-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Böll Heinrich Theodor: ...

"Η Τχνη, εναι πντα μια καλ κρυψνα, χι για δυναμτιδα, μα για νοητικς εκρηκτικς λες και κοινωνικς ωρολογιακς βμβες. Για ποι λγον, λλωστε, θα υπρχαν Ιδανικ";

     (ομιλα στη τελετ απονομς του Νμπελ Λογοτεχνας 1973)




                                    Βιογραφικ

     Γεννθηκε στις 21 Δεκμβρη 1917 στη Κολωνα, γιος του γλπτη κι επιπλοποιο, Βκτορ Μπελ και της Μαρα Hermanns, οικογνεια φιλελεθερη, καθολικ κι ειρηνιστικ. Μεταξ 1924-8 παρακολοθησε στοιχειδη εκπαδευση, στο Raderthal κι απ 1928-37, τη δημσια κλασικ β'βθμια εκπαδευση στο Kaiser-Wilhelm, στη Κολωνα. Αντιστθηκε στις πισεις για να ενταχθε στη Νεολαα Χτλερ, κατ τη διρκεια λης της 10ετας του '30 κι αυτ εχεν επιπτσεις. Την νοιξη του 1937 ρχισε ως μαθητευμενος βιβλιοπλης για το Matth, μιαν επιχερηση του Lempertz στη Βννη. 'Αφησε τη δουλει αυτ την νοιξη του 1938 και ξεκνησε τις πρτες προσπθεις να γρψει, αφο παρακολοθησε ειδικ ιδιωτικ μαθματα και παρλληλα διβασε πολ. Κατ τη διρκεια του φθινοπρου του 1938 στρατετηκε στην εθνικ υπηρεσα εργασας και την νοιξη του 1939, συμπληρνοντας το υποχρεωτικ 6μηνο, την εγκατλειψε. Τοτο, γιατ η ολοκλρωση της υπηρεσας αυτς τανε προπθεση για να εξασφαλσει δεια να μελετ στο πανεπιστμιο. τανε πια σε θση ν' αρχσει μελτες Γερμανικς και Κλασικς Φιλολογας κατ τη διρκεια των θερινν μηνν.
     Το 1939, τλη καλοκαιριο, καλεται στον γερμανικ στρατ λγο πριν το ξσπασμα του πολμου. Συμμετεχε στον Β' Παγκ. Πλ. απ το φθινπωρο 1940, για λγο στο γαλλικ μτωπο, απ το 1941-2 (μετ απ μια βαρι περπτωση τφου), πρασε στις μονδες εφεδρεας στα μετπισθεν, απ τις αρχς του 1942 μχρι το καλοκαρι 1943, κατ μκος της αγγλικς ακτς στη Γαλλα, μεταξ καλοκαιριο 1943 και φθινοπρου 1944, σε Σοβιετικ νωση, Ρουμανα κι Ουγγαρα, απ την νοιξη του 1945, για μερικς εβδομδες στη Δυτικ Γερμανα, αιχμλωτος των Αμερικανν κι υπ περιορισμ μχρι τον Οκτβρη του 1945 σε στρατπεδο στη Γαλλα κι πειτα για μερικς εβδομδες, -Οκτβρη/Νομβρη 1945-, σ' αγγλικ στρατπεδο στο Βλγιο. Πρπει ν' αναφερθε πως τραυματστηκε 4 φορς και μερικ τραματ του, δεν εξαλειφθκανε ποτ, -εχε χσει λα τα δχτυλα των ποδιν του απ κρυοπαγματα. Αυτ ακριβς τα τραματα κι οι κακουχες, τονε κνανε φιλσθενο, για λο το υπλοιπο της ζως του.
     Απ τον Δεκμβρη του 1945, εγκαταστθηκε με τη σζυγ του στην εξοχ της Κολωνας. 'Αρχισε να γρφει και να μελετ ξαν, -το δετερο ταν υποχρεωτικ, για να μπορε να παρνει δελτο διανομς τροφμων, με την απδειξη εργασας του- εν ταυτχρονα εργαζτανε στην επισκευ του σπιτιο τους. Στα 1946-49 δημοσευσε κποια διηγματ του και το 1949, το πρτο βιβλο του, μια νουβλα με ττλο: "
Der Zug War Pünktlich" (Το Τρνο φτασε Στην ρα Του). Με πρσκληση σε μια συνεδραση του Gruppe 47 το 1951, συνντησε πολλος γερμανος μεταπολεμικος συγγραφες με τους οποους γινε κατπιν φλος. Πχ.  Ηans Werner RichterAlfred Andersch κι λλους. Ακμα κι αν υπρξανε σντομες μεγλες διαμχες κατ τη διρκεια, μετ απ αυτς τις συνεδρισεις, το Gruppe 47 βγαλε πολλος γερμανος συγγραφες απ την απομνωσ τους, στη τεμαχισμνη μεταπολεμικ Γερμανα.
     Το 1942 παντρετηκε την Annemarie Cech που ταν αναντικατστατη σζυγος και σντροφος, σαν μπειρη συνεργτις του, πσχουσα κι η δια απ το ναζιστικ καθεστς, αλλ και σαν ιδιατερα γλωσσομαθς. Το πρτο τους παιδ, ο Christoph, πθανε το 1945. Απκτησεν μως λλους τρεις γιος, Raimund, Rene και Vincent, που γεννηθκανε στα 1947, 1948 και 1950, αντστοιχα. Στα 1950-51, εργστηκε σαν υπλληλος στατιστικς υπηρεσας, στη Κολωνα κι απ το καλοκαρι του 1951, συνχιζε να ζει σαν συγγραφας εκε.
     'Αλλα γνωστ του ργα εναι: "Το Ψωμ Των Ανθρπων", "Η Χαμνη Τιμ Της Καταρνας Μπλουμ", "Ο Κλουν", "Το Ασφαλς Δκτυο", "Μπιλιρδο Στις Εννιμιση", "Πορτρτο Ομδας Με Κυρα" κλπ. Τα ργα του μεταφραστκανε σε πνω απ 30 γλσσες και το 1972 κρδισε το Νμπελ Λογοτεχνας, μλις ο 2ος Γερμανς συγγραφας μ' αυτ την επιτυχα, μετ τον Χρμαν σσε (1946).
     Υπρξεν απ τους μεγαλτερους μεταπολεμικος συγγραφες που ανδειξεν η Γερμανα, βαθι ριζωμνος στη Καθολικν Εκκλησα και στη πατρδα του Κολωνα. τανε καινοτμος σε πολλ του ργα και ζωγρφισε τη μεταπολεμικ Γερμανα στις ιστορες του. Εχε θαυμσιαν ασθηση του χιομορ κι αυτ φανεται στα βιβλα του, που τα περισστερα χουνε σατιρικ χαρακτρα. Αμσως μετ τον πλεμο, η γραφ του αγκλιασε τους απλος ανθρπους, τους οποους λατρεει και τους καθιστ ρωες -μικρος μεγλους- στις ιστορες του. Οι... κακο του λοι, συνθως βρσκονται απ την αντπερα χθη, στους χοντες: κρατικος υπαλλλους, πολιτικος, τραπεζτες κλπ, και πντα τους... τιμωρε, πτε με το χιομορ, πτε τυχαα, πτε σοβαρ. Τους κατηγορε σα κονφορμιστς, δειλος, νοχους κατχρησης εξουσας και τους στηλιτεει με μοναδικ και μαστρικο τρπο.
     Το απλ του φος, λατρετηκε απ πολλος και φιλοξενθηκε στα γλωσσικ εγχειρδια γερμανικν. Αλλ δυο ταν τα γεγοντα που σημδεψαν επσης τη μετπειτα ζω του: η ουσιαστικ εξρισ του μσα στην δια του την ιδιατερη πατρδα, απ το ναζιστικ καθεστς στη 10ετα του '30 κι η σχεδν ολικ καταστροφ της Κολωνας στο μεγλο βομβαρδισμ. Η λλειψη βασικν αγαθν κενη τη πολ δσκολη μεταπολεμικ περοδο, επσης τον επηρασε και το εμφνισε στα γραπτ του. Σ' λην μως τη ζω του συναναστρφηκε με χαρ του, τους απλος ανθρπους κι ανακατετηκε μαζ τους. Κθε φορ που βρισκτανε στο νοσοκομεο, για κποιο απ τα χρνια προβλματα υγεας του, οι νοσοκμες κνανε παρπονα για τους πμπολλους επισκπτες... χαμηλν τξεων, που ρχονταν να του συμπαρασταθον.
     ζησε κυρως στη Κολωνα, μαζ με τη σζυγο και τα παιδι τους, μα πρασε κμποσο χρονικ διστημα, στα βουν Eifel και στο Achill, νησ σε μιαν απ τις ακτς της Δ. Ιρλανδας με αποτλεσμα να γρψει διφορες εντυπσεις απ τη χραν αυτ, σε βιβλο με ττλο "Irish Journal". τανε πρεδρος της Διεθνος P.E.N. και ταξδεψε πολ, με αυτ την ιδιτητα, προσπαθντας να μεισει τη κακν εντπωση που 'χεν αφσει ο ναζισμς του Χτλερ στον υπλοιπο κσμο. Λατρετηκε πολ στην Αν. Ευρπη, σαν ενντιος της κεφαλαιοκρατας -μνο στη Σοβ. νωση, πολησε πολλ εκατομμρια ανττυπα. ταν δε ο Αλξανδρος Σολζεντσιν φυγε σαν εξριστος απ κει, ταν εκενος που τονε φιλοξνησε στο σπτι του, για λγο στην αρχ.
     Πθανε στις 16 Ιουλου 1985, στη Βννη, σ' ηλικα 67 ετν και θφτηκε στη πλη που λτρεψε πιο πολ, τη Κολωνα. Το
 σπτι του στην εξοχ της, εναι δρυμα πλον και λειτουργε μ' επιτυχα μχρι σμερα. Εν απ τα πρτα του ργα, το "Η Κληρονομι Του Στρατιτη" που γρφτηκε το 1947, εκδθηκε 40 χρνια μετ, 2 χρνια μετ τον θνατ του. Οι κριτικο θρηνσανε την λλειψη, ττε, ενς πιθανο διαδχου του στα γερμανικ γρμματα. Ωστσο τελικ, νας ττοιος διδοχος φρεται να εναι ο Γκντερ Γκρας (Günter Grass), που κρδισε Νμπελ Λογοτεχνας, το 1999.


==========================


                               Κτι Θα Γνει

     Μια απ τις πιο παρξενες περιδους της ζως μου εναι σγουρη κενη που πρασα σαν υπλληλος του 'Αλφρεντ Βουνσντελ. Απ τη φση μου, κλνω πιτερο στη σκψη και την απραξα παρ στην εργασα, κπου-κπου μως επμονες οικονομικς δυσχρειες μ' αναγκζουν -μια κι η σκψη φρνει τσα λεφτ σα κι η απραξα- να δεχτ μια λεγμενη θση. ταν φτασα για μιαν ακμα φορ σε ττοιο σημεο κατπτωσης, απευθνθηκα στο Γραφεον Ευρσεως Εργασας κι απ κει με στελανε, μαζ μ' λλους εφτ ομοιοπαθες μου, στο εργοστσιο Βουνσντελ, που θα μας υπβαλλαν σε δοκιμασα καταλληλτητας.
     Μλις εδα το εργοστσιο, απξω, πονηρετηκα: το εργοστσιο ταν ολκερο χτισμνο με γυλινες πλκες κι η απχθει μου για τα φωτειν κτρια και τους φωτεινος χρους εναι τσο μεγλη, σο κι η απχθει μου για εργασα. Ακμα πιτερο πονηρετηκα, ταν μας σερβραν αμσως στη καντνα που 'τανε βαμμνη με φωτειν και χαρομενα χρματα, πρωιν: μορφες σερβιτρες μας φραν αβγ, καφ και φρυγανις, καλγουστες καρφες τανε γεμτες με χυμ πορτοκλι. Χρυσψαρα κολλοσανε τα κουρασμνα τους προσωπκια πνω στα γυλινα τοιχματα ανοιχτοπρσινων ενυδρεων. Οι σερβιτρες τανε τσο πρσχαρες, που φανονταν τοιμες να σκσουν απ χαρ. Μνο μια ισχυρ θληση -τσι πστευα- τις συγκρατοσε απ το να τιτιβζουνε συνεχς. τανε γεμτες τραγοδια που δε τραγουδσαν ακμα, λες σα κτες που δε γεννσανε τ' αβγ τους.
     Μντεψα αμσως ,τι δε φαιννταν να μαντεουν οι ομοιοπαθες μου: τι κι αυτ το πρωιν ταν μρος της δοκιμασας κι τσι μσαγα με μεγλην ρεξη, με πλρη συνεδηση ενς ανθρπου που ξρει πως εφοδιζει τον οργανισμ του με πολτιμες ουσες. κανα κτι, που κανονικ καμι δναμη στον κσμο δε θα μ' πειθε να κνω: πια μ' δειο στομχι χυμ πορτοκλι, φησα χωρς ν' αγγξω τον καφ και το αβγ, καθς κι να κομμτι φρυγανις, σηκθηκε κι ρχισα να βηματζω πνω-κτω στη καντνα, ανυπμονος για δρση.
     τσι, μου επαν να περσω πρτος στην αθουσα εξετσεων, που βρσκονταν τοιμα τα ερωτηματολγια πνω σε θαυμσια τραπζια. Οι τοχοι τανε βαμμνοι μ' να ττοιο πρσινο χρμα που θα 'κανε ν' ακουστε απ τα χελη ενς ειδικο της εσωτερικς διακσμησης, το επθετο μαγευτικ. Δε φαιντανε κανες κι μως μουνα τσο ββαιος τι με παρακολουθοσαν, στε να συμπεριφρομαι πως συμπεριφρεται νας ανυπμονος για δρση, ταν πιστεει πως παρακολουθεται: βγαλα ανυπμονα το στιλ μου απ τη τσπη, βδωσα το καπκι, κθισα στο πιο κοντιν τραπζι και πρα το ερωτηματολγιο, πως πινουν οι χολερικο στα χρια τους το λογαριασμ της ταβρνας.
   Πρτη Ερτηση: Το θεωρετε σωστ να 'χει ο νθρωπος μνο δυο χρια, δυο πδια, δυο μτια και δυο αφτι;
     Στο σημεο αυτ δρεψα πρτη φορ τους καρπος του σκεπτικισμο μου κι γραψα χωρς δισταγμ: "Ακμα και τσσερα χρια και πδια δε θα 'ταν αρκετς για την ορμ μου για δρση. Ο εξοπλισμς του ανθρπου εναι αξιοθρνητος".
   Δετερη Ερτηση: Πσα τηλφωνα μπορετε να χειριστετε ταυτχρονα;
     Κι εδ η απντηση τανε τσον εκολη, σο κι η λση μιας εξσωσης πρτου βαθμο. γραψα: "Αν τα τηλφωνα εναι μνον εφτ, χνω την υπομον μου. Μνον ταν τα τηλφωνα γνουν εννι νιθω ξαλαφρωμνος".
   Τρτη Ερτηση: Τ κνετε ταν σχολτε;
     Η απντησ μου: "Δε θλω πια να ξρω τη λξη σχολω. Την σβησα απ το λεξιλγι μου, μλις γινα δεκαπντε χρονν: Εν αρχ ν η πρξις!".
     Πρα τη θση και πργματι, δεν νιωθα οτε με τα εννι τηλφωνα εντελς ξαλαφρωμνος. Φναζα στ' ακουστικ τους: "Ενεργστε αμσως!" "Κντε κτι! -Κτι πρπει να γνει - Κτι γνεται - Κτι θα γνει - Κτι θα 'πρεπε να γνει". Ως επ το πλεστον χρησιμοποιοσα τη προστακτικ, γιατ μου φαιντανε σμφωνη με την ατμσφαιρα.
     Ενδιαφροντα τανε τα μεσημβριν διαλεμματα, ταν καθμαστε στη καντνα και τργαμε φαγητ πλοσια σε βιταμνες, περιστοιχιζμενοι απ γαλνια και χαρομενα πρσωπα. Το εργοστσιο Βουνσντελ τανε γεμτο ανθρπους που τρελανονταν να μιλνε για τη ζω τους, πως δα ταιριζει σε προσωπικτητες που σφζουν απ δραστηριτητα: η βιογραφα τους αξζει γι' αυτος πιτερο κι απ την δια τους τη ζω, αρκε να τους πατσεις να κουμπ κι αρχζουν να τη ξερννε με το νι και με το σγμα.
     Εκπρσωπος του Βουνσντελ στο εργοστσιο ταν νας ονματι Μπρσεκ, που εχεν αποκτσει κποια φμη, επειδ ταν ταν ακμα φοιτητς, εχε θρψει δουλεοντας μρα-νχτα, εφτ παιδι και μιαν ανπηρη γυνακα, εν ταυτχρονα διυθυνε τσσερις εμπορικς αντιπροσωπεες και παρολαυτ, μπρεσε να πρει μ' παινο μσα σε δυο χρνια, δυο διπλματα. ταν τον εχανε ρωτσει οι ρεπρτερ: "Πτε κοιμστε λοιπν κριε Μπρσεκ;" αυτς εχεν απαντσει: "Ο πνος εναι αμρτημα".
     Η γραμματας του Βουνσντελ εχε θρψει με το πλξιμ της ναν ανπηρο σζυγο και τσσερα παιδι, εχε κνει ταυτχρονα τη διατριβ της στη ψυχολογα και τη πατριδογνωσα, εχε δουλψει σ' εκτροφεο τσοπανσκυλων κι εχε γνει δισημη τραγουδστρια νυχτερινν κντρων με τ' νομα Βαμπ 7.
     Ο διος ο Βουνσντελ ταν απ τους ανθρπους εκενους που κθε πρω, εν δεν χουνε καλ-καλ ξυπνσει, εναι κιλας αποφασισμνοι να δρσουν. "Πρπει να δρσω" σκφτονται εν δνουν αποφασιστικ τη ζνη της ρμπας τους. "Πρπει να δρσω" σκφτονται εν ξυρζονται και κοιτζουνε θριαμβευτικ τις τρχες του προσπου τους, που ξεπλνουν μαζ με τη σαπουνδα, πνω στη ξυριστικ τους μηχαν. Τα υπολεμματα αυτ του τριχματς τους εναι τα πρτα της ορμς τους για δρση. Ακμα κι οι πιο οικεες πρξεις προξενονε σ' αυτ τ' τομα ικανοποηση: το νερ κελαρζει, το χαρτ καταναλνεται. Κτι γινε. Το ψωμ τργεται, στο πρωιν αβγ, το κεφλι κβεται.
     Ακμα κι η πιο ασμαντη κνηση φαιντανε στο σπτι του Βουνσντελ σα μια πρξη: ταν βαζε το καπλο του, ταν, τρμοντας απ ενεργητικτητα, κομπωνε το πανωφρι του, το φιλ που 'δινε στη γυνακα του, λα τανε πρξεις. ταν μπαινε στο γραφεο του, φναζε στη γραμματα του σα να τη χαιρετοσε: "Κτι πρπει να γνει!" κι αυτ του ανταπδιδε με πρσχαρη διθεση: "Κτι γνεται!". Ο Βουνσντελ πγαινε κατπιν, απ το να τμμα στ' λλο και πταγε το χαρομεν του "Πρπει κτι να γνει!" κι λοι απαντοσανε "Γνεται κτι!" κι εγ του φναζα λμποντας, ταν μπαινε στο γραφεο μου: "Κτι θα γνει!"
     Μες στη πρτη βδομδα ανβασα τον αριθμ των τηλεφνων που χειριζμουν, στα ντεκα, τη δετερη στα δεκατρα και διασκδαζα εφευρσκοντας τα πρωιν στο τραμ, νες προστακτικς κλνοντας το ρμα γνομαι σε διαφορετικος χρνους, αναφερμενος σε διαφορετικ γνη, στην υποτακτικ και στον οριστικ. Δυο ολκερες μρες  πρφερα μνο την δια πρταση, επειδ την βρισκα τσον ωραα: "Θα 'πρεπε να εχε γνει κτι" κι λλες δυο μιαν λλη πρταση: "Αυτ δε θα 'πρεπε να 'χε γνει".
     τσι ρχισα να νιθω πραγματικ ξαλαφρωμνος, ταν γινε κτι πραγματικ. Μια Τρτη πρω, ταν δεν εχα ακμα καλ-καλ καθσει στο γραφεο μου, ρμησε ο Βουνσντελ μσα και φναξε το συνηθισμνο "Κτι πρπει να γνει!" μως κτι ανεξγητο στο πρσωπ του μ' κανε να διστσω ν' απαντσω πρσχαρα κι ευδιθετα, πως ταν ο κανονισμς "Κτι γνεται!". Δσταζα, φανεται, για αρκετ διστημα, γιατ ο Βουνσντελ που σπνια βαζε τις φωνς, τοτη τη φορ ωρυταν: "Απαντστε! Απαντστε! πως εναι ο κανονισμς!"κι εγ απντησα σιγαν και πεισματικ σαν παιδ που το αναγκζουν να πει: "Εμαι κακ παιδ". Μλις και μετ βας μπρεσα ν' αρθρσω τη πρταση "Κτι γνεται" και δεν την εχα σχεδν ακμα τελεισει ταν πραγματικ γινε κτι: Ο Βουνσντελ σωριστηκε στο πτωμα, γειρε πως πεφτε στο πλι, και ξπλωσε φαρδς-πλατς, μπροστ στην ανοιχτ πρτα. Αμσως κατλαβα, πργμα που επιβεβαιθηκε, ταν κανα το γρο του γραφεου μου και τον πλησασα, πως ταν νεκρς.
     Κουνντας το κεφλι, πδησα πνω απ τον νεκρ, πγα αργ, περνντας απ το διδρομο, στο γραφεο του Μπρσεκ και μπκα χωρς να χτυπσω τη πρτα. Καθτανε στο γραφεο του, βαστοσε απ να ακουστικ τηλεφνου στο κθε του χρι και στο στμα του να στιλ διαρκεας, με το οποο κρατοσε σημεισεις σ' να μπλοκ, εν με τα με τα γυμν πδια του θετε σε κνηση μια πλεκτομηχαν που βρισκτανε κτω απ το γραφεο. Με τον τρπο αυτ, συμβλλει στη συμπλρωση της οικογενειακς του γκαρνταρμπας.
 -"Κτι γινε" επα σιγ. Ο Μπρσεκ φτυσε απ το στμα το στιλ, κατβασε τα δυο ακουστικ, ξεκλλησε διστακτικ τα δχτυλ του απ τη πλεκτομηχαν.
 -"Τ γινε ντε;" ρτησε.
 -"Ο κριος Βουνσντελ εναι νεκρς", επα γω.
 -"χι" επεν ο Μπρσεξ
 -"Και ββαια. Ελτε!" επα γω.
 -"χι" επε ταν σταθκαμε μπρος απ το πτμα του, "χι, χι!" Δε του 'φερα αντρρηση. Γρισα προσεκτικ τον Βουνσντελ με τη ρχη στο πτωμα, του 'κλεισα τα μτια και τονε κοταξα σκεπτικ. νιωθα σχεδν τρυφερτητα γι' αυτν και για πρτη φορ κατλαβα πως δεν τον εχα μισσει ποτ. Το πρσωπ του εχε κτι απ την κφραση των προσπων των παιδιν που αρνιονται επμονα ν' αποχωριστονε τη πστη τους στον 'Αη Βασλη, παρλο που τα επιχειρματα των φλων τους ηχονε τσο πειστικ.
 -"χι" επεν ο Μπρσεκ "χι".
 -"Κτι πρπει να γνει", επα σιγ στον Μπρσεκ.
 -"Ναι" επεν ο Μπρσεκ, "πρπει να γνει κτι".
     Κι γινε κτι: ο Βουνσντελ κηδετηκε κι εμνα μ' επιλξανε για να κρατω το στεφνι με πλαστικ τριαντφυλλα, συνοδεοντας το φρετρ του, γιατ δεν εμαι προικισμνος μνο με μια κλση προς τον σκεπτικισμ και την ηρεμα, αλλ και μ' να παρστημα κι να πρσωπο που ταιριζουν απλυτα στα μαρα κοστομια. πως φανεται, εχα μεγαλπρεπην εμφνιση, καθς πγαινα πσω απ το φρετρο του Βουνσντελ με το στεφνι απ πλαστικ τριαντφυλλα στο χρι. Δχτηκα τη προσφορ ενς εκλεκτο Γραφεου Κηδειν να εμφανιστ σαν επαγγελματας τεθλιμμνος συγγενς.
 -"Εστε γεννημνος τεθλιμμνος συγγενς" μου 'πεν ο διευθυντς του Γραφεου, "τη κατλληλη ενδυμασα θα σας τη προμηθψουμε μεις. Το πρσωπ σας -εναι απλς ξοχο!".
     Υπβαλα τη παρατησ μου στον Μπρσεξ, με τη δικαιολογα πως δεν αισθανμουν εκε μσα απλυτα ικανοποιημνος, τι παρ τα δεκατρα τηλφωνα να μρος των δυνατοττων μου παρμενε αναξιοποητο. Αμσως μετ τη πρτη επαγγελματικ μου εμφνιση σα τεθλιμμνος συγγενς, το κατλαβα πως εναι αυτ η δουλει που μου ταιριζει, αυτ η θση εναι προορισμνη για μνα.
     Στκομαι σκεπτικς πσω απ το φρετρο στο παρεκκλσι του νεκροταφεου με μιαν απλν ανθοδσμη στο χρι, εν η μουσικ παζει το Largo του Χντελ, να κομμτι που δεν εκτιμον σο αξζει. Το καφενεο του νεκροταφεου εναι το στκι μου, εκε περνω τις ρες μου, ανμεσα σε δυο επαγγελματικς εμφανσεις μου. μως μερικς φορς ακολουθ και φρετρα που δε μου τα 'χουν υποδεξει απ την υπηρεσα μου, αγορζω με δικ μου λεφτ μιαν ανθοδσμη και συντροφεω τον υπλληλο της Πρνοιας, που ακολουθε το φρετρο κανενς πρσφυγα. Κπου-κπου περνω κι απ τον τφο του Βουνσντελ, γιατ στο κτω-κτω της γραφς, σ' αυτν χρωστω τι ανακλυψα το ιδανικ μου επγγελμα, να επαγγελμα που χρειζεται ακριβς σκεπτικισμ και που η ηρεμα εναι υποχρωσ μου.
     Αργτερα, πολ αργτερα, μου 'ρθε η σκψη πως δεν εχα ποτ ενδιαφερθε για το προν που κατασκεαζε το εργοστσιο του Βουνσντελ. Θα 'τανε μλλον, σαπονι...
_______________________

Η Συλλογ Σιγς Του Δρ Μορκε & 'Αλλες Στιρες (1996 Πατκης)
Doktor Murkes Gesammeltes Schweigen Und Andere Satiren (1958 Kohln)
Mετφραση: Γιργος Βελουδς

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers