Πεζά

Ποίηση

Παραμύθια

Θέατρο-Διάλογοι

Δοκίμια

Ο Dali & Εγώ

Διαδικτύου

Εκδοθέντες

Κλασσικά

Λαογραφικά

Διασκέδαση

Πινακοθήκη

Εικαστικά

Παγκόσμιο Θέατρο

Σχόλια/Επικοινωνία

Φανταστικό

Ερωτική Λογοτεχνία

Γλυπτική

 
 

Εκδοθέντες 

Μπάμπης Δερμιτζάκης: Το Θέατρο Στην Κίνα (Μέρος Β')

(Το Α' Μέρος βρίσκεται εδώ )

                            Το Βόρειο Δράμα (1234-1300)

 
     Το κέντρο της θεατρικής δραστηριότητας στη βόρεια Κίνα ήτανε πρώτα το Tatu, (αργότερα ονομάσθηκε Peiping και σήμερα Beijing) κι αργότερα η Hanzhou.

     Ο πιο διάσημος δραματουργός της εποχής εκείνης είναι ο Guan Hanqing, ο Αισχύλος της Κίνας, όπως επονομάστηκε. Γεννήθηκε το 1214. Αρχικά έγραφε ποιήματα κυρίως ερωτικά και ταξιδιωτικά έργα. Υπηρέτησε ως ανώτατος κρατικός υπάλληλος. Αργότερα όμως διώχτηκε από την υπηρεσία, μετά τα εξήντα του και κατέφυγε στη Hanzhou, όπου για να ζήσει αναγκάστηκε να γράφει θεατρικά έργα. Έτσι θεωρείται ο πρώτος στην ιστορία της Κίνας, επαγγελματίας δραματουργός. Πέθανε το 1300, δύο χρόνια μετά τη πτώση της δυναστείας των Song. Έγραψε 65 έργα, αλλά σώθηκαν μόνο 18.

     Όπως κι ο δικός μας ο Γ. Ξενόπουλος, θεωρείται ως ο συγγραφέας με τη μεγαλύτερη κατανόηση του γυναικείου ψυχισμού. Στο "Όνειρο Της Πεταλούδας", ένα δικαστικό έργο, μια μητέρα θυσιάζει το γιο της προκειμένου να σωθούν οι δύο πρόγονοί της. Στο "Αλλαγή Του Ανέμου Με Το Φεγγάρι" ο Guan Hanqing παρουσιάζει τον σπαραγμό μιας νεαρής σκλάβας που βλέπει τον αγαπημένο της να παντρεύεται μια γυναίκα ανώτερης τάξης. Στο "Περίπτερο Της Λατρείας Του Φεγγαριού", ο δραματουργός δείχνει τη βαθιά αγάπη μιας γυναίκας για τον άντρα της, που ο πόλεμος τους ανάγκασε να χωριστούν. Στο "Το Κορίτσι Dou Αδικήθηκε" (Dou e yuan), αναφέρεται σε μια νέα γυναίκα που εκτελέστηκε εξαιτίας των μηχανορραφιών ενός διεφθαρμένου αξιωματούχου, για να αποδειχθεί στο τέλος η αθωότητά της, με την ανταπόκριση του Ουρανού στις τρεις παρακλήσεις της: Αν είναι αθώα, α) το αίμα της να πεταχτεί μέχρι το μεταξένιο ρούχο που κρέμεται πάνω της, β) να σκεπάσει το σώμα της με τρεις ίντσες χιόνι και γ) να φέρει ξηρασία για τρία χρόνια στην επαρχία Chu.
     Το έργο γνώρισε και γνωρίζει επιτυχία όχι μόνο στην Κίνα αλλά και στη Δύση, όπου μεταφράστηκε.[1] Ακόμη είχε τη μοίρα των Σαιξπηρικών έργων: Σε μια διασκευή την περίοδο Qing με τίτλο "Η Ιστορία Της Χρυσής Κλειδαριάς", η Dou e σώζεται και ξαναβρίσκει τον σύζυγό της, ενώ σε μια διασκευή σε όπερα του Πεκίνου σώζεται μεν, όμως ο άνδρας της δεν επιστρέφει. Σε μια καινούρια διασκευή το 1980 από την Όπερα του Πεκίνου προσπάθησαν να επαναφέρουν το δραματικό τέλος που είχε το αρχικό δράμα, όμως κάποιοι αντέδρασαν κι έτσι επέστρεψαν στο happy end. Τέλος ο Yao Shu hua, στο έργο του που εκδόθηκε το 1974 με τίτλο "Dou e", κάνει μιαν ανατροπή του μύθου, με τους χωρικούς να καταριούνται την Dou e και την ίδια να μετανιώνει για την απερισκεψία της με τη τρίτη παράκληση.

     Κι ενώ οι συγγραφείς της εποχής εξειδικεύονταν είτε σε ερωτικά έργα είτε σε ηρωικά δράματα, ο Guan Hanqing διέπρεψε και στο δεύτερο αυτό είδος, με έργα όπως "Η Μάχη Των Μονόκοπων Σπαθιών", όπου ο ήρωας θλίβεται για το παρελθόν και την απονιά των ανθρώπων, και το "Όνειρο Των Guan & Chang Της Επιστροφής Στο Δυτικό Si Chuan", όπου ο ήρωας γυρνάει σαν φάντασμα στην πατρίδα του, γεμάτος θλίψη που δεν τον αναγνωρίζουν.

     Αν ο Guan Hanqing είναι ο Αισχύλος της Κίνας, ο Wan Shifu, ή Fe Xu, είναι ο κινέζος Σοφοκλής. Προέρχεται και αυτός από το Tatu (Peiping) κι όπως ο Guan Hanqing, πρέπει να γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Jin. Έγραψε 22 έργα, όμως η φήμη του στηρίζεται στην "Ιστορία Του Δυτικού Δωματίου", έργο σε τέσσερα μέρη, ενώ τότε η πρακτική ήταν το διμερές δράμα. Στο έργο αυτό ο Guan Hanqing πρόσθεσε ένα πέμπτο μέρος, με happy end, για το οποίο άλλοι τον έψεξαν κι άλλοι τον επαίνεσαν.

     Στο πρώτο μέρος ο Chang Chunjui ή Chang Sheng συναντά στο ναό την όμορφη Ying Ying, την κόρη ενός πρώην πρωθυπουργού, και την ερωτεύεται. Στο δεύτερο μέρος τη σώζει από κάποιους ληστές, χωρίς να αμειφθεί για την πράξη του. Η Hung Niang, η υπηρέτρια της Ying Ying, το θεωρεί άδικο, και του ζητά να παίξει τη νύχτα το μαντολίνο του για να δουν την αντίδραση της Ying Ying. Αυτή, ακούγοντας το μαντολίνο, συγκινείται. Στο τρίτο μέρος ο Chang Sheng με τη βοήθεια της Hung Niang στέλνει ένα ερωτικό ποίημα στην Ying Ying, και της ζητάει να συναντηθούν. Στο τέταρτο μέρος, όταν η μητέρα της Ying Ying μαθαίνει τα καθέκαστα, στέλνει τον Chang Sheng στην πρωτεύουσα να πάρει μέρος στις κρατικές εξετάσεις, -κάτι σαν το δικό μας ΑΣΕΠ-, και αν πετύχει, να παντρευτούν. Στο δρόμο ο Chang Sheng διανυχτερεύει σε ένα πανδοχείο, ονειρεύεται ότι κρατάει στην αγκαλιά του την Ying Ying, αλλά ξυπνάει και βλέπει ότι έχει αγκαλιάσει τον λυράρη ακομπανιαδόρο του. Τότε συνειδητοποιεί ότι όλα αυτά ήταν ένα όνειρο.

     Το πέμπτο μέρος που πρόσθεσε ο Guan Hanqing έχει, όπως είπαμε, ευτυχισμένο τέλος. Ο Chang Sheng πετυχαίνει στις εξετάσεις, όμως ο Cheng Huan, που θέλει να κερδίσει την Ying Ying, διαδίδει ψεύτικα ότι ο Chang Sheng παντρεύτηκε στην πρωτεύουσα. Μαθεύεται όμως η αλήθεια, και την βραδιά του γάμου των δυο νέων ο Cheng Huan αυτοκτονεί, απελπισμένος που δεν πέτυχε το σχέδιό του.

     Το έργο είναι πολύ μεγάλο, και συνήθως παίζεται κάθε μέρος χωριστά, πάντα με επιτυχία. Είναι από τα πιο αγαπητά στη νεολαία, καθώς ο δραματουργός έχει καταφέρει να δώσει τις πιο λεπτές αποχρώσεις στο ερωτικό συναίσθημα, κυρίως της κοπέλας, η οποία πρέπει να κρατήσει την έκφρασή του μέσα στα όρια της αξιοπρέπειας και της κομφουκιανής ηθικής.

     Ο Bai Pu ή Bai Zhenfu (1226-μετά το 1306) καταγόταν από οικογένεια αξιωματούχων. Μετά την κατάρρευση της δυναστείας κατέφυγε στον Νότο, στο Gin Ling (Nanjing). Αποτραβηγμένος από τη δημοσιότητα, έχοντας αρνηθεί διοικητικά πόστα, αφιερώθηκε στο γράψιμο. Από τα 16 δράματα που έγραψε σώζονται τρία κι αποσπάσματα από άλλα τρία.

     Το πρώτο είναι "Ο Αυτοκράτορας Ming Της Δυναστείας Tang Ακούει Τη Νυχτερινή Βροχή Να Πέφτει Πάνω Στο Δένδρο Wu Tung" (παυλόνια). Είναι ο γνωστός αυτοκράτορας στον οποίο αναφερθήκαμε πιο πριν, ο ιδρυτής του Αχλαδόκηπου. Η παλλακίδα Yang Gui Fei, για να μην την σκέφτεται ο αυτοκράτορας κατά τη διάρκεια της μάχης και μειωθεί η ανδρεία του, αυτοκτονεί.

     Η πραγματική αυτή ιστορία, όπως είπαμε, αποτέλεσε τη μήτρα για πολλά έργα, όπως η γνωστή σε όλους μας όπερα του Πεκίνου, ομώνυμη του κινηματογραφικού έργου του Τσενγκ Κάιγκε "Αντίο παλλακίδα μου" (Ba wang bie ji). Όμως ενώ η όπερα του Πεκίνου τελειώνει με την κορυφαία σκηνή της αυτοκτονίας, το έργο του Βai Pu εκτείνεται σε επεισόδια που περιγράφουν πόσο απαρηγόρητος ήταν ο αυτοκράτορας για το θάνατο της αγαπημένης του.

     Το δεύτερο έργο Ο Fei Shao Chun πάνω στα τείχη και στη σέλα περιγράφει πώς ο νεαρός Fei Shao Chun ερωτεύεται με την πρώτη ματιά τη Li Chien Chin, η οποία κοιτάζει πάνω από τα τείχη το δρόμο καθώς αυτός περνάει. Το έργο, μια τραγικωμωδία, αφηγείται τις δυσκολίες του ζευγαριού μέχρι να υπερνικήσουν την άρνηση του πατέρα του νέου και άλλα εμπόδια και να παντρευτούν.

     Ο Ma Zhiyuan ή Tung Li (1250-περίπου 1325) από το Ta Tu (Pei Ping) υπηρέτησε ως κατώτερος δημόσιος υπάλληλος. Στα περισσότερα από τα 14 έργα του υπάρχει μια τραγική ατμόσφαιρα, παρά το ευτυχισμένο τέλος τους, κι εκφράζουν την απογοήτευση των ανθρώπων των γραμμάτων της εποχής, που ζουν αποτραβηγμένοι στη φύση. Κυρίως σ' αυτούς άρεσαν τα έργα του, αν και έργα όπως "Πώς Ο Lu Tung Pin Στην Ταβέρνα Yue Yang Μέθυσε Τρεις Φορές" άρεσαν και στον απλό λαό.
    
Στο έργο του "Η Δίφωνη Μελωδία Πάνω Στο Ιστιοφόρο Τη Νύχτα", περιγράφει τη δυστυχία και την απελπισία της ζωής. Το πιο φημισμένο όμως έργο του Ma Zhiyuan είναι "Οι Έγνοιες Του Χαν" (γνωστό κι ως "Φθινόπωρο Στο Ανάκτορο Του Χαν"), το οποίο δανείζει την υπόθεσή του στην όπερα "Η Chao Chun Περνάει Τα Σύνορα", πάρα πολύ αγαπητή σήμερα.

     Ο αυτοκράτορας Yuan της δυτικής δυναστείας Han (48-33 π.χ.) ψάχνει για γυναίκα και στέλνει τον ζωγράφο της αυλής Mao Yen Shou να του βρει τις πιο όμορφες και να του τις ζωγραφίσει, για να διαλέξει. Η πιο όμορφη είναι η Chao Chun, όμως επειδή ο πατέρας της αρνήθηκε να τον δωροδοκήσει, δεν την ζωγραφίζει τόσο όμορφη, με αποτέλεσμα να γίνει απλώς μια κυρία της αυλής. Αυτή λυπημένη τραγουδάει τη μοίρα της, παίζοντας το λαούτο της. Ο αυτοκράτορας μια μέρα την ακούει, πηγαίνει και τη βλέπει, καταλαβαίνει την απάτη και διατάζει την τιμωρία του Mao Yen Shou, ο οποίος όμως προλαβαίνει και το σκάει. Η Chao Chun παίρνει τον τίτλο Ming Fei (αυτοκρατορική παλλακίδα Ming). O Mao Yen Shou περιγράφει στον βασιλιά Shan Yu την ομορφιά της Chao Chun. Αυτός τη ζητάει για γυναίκα, και καθώς ο αυτοκράτορας αρνείται, στέλνει απειλητικά τα στρατεύματά του στα σύνορα. Ο αυτοκράτορας, στενοχωρημένος, προκειμένου να αποφύγει την εισβολή, αναγκάζεται να υποχωρήσει. H Chao Chun, φεύγοντας από το ανάκτορο, τραγουδάει στο δρόμο λυπητερά τραγούδια. Όταν περνάει πάνω από μια γέφυρα, ρίχνεται στο ποτάμι και πνίγεται. Όταν ο βασιλιάς Shan Yu μαθαίνει το γεγονός εξοργίζεται με τον Mao Yen Shou, θεωρώντας τον υπεύθυνο γι αυτή την τραγωδία, και τον παραδίδει στον αυτοκράτορα για να τιμωρηθεί για φόνο. Το έργο τελειώνει με τον αυτοκράτορα, γεμάτο θλίψη, να σκέφτεται την χαμένη αγάπη του.[2]

     Θα παραθέσουμε ακόμη τρεις δραματουργούς εκείνης της περιόδου, έργα των οποίων μεταφράζει ο J. I. Crump. [3]

     O Kang Chih-chih ήταν στην ακμή του γύρω στο 1279. O J. I. Crump μεταφράζει το έργο του "Ο Li Kuei Κουβαλάει Αγκάθια". Δυο ληστές, ο Sung Kang και ο Lu Chih-en πηγαίνουν σε μια ταβέρνα και παρουσιάζονται ως ο αρχηγός των ληστών Sung Chiang και ο ακόλουθός του Wu Hsueh-chiu. Παίρνουν την κόρη του ταβερνιάρη, με την υπόσχεση να του την επιστρέψουν σε τρεις μέρες. Ο Li Kuei, ληστής της ομάδας του Sung Chiang, μαθαίνει το γεγονός, εξοργίζεται, και ορκίζεται εκδίκηση. Πηγαίνει στο λημέρι του, όμως ο αρχηγός του αρνείται την ενοχή του. Στοιχηματίζει, αν τον αναγνωρίσει ο ταβερνιάρης ως τον απαγωγέα της κόρης του, να αποκεφαλισθεί, αλλιώς να πάρει ο ίδιος το κεφάλι του Li Kuei. Καθώς δεν τον αναγνωρίζει πράγματι ο ταβερνιάρης, ο Li Kuei, σ' ένδειξη μετάνοιας πηγαίνει στο λημέρι για να αποκεφαλισθεί κουβαλώντας ένα μάτσο αγκάθια. Οι δυο ληστές επιστρέφουν τη κόρη του ταβερνιάρη κι αυτός τους μεθά με αποτέλεσμα να πέσουν σε βαθύ ύπνο. Στη συνέχεια τρέχει στο λημέρι κι ενημερώνει τον Sung Chiang. Το έργο τελειώνει με τον Li Kuei να συλλαμβάνει τους δυο ληστές, οι οποίοι τιμωρούνται παραδειγματικά.

     Το δεύτερο έργο που μεταφράζει ο J. I. Crump είναι το "Βροχή στο Hsiao Hsiang", κι αποδίδεται στον Yang Hsieh-chih, που ήκμασε γύρω στο 1246. Η υπόθεσή του είναι παρόμοια με τα έργα nanxi "Η Αγνή Γυναίκα Zhao" κι "O Wang Kui Απαρνείται Την Guiying", που αναφέραμε πιο πριν.

     O Tsui wen-yuan, ένας γέρος ψαράς, σώζει κι υιοθετεί την Tsui-luan, κόρη ανώτατου αξιωματούχου, που ανατράπηκε η βάρκα τους στο ποτάμι και τη παντρεύει με τον ανεψιό του Tsui Tung. Αυτός στη συνέχεια πηγαίνει για τις αυτοκρατορικές εξετάσεις, διαπρέπει και παντρεύεται τη κόρη του εξεταστή του. Η γυναίκα του τον ψάχνει κι όταν τον βρίσκει, αυτός την κατηγορεί ότι είναι σκλάβα και το έσκασε από το σπίτι του κλέβοντάς τον. Έτσι αυτή καταδικάζεται σε θάνατο. Όμως την βρίσκει ο πατέρας της, που την έψαχνε χρόνια και τη σώζει. Το έργο τελειώνει με τη συμφιλίωση των δύο συζύγων, ενώ η δεύτερη γυναίκα του γίνεται υπηρέτρια της πρώτης.

  Το τρίτο έργο είναι του Meng Han-ching, που ήκμασε γύρω στο 1279 κι έχει τίτλο "Η Κούκλα Mo-ho-lo".

     O Li Te-chang, έμπορος, φεύγει για να πουλήσει τα εμπορεύματά του. Γυρνώντας, αρρωσταίνει και καταφεύγει σε ένα ναό. Παρακαλεί τον Kao Shan, που φτιάχνει τις λατρευτικές κούκλες mo-ho-lo, να ενημερώσει την γυναίκα του, την Liu Yu-niang. Αυτός όμως ενημερώνει τον αδελφό του, τον Li Wen-tao, o οποίος πηγαίνει και τον βρίσκει στο ναό, όμως το φάρμακο που του δίνει στην πραγματικότητα είναι δηλητήριο. Στη συνέχεια απειλεί την Liu Yu-niang ότι αν δεν δεχθεί να τον παντρευτεί, θα την κατηγορήσει ότι έχει εραστή και ότι αυτή σκότωσε τον άντρα της. Αυτή αρνείται, όμως οι δικαστές, έχοντας δωροδοκηθεί, την καταδικάζουν σε θάνατο. Ένας επιθεωρητής όμως που αναψηλαφεί τη δίκη διαπιστώνει την αθωότητά της κι ο κακός αδελφός τιμωρείται.
    
Το βόρειο δράμα της εποχής Yuan, της χρυσής εποχής του κινέζικου δράματος, είναι αποτέλεσμα μιας ευτυχούς συνάντησης καλλιεργημένων και λαϊκών στρωμάτων. Οι δραματουργοί παρουσίασαν αφηγήσεις από τη λαϊκή παράδοση με μια απλότητα και καθαρότητα λόγου, τις οποίες ο λαός δέχτηκε μ' ευχαρίστηση. Υπέκυψαν όμως στη λαϊκή απαίτηση για ποιητική δικαιοσύνη και ευτυχισμένο τέλος. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, όπως "Η Βροχή Κάτω Από Το Δένδρο Wu Tung" και "Το Όνειρο Στο Δυτικό Si Chuan", που τελειώνουν με τη μοναξιά και την απογοήτευση των ηρώων. Όμως στην πλειοψηφία τους τα έργα της περιόδου αυτής ικανοποιούν την απαίτηση του κοινού για μια ευτυχισμένη έκβαση.

     Προς το τέλος της περιόδου παρατηρείται μια κάμψη στο βόρειο δράμα. Ξεχωρίζουν δύο κυρίως δραματουργοί. Ο Zheng Guangzu ή Te Hui (1280-1230) συμμετείχε στην επαρχιακή κυβέρνηση της Han Zhou. Από τα 19 έργα που έγραψε σώζονται μόνο 4. Επηρεασμένος από το "Δυτικό Δωμάτιο" γράφει έργα που είναι κατώτερα από το πρότυπό τους, μ' εξαίρεση το "Πνεύμα Της Αγάπης", που παρουσιάζει μια ανανέωση στην πλοκή.

      Η ιστορία είναι η εξής: Η Chang Ching και ο Wang Wen Chu πρόκειται να παντρευτούν, όπως είχαν αποφασίσει οι γονείς τους πριν τη γέννησή τους, μια πρακτική πολύ συνηθισμένη στην Κίνα. Ο Wang ετοιμάζεται να φύγει για την πρωτεύουσα, για να λάβει μέρος στις κρατικές εξετάσεις. Πριν φύγει αποχαιρετάει τη μέλλουσα γυναίκα του. Μετά την αναχώρησή του η κοπέλα αρρωσταίνει. Στην πραγματικότητα το πνεύμα αφήνει το σώμα της κι ακολουθεί τον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος, ευτυχισμένος, μελετάει με όρεξη και αριστεύει στις εξετάσεις. Μετά την επιστροφή του ζητάει συγγνώμη από τη μέλλουσα πεθερά του που πήρε μαζί του την κόρη της. Αυτή δεν καταλαβαίνει τι της λέει, μέχρι που πηγαίνει στο δωμάτιο της κόρης της και την βλέπει να έχει συνέλθει από τη μακροχρόνια αρρώστια της.

      Ο Qiao Chi Fu ή Meng Fu κατάγεται από το Tai Yuan του Shan Si, αλλά αργότερα εγκαταστάθηκε στην Hanzhou. Πέθανε το 1339. Έγραψε 11 δράματα, κυρίως ρομαντικές ερωτικές ιστορίες, από τα οποία σώζονται μόνο 3, "Τα Χρυσά Νομίσματα", "Το Όνειρο Του Yang Chou" κι "Αυτό Δεν Θα Το Ξεπεράσεις". Παρά την χαλαρότητα της πλοκής που χαρακτηρίζει τα έργα του κατάφερε να δώσει ζωντανούς και πειστικούς χαρακτήρες.

     Υπάρχουν κάποιοι ακόμη αξιόλογοι δραματουργοί. Ο Gao Wen Xu, αν και πέθανε νέος, έγραψε 34 έργα. Η φήμη του στηρίζεται κυρίως στα ιπποτικά του δράματα. Το ύφος του είναι άνετο κι απλό, χωρίς εξεζητημένες περιγραφές κι η γλώσσα, προσεγγίζει τη γλώσσα του απλού λαού.

      O Cheng Ding Yu έγραψε 24 δράματα, από τα οποία σώζονται μόνο 5. 'Αρεσε τόσο στους μορφωμένους, όσο και στον απλό λαό. Το πιο γνωστό του έργο είναι "Πώς Ο Γέρος Απέκτησε Γιο". Ένας γέρος που έχει μόνο μια κόρη υιοθετεί ένα γιο. Εκείνος, όταν η παλλακίδα του θετού πατέρα του μένει έγκυος, προσπαθεί να την εξοντώσει, για να μη χάσει την κληρονομιά. Τη σώζει όμως η κόρη του γέρου. Στο έργο αυτό φαίνεται η λαχτάρα του κινέζου να αποχτήσει αρσενικό παιδί, που θα διαιωνίσει το όνομά του.

      O Chi Chun Xiang από το Ta Tu (Pei Ping) ήταν σύγχρονος του Cheng Ding Yu. Το πιο φημισμένο δράμα του είναι "Το ορφανό της οικογένειας Chao" (Chao shi ku er). Το δράμα αυτό έγινε πλατιά γνωστό και στην Ευρώπη. Μια συντομευμένη μετάφρασή του έκανε ο Jean Batiste du Haldes, την οποία περιέλαβε στο έργο του "Description de la Chine". To έργο του Du Haldes γνώρισε δυο αγγλικές μεταφράσεις. Σ' αυτό στηρίζεται ο Γκαίτε για να γράψει τον "Ελπήνορά" του κι ο Βολταίρος το "Ορφανό Της Κίνας". Διασκευή στα ιταλικά έκανε και ο Metastasio, ενώ το έργο του Arthur Murphey "Orphan Οf China", που γράφηκε το 1756, γνώρισε τεράστια επιτυχία στη σκηνή μετά από τρία χρόνια στο Drury Lane και στο Covent Garden ταυτόχρονα. Την ίδια επιτυχία γνώρισε το έργο και στην Αμερική.[4]

     Τον 5ο αιώνα π.χ. ένας αχρείος υπουργός, ο Tu An Chia, εξολοθρεύει τον ανταγωνιστή του Chao Tu και 300 αρσενικά μέλη της οικογένειάς του με διαταγή του βασιλιά Qin. Τον ίδιο τον Chao Tun έβαλε το σκυλί του και τον ξέσκισε. Η πριγκίπισσα που περιμένει παιδί σώζεται. Γεννάει με τη βοήθεια της υπηρέτριάς της, η οποία παίρνει το αγόρι και το πηγαίνει στην οικογένειά της, που μεγαλώνει μαζί με τον δικό της γιο. Ο υπουργός μαθαίνει τελικά ότι ο κληρονόμος ζει, βάζει να ψάξουν να τον βρουν και η υπηρέτρια, για να σωθεί ο διάδοχος του οίκου των Chao, θυσιάζει τον δικό της γιο. Το αγόρι μεγαλώνει, μαθαίνει πολεμικές τέχνες κι εκδικείται τον κακό υπουργό γδέρνοντάς τον ζωντανό.[5]

     Εκτός από άνδρες υπάρχουν και γυναίκες δραματουργοί, οι οποίες ήσαν μορφωμένες εταίρες. Η Chao Ming Ching, η Chang Guo Ping, η Hong Zhe Li Er κι η Hua Li Lang ήταν οι πιο διάσημες. Κάποιοι άνδρες δραματουργοί συνεργάστηκαν μαζί τους. Έτσι για παράδειγμα "Η Ελεύθερη Ερμηνεία Του Ονείρου Του Huang Liang" (Huang Liang Meng) είναι συλλογικό έργο. Η πρώτη πράξη γράφτηκε από τον Ma Qi Yuan, η δεύτερη από τον Li Zhong Xi, η τρίτη από την Hua Li Lang κι η τέταρτη από την Hong Zhe Li Er.

     Της Chao Ming Ching δεν σώθηκε κανένα έργο. Από τα τέσσερα έργα της Chang Kuo Ping σώθηκαν τα τρία. Το πιο διάσημο είναι "Ο Παππούς Κι ο Εγγονός Δένουν Το Πουκάμισο". Ένας αχάριστος παλιάνθρωπος θέλει ν' αρπάξει τη γυναίκα του γενναιόδωρου ήρωα πνίγοντάς τον. Όμως κάποιος τον σώζει κι αυτός επιστρέφει και τιμωρεί τον παλιάνθρωπο.

     "Η Επιστροφή Του Xue Jen Kuai" αναφέρεται σ' ένα γενναίο πολεμιστή ο οποίος στον πόλεμο με την Κορέα κερδίζει ένα σωρό παράσημα. Μπαίνοντας στην πολιτεία Liao τα κρύβει, πράγμα που του δημιουργεί αρκετές δυσκολίες. Στο τέλος όμως τις ξεπερνάει.

     Το τρίτο έργο της, "Ο Lo Li Lang Στο Ναό", αναφέρεται στην ιστορία ενός αγαθού ανθρώπου που μεγαλώνει δυο ορφανά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τα οποία ερωτεύονται το ένα το άλλο. Ένας παλιάνθρωπος με τις δολοπλοκίες του τα χωρίζει, όμως στο τέλος ξανασμίγουν. Ο γέρος όμως άνθρωπος που τους μεγάλωσε μένει μόνος και παραμελημένος.

-------------------------------------
 [1] Κατά τον Cyril Birch, αυτή είναι η πιο διάσημη από όλες τις τραγωδίες κατά τη διάρκεια της δυναστείας Yuan. Από τον θρήνο της, που είναι πολύ όμοιος με το θρήνο της Αντιγόνης, παραθέτει ένα απόσπασμα:

"Ουρανέ και γη, εσείς που θα 'πρεπε να ξεχωρίζετε το δίκαιο από το άδικο...

 Φοβάστε τον σκληρό και ξεγελάτε τον αδύναμο,

 αφήνοντας τη βάρκα σας να πηγαίνει κατά το ρέμα.

 Γη, αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το καλό από το κακό,

 πώς μπορείς να λέγεσαι γη;

 Ουρανέ, αν συγχέεις τον άξιο με τον ανάξιο,

 μάταια ποζάρεις σαν ουρανός"!   Cyril Birch, 1995, σελ. 27. 

 [2]  Πάνω στην ίδια υπόθεση ο Kuo Mojo γράφει το έργο του "Wang Chao Chun" (1923), στο οποίο η ρομαντική ηρωΐδα του έργου του Ma Zhiyuan μετατρέπεται σε μια δυναμική γυναίκα κι ο αυτοκράτορας σ' ένα ακόλαστο μονάρχη. Το έργο τελειώνει με τον αυτοκράτορα να κρατά στα χέρια του το κεφάλι του Mao Yen Shou, σε μια σκηνή εμπνευσμένη από τη "Σαλώμη" του Όσκαρ Ουάιλντ (βλέπε Gilbert C.Fong, "Western Influences & Τhe Rise Of Modern Chinese Drama" στο Yun - Tong Luk (ed), "Studies In Chinese-Western Comparative Drama E' Hong Kong", 1990, The Chinese University Press, σελ. 13-18.

 [3]  J. I. Crump, "Chinese Theater In The Days Of Kublai Κhan", Michigan, 1990, The University of Michigan Press.

 [4]  Βλέπε περισσότερα στο J. I. Crump, ο. α., σελ. 35.

 [5] Το στυλιζάρισμα στο παίξιμο αποτρέπει τη φρίκη μιας ρεαλιστικής απόδοσης. Η Josephine Huang-Hung γράφει χαρακτηριστικά. «Λένε πως τον Tu An Chia τον έγδαραν ζωντανό. Αυτό δεν φαίνεται να συγκινεί τους Κινέζους, όμως πρέπει να έχει πάντα υπόψη του κανείς ότι το κινέζικο θέατρο δεν εργάζεται με ρεαλιστικά μέσα. Από ρεαλιστική άποψη, μπορεί κανείς να θεωρήσει το γεγονός απάνθρωπο, στη σκηνή όμως εκτελείται με στυλιζαρισμένο, συμβολικό τρόπο, χάνει την σκληρότητά του και με χορευτική ερμηνεία υψώνεται σε καλλιτεχνική έκφραση. Η ομορφιά της κίνησης κάνει να ξεχαστεί η ρεαλιστική ενέργεια»   (Huang-Hung Josephine, 1985, σελ. 147).

      (συνεχίζεται...Το Γ' μέρος εδώ, το Δ' Μέρος εδώ το Ε' Μέρος εδώ & το ΣΤ' Μέρος εδώ. Θα ολοκληρωθεί σέ 6 μέρη!)

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers