδεξει το λθος του, γραψε να βιβλο με ττλο «Η Ιστορα Της Ο» (Histoire D' O), που εκδθηκε τον Ιονιο του 1953, απ τις εκδσεις Olympia Press, -του διου εκδοτικο που αργτερα εξδωσε και τη "Λολτα" του Βλαντιμρ Ναμπκωφ (Vladimir Nabokov).
     Αυτ το βιβλο μιλ για τις ερωτικς περιπτειες μιας κοπλας, μως ουσιαστικ εναι γεμτο με γυναικεες ερωτικς φαντασισεις εκπεφρασμνες ωστσο με μεγλη, αξιομνημνευτη σεμνοτυφα και με απαρμιλλη τχνη και τεχνικ. Την εποχν εκενην μως γνρισε τη δημσια κατακραυγ και σρθηκε στα δικαστρια, τσο το βιβλο σο κι η γνωστη συγγραφας. Πτυχαν ν' απαγορευτε η ανατπωσ του κι επιβλθηκε κποιο πρστιμο στον εκδοτικ (1959). Αργτερα, το 1967, ρθηκεν η απαγρευση και το βιβλο αυτ, εναι το πιο πολυδιαβασμνο γαλλικ κεμενο, μετ τον "Μικρ Πργκηπα", του Εξιπερ. Το κυριτερον μως ταν πως αμφισβητθηκεν ντονα η ταυττητα του συγγραφα, σον αφορ στο φλο. Κανες δε πστεψε πως το ‘χε γρψει γυνακα. Το 1968 πεθανει ο σντροφς της Jean Paulhan.
     Το 1975, -τη χρονι που το βιβλο γινε ταινα με τη Κορν Κλερ στο ρλο της Ο- δωσε μια συνντευξη για την ερωτικ λογοτεχνα, χωρς ακμα φυσικ να 'χει αποκαλυφθε ποιος ταν ο συγγραφας του. Αυτ, το παραδχτηκε δημσια, αργτερα, πολ αργτερα, το 1995, σε συνντευξ της στο περιοδικ The New Yorker. Υπρξε παντρεμμνη κι εχε να παιδ. Κατ καιρος υπρξε κι αμφιφυλφιλη. Λγεται μλιστα πως μετ την ρση της απαγρευσης του βιβλου, γραψε και τη συνχει του, με ττλο "Επιστροφ Στο Ρουασ" (Retour a Roissy, 1967), μα τοτο δεν χει αποδειχθε κι η δια δε το παραδχτηκε ποτ, λνε οι βιογρφοι της.
     Πθανε απ αδιευκρνιστα ατια  στις 27 Απρλη του 1998, στο Corbeil-Essonnes, Ile-de-France, κοντ στο Παρσι, πλρης ημερν, σ' ηλικα 91 ετν.
--------------------------------------------------------------------------------------------

                             οι εραστς του Ρουασ

     Μια μρα ο εραστς της Ο, τη παρνει να κνουν να περπατο σε μια γειτονι που ποτ δεν εχανε πατσει: το πρκο Μονσουρ, το πρκο Μονσ. Στη γωνι του πρκου, στην κρη ενς δρμου που ποτ δε σταθμεουνε ταξ, αφο κμαν να περπατο στο πρκο καθισμνοι πλι-πλι στην κρη ενς παρτεριο, παρατηρον να αυτοκνητο με μετρητ να πλησιζει, που μοιζει με ταξ.
 -"Ανβα", της λγει.
     Μπανει. Αρχζει να βραδυζει κι εναι φθινπωρο. Εναι ντυμνη πως συνθιζε: παποτσια με ψηλ τακονια, να ταγιρ με φοστα πλισ, μεταξωτ μπλοζα και δχως καπλο. μως μακρι γντια που φτνουν ως τα μανκια του ταγιρ. Κρατ να δερμτινο σκο με τα χαρτι της, το ρουζ και τη ποδρα της.
     Το ταξ ξεκιν σιγ-σιγ, χωρς ο ντρας να πει κτι στον οδηγ. Κατεβζει δεξι κι αριστερ τα στρια στα τζμια και στο πσω μρος. Εκενη βγαλε τα γντια με τη σκψη πως σως τη φιλσει εκενη τονε χαδψει. μως της λγει:
 -"λα τοτα σε δυσκολεουν... δσμου τη τσντα σου..." Του τη δνει. Τη τοποθετε μακρι της και προσθτει: "...κι εσαι πολ ντυμνη. Βγλε τις ζαρτιρες, κατβασε τις κλτσες σου ως τα γνατα". Δυσκολεεται κπως, το ταξ τρχει πιο γργορα και φοβται μη γυρσει ο οδηγς και τη δει. Τελικ, αφο κατβασε τις κλτσες, αισθνεται σαν ενοχλημνη γιατ τα πδια της εναι γυμν κι ελεθερα κτω απ τη κομπινεζν. τσι, γλυστρνε κι οι ζαρτιρες. "Βγλε τη ζνη σου" της λγει "βγλε και το σλιπ. Εναι εκολο, αρκε να περσεις τα χρια πσω στα νεφρ και λιγκι ν' ανασηκωθες". Της παρνει απ τα χρια τη ζνη και το σλιπ και τα βζει στη τσντα της. Κατπιν της λγει: "Δε πρπει να καθσεις πνω στη κομπινεζν και τη φοστα σου. Πρπει να τ' ανασηκσεις και να καθσεις γυμν πνω στο κθισμα. Το κθισμα εναι απ δρμα γλιστερ και κρο και δεν εναι ευχριστο να το νιθεις να κολλ πνω στα γυμν σου μποτια". πειτα της λγει: "Ξαναβλε τρα τα γντια σου".
     Το ταξ κυλ πντα, κι εκενη δε τολμ να ρωτσει γιατ δε κνει καμμι κνηση ο Ρεν, και δε λγει πια τποτε, οτε και τι σημασα μπορε να 'χει γι' αυτν, να στκεται ακνητη και βουβ, γυμν κι τοιμη να προσφερθε, με φορεμνα γντια, σ' να σκοτειν αμξι που πει προς γνωστη κατεθυνση. Δεν της δωσε καμμι διαταγ, οτε της απαγρευσε τποτε, μως δεν τολμ οτε να σταυρσει τα πδια της, οτε να σφξει τα γνατ της. Τα δυο της γαντοφορεμνα χρια τα στηρζει στα πλγια της, πνω στο κθισμα.
 -"Να!", της λγει ξαφνικ. "Να!": το ταξ σταματ σε μιαν ωραα λεωφρο, κτω απ να δντρο -εναι πλατνι- μπροστ σ' να εδος μικρο ξενοδοχεου που μλις ξεχωρζει ανμεσα σε μιαν αυλ κι να κπο, σα τα μικρ ξενοδοχεα του προαστεου Σεν Ζερμν. Τα φτα του δρμου εναι κπως μακρυ, εναι ακμα σκοτειν μες στο αμξι κι ξω βρχει. "Μη σαλψεις διλου", λγει ο Ρεν. Απλνει το χρι του προς τον γιακ της μπλοζας της, λνει τον φιγκο, τη ξεκουμπνει. Γρνει εκενη λιγκι το στθος της και νομζει πως θλει να της το χαδψει. χι! Ψχνει μνο να πισει και να κψει με το σουγι του, τις μπρετλες του σουτιν και της το βγζει. Τρα, κτω απ τη ξανακλεισμνη μπλοζα τα στθη εναι λετερα και γυμν καθς τα νεφρ κι η κοιλι, απ τη μση ως το γνατο.
 -"'Ακουσε", της λγει, "τρα εσαι τοιμη. Σε αφνω. Θα κατβεις και θα χτυπσεις τη πρτα. Θ' ακουλουθσεις εκενον που θα σου ανοξει, θα κμεις ,τι σε διατξουν. Αν δε μπεις αμσως μσα, θα σε προυν κι αν δεν υπακοσεις αμσως, θα σε κμουν να υπακοσεις. Η τσντα; χι δε σου χρειζεται πια. Εσαι απλοστατα, το κορτσι που το πασρω. Ναι, ναι, θα 'μαι 'δω. Πγαινε!"

     Μια λλη ψη της διας αρχς ταν σκληρτερη κι απλοστερη: η νεαρ γυνακα το διο ντυμνη, οδηγετο απ τον εραστ της κι ναν γνωστο φλο. Ο γνωστος ταν στο τιμνι κι ο εραστς καθισμνος κοντ στη νεαρ γυνακα κι ταν ο φλος ο γνωστος που μιλοσε για να εξηγσει στη νεαρ γυνακα πως ο εραστς της εχεν αναλβει να τη προετοιμσει, οτι θα της δενε τα χρια πσω στη πλτη, θα της βγαζε τη ζνη, το σλιπ και το σουτιν και θα της δενε τα μτια. Πως πειτα θα τη παρδιναν στο παλτι που θα την οδηγοσαν βαθμηδν σ' σα επρκειτο να κνει. Πραγματικ, τσι γυμν και δεμνη, πειτα απ μισν ρα, τη βοηθοσαν να βγει απ το αυτοκνητο, ανβαινε μερικ σκαλοπτια, περνοσε στα τυφλ, ανμεσα απ μιαν δυο πρτες, ξαναβρισκταν μνη της με βγαλμνο το παν που σκπαζε τα μτια της, ρθια σ' να σκοτειν δωμτιο που την αφκαν μισν μιαν ρα δυο, δε ξρω. ταν μως νας αινας. πειτα, ταν επιτλους νοιξε η πρτα κι ναψε το φως, εδε πως βρισκταν σ' να κοιν κι νετο δωμτιο που μως τανε κπως παρξενο: μ' να παχ χαλ στο δπεδο, δχως καννα πιπλο και γρω-γρω ντουλπια. Δυο γυνακες νοιξαν τη πρτα, δυο νες κι μορφες γυνακες, ντυμνες σαν μορφες υπηρτριες του δκατου γδοου αινα: με μακρις ελαφρς και μπουφν φοστες, που σκεπζανε τα πδια, σφιχτος κορσδες που πρβαλλαν το στθος κι τανε δεμνοι μπροστ, με δαντλες γρω στο λαιμ και μισ μανκια. Τα μτια και το στμα ταν μακιγιαρισμνα. Φοροσαν να σφιχτ κολι στο λαιμ και βραχιλια στους καρπος των χεριν.
     Ττε ξρω πως λσανε τα χρια της Ο, που 'τανε πντα δεμνα πσω στη πλτη και της επαν τι πρεπε να γδυθε, τι θα την λουζαν και θα τη μακγιαραν. Τη ξεγμνωσαν λοιπν και τακτοποησαν τα φορματ της σ' να απ τα δυο ντουλπια. Δεν την φησαν να κμει μπνιο μνη της. Της χτενσαν τα μαλλι πως θα καμε νας κομμωτς, βζοντς τη να καθσει σε μιαν απ κενες τις πολυθρνες που γρνουνε προς τα πσω ταν λοζουν τα μαλλι και τη ξανασηκνουν για να βλουν το κεφλι στο σεσουρ πειτα απ τη μιζανπλ. Τοτο κρτησε πραγματικ μιαν ρα. μως στη πολυθρνα αυτ καθταν γυμν και της απαγρευαν να σταυρσει τα γνατ της και να τα πλησισει το να κοντ στο λλο. Και καθς εχε απναντ της να μεγλο καθρφτη, σ' λο το ψος του τοχου, που δε διακοπτταν απ καννα ραφκι, βλεπε τον εαυτ της σ' αυτ τη στση, κθε φορ που το βλμμα της αντκρυζε τον καθρφτη.
     ταν την ετομασαν και τη μακγιαραν, με τα βλφαρα ελαφρ βαμμνα σκορα, το στμα κατακκκινο, οι ργες κι ο περγυρς τους κοκκινισμνα, το κτω μρος της κοιλις κκκινο κι αυτ, με ρωμα κτω απ τις μασχλες και στο φλο της, ανμεσα απ τα μποτια, ανμεσα απ τα στθια και στις παλμες, τη πγαν σ' να δωμτιο που νας καθρφτης με τρεις ψεις κι να τταρτο στον τοχο, βοηθοσαν να κοιταχτε κανες απ κθε πλευρ. Της επαν να καθσει σ' να σκαμνκι ανμεσα στους καθρφτες και να περιμνει. Το ταμπουρ τανε σκεπασμνο με μαρη γονα που κπως την αγκλωνε, το χαλ μαρο, οι τοχοι κκκινοι. Εχε στα πδια κκκινα πασομια. Σε μιαν απ τις πλευρς του μπουντουρ, υπρχε να μεγλο παρθυρο που βλεπε σ' να σκοτειν πρκο. Εχε πψει να βρχει, τα δντρα κουνινταν απ τον νεμο, το φεγγρι τρεχε ψηλ, μσα απ τα σννεφα. Δε ξρω πσο καιρν μεινε τσι μσα στο κκκινο μπουντουρ, οτε κι αν ταν εντελς μνη πως το πστευε, αν κποιος τη κοταζε πσω απ να καμουφλαρισμνο νοιγμα του τοχου. Μα αυτ που γνωρζω εναι τι, ταν οι δυο γυνακες ξαναγρισαν, η μια κρατοσε να μτρο ρφτρας κι η λλη να καλθι. νας ντρας τις συνδευε, ντυμνος με μια μακρι ρμπα σε χρμα βιολ, με στεν μανκια στους καρπος και φαρδι στους αγκνες και που νοιγε στη μση, ταν περπατοσε. Κτω απ τη ρμπα φαινταν να εφαρμοστ εσβρακο που κλυπτε τις κνμες και τα μποτια κι φηνε ανοιχτ το φλο. Κι αυτ εδε πρτα απ' λα η Ο, στο πρτο του βμα, κι πειτα το μαστγιο απ δερμτινες λουρδες, περασμνο στη μση του κι πειτα τι ο ντρας αυτς εχε σκεπασμνο το πρσωπ του με μια μαρη κουκολα που να μαρο τολι σκπαζε ως και τα μτια -και τλος, φοροσε μαρα γντια απ λεπτ δρμα. Της επε να μη κινηθε, μιλντας της στον ενικ και στις γυνακες να βιαστον να φγουν. αυτ που κρατοσε το μτρο, μτρησε το λαιμ της Ο και τους καρπος της. τανε συνηθισμνες οι διαστσεις αν και κπως μικρτερες. Εκολα βρθηκαν στο καλθι που κρατοσε η λλη γυνακα, το κολι και τα βραχιλια που της ταιριζανε και να πως τανε καμωμνα: σε πολλ δερμτινα πχη (κθε πχος αρκετ λεπτ, συνολικ χι περισστερο απ να δχτυλο), που κλεναν με μιαν αλυσδα, ταν τη κλενουνε δε μπορε ν' ανοξει παρ μνο με κλειδ. Στο αντθετο ακριβς μρος απ το κομπωμα, μες στα διφορα πτσινα κομμτια, σχεδν με τλειαν εφαρμογ, υπρχε μεταλλικς χαλκς που μποροσε να στερεωθε στο βραχιλι, αν το επιθυμοσαν, γιατ τανε σφιχτοβαλμνο στο χρι και το κολι πολ σφιγμνο στο λαιμ, αν κι αρκετ λετερο στε να μη προκαλε πληγ και να μπορε να περσει μσα του να λεπτ δσιμο.
     Της βαλαν λοιπν τοτο το κολι κι αυτ τα βραχιλια στο λαιμ και τους καρπος της κι πειτα ο ντρας της επε να σηκωθε. Κθισε στη θση της πνω στο σκαμν με τη γονα και την φερε κοντ προς τα γνατ του, πρασε το γαντοφορεμνο χρι του ανμεσα στα μποτια της κι επνω στα στθη της και της εξγησε πως το διο βρδυ θα τη παρουσαζαν, πειτα απ το δεπνο που θα το 'παιρνε μνη της. Πργματι, δεπνησε μνη της, πντα γυμν, σ' να εδος μικρο γραφεου, που ν αρατο χρι της φερνε φαγητ απ μια θυρδα. ταν τλειωσε το δεπνο οι δυο γυνακες ρθαν να τη προυν. Στο μπουντουρ, τοποθτησαν μαζ πσω στη πλτη της, τους δυο χαλκδες των βραχιολιν της, της βαλαν πνω στους μους πιασμνη μ' να κολι, μια μακρι κκκινη κπα, που τη κλυπτε ολκερη, αλλ που νοιγε ταν περπατοσε, αφο δε μποροσε να τη συγκρατσει γιατ εχε δεμνα τα χρια της πσω στη πλτη. Μια γυνακα προχωροσε μπροστ της κι νοιγε τις πρτες, η λλη την ακολουθοσε και τις ξανκλεινε. Διασχσαν να διδρομο, δυο σαλνια και μπκανε στη βιβλιοθκη, που τσσερεις ντρες παρνανε τον καφ τους. Φοροσαν τις διες μεγλες ρμπες πως κι ο πρτος, σαν μως δχως μσκες. Ωστσο δε πρφτασε η Ο να διακρνει αν ταν κι ο εραστς της ανμεσ τους (τανε πργματι) γιατ νας εξ αυτν στρεψε προς το μρος της να προβολα που τη τφλωνε.
     λοι μεναν ακνητοι, οι δυο γυνακες ζερβδεξα κι οι ντρες απναντι που τη κοταζαν. πειτα ο προβολας σβησε κι οι γυνακες φγανε. Ξανβαλαν μως πλι να παν στα μτια της Ο. Ττε τη βλανε να περπατσει, κπως σκοντφτοντας κι αισθνθηκε να βρσκεται μπρος σε μεγλη φωτι, εκε που κθονταν οι τσσερεις ντρες: αισθανταν τη θερμτητα κι κουγε στη σιγαλι το θρυβο που κμανε καγοντας τα ξλα. ταν απναντι απ τη φωτι. Δυο χρια σηκσανε τη κπα της, λλα δυο γλυστρσανε κατ μκος του κορμιο για να ελγξουνε το δσιμο των βραχιολιν: δεν τανε γαντοφορεμνα κι ν απ' αυτ μπκε μσα της κι απ τις δυο μερις ταυτχρονα, τσον απτομα που 'βγαλε μια κραυγ. Κποιος γλασε. Κποιος λλος επε:
 -"Ας τη γυρσουμε να δομε τα στθη και τη κοιλι".
     Τη γυρσανε κι η ζστη της φωτις γινταν αισθητ στη μση της. να χρι της πιασε το 'να στθος, να στμα της πιασε την κρη του λλου. μως ξαφνικ χασε την ισορροπα της κι πεσε προς τα πσω, κρατημνη -απ ποι ραγε χρια;- εν εν τω μεταξ τις νοιγαν τα πδια και τα χελη, ελαφρ, αισθνθηκε μαλλι ανμεσα στα μποτια της. κουσε να λνε πως πρεπε να τη βλουνε να γονατσει. τσι κι γινε. Αισθανταν πολ σχημα τσι γονατιστ και πιτερο γιατ δεν πρεπε να πλησισει τα γνατ της και γιατ τα δεμνα στη πλτη χρια της τη κνανε να γρνει κπως εμπρς. Της επτρεψαν ττε να σκψει λγο προς τα πσω, μισοκαθισμνη στις φτρνες, πως κμουν οι καλγριες.
 -"Δεν την χετε ποτ δσει";
 -"χι ποτ".
 -"Οτε μαστιγσει";
 -"Ποτ, αλλ' ακριβς...", απαντοσεν ο εραστς της.
 -"Ακριβς", επεν η λλη φων, "αν τη δνατε που και που, αν τη μαστιγνατε λιγκι κι αν αυτ της ρεσε!... Αυτ που χρειζεται εναι να ξεπεραστε η στιγμ που θα αισθανταν ευχαρστηση για να προκληθονε δκρυα".
_____________________________
απσπ. απ το βιβλο... του 1968

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers