-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Bach Richard David: &

            Βιογραφικ       

     Ο Ρτσαρντ Ντιβιντ Μπαχ εναι ο δισημος αμερικανς συγγραφας που 'γραψε με παγκσμιαν επιτυχα το μυθιστρημα: "Ο Γλρος Ιωνθαν Λβινγκστον" (Jonathan Livingston Seagull, 1970), που 'γινε και κινηματογραφικ επιτυχα με καταπληκτικ μουσικ επνδυση, απ τον Νηλ Ντιαμοντ (Neil Diamond).
     Γεννθηκε στις 23 Ιουνου 1936, στο Oak Park, του Illinois κι υποστηρζει πως εναι απγονος του Γιχαν Σεμπστιαν Μπαχ (Johann Sebastian Bach). Εναι επσης γνωστς για τη μεγλη του αγπη στις αεροπορικς πτσεις, κυριολεκτικ, εκτς απ μεταφορικ και μλιστα απ πολ νος, σ' ηλικα 17 ετν.
     Ξεκνησε τις σπουδς του στο
Long Beach State College, το 1955. χει γρψει κι λλα σημαντικ βιβλα, πως: "Παραισθσεις" (Illusions, 1977), "νας" (One, 1989), κι "Out of My Mind" (1999). Τα περισστερα απ τα βιβλα του εναι ημι-αυτοβιογραφικ και χρησιμοποιε γεγοντα απ τη ζω του για να εξηγσει τη φιλοσοφα του. Υπηρτησε στην Air Force Reserve σαν πιλτος και κατπιν ασχολθηκε με διφορες λλες εργασες. 
     Τα περισστερα απ τα βιβλα του περιλαμβνουνε πτσεις με κποιο τρπο, απ τις πρτες ιστορες του που μιλνε ξεκθαρα γι' αυτς μχρι τις πιο πρσφατες, που χρησιμοποιε τη πτση σα φιλοσοφικ μεταφορ. να απ τα βιβλα του που πολλο πιλτοι αγαπον εναι το "A Gift Of Wings".
     Το 1970, "Ο Γλρος Ιωνθαν Λβινγκστον", -μια ιστορα για να γλρο που πετ τσι και μνο για να πετ, πιτερο, και μλιστα πνω απ τα... 'λογικ' ρια της ρτσας του, παρ για να εξασφαλζει μνο τη τροφ του και φυσικ ρχεται σε σγκρουση με τους υπλοιπους της ρτσας του-, δημοσιετηκε απ τον Εκδοτικ Οκο Macmillan, ταν πολλο λλοι εκδτες του 'χαν επιστρψει το ανττυπο με αρνητικν απντηση. Το βιβλο, που περιλμβανε μοναδικς φωτογραφες γλρων σε πτση, γινε γργορα best-seller κι ανβηκε γοργ, πρτο στη λστα των μυθιστορημτων και των non-fiction. Με συνολικ λιγτερες απ 10.000 λξεις κατφερε να σπσει λα τα ταμεα στις πωλσεις -ττοιο ρεκρ πωλσεων εχε να συμβε απ την εποχ του "σα Παρνει Ο 'Ανεμος" της Μργκαρετ Μλερ (Gone With A Wind: Margaret Miller).

     Το 2ο βιβλο του, "Παραισθσεις: Οι Περιπτειες Ενς Απρθυμου Μεσσα" (Illusions: The Adventures Of A Reluctant Messiah), που δημοσευσε το 1977, λει την ιστορα της σγκρουσης του συγγραφα  με κποιο μεσσα των μοντρνων καιρν, που 'χεν αποφασσει να εγκαταλεψει τις προσπθεις του. 
     Kατ τη διρκεια της 10ετας του '90, εμφανστηκε σ' απευθεας σνδεση απ τη Compuserve, που απντησε στο ηλεκτρονικ του ταχυδρομεο προσωπικ. Παραχρησε συνντευξη τον Απρλη του 2005 στο Conscious Talk Radio κι αυτς οι συνεντεξεις επαναληφθκανε μερικς φορς το 2006.
     Ο Μπαχ εχεν 6 παιδι με τη πρτη σζυγ του, Bette. Χρισαν το 1970, επειδ ο Ρτσαρντ δε πστευε στον γμο. Ο γιος του, Τζναθαν, εναι δημοσιογρφος κι γραψε βιβλο περιγρφοντας πως μεγλωσε χωρς να γνωρσει τον πατρα του, Ρτσαρντ κι πειτα τονε συνντησε σα σπουδαστς στο κολγιο. Ο πατρας δωσε την γκρισ του γι' αυτ το βιβλο αν και σημεωσε τι περιλμβανε κποια προσωπικ στοιχεα, που δε θα πρεπε 'να δουνε το φως της δημοσιτητας'.
     Το 1977 παντρετηκε την ηθοποι Leslie Parrish που συνντησε κατ τη διρκεια της παραγωγς της ταινας του "Γλρου Ιωνθαν". τανε σημαντικ στοιχεο στα 2 επμενα βιβλα του: "The Bridge Across Forever" & "One", -που εστασαν πρτιστα στη σχση τους κι πειτα στη τση του Μπαχ προς την εργνικη ζω. Χρισαν το 1999.
     ταν η ταινα του "Γλρου" βγκε στις αθουσες και παρλο που ο Μπαχ την απλαυσε πραγματικ, πρσεξε πως εχανε προσθσει μια σκην που δεν υπρχε στο βιβλο κι επσης πως δεν αναφερτανε τ' νομ του πουθεν. τσι, οργισμνος, μνυσε τη παραγωγ για τα δυο αυτ στοιχεα.

     Στη φιλοσοφα των βιβλων του εναι συνεπς:

   "Η αληθιν φση μας δεν δεσμεεται απ το διστημα τον χρνο, εμαστε εκφνσεις του Εναι, δε γεννιμαστε αληθιν οτε πεθανουμε αληθιν κι εισερχμαστε σ' αυτ τον κσμο του Φανειν και Φανεσθαι για διασκδαση, μαθανουμε να μοιραζμαστε τις εμπειρες μας με κενους που μας ενδιαφρει να εξερευνσουμε και προπαντς να μθουμε πως ν' αγαπσουμε πλι και πλι".


=================

                 Ο Γλρος Ιωνθαν Λβινγκστον

    

     ταν πρω κι ο νιογννητος λιος στραφτε χρυσς πνω στις ρυτδες μιας ρεμης θλασσας. να μλι απ την ακτ μια ψαρβαρκα κανε συντροφι στα νερ. Το σνθημα για το Πρωιν Κοπδι ρχτηκε στον αρα κι να πλθος απ χλιους, περπου, γλρους φτασε για να σπρωχτε και να παλψει για μια μπουκι φα. 'Αλλη μια πολυσχολη μρα ρχιζε.

     μως ξμακρα, μονχος, ολομναχος, πρα απ βρκα κι απ ακτ, ο Τζναθαν Λβινγκστον Γλρος, ρχιζε τις ασκσεις του. Τριντα μτρα ψηλ στον ουραν, κατβασε τα μεμβρανωτ πδια του, σκωσε το ρμφος του κι αγωνστηκε να διατηρσει τις φτερογες του σε μια κουραστικ και δσκολη κυρτ καμπλη. Η καμπλη αυτ εχε σαν αποτλεσμα το σιγαν πταγμα και να, τρα κοβε ταχτητα σπου ο νεμος να γνει νας ψθυρος στο πρσωπ του, σπου ο ωκεανς κτω του να σταθε ακνητος· Μισκλεισε τα μτια σε ντονη συγκντρωση, κρτησε την ανσα του, ζορστηκε για... μια... μονχα... ακμη... ντσα... στη καμπλη. στερα τα φτερ του μπερδετηκαν, χασε την ισορροπα του κι πεσε. Οι γλροι, πως θα ξρετε, δεν λαθεουν ποτ, δε χνουν ποτ την ισορροπα τους. Το να χσουν την ισορροπα τους στον αρα εναι γι' αυτος ντροπ κι ατμωση.

     Αλλ ο Τζναθαν Λβινγκστον Γλρος, που χωρς ντροπ πλωνε και πλι τις φτερογες του στην δσκολη, τρεμμενη εκενη καμπλη, που κβοντας ταχτητα ολονα και πιο πολ χανε για λλη μια φορ την ισορροπα του -δεν ταν να συνηθισμνο πουλ. Οι περισστεροι γλροι δεν νοιζονται να μθουν τποτε παραπνω για το πταγμα απ τα στοιχειδη -πς να πνε απ την ακτ στο φα και πς να γυρσουν πλι πσω. Κι αυτο, γιατ οι περισστεροι γλροι δεν δνουν σημασα στο πταγμα αλλ στο φα. Τοτον εδ μως τον γλρο δεν τον νοιαζε το φα αλλ το πταγμα. Περισστερο απ κθε τι ο Τζναθαν Λβινγκστον Γλρος αγαποσε το πταγμα.

     Ανακλυψε πως ο τρπος που σκεφτταν δεν ταν ο καλτερος για να γνει δημοφιλς στ' λλα πουλι. Ακμα κι οι γονες του ανησυχοσαν, καθς ο Τζναθαν περνοσε μρες ολκληρες μονχος, κνοντας εκατοντδες δοκιμαστικς βουτις. Δεν ξερε το γιατ, ταν μως πετοσε, λγου χρη, πνω απ το νερ, σε ψος μικρτερο απ το μισ του ανογματος των φτερν του, μποροσε να μενει στον αρα περισστερη ρα με μικρτερη προσπθεια. Οι βουτις του δεν κατληγαν στο συνηθισμνο πλατσορισμα των ποδιν στη θλασσα, αλλ φτιαχναν να μακρ και πλατ αυλκι καθς γγιζε την επιφνεια, με τα πδια σφιχτ κολλημνα πνω στο σμα του. Κι ταν πλι ρχιζε τις προσγεισεις στην ακτ, με τα πδια μαζεμνα και μετ μτραγε με βματα πσο ταν το μκος του γλυστρματς του στην μμο, οι γονες του ανησυχοσαν στ' αλθεια πολ.

 -"Γιατ, Τζων, γιατ;" ρωτοσε η μητρα του. "Γιατ σου εναι τσο δσκολο να εσαι σαν λους του κοπαδιο, Τζων; Γιατ δεν αφνεις το χαμηλ πταγμα για τους πελεκνους και τα αλμπατρς; Γιατ δεν τρως; Τζων εσαι φτερ και κκαλο".

 -"Δε με νοιζει αν εμαι φτερ και κκαλο μητρα. Το μνο που θλω εναι να ξρω τι μπορ να κνω στον αρα. Αυτ εναι λο. Θλω να ξρω".

 -"'Ακου, Τζναθαν", λεγε ο πατρας του με καλωσνη, "ο χειμνας εναι κοντ. Οι βρκες θα λιγοστψουν και τ' αφρψαρα θα κολυμπνε βαθι. Αν πρπει να σπουδσεις κτι, σποδασε το φα και πς να το αποκτσεις. Αυτ η ιστορα με το πταγμα εναι καλ, αλλ το ξρεις, τις βουτις δε μπορες να τις φας. Μην ξεχνς τι πετς για να τρως".

     Ο Τζναθαν κατνευσε υπκουα. Στις μρες που ακολοθησαν προσπαθοσε να συμπεριφρεται σαν λους τους λλους γλρους· Πραγματικ, προσπαθοσε σκληρζοντας και παλεοντας μαζ με το κοπδι γρω απ τις προβλτες και τις ψαρβαρκες, βουτντας για κομμτια απ ψρια και ψωμι. Δεν τα κατφερνε, μως, καθλου. "Εναι τσον σκοπα λ' αυτ", σκεφτταν καθς φηνε σκπιμα να του πσει μια σαρδλα, που κρδισε με δυσκολα, σ' να πεινασμνο γρικο γλρο, που τον κυνηγοσε. "Θα μποροσα να διαθσω λον αυτν τον καιρ για να μαθανω να πετω. Υπρχουν τσα πολλ να μθω".
     Δεν πρασε πολς καιρς κι ο Τζναθαν Γλρος, βρισκταν πλι μακρυ, μνος του, ανοιχτ στην θλασσα, πεινασμνος, ευτυχισμνος, μαθανοντας. Απ τριακσια μτρα, χτυπντας τα φτερ του σο πιο δυνατ μποροσε, χυμοσε σε μιαν απτομη, ορμητικ βουτι προς τα κματα και ττε μθαινε το γιατ οι γλροι δεν κνουν απτομες, ορμητικς βουτις. Ακριβς σ' ξη δευτερλεπτα φτανε τα εβδομντα μλια την ρα, που οι φτερογες -σ' αυτ τη ταχτητα- χνουν την σταθερτητ τους καθς ανογουν.

     Του συνβαινε συχν, σο προσεκτικς κι αν ταν, σο σκληρ κι αν προσπαθοσε μ' λες του τις δυνμεις, να χνει τον λεγχο του πετγματς του στις μεγλες ταχτητες. Ανβαινε στα τριακσια μτρα. Πρτα ολοταχς σια μπροστ, στερα κθετη εφρμηση, χτυπντας τα φτερ, σε μια κατακρυφη βουτι. Κθε φορ, το αριστερ του φτερ χανε την ευστθει του καθς το ανασκωνε κι ο Τζναθαν κατρακυλοσε απτομα αριστερ το δεξ του φτερ μπερδευταν και κενος τιναζταν σαν σπθα σ' να τρελ στριφογρισμα, πφτοντας δεξι. Δεν μποροσε να κνει τποτε περισστερο σ' αυτ τη δσκολη φση. Δκα φορς προσπθησε και τις δκα, καθς πρναγε τα εβδομντα μλια την ρα, κατρακυλοσε σα μζα απ φτερ, χωρς κανναν λεγχο κι πεφτε στο νερ.

     Το κλειδ, σκφτηκε στο τλος, καθς στγνωνε τα φτερ του, πρπει να βρσκεται στο να κρατ ακνητες τις φτερογες μου στις μεγλες ταχτητες, να φτερουγζω μχρι τα πενντα και μετ να τις κρατ ακνητες. Δοκμασε ξαν απ τα εφτακσια μτρα, χυμντας στη βουτι του με το ρμφος σια μπροστ και με τα φτερ ορθνοιχτα. Απ τη στιγμ που πρασε τα πενντα μλια την ρα, τα κρτησε ακνητα. Χρειστηκε τρομερ δναμη, αλλ τα κατφερε. Μσα σε δκα δευτερλεπτα ξεπρασε τα εννενντα μλια την ρα. Ο Τζναθαν εχε κνει παγκσμιο ρεκρ ταχτητος για γλρους. μως η νκη δεν κρτησε πολ. Την ρα που τελεωνε τη βουτι, τη στιγμ που λλαξε γωνα στα φτερ του, τινχτηκε, χνοντας κθε λεγχο, πεσε, με κενο τον διο φοβερ τρπο και τα εννενντα μλια την ρα τον χτπησαν σαν δυναμτης. Ο Τζναθαν Γλρος γινε κουβρι στον αρα και τσακστηκε πνω σε μια θλασσα σκληρ σαν τσιμντο.

     ταν συνλθε, εχε κι λας νυχτσει. πλεε μσα στο σεληνφωτο, πνω στην επιφνεια του ωκεανο. Τα φτερ του τα αισθανταν σαν δυο κομμτια μολβι, μα κενο που βραινε πιο πολ στις πλτες του, ταν το βρος της αποτυχας. Ευχθηκε, αδναμα, να γινταν το βρος αρκετ να τον τραβξει απαλ κτω στον βυθ και να τελεινει μ' λ' αυτ. Καθς βυθιζταν στο νερ, μια παρξενη, βαθει φων αντχησε μσα του. "Δεν υπρχει τρπος να πετχω. Εμαι νας γλρος. Εμαι απ τη φση μου περιορισμνος· Αν μουν φτιαγμνος να μθω τσα πολλ για το πταγμα, θα 'χα χρτες αντ μυαλ. Αν μουν για να πετω γργορα, θα εχα τα κοντ φτερ του γερακιο και θα τρεφμουν με ποντκια αντ για ψρια. Ο πατρας χει δκιο. Πρπει να ξεχσω αυτς τις ανοησες. Πρπει να πετξω πσω στο Κοπδι και να μνω ευχαριστημνος τσι πως εμαι: νας φτωχς και περιορισμνος γλρος". Η φων σβησε. Ο Τζναθαν συμφνησε. Η θση ενς γλρου το βρδυ ταν στην ακτ κι απ την στιγμ τοτη -ορκστηκε- θα γιντανε φυσιολογικς γλρος. τσι λοι θα ταν πολ πι ευχαριστημνοι.
     Σηκθηκε κουρασμνα απ τα σκοτεινα νερ και πταξε προς τη ξηρ, ευγνωμονντας που εχε μθει το ξεκοραστο, χαμηλ πταγμα. "μως χι", σκφτηκε. "Τλειωσα πια με ,τι μουνα, τελεωσαν σα μαθα. Εμαι νας γλρος σαν λους τος λλους και θα πετω σαν κι αυτος". τσι ανβηκε με κπο στα τριντα μτρα και, χτυπντας τα φτερ του πιο δυνατ, βιστηκε να φτσει στην ακτ. Αισθνθηκε καλτερα για την απφαση που πρε, να εναι νας απλς γλρος, σαν λους τους λλους του Κοπαδιο. Δεν θα εχε πια καννα δεσμ με τη δναμη που τον οδηγοσε να μαθανει. Δεν θα υπρχαν πια προβλματα για λση, οτε και αποτυχες· Κι εναι τσο μορφα να σταματς να σκφτεσαι και να πετς μονχα μες στο σκοτδι προς τα φτα της ακτς.

     Σκοτδι! Η βαθει φων ξσπασε πανικβλητη. "Οι γλροι ποτ δε πετον στο σκοτδι"! Ο Τζναθαν μως δεν της δωσε προσοχ. "ταν τσο μορφα", σκφτηκε. "Το φεγγρι και τα φτα που τρεμοπαζουν στο νερ, λαμπυρζοντας, σα μικρο φροι στο σκοτδι και λα γρω τσο ειρηνικ και τσο συχα". "Κατβα κτω! Οι γλροι ποτ δεν πετον στο σκοτδι. Αν σουν φτιαγμνος για να πετς στο σκοταδι, θα εχες τα μτια της κουκουβγιας! Θα εχες χρτες, αντ μυαλ! Θα εχες τα κοντ φτερ τον γερακιο". Κι εκε, μσα στη νχτα, τριντα μτρα ψηλ στον αρα, τα μτια του Τζναθαν Λβινγκστον Γλρου, ανοιγκλεισαν. Ο πνος του, οι αποφσεις του, λα εξαφανστηκαν. "Κοντ φτερ! Τα κοντ φτερ τον γερακιο! Αυτ εναι η απντηση! Τι ανητος που μουν! Δεν μου χρειζεται παρ να μικροτσικο φτερ, δεν μου μνει παρ να διπλσω τα φτερ μου και να πετ μοναχ με τις κρες τους! Κοντ φτερ"!

     Ανβηκε στα εφτακσια μτρα πνω απ την μαρη θλασσα και, χωρς οτε στιγμ να σκεφτε αποτυχα θνατο, σμωσε σφιχτ τα μεγλα φτερ του στο σμα, αφνοντας μνο τις στενς κρες των φτερογων του απλωμνες στον αρα κι ρμησε σε μια κθετη βουτι. Ο αρας γινε να τρας που μογκριζε στο κεφλι του. Εβδομντα μλια, εννενντα μλια, εκατν εκοσι κι ακμα πιο γργορα. Η νταση τρα στα φτερ, στα εκατν σαρντα μλια την ρα, ταν πολ μικρτερη, απ' ,τι ταν πταγε με τα εβδομντα. τσι, με το παραμικρ στρψιμο των φτερν του, φηνε νετα την τροχι της βουτις κι εκτοξευταν πνω απ τα κματα, μια γκρζα οβδα κανονιο κτω απ το φεγγρι. κλεισε τα μτια του σχισμς, ενντια στον νεμο κι αναγλλιασε. "Εκατν σαρντα μλια την ρα! Και μ' λεγχο! Αν βουτξω απ τα χλια τριακσια μτρα αντ απ τα εφτακσια, αναρωτιμαι πσο γργορα θα..." Οι ρκοι που 'κανε λγα λεπτ πριν ξεχαστκανε, σαρθηκαν απ κενο τον γργορο νεμο. Κι μως δεν αισθνθηκε καθλου τψεις που παραβασε τις υποσχσεις που ο διος εχε δσει στον εαυτ του. Ττοιες υποσχσεις εναι μνο για γλρους που δχονται το συνηθισμνο. Κενος που 'χει αγγξει την τελειτητα στη μθηση, δεν χει ανγκη απ ττοιου εδους υποσχσεις.

     Με την ανατολ του λιου, ο Τζναθαν Γλρος, γυμναζταν πλι. Απ τα χλια τριακσια μτρα οι ψαρβαρκες φανονταν σαν σημαδκια στο εππεδο, γαλζιο νερ και το Πρωιν Κοπδι, να αμυδρ σννεφο απ μρια σκνης που γυρφερνε. ταν ζωντανς, τρμοντας ανεπασθητα απ χαρ, περφανος που κυριαρχοσε στο φβο του. στερα, χωρς τπους, σμιξε τα μεγλα φτερ, πλωσε τις λοξς, κοντς κρες τους και βοτηξε κατ' ευθεαν στη θλασσα. Φτνοντας στα χλια διακσια μτρα, εχε αγγξει τη μεγαλτερη δυνατ ταχτητα. Ο αρας γινταν νας συμπαγς τοχος απ χο, που χτπαγε πνω του και τον εμπδιζε να κινηθε γρηγορτερα. Πετοσε τρα σια κτω, με διακσια δεκατσσερα μλια την ρα. Ξεροκατπιε, γιατ ξερε πως αν τα φτερ του ξεδιπλνονταν σ' αυτ τη ταχτητα, θα 'σκαγε σ' να εκατομμριο κομματκια γλρου. Αλλ η ταχτητα ταν δναμη κι η ταχτητα ταν χαρ κι η ταχτητα ταν καθαρ ομορφι.

    'Αρχισε ν' αλλζει την πορεα του στα τριακσια μτρα, εν οι κρες των φτερν του χτυποσαν και μπερδεονταν, μσα στον τερστιο κενον νεμο, εν η βρκα και το πλθος των γλρων που πλευαν, μεγλωναν με ταχτητα μετεωρτη που πλησιζει κατ πνω του. Δεν μποροσε να σταματσει. Δεν ξερε καν πς να στρψει μ' αυτ την ταχτητα. Η σγκρουση σμαινε ακαριαο θνατο. Κι τσι κλεισε τα μτια του. Το πρω εκενο, μετ την ανατολ, ο Τζναθαν Λβινγκστον Γλρος, πρασε σα σφαρα μσα ακριβς απ το κντρο του Πρωινο Κοπαδιο, αγγζοντας τα διακσια δδεκα μλια την ρα, με τα μτια κλειστ, σαν νας σφουνας απ νεμο και φτερ.
     Ο Γλρος της Τχης του χαμογλασε ακμη μια φορ και κανες δεν σκοτθηκε. ταν κατφερε να στρψει το ρμφος του πλι προς τον ουραν, τρεχε ακμη με εκατν εξντα μλια την ρα. Αφο ελττωσε την ταχτητ του στα εκοσι κι πλωσε επιτλους πλι τα φτερ του, η βρκα εχε γνει να σημαδκι στη θλασσα, χλια τριακσια μτρα πιο κτω. Η σκψη του ταν γεμτη θραμβο! Υπρτατη ταχτητα! νας.γλρος με διακσια δεκατσσερα μλια την ρα! ταν κατρθωμα. Η πιο μεγλη στιγμ στην ιστορα του Κοπαδιο. Τη στιγμ κενη μια να εποχ ρχιζε για το γλρο Τζναθαν. Πετντας για τη μοναχικ τοποθεσα των ασκσεν του, διπλνοντας τα φτερ του για μια βουτι απ τα δο χιλιδες πεντακσια μτρα, βλθηκε με μιας να μθει πς να στρβει. Ανακλυψε πως να μνο φτερ απ τ' ακραα αν μετακινηθε να χιλιοστ του μτρου, δνει μια μεγλη μαλακι καμπλη με τρομερ ταχτητα. Πριν μως το ανακαλψει αυτ βρκε τι, αν κινσεις περισστερα απ να φτερ στην ταχτητα αυτ, θα στριφογυρζεις σαν μπλα. Κι τσι ο Τζναθαν γινε ο πρτος απ' λους τους γλρους που κανε ακροβατικ πταγμα. Κενη τη μρα δεν χασε καθλου καιρ σε κουβντες με λλους γλρους, αλλ συνχισε να πετ και μετ τη δση. Ανακλυψε την ανακκλωση, την αργ περιστροφ, την επ τπου περιστροφ, την ανστροφη περιδνηση, την ημιανακκλωση και κατφερε να διαγρφει κκλους με κντρο την κρη του φτερο του.

     ταν ο Τζναθαν Γλρος συνντησε το Κοπδι στην ακτ, ταν πια νχτα. ταν ζαλισμνος και τρομερ κουρασμνος. Κι μως γεμτος χαρ κανε με μια ανακκλωση την προσγεωσ του στο δαφος. Θα τρελαθον απ τη χαρ τους, σκφτηκε, ταν μθουν για το κατρθωμα. Πσο περισστερο νημα χει τρα να ζει κανες! Αντ να πηγαινοερχμαστε λη την ρα στις ψαρβαρκες, χουμε να σκοπ στη ζω! Μπορομε να υψωθομε πνω απ την γνοια, μπορομε ν' ανακαλψουμε τον εαυτ μας σαν πλσματα, εξαιρετικ, μυαλωμνα κι ικαν. Μπορομε να 'μαστε λετεροι! Μπορομε να μθουμε να πετμε! Το μλλον ταν γεμτο τραγοδι και φως υποσχσεων!

     ταν προσγειθηκε, οι γλροι ταν συγκεντρωμνοι στη Σναξη του Συμβουλου και φανονταν σαν να 'χανε μαζευτε απ' ρα. Στη πραγματικτητα τον περμεναν.

 -"Τζναθαν Λβινγκστον Γλρε! Στσου στο Κντρο!" τα λγια του Πρεσβτερου αντχησαν με φος μεγλης επισημτητας.
     Το να σταθες στο Κντρο σμαινε μνον μεγλη τιμ μεγλη ατμωση. Το να σταθες στο Κντρο τιμητικ ταν ο τρπος που αναδεκνυαν οι γλροι τους επιφανστερους αρχηγος τους. "Ββαια", σκφτηκε, "σμερα λο το Πρωιν Κοπδι εδε το κατρθωμα! Αλλ δε θλω τιμς! Δε θλω να γνω αρχηγς. Θλω μνο να μοιραστ αυτ που ανακλυψα, ν' ανοξω κενους τους ορζοντες, μακρυ πρα, μπροστ μας". Προχρησε να βμα.

 -"Τζναθαν Λβινγκστον Γλρε", επε ο Πρεσβτερος, "στσου στο Κντρο, για ατμωση στα μτια των γλρων αδελφν σου". Αισθνθηκε σαν να τον χτπησε κεραυνς. Τα γνατ του λθηκαν, τα φτερ του πγωσαν. Στ' αφτι του ανβηκε βο. Στο Κντρο για ατμωση! Αδνατον! Το Κατρθωμα! Δεν μπορον να το καταλβουν! χουν δικο, δικο! "...για παρτολμη επιπολαιτητα", η επσημη φων απγγειλε, "για παραβαση αξιοπρπειας και παρδοσης της Οικογνειας των Γλρων..." Το να σταθε στο Κντρο για ατμωση σμαινε πως θα τον διωχναν απ τη κοινωνα των Γλρων. Τον καταδκαζαν σε μοναχικ ζω στους Μακρυνος Βρχους. "...μια μρα Τζναθαν Λβινγκστον Γλρε, θα μθεις πως η ανευθυντης δεν αμοβεται. Η ζω εναι το γνωστο που δεν μπορε να γνει γνωστ. να μνο πργμα ξρουμε: πως ερχμαστε στον κσμο για να τρμε και για να μενουμε ζωντανο σο το δυνατν περισστερο".

     νας γλρος δεν απαντ ποτ στο Συμβολιο του Κοπαδιο, αλλ ο Τζναθαν ψωσε τη φων του.
 -"Ανευθυντης! Αδρφια μου!" φναξε. "Ποις εναι πιο υπεθννος απ κενο το γλρο που ανακαλπτει κι ακολουθε να νημα, ναν αντερο σκοπ στη ζω; Για χιλιδες χρνια τρχουμε πσω απ ψαροκφαλα, μως σμερα χουμε να σκοπ στ ζω. Να μθουμε, ν' ανακαλψουμε, να λευτερωθομε! Δστε μου μιαν ευκαιρα, αφστε με να σας δεξω τι χω ανακαλψει..."

     Το Κοπδι θα ταν σγουρα απ πτρα.
 -"Η Αδελφτης σπασε!", απγγειλαν οι γλροι λοι μαζ και με τλεια ομοφωνα, κλεισαν τ' αφτι τους και του γρισαν τις πλτες.

     Ο Τζναθαν Γλρος περνοσε πια τις μρες του μνος, αλλ πταξε πρα απ τους Μακρυνος Βρχους. Η μοναδικ του θλψη δεν ταν η μοναξι, ταν η ρνηση των γλρων να πιστψουν στη δξα του πετγματος που τους περμενε. Η ρνηση ν' ανοξουν τα μτια τους και να δουν.

     Καθε μρα μθαινε και πιο πολλ. μαθε πως ταν βουτοσε με μεγλη ταχτητα παρλληλα με το ρεμα, ερισκε τα σπνια και νστιμα ψρια που κολυμποσαν σε κοπδια, τρα μτρα κτω απ την επιφνεια του ωκεανο. Δεν εχε ανγκη πια τις ψαρβαρκες και το μπαγιτικο ψωμ, για να επιζσει. μαθε να κοιμται στον αρα, βζοντας πορεα, τη νχτα, πνω στον νεμο του πελγους κι τσι κλυπτε εκατ μλια απ δση σ' ανατολ. Με τον διο εσωτερικ λεγχο πταγε μσα απ βαρεις ομχλες κι ανβαινε πνω απ σννεφα, στους αστραφτερος ουρανος, εν την δια στιγμ οι λλοι γλροι σρνονταν στο δαφος, βλποντας μνον ομχλη και βροχ. μαθε να καβαλ τους ψηλος ανμους, που τον φερναν στη ξηρ, για να τρφεται κει με νστιμα ντομα. ,τι εχε ελπσει για το κοπδι, τρα το κρδιζε μνο για τον εαυτ του. Εχε μθει να πετ κι σο για το τμημα που αναγκστηκε να πληρσει, δε μετνοιωνε. Ο Τζναθαν Γλρος ανακλυψε πως η ραθυμα, ο φβος κι η οργ σαν τα ατια που κνανε τη ζω των γλρων τσο σντομη. Μα αυτ εχαν πια χαθε απ το νου του και τρα ζοσε μια ζω μεγλη κι αληθιν μορφη.

     Ττε ρθαν να απγευμα και βρκανε τον Τζναθαν να γλυστρ συχος και μνος μες στον αγαπημνο του ουραν. Οι δυο γλροι που φανερωθκανε δπλα στα φτερ του ταν καθαρο σαν το φως των στρων κι η λμψη που βγαζαν ταν απαλ και φιλικ μες στην αιθριαν ατμσφαιρα της νχτας. μως απ' λα πιο θαυμαστ σ' αυτος ταν η δεξιοτεχνα που εχαν καθς πετοσαν με τις κρες των φτερν τους, κρατντας μια σταθερ κι ακριβστατη απσταση τριν εκατοστν απ τα δικ του. Χωρς να πει λξη, ο Τζναθαν ρχισε να τους δοκιμζει, με μια δοκιμασα που ποτ, κανες γλρος δεν εχε περσει. στριψε τα φτερ του κι κοψε ταχτητα μχρι να μλι την ρα. Τα δυο ακτινοβλα πουλι κψανε μαζ του, μαλακ, κρατντας σταθερ τη θση τους. ξεραν, λοιπν, το αργ πταγμα. Δπλωσε τα φτερ του, κλησε κι ρμησε σε μια βουτι εκατν εννενντα μιλων την ρα. Βοτηξαν κι αυτο μαζ του, ορμντας προς τα κτω μ' ψογο σχηματισμ. Τλος γρισε, με την δια ταχτητα, κατ' ευθεαν πρς τα πνω, σ' να κατακρυφο πταγμα. ρθαν μαζ του, χαμογελντας. Ξανρθε στο σιο πταγμα και πρασε πολλν ρα πριν μιλσει.
 -"Πολ καλ", επε, «ποιο εστε σεις";
 -"Εμαστε απ το Κοπδι σου, Τζναθαν. Εμαστε οι αδελφο σου". Τα λγια τους τανε δυνατ κι ρεμα. "ρθαμε να σε προυμε πιο ψηλ. Να σε πμε σπτι".

 -"Δεν χω σπτι. Δεν χω Κοπδι. Εμαι Απβλητος. Και τρα πετμε πνω στον νεμο του Μεγλου Βουνο. Δε μπορ να σηκσω αυτ το παλιοσμα ψηλτερα απ λγες ακμη δεκδες μτρα".

 -"Κι μως, μπορες Τζναθαν. Γιατ εσ γνωρζεις. Το να σχολεο τελεωσε κι ρθε η ρα ν' αρχσει κποιο λλο".

     πως τον φτιζε σ' λη του τη ζω, τσι και τρα η Κατανηση ξστραψε μες στον Τζναθαν Γλρο. Εχανε δκιο. Μποροσε να πετξει ψηλτερα κι τανε καιρς να γυρσουν σπτι. ριξε μια τελευταα ματι πσω στον ουραν, στον υπροχο κενο ασημνιο χρο που εχε μθει τσα πολλ.

 -"Εμαι τοιμος!" επε στο τλος κι ο Τζναθαν Λβινγκστον Γλρος υψθηκε μαζ με τους δυο φωτεινος, σαν στρα γλρους, για να εξαφανιστε μες στον ολοσκτεινο

ουραν. "στε αυτς εναι ο Παρδεισος", σκφτηκε και χαμογλασε μσα του, αλλ εναι σχεδν ασβεια να κθεται κανες να τον εξετζει ακριβς την ρα που πετ, για να περσει μσα σ' αυτν.

     Καθς ερχταν τρα απ τη Γη, πνω απο τα σννεφα και σε κοντιν σχηματισμ με τους δυο ακτινοβλους γλρους, εδε πως και το δικ του σμα ρχιζε να λμπει σαν και τα δικ τους. Αλθεια, ταν πλι ο διος εκενος νεαρς γλρος Τζναθαν, που πντα ζοσε πσω απ τα χρυσ του μτια, αλλ η εξωτερικ του μορφ εχε αλλξει. Την νιωθε σα σμα γλρου, αλλ πταγε κι λας πολ καλτερα απ' σο το προηγομενο σμα του εχε πετξει ποτ. "Με τη μισ προσπθεια", σκφτηκε, "φτνω σε διπλσια ταχτητα, διπλσια επδοση, απ ση στις καλτερες μρες μου στη γη"!

     Τα φτερ του τρα στραφταν με λαμπρ, σπρο χρμα κι οι φτερογες του ταν μαλακς και τλειες σαν φλλα γυαλισμνου ασημιο. Μ' ευχαρστηση ρχισε να μαθανει και να βζει δναμη πνω σ αυτ τα να φτερ. Στα διακσια πενντα μλια την ρα αισθνθηκε πως πλησαζε την ανωττη ταχτητα. Στα διακσια εβδομντα τρα σκφτηκε πως πετοσε σο πιο γργορα μποροσε και, για πρτη φορ, αισθνθηκε λγο απογοητευμνος. Υπρχε να ριο στα σα μποροσε να κνει το νο σμα, αλλ αν και το πταγμ του ταν πολ πιο γργορο απ το παλι του ρεκρ, υπρχε ακμη να ριο, που για να το ξεπερσει, θα 'πρεπε να προσπαθσει πολ. "Στον Παρδεισο", σκφτηκε, "δε θα 'πρεπε να υπρχουν ρια". Τα σννεφα παραμρισαν κι οι συνοδο το φναξαν "καλ προσγεωση" κι εξαφανστηκαν μες στον αιθριο αρα.

     Πταγε πνω απ τη θλασσα προς μια δαντελωτ παραλα. Ελχιστοι γλροι κναν ασκσεις πνω στα βρχια. Ξμακρα προς τα βρεια, πνω στον ορζοντα, πετοσαν μερικο ακμη. Καινοργιο θαμα, νες σκψεις, νες απορες. Γιατ τσοι λγοι γλροι; Ο ουρανς θα πρεπε να εναι γεμτος κοπδια γλρους! Και γιατ αισθνομαι τσο κουρασμνος, τσι ξαφνικ; Οι γλροι στον ουραν, υποτθεται πως δεν επιτρπεται ποτ να εναι κουρασμνοι να κοιμονται. Που το εχε ξανακοσει αυτ; Η θμηση της ζως του στη Γη εχε αρχσει να ξεθωριζει. Η Γη υπρξε γι' αυτν νας τπος που μαθε, ββαια, πολλ, αλλ οι λεπτομρειες ταν θολς -κτι για αγνες γρω απ το φα, κτι για εξορες...

     Δδεκα γλροι ρθαν απ την παραλα, να τον προπαντσουνε, χωρς να μιλσουν καθλου. νιωσε μνο πως τον καλοσριζαν και πως μποροσε να αισθνεται σαν στο σπτι του. ταν μια τσο μεγλη μρα γι' αυτν, που δεν θυμταν καν την ανατολ της. στριψε για να προσγειωθε στην ακτ, χτυπντας τις φτερογες του για να σταματσει λγο στον αρα και μετ να πσει ανλαφρα στην μμο. Κι οι λλοι γλροι προσγειθηκαν, αλλ καννας δεν κονησε οτε φτερ. Ταλαντετηκαν στον αρα με απλωμνες τις λαμπερς φτερογες κι τσι λλαξαν κπως την κλση των φτερν τους. Κι σπου να σταματσουν, την δια στιγμ, τα πδια τους γγιξαν το δαφος. ταν θαυμσιος ο λεγχς τους, αλλ ο Τζναθαν ταν τρα τσο κουρασμνος για να δοκιμσει. Κι εν στεκταν στην ακτ, χωρς να πει οτε μια λξη, αποκοιμθηκε.
     Στις μρες που ακολοθησαν, ο Τζναθαν εδε πως υπρχαν τσα πολλ να μθει για το πταγμα στον τπο τοτο, σα και στην προηγομενη ζω, που εχε αφσει πσω του. Με μια διαφορ μως. Εδ υπρχαν γλροι που σκπτονταν, πως σκεπτταν κι αυτς. Για τον καθνα τους, το πιο σημαντικ πργμα στην ζω ταν να τενουν και ν' αγγζουν την τελειτητα σ' ,τι αγαποσαν πιο πολ, στο πταγμα. ταν υπροχα πουλι λοι τους, και περνοσαν ρες ολκληρες κθε μρα ασκομενοι στις πτσεις, δοκιμζοντας τη πιο προχωρημνη αεροναυτικ.
     Για πολ καιρ ο Τζναθαν εχε ξεχσει τον κσμο απ' που εχε ρθει. Το μρος εκενο, που το Κοπδι ζοσε με τα μτια κλειστ στη χαρ του πετγματος, χρησιμοποιντας τα φτερ του σαν μσο για να βρσκει και να μχεται για το φαγητ. Υπρχαν μως και στιγμς που, για λγο μνο, θυμταν. Τον θυμθηκε να πρωιν που εχε βγε για πτση με το δσκαλο του κι εν ξεκουραζταν στην ακτ, πειτα απ να μθημα απτομων πτσεων με διπλωμνα φτερ.

 -"Μα πο εναι λος ο κσμος, Σλλιβαν;" ρτησε σιωπηλ, συνηθισμνος πια στην νετη τηλεπθεια που χρησιμοποιοσαν οι γλροι κενοι, αντ για σκληρις και κραυγς. "Γιατ δεν εμαστε πιο πολλο εδ; Απ κει που ρχομαι υπρχουν..."

 -"...χιλιδες και χιλιδες γλροι. Το ξρω". Ο Σλλιβαν κονησε το κεφλι του. "Η μνη εξγηση που βλπω, Τζναθαν, εναι πως εσαι πργματι να πουλ στο εκατομμριο. Οι πιο πολλο απ μας ρθαν εδ πολ αργ. Πηγαναμε απ τον να κσμο στον λλον, που ταν τσο μοιοι, ξεχνντας αμσως απ πο εχαμε ρθει, χωρς να νοιαζμαστε πο πηγανουμε, ζντας για τη στιγμ. Μπορες ραγε να φανταστες πσες ζως πρπει να πρασαν πριν μας ρθει η πρτη ιδα τι υπρχει στην ζω κτι πιο πρα απ το φαγητ τον καβγ την εξουσα στο Κοπδι; Χλιες ζως, Τζων, δκα χιλιδες! Κι στερα, λλες εκατ ζως για ν' αρχσουμε να μαθανουμε πως υπρχει κποιο πργμα που λγεται τελεωση κι λλες εκατ πλι για να βρομε την ιδα πως ο σκοπς στη ζω μας εναι να φτσουμε αυτ τη τελεωση και να την εκφρσουμε. Ο διος καννας ισχει και για μας εδ τρα. Διαλγουμε τον επμενο κσμο μας με ,τι μαθανουμε σ' αυτν εδ. Μη μθεις τποτε κι ο επμενος κσμος θα εναι ο διος με τοτον εδ, με λους τους περιορισμος και τα μολυβνια βρη που πρπει να ξεπερσεις". Τντωσε τα φτερ του κι στριψε το πρσωπ του στον νεμο. "Αλλ εσ, Τζων", επε, "μαθες τσα πολλ με μιας, που δε χρειστηκε να περσεις χλιες ζως, για να φτσεις σ' αυτν εδ".

     Σ' να λεπτ πετοσαν πλι κνοντας σκησεις. Οι ανστροφες πτσεις σε σχηματισμ ταν δσκολες, γιατ καθς ταν αναποδογυρισμνος, ο Τζναθαν πρεπε να τα σκφτεται λα ανποδα, ν' αναστρφει την καμπλη των φτερν του και μλιστα να την αναστρφει με ακρβεια, σε αρμονα με το δσκαλ του.

 -"Ας ξαναδοκιμσουμε", λεγε ο Σλλιβαν, ξαν και ξαν. "Ας ξαναδοκιμσουμε". Και στο τλος, "Καλ". Κι ρχιζαν να εξασκονται στις εξωτερικς περιστροφς.

     να βρδυ, οι γλροι που δεν εχαν νυκτεριν πτση στκονταν στην αμμουδι λοι μαζ και στοχζονταν. Ο Τζναθαν μζεψε λο το θρρος του και πλησασε τον Πρεσβτερο Γλρο, που σντομα, πως λεγαν, θα φευγε μακρυ απ κενο τον κσμο.

 -"Τσιανγκ..." επε λγο αμχανα. Ο γρο Γλρος τον κοταξε με καλωσνη.
 -"Ναι, γιε μου;" Αντ να τον εξασθενε η ηλικα ο Πρεσβτερος παιρνε δναμη απ' αυτ. Ξεπερνοσε λους τους γλρους στο Κοπδι κι ξερε τεχνικς που οι λλοι μλις ρχιζαν να μαθανουν.

 -"Τσιανγκ, ο κσμος αυτς ασφαλς δεν εναι ο Παρδεισος μπως εναι";

     Ο Πρεσβτερος χαμογλασε μσα στο φως τον φεγγαριο.

 -"Το μαθες κι αυτ, Τζναθαν Γλρε", επε.
 -"Ττε τ συμβανει μετ απ 'δω; Πο πηγανουμε; Υπρχει ραγε κποιος τπος που να εναι ο Παρδεισος";

 -"χι Τζναθαν, δεν υπρχει ττοιος τπος. Ο Παρδεισος δεν εναι κποιος χρος, δεν εναι κποιος χρνος. Ο Παρδεισος εναι το να εσαι τλειος". Σπασε για μια στιγμ. "Εσαι πολ γργορος στο πταγμα, τσι δεν εναι";

 -"Μου... μου αρσει η ταχτητα", επε ο Τζναθαν σαστισμνος αλλ περφανος που τον εχε προσξει ο Πρεσβτερος.

 -"Θ' αρχσεις ν' αγγζεις τον Παρδεισο, Τζναθαν, την στιγμ που θ' αγγσεις την τλεια ταχτητα. Κι αυτ δεν εναι να πετς με χλια μλια την ρα να εκατομμριο μλια την ρα να πετς με την ταχτητα του φωτς. Γιατ κθε αριθμς εναι να ριο. Κι η τελειτητα δεν χει ρια. Η τλεια ταχτητα, γιε μου, εναι το να βρσκεσαι κι λας εκε". Χωρς προειδοποηση ο Τσιανγκ εξαφανστηκε και φανερθηκε στην ακροθαλασσι, εκοσι μτρα πιο κτω, μσα σ' να κλσμα του δευτερολπτου. Κι στερα χθηκε πλι και βρθηκε δπλα στο Τζναθαν, πλι μσα σ' να χιλιοστ του δευτερολπτου. "Εναι διασκεδαστικ" επε.

     Ο Τζναθαν εχε ζαλιστε. Ξχασε τις ερωτσεις για τον Παρδεισο.

 -"Πς το κνετε αυτ; Σαν τ μοιζει; Πσο μακρυ μπορετε να φτσετε";

 -"Μπορες να πας που θλεις και ποτε θλεις", επε ο Πρεσβτερος. "χω πει παντο ποτε κι που το σκφτηκα". Κοταξε προς την θλασσα. "Τι παρξενο. Οι γλροι που κοροδεουν την τελεωση, επειδ προτιμον να ταξιδεουν, δεν πηγανουν πουθεν. Εκενοι που αφνουν τα ταξδια για την τελεωση, πηγανουν παντο, στη στιγμ. Θυμσου, Τζναθαν, ο Παρδεισος δεν εναι κποιος χρος κποιος χρνος, γιατ ο χρος και ο χρνος δεν χουν νημα, ο Παρδεισος εναι..."

 -"Μπορετε να με διδξετε να πετω τσι;" Ο Τζναθαν Γλρος λαχταροσε να κατακτσει λλο να μυστριο.

 -"Και ββαια, αν θες να μθεις".

 -"Θλω, πτε αρχζουμε";

 -"Μπορομε ν' αρχσουμε και τρα, αν σ' αρσει".

 -"Θλω να μθω να πετ τσι", επε ο Τζναθαν κι να παρξενο φως στραψε στα μτια του. "Πστε μου τ να κνω".

     Τσινγκ μλησε αργ και παρατηροσε με απραντη προσοχ τον νεαρ γλρο.

 -"Για να πετξεις με την ταχτητα της σκψης, παντο σ' ,τι υπρχει", επε, "πρπει να ξεκνησεις ξροντας τι χεις κι λας φτσει εκε".

     Το μυστικ, κατ τον Τσινγκ, ταν να πψει να βλπει ο Τζναθαν τον εαυτ του σα φυλακισμνο σ' να περιορισμνο σμα, που 'χε νοιγμα φτερν σαρανταδο ντσες και δυναττητες, που θα μποροσαν ν' αποτυπωθον σ' να χρτη. Το μυστικ ταν να γνωρσει πως η αληθιν του φση ζοσε τλεια, σον ο γραφος αριθμς, παντο ταυτχρονα, πρα απ το χρο και το χρνο.

     Ο Τζναθαν ρχισε καθημεριν προσπθεια με μανα, απ την ανατολ του λιου ως τα μεσνυχτα και παρ' λες τις προσπθεις του δε κουνθηκε οτε εκατοστ απ τη θση του.

 -"'Ασε την πστη", λεγε ο Τσινγκ ξαν και ξαν. "Δεν σου χρειστηκε πστη για να πετξεις. Σου χρειστηκε κατανηση του πετγματος. Κι αυτ εναι το διο. Δοκμασε πλι τρα".

     τσι μια μρα ο Τζναθαν, καθς στκονταν στην ακτ με κλειστ μτια, συγκεντρωμνος, αναγνρισε μσα σε μιαν κλαμψη κενο που ο Τσινγκ του εχε πει τσες φορς.

 -"Λοιπν, εναι αλθεια! Εμαι νας τλειος, αδσμευτος γλρος"! Αισθνθηκε να δυνατ τρνταγμα χαρς.

 -"Ωραα!", επε ο Τσινγκ κι υπρχε θραμβος στη φων του. Ο Τζναθαν νοιξε τα μτια του. Στεκταν μνος μαζ με τον Πρεσβτερο σε μιαν εντελς διαφορετικ ακτ. Δντρα που πεφταν ως την κρη του νερο και δυο κτρινοι δδυμοι λιοι, που γυρνοσαν πνωθ τους.

 -"Επιτλους, κατλαβες" επε ο Τσινγκ αλλ ο λεγχς σου χρειζεται δουλει ακμη. Ο Τζναθαν τα χασε.

 -"Πο εμαστε"; Χωρς να εντυπωσιασθε καθλου απ το παρξενο περιβλλον, ο Πρεσβτερος απντησε στην ερτηση ατραχος.
 -"Σε κποιο πλαντη προφανς, με πρσινο ουραν κι να διπλ στρο για λιο".

 -"ΓΙΝΕΤΑΙ"!

 -"Μα και ββαια γνεται, Τζν", επε ο Τσιανγκ. "Πντα γνεται, ταν ξρεις τι κνεις. Τρα για τον λεγχ σου..."

     ταν γρισαν ταν πια νχτα. λοι οι γλροι κοταζαν τον Τζναθαν με δος στα χρυσ τους μτια, γιατ τον εχαν δει να εξαφανζεται απ το μρος που ταν στηλωμνος απ ρα. Δεν μποροσε να υποφρει τα συγχαρητρια οτε λεπτ.

 -"Εγ εμαι νεοφερμνος εδ! Μλις ρχισα! Εγ πρπει να μθω απ σας".

 -"Αμφιβλλω γι' αυτ, Τζν", επε ο Σλλιβαν, που στεκταν κοντ. "Φοβσαι τη μθηση λιγτερο απ κθε λλο γλρο που χω δει εδ και χιλιδες χρνια". Το Κοπδι μεινε σιωπηλ κι ο Τζναθαν κινθηκε αμχανα.

 -"Μπορομε ν' αρχσουμε να δουλεουμε με το χρνο, αν θες", επε ο Τσινγκ, "μχρις του καταφρεις να πετς στο παρελθν και στο μλλον. Και ττε θα εσαι τοιμος ν' αρχσεις το πιο δσκολο, το πιο δυνατ, το πιο ωραο απ' λα. Θα εσαι τοιμος ν' αρχσεις να πετς προς τα νω και να μαθανεις το νημα της καλωσνης και της αγπης".
     νας μνας πρασε κτι που 'μοιαζε για μνας κι ο Τζναθαν μθαινε με τρομερ ταχτητα. Πντα μθαινε πιο γργορα απ το συνηθισμνο και τρα ο ιδιατερος μαθητς του διου του Πρεσβτερου παιρνε τις καινοργιες ιδες σαν νας ηλεκτρονικς εγκφαλος με φτερ. μως κποτε φτασε η μρα, που ο Τσινγκ εξαφανστηκε. Τους μιλοσε ρεμα, εξορκζοντς τους να μη σταματσουν ποτ να μαθανουν και ν' ασκονται και ν' αγωνζονται για να κατανοσονν ακμη πιτερο τη τλεια, αρατη αρχ κθε ζως. στερα, καθς μιλοσε, τα φτερ του ρχισαν να γνονται λο και πιο λαμπρ, σπου στο τλος γιναν τσο φωτειν, που κανες γλρος δε μποροσε να τον κοιτξει.
 -"Τζναθαν", επε. "Συνχισε να εργζεσαι για την αγπη". Κι ταν αυτς οι τελευταες λξεις που πρφερε.

     ταν μπρεσαν να ξανακοιτξουν, ο Τσινγκ εχε χαθε.
     Καθς περνοσαν οι μρες, ο Τζναθαν σκεφτταν λο και περισστερο τη Γη, απ' που εχεν ρθει. Αν γνριζαν εκε κτω το να δκατο, το να εκατοστ μνον απ' σα κενος ξερε δω, πσο νημα θ' αποκτοσε η ζω! Στεκταν στην μμο κι αναρωτιταν αν θα υπρχε κει κτω νας γλρος που ν' αγωνζεται να περσει τους περιορισμος του, να βρει νημα στο πταγμα πρα απ τα ταξδια και το ψξιμο για ξεροκμματα απ τις βρκες. σως να υπρχε ακμη και κποιος απβλητος, επειδ θα εχε τολμσει να πει την αλθεια κατμουτρα στο Κοπδι.
     Κι σο περισστερο ο Τζναθαν ασκετο στα μαθματα της καλωσνης κι σο δολευε για να γνωρσει τη φση της αγπης, τσο θελε να γυρσει πσω στη Γη. Γιατ, παρ το μοναχικ του παρελθν, ο Τζναθαν Γλρος ταν γεννημνος για να γνει δσκαλος κι ο τρπος να εκδηλνει την αγπη ταν να δνει κτι απ την αλθεια που εχε ιδε σε κθε γλρο που ζητοσε την ευκαιρα να την βρει κι εκενος. Ο Σλλιβαν, μστης πι στο πταγμα με την ταχτητα της σκψης και δσκαλος των λλων, εχε πολλς αμφιβολες.
  -"Τζν, σουν απβλητος κποτε. Γιατ φαντζεσαι πως οι γλροι κενης της εποχς θα σε ακοσουνε τρα. Ξρεις τη παροιμα κι εναι αληθιν: Βλπει μακρτερα ο γλρος που πετ ψηλτερα. Οι γλροι κενοι στκονται στο χμα, σκληρζοντας και πολεμντας μεταξ τους. Απχουνε χλια μλια απ τον ουραν και συ θες να τους τον δεξεις απ κει κτω που στκουν. Τζν, δε μπορον να δουν οτε τις κρες των φτερν τους! Μενε δω. Βοθησε τους νους γλρους μας που 'ναι αρκετ ψηλ, για να καταλβουν αυτ που 'χεις να τους πεις". Σπασε για μια στιγμ κι στερα επε: "Τ θα 'χε γνει, αν ο Τσινγκ εχε γυρσει κι εκενος πσω στους δικος του παλιος κσμους";
     Το τελευταο αυτ σημεο ταν το πιο αποφασιστικ, ο Σλλιβαν εχε δκιο. Βλπει μακρτερα ο γλρος που πετ ψηλτερα. Ο Τζναθαν μεινε και δολεψε για τα να πουλι που φταναν και που ταν λα πολ ξυπνα και γργορα στην μθησ τους. Αλλ τα παλη συναισθματα ξαναγριζαν. Δε μποροσε να μη σκφτεται τι μπορε να βρσκονται στη Γη νας  δυο γλροι που θα 'ταν ικανο να μθουν κι εκενοι. Πσα περισστερα θα 'ξερε τρα, αν ο Τσινγκ εχε ρθει να τονε βρει τη μρα που τον καναν Απβλητο!
 -"Σλλι, πρπει να γυρσω πσω", επε στο τλος. "Οι μαθητς σου τα πηγανουνε περφημα. Μπορον να σε βοηθσουν με τους καινοργιους".
     Ο Σλλιβαν αναστναξε, αλλ δε διαφνησε.
 -"Μου φανεται πως θα μου λεψεις, Τζναθαν", επε μνο.
 -"Σλλι, ντροπ", τον μλωσε ο Τζναθαν, "και μην εσαι ανητος. Τ προσπαθομε κθε μρα να εξασκσουμε; Αν η φιλα μας βασζεται στο χρο και στο χρνο, ττε, ταν ξεπερσουμε το χρο και το χρνο, θα διαλσουμε και την αδελφτητ μας! μως ξεπρνα το χρο κι ,τι μνει εναι το Εδ! Ξεπρνα το χρνο κι ,τι μνει εναι το Τρα! Και στο κντρο του Εδ και του Τρα δε νομζεις τι θα μπορομε να βλεπμαστε συχν";
     Ο Σλλιβαν Γλρος γλασε χωρς να το θλει.
 -"Τρελ πουλ" επε γλυκ. «Αν υπρχει κποιος που να μπορε να δεξει στους γλρους που ζονε στο χμα πς να βλπουν χλια μλια μακρυ, αυτς εναι ο Τζναθαν Λβινγκστον Γλρος". Κοταξε πλι την μμο. "Αντο, Τζων, φλε μου".
 -"Αντο, Σλλι. Θα ξανασυναντηθομε". Και με τα λγια αυτ ο Τζναθαν οραματστηκε την εικνα το μεγλου κοπαδιο των γλρων στις ακτς των αλλοτινν εκενων καιρν και σκφτηκε, με την νεση που δνει η σκηση, τι δεν ταν κκαλα και φτερ, αλλ η Τλεια Ιδα της ελευθερας και του πετγματος, χωρς κανναν απολτως περιορισμ.
     Ο Φλτσερ Λυντ Γλρος ταν ακμη πολ νος, αλλ γνριζε κιλας τι το Κοπδι σε καννα πουλ δεν εχε φερθε τσο σκληρ και με τση αδικα.
 -"Δε με νοιζει τι λνε», σκφτηκε γρια κι η ρασ του θλωσε, καθς πετοσε για τους Μακρυνος Βρχους. "Το πταγμα αξζει πολ περισστερο απ τα πεταρσματ τους εδ και κει. Μα κι να κουνοπι κνει το διο! Για μια μικρ, εναρια τομπα γρω απ τον Πρεσβτερο Γλρο, τσι για αστεο, μ' καναν απβλητο! Μα εναι τυφλο! Δεν μπορον να σκεφτον τη δξα που μας περιμνει, αν μθουμε να πετμε πραγματικ. Δν με νοιζει τι σκφτονται. Θα τους δεξω τι θα πει πταγμα. Θα εμαι νας παρνομος, αφο το θλουν. Και θα τους κνω να μετανισουν".
     Η φων ακοστηκε μσα στο κεφλι του και παρ' λο που τανε γλυκει πολ, τον τρμαξε τσο που κλονστηκε και σκνταψε στον ερα.
 -"Μην εσαι τσο σκληρς μαζ τους, Φλτσερ Γλρε. Διχνοντς σε οι λλοι γλροι, βλψανε μνο τον εαυτ τους και μια μρα θα το μθουν και θα το καταλβουν αυτ που καταλαβανεις και συ. Συγχρησ τους και βοθησ τους να μθουν".
     Τρα εκατοστ απ το δεξ ακριν του φτερ πετοσε ο πιο αστραφτερς σπρος γλρος του κσμου, γλυστρντας χωρς κπο, χωρς να κουν οτε φτερ, σε μια ταχτητα που ταν η πιο γργορη, σχεδν που μποροσε να φτσει ο Φλτσερ. Για μια στιγμ μες στο νεαρ πουλ γινε χος.
 -"Τ συμβανει; Μπως τρελθηκα! Μπως πθανα; Τ εναι αυτ";
     Μαλακ και ρεμα η φων συνχισε μσα στη σκψη του, ζητντας μιαν απντηση.
 -"Φλτσερ Λυντ Γλρε. Θλεις να πετς";
 -"ΝΑΙ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΩ"!
 -"Φλτσερ Λυντ Γλρε, θλεις να πετς τσο πολ, που να συγχωρσεις το Κοπδι και μαθανοντας, να γυρσεις πσω για να βοηθσεις να μθουν κι αυτο μια μρα";
     Ο Φλτσερ δεν μποροσε να πει ψμματα σ' αυτ το μεγαλπρεπο, επιδξιο πλσμα, σο περφανος και πληγωμνος κι αν ταν ο εγωισμς του.
 -"Ναι, θλω", επε σιγ.
 -"Ττε Φλετς", του 'πε το λαμπρ πλσμα κι η φων του ταν λο καλωσνη, "ας αρχσουμε με την Εππεδη Πτση".
     Ο Τζναθαν κοβε βλτες πνω απ τους Μακρυνος Βρχους, επιτηρντας. Αυτς ο νεαρς Φλτσερ Γλρος, κντευε να γνει νας τλειος μαθητς στο πταγμα. ταν δυνατς, ελαφρς και σβλτος στον αρα, μα το πιο σημαντικ ταν πως εχε μια φλογερ φεση για μθηση. Και ντος που 'φτανε τη στιγμ αυτ, μια θολ γκρζα μορφ, λο βρυχηθμ, καθς βγαινε απ μια βουτι και πρναγε σαν αστραπ, με εκατν πενντα μλια την ρα, δπλα απ το δσκαλ του. Απτομα ρχισε μιαν ακμη προσπθεια για μια κατακρυφη, αργ κληση δεκξη σημεων, μετρντας δυνατ:
 -"...οχτ, ...εννι, ...δκα, ...κοτα, Τζναθαν η ταχτητ μου σβνει, ...ντεκα ...θα 'θελα ωραα, απτομα σταματματα σαν τα δικ σου ...δδεκα ...αλλ, να πρει η οργ, δεν τα καταφρνω, ...δεκατρα ...αυτ τα τελευταα σημεα ... δεκατσσε... ααααα"!
     Η πτση αυτ στο τλος της σκησης γμισε λσσα και θυμ τον Φλτσερ. γειρε πσω, γκρεμστηκε απτομα, στριφογυρζοντας και τλος ξαναβρκε την ισορροπα του, τριντα μτρα κτω απ τα πδια του δασκλου του.
 -"Χνεις τον καιρ σου μαζ μου, Τζναθαν. Εμαι βλκας. Εμαι πολ ανητος. Προσπαθ και προσπαθ, αλλ ποτ δεν θα τα καταφρω"!
     Ο Τζναθαν Γλρος τον κοταξε και κονησε το κεφλι του.
 -"Και ββαια δεν θα τα καταφρεις, σο εξακολουθες να κνεις την ανβαση τσο σφιγμνος. Φλτσερ, χασες σαρντα μλια την ρα στην εκκνηση. Πρπει να 'σαι πιο χαλαρς. Να θυμσαι: σταθερς αλλ χαλαρς". Κατβηκε στο εππεδο του νεαρο γλρου. "Ας το δοκιμσουμε μαζ τρα σε σχηματισμ. Και πρσεχε το ανβασμα. Εναι μια μαλακι, νετη εκκνηση".
     Μετ απ τρεις μνες ο Τζναθαν εχε ξη ακμα μαθητς. λοι απβλητοι, αλλ και περεργοι να μθουν γι' αυτ την καινοργια, παρξενη ιδα, να πετς για τη χαρ του πετγματος. μως τους ταν πιο εκολο να προσπαθον και ν' ασκονται στις δσκολες επιδσεις, παρ να καταλαβανουν την αιτα πσω απ' λα αυτ.
 -"Ο καθνας μας εναι στ' αλθεια μια ιδα του Μεγλου Γλρου, μια χωρς ρια ιδα ελευθερας", τους λεγε ο Τζναθαν τα βρδυα στην ακτ, "κι η τελειτητα στο πταγμα εναι να βμα για να εκφρσουμε την αληθιν μας φση. Κθε τι που μας περιορζει πρπει να το παραμερσουμε. Γι' αυτ γνονται λες αυτς οι ασκσεις μεγλης και μικρς ταχτητας και των ακροβατικν..."
   ...κι οι μαθητς του εχαν αποκοιμηθε, εξαντλημνοι απ τις πτσεις της ημρας. Τους ρεσε η εξσκηση, γιατ εχε ταχτητα και ενθουσιασμ και γιατ χρταινε τη πενα τους για μθηση, που μεγλωνε με κθε μθημα. Μα κανες τους δεν εχε κατορθσει να πιστψει -οτε κι ο Φλτσερ Λυντ Γλρος, ακμη- πως το πταγμα των ιδεν μποροσε να εναι τσο πραγματικ, σο το πταγμα του ανμου και των φτερν.
 -"λο σας το σμα, απ' κρη σ' κρη", τους λεγε ο Τζναθαν, λλες φορς, "δεν εναι παρ η δια σας η σκψη σε μιαn ορατ μορφ. Σπστε τις αλυσδες της σκψης σας και θα σπσετε τις αλυσδες του σματς σας..." μως, σο ωραα και αν τα λεγε, μοιζανε με κποιαν ευχριστη φαντασα. Κι εκενοι χρειαζντουσαν τον πνο περισστερο.
     Μλις να μνα αργτερα, ο Τζναθαν, τους ανακονωσε πως εχεν ρθει ο καιρς να γυρσουν στο Κοπδι.
 -"Δεν εμαστε τοιμοι" επε ο Χνρυ Κλβιν Γλρος. "Δε μας θλουν. Εμαστε Απβλητοι! Γιατ ν' αναγκαστομε να πμε κει που δε μας θλουν";
 -"Εμαστε λετεροι να πμε που θλουμε και να 'μαστε αυτο που εμαστε", απντησε ο Τζναθαν, σηκθηκε απ την μμο και στρφηκε ανατολικ προς τη Γη του Κοπαδιο. Οι μαθητς του ταρχτηκαν, γιατ ταν ο νμος του Κοπαδιο να μην επιστρφει ποτ νας απβλητος. Κι ο Νμος δεν εχε παραβιαστε ποτ μσα στα δκα χιλιδες αυτ χρνια. Ο Νμος λεγε «μενετε», ο Τζναθαν λεγε «πμε» κι εχε πετξει κι λας να μλι πνω απ το νερ. Αν καθυστεροσαν λγο ακμη, θα φταναν στο εχθρικ Κοπδι μνοι.
 -"Δεν εμαστε υποχρεωμνοι να υπακοσουμε στον νμο αφο δεν εμαστε μλη του Κοπαδιο", επεν ο Φλτσερ μ' αρκετ αυταρσκεια. "Κι στερα, αν γνει μχη, θα 'μαστε πιο χρσιμοι εκε, παρ εδ".
     Κι τσι πταξαν απ τα δυτικ, κενο το πρω, οι οχτ τους σε σχηματισμ διπλο ρμβου, με τις κρες των φτερν τους ν' αγγζουν. Φτσανε πνω απ την ακτ του Συμβουλου του Κοπαδιο με εκατν τριντα πντε μλια την ρα. Ο Τζναθαν ταν η κεφαλ, ο Φλτσερ με νεση στο δεξ του φτερ κι ο Χνρυ Κλβιν προσπαθντας φιλτιμα στο αριστερ του. στερα, ολκερος ο σχηματισμς γειρε προς τα δεξι σαν να πουλ, εν ο αρας τους μαστγωνε λους. Οι σκληρις κι οι φωνς της καθημεριντητας του κοπαδιο κπηκανε λες κι ο σχηματισμς ταν να γιγντιο μαχαρι. Οχτ χιλιδες γλαρομτια κοιτοσαν χωρς να κουνηθε οτε βλφαρο. να-να τα οχτ πουλι υψθηκαν απτομα προς τα πνω, κνανε μια πλρη «θηλει», γυρσανε πλι και πολ αργ προσγειθηκαν ρθια στην μμο. Και σαν να μη συνβαινε τποτα, ο Τζναθαν Γλρος ρχισε τη κριτικ του για τη πτση:
 -"Για να αρχσουμε» επε, μ' να πονηρ χαμγελο, "λοι αργσατε λιγκι να με προλβετε..."
     Κτι σαν κεραυνς διαπρασε το κοπδι ολκληρο. Τα πουλι αυτ ταν Απβλητοι! Και ξαναγυρσανε! Κι αυτ... αυτ δε γνεται! Οι προβλψεις του Φλτσερ για μχη χθηκαν μες στη ταραχ του κοπαδιο.
 -"Λοιπν, ωραα, εναι Απβλητοι" επαν μερικο νεαρο γλροι, "αλλ πο στην ευχ μθανε να πετν τσι"; Χρειστηκε μια ρα να φτσει η Εντολ του Πρεσβτερου σ' λο το Κοπδι:
 -"Αγνοεστε τους. Ο γλρος που μιλ σ' ναν Απβλητο, γνεται κι αυτς Απβλητος! Ο γλρος που κοιτζει ναν Απβλητο, παραβιζει το Νμο του Κοπαδιο". Απ κενη τη στιγμ οι γκρζες φτερωτς πλτες γρισαν κατ πρσωπο στον Τζναθαν, αλλ' αυτς δε φνηκε να το προσχει. Συνχισε τις ασκσεις του ακριβς πνω απο την ακτ του Συμβουλου και για πρτη φορ ρχισε να εξωθε τους μαθητς του στα ρια των δυνατοττων τους.
 -"Μρτιν Γλρε!" φναξε μες στον ουραν. "Λες τι ξρεις τις πτσεις μικρς ταχτητας. Δεν ξρεις τποτε, αν δεν το αποδεξεις! ΠΕΤΑ"!
     Κι τσι, ο συχος, μικρς Μρτιν Ουλλιαμ Γλρος, ξαφνιασμνος που βρθηκε κτω απ τα πυρ του δασκλου του, κατπληξε ακμη και τον εαυτ του κι γινε ο μγος της χαμηλς ταχτητας. Στο παραμικρ αερκι μποροσε να καμπυλνει τα φτερ του, για να υψωθε, χωρς οτε να φτερογισμα, απ την μμο στα σννεφα και στερα πλι κτω. Το διο και ο Τσαρλς-Ρλλαντ Γλρος, που πταξε πνω στον 'Ανεμο του Μεγλου Βουνο σε τρεις χιλιδες μτρα ψος και γρισε πσω μελανς απ τον κρο αρα, κατπληκτος κι ευτυχισμνος, με την απφαση αριο να πει ακμη ψηλτερα. Ο Φλτσερ Γλρος, που αγαποσε τ' ακροβατικ σο κανες λλος, κυριρχησε στη κθετη αργ κληση των δεκαξη σημεων και την επμενη μρα την αποκορφωσε με μια τριπλ κυκλικ περιστροφ, καθς τα φτερ του αστρφτανε στο κτασπρο φως του λιου, στην ακτ, απ' που περισστερα απ δυο μτια,τον κοιτοσαν κρυφ.
     Κθε στιγμ ο Τζναθαν Γλρος βρισκταν στο πλευρ του κθε μαθητ του, δεχνοντας, συμβουλεοντας, οδηγντας. Πετοσε μαζ τους μες στη νχτα, στα σννεφα και στις καταιγδες, για κφι, εν το Κοπδι σερνταν αξιολπητο στο χμα. ταν το πταγμα τλειωνε, οι μαθητς ξεκουρζονταν στην μμο και με τον καιρ ρχισαν ν' ακονε προσεκτικτερα τον Τζναθαν. Εχε μερικς παρξενες ιδες που δε μποροσαν να καταλβουν, αλλ εχε και μερικς πολ καλς που τις καταλβαιναν. Σιγ-σιγ τη νχτα, νας δετερος κκλος σχηματιζταν γρω απ τους μαθητς -νας κκλος περεργων γλρων, που παρακολουθοσαν μες στο σκοτδι, ρες ολκερες, χωρς να θλουν να δουν  να τους δουν και που χνονταν λγο πριν απ την αυγ.
     νας μνας εχε περσει απ την Επιστροφ, ταν ο πρτος γλρος απ το Κοπδι πρασε τη γραμμ και ζτησε να μθει να πετ. Μ' αυτ του τη πρξη, ο Τρενς Λουελ Γλρος, καταδικστηκε, ονομστηκε Απβλητος κι γινε ο γδοος απ τους μαθητς του Τζναθαν. Την λλη νχτα ρθε απ το Κοπδι ο Κερκ Μυναρντ Γλρος, κουτσανοντας πνω στην μμο, σρνοντας την αριστερ φτερογα του, για να σωριαστε στα πδια του Τζναθαν.
 -"Βοθησ με", επε πολ σιγ, μιλντας σαν ετοιμοθνατος. "Θλω να πετξω -το θλω πιο πολ απ κθε τι λλο στον κσμο..."
 -"λα μαζ μου ττε", επε ο Τζναθαν. "Υψσου μαζ μου απ το χμα κι ας αρχσουμε".
 -"Δε καταλαβανεις. Η φτερογα μου. Δε μπορ να κουνσω τη φτερογα μου".
 -"Μυναρντ Γλρε, εσαι λετερος να 'σαι ο εαυτς σου, ο αληθινς εαυτς σου, αυτ τη στιγμ και τποτε δε μπορε να σταθε στο δρμο σου. Εναι ο Νμος του Μεγλου Γλρου, ο Νμος που Εναι".
 -"Λες τι μπορ να πετξω";
 -"Λω πως εσαι λετερος".
     Απλ και γργορα ο Κερκ Μυναρντ Γλρος πλωσε τις φτερογες του χωρς κπο και πταξε μσα στο σκοτειν αρα της νχτας. Το Κοπδι σηκθηκε στο πδι απ τις δυναττερες φωνς του, που μπρεσε να βγλει απ εκατν εξντα μτρα ψος.
 -"Μπορ να πετξω! Ακοτε! ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ"!
     Με την ανατολ του λιου υπρχαν γρω στα χλια πουλι, που στκονταν στον εξωτερικ κκλο των μαθητν, κοιτντας τον Μυναρντ περεργα. Δεν τα νοιαζε αν τα βλεπαν χι. Κι κουγαν, προσπαθντας να καταλβουν τον Τζναθαν Γλρο. Μλησε για πολ απλ πρματα: πως εναι σωστ να πετ νας γλρος, τι η λευτερι εναι η πραγματικ φση του ντος κι οτιδποτε την εμποδζει πρπει να παραμεριστε ετε λγεται τελετουργικ, ετε δεισιδαιμονα, ετε περιορισμς οιασδποτε μορφς.
 -"Να παραμεριστε", ακοστηκε μα φων απ το πλθος, "ακμα κι αν εναι ο Νμος του Κοπαδιο";
 -"Ο μνος αληθινς νμος εναι αυτς που οδηγε στη λευτερι", επεν ο Τζναθαν. "Δεν υπρχει λλος".
 -"Μα πς περιμνεις να πετξουμε σαν και σνα!" ρθε μια λλη φων. "Συ εσαι εκλεκτς, εσαι προικισμνος και θεκς, πνω απ' λα τα πουλι".

 -"Κοιτξτε τον Φλτσερ! τον Λουελ! τον Τσαρλς-Ρλλαντ! Εναι κι αυτο εκλεκτο, προικισμνοι και θεκο; χι περισστερο απ σας χι περισστερο απ μνα. Η μνη διαφορ εναι πως αυτο ρχισαν να κατανοον τι πραγματικ εναι. Κι ρχισαν να το εξασκον".

     Οι μαθητς του, εκτς απ τον Φλτσερ, κουνθηκαν ανσυχα. Δεν εχανε συνειδητοποισει πως αυτ ταν ,τι καναν. Το πλθος μεγλωνε κθε μρα κι ερχταν να ρωτσει, να αποθεσει, να σαρκσει.

 -"Λνε στο Κοπδι πως αν δεν εσαι Γιος του Μεγλου Γλρου του διου, ττε βρσκεσαι χλια χρνια μπροστ απ την εποχ σου", επε μια μρα στον Τζναθαν ο Φλτσερ, στερα απ τις ασκσεις της προχωρημνης ταχτητας. Ο Τζναθαν αναστναξε. "Το τμημα να μη σε καταλαβανουν", σκφτηκε."Σ' ονομζουν δαμονα σε ονομζουν Θε".
 -"Τ νομζεις εσ, Φλτσερ; Εμαστε μπροστ απ την εποχ μας";

     Παρατεταμνη σιωπ.

 -"Χμ, αυτ το εδος του πετγματος υπρχε πντοτε, για να το μθει ποιος θελε να το αναζητσει. Κι αυτ δεν χει σχση με την εποχ. Εμαστε μπρος απ τη συνθεια, σως. Μπρος απ τον τρπο που πετον οι περισστεροι γλροι".

 -"Κτι εναι κι αυτ", επε ο Τζναθαν και κλησε σε μια βουτι για λγο. "Αυτ δεν εναι τσο κακ, σο το να βρισκμαστε μπρος απ την εποχ μας".

     Συνβη μια εβδομδα αργτερα. Ο Φλτσερ δειχνε στοιχειδη του πετγματος υψηλς ταχτητος σε μια τξη νων μαθητν. Μλις εχεν ανυψωθε απ μια βουτι του απ τα δυο χιλιδες τριακσια μτρα, σαν μια γκρζα μακρυ γραμμ που σφριζε, μερικ εκατοστ πνω απ την ακτ, ταν να μικρ πουλκι, στο πρτο του πταγμα, πεσεν ακριβς πνω στη πορεα του, φωνζοντας τη μητρα του. Σ' να δκατο του δευτερολπτου ο Φλτσερ Λυντ Γλρος, για ν' αποφγει το μικρ, τινχτηκε απτομα στ' αριστερ με διακσια μλια περπου την ρα κι πεσε πνω σε μια απτομη πλαγι απ σκληρ βρχο. Του φνηκε σαν να 'ταν ο βρχος μια γιγντια σκληρ πρτα για ναν λλο κσμο. Μια κρηξη φβου, σοκ και μαυρλα, καθς χτπησε... κι στερα πετοσε σ' να παρξενο ουραν και ξεχνοσε, θυμταν, ξεχνοσε κι ταν φοβισμνος και λυπημνος, πολ λυπημνος. Η φων τον φτασε, πως την πρτη μρα που εχε συναντσει τον Τζναθαν Λβινγκστον Γλρο.
 -"Τζναθαν".
 -"Γνωστς επσης σαν ο Υις του Μεγλου Γλρου", επε ξερ ο δσκαλος.
 -"Τι κνεις εδ; Η πλαγι! Δεν χω... δεν πθανα";
 -"Ω Φλτσερ, λα τρα... Σκψου. Αν μου μιλς αυτ τη στιγμ, ττε προφανς δε πθανες. Αυτ που κατρθωσες να κνεις ταν ν' αλλξεις εππεδο συνεδησης κπως απτομα. Τρα πρπει να διαλξεις εσ. Μπορες να μενεις εδ και να συνεχσεις να διδσκεσαι στο εππεδο τοτο -που εναι κπως ψηλτερο απ κενο που φησες- μπορες να γυρσεις πσω και να συνεχσεις να εργζεσαι για το Κοπδι. Οι Πρεσβτεροι κει περιμνανε πς και πς να μας συμβε κτι κακ, αλλ εσ τους διευκλυνες τσο πολ, που τα 'χουνε χσει".
 -"Θλω να γυρσω πσω στο Κοπδι, φυσικ. Δε πρλαβα καν ν' ρχσω με τη να ομδα".
 -"Πολ καλ Φλτσερ. Θυμσαι που λγαμε τι το σμα μας δεν εναι παρ η δια η σκψη..."
     Ο Φλτσερ κονησε το κεφλι του, πλωσε τις φτερογες του κι νοιξε τα μτια του στη βση της απτομης πλαγις, στο κντρο ολκληρου του κοπαδιο, που 'ταν εκε μαζεμνο. Ακοστηκε μεγλος θρυβος απ σκληρις και κραυγς απ το πλθος, καθς κουνθηκε.
 -"Ζει! Εκενος που πθανε ζει"!
 -"Τον γγιξε με το φτερ του! Τον φερε στη ζω! Υις του Μεγλου Γλρου"!
 -"χι! Το αρνεται αυτ! Εναι ο δαμονας. Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ! ρθε να διαλσει το Κοπδι"!
     ταν εκε περπου να πλθος απ τσσερις χιλιδες γλρους, φοβισμνο απ' αυτ που 'χε συμβε κι η κραυγ «ΔΑΙΜΟΝΑΣ!» πγε κι ρθε ανμεσ τους, σαν τον νεμο της καταιγδας. Με τα μτια πετρωμνα, με κοφτερ ρμφη κοντοζγωναν για ν' αφανσουν.
 -"Δεν θα αισθανσουν καλλτερα, αν φεγαμε, Φλτσερ;" ρτησε ο Τζναθαν.
 -"Αλθεια, δεν θα 'χα πολλς αντιρρσεις..." Στη στιγμ βρθηκαν μαζ μισ μλι μακρυ και τ' αστραφτερ ρμφη του πλθους χτπησαν τον δειο αρα! "Γιατ να 'ναι το δυσκολτερο πργμα στον κσμο να πεσεις να πουλ πως εναι λετερο και πως μπορε να το αποδεξει και μνο του, αν διαθσει λγο μνο χρνο για σκηση. Γιατ πρπει να 'ναι τσο δσκολο;" αναρωτθηκε ο Τζναθαν. Ο Φλτσερ ανοιγκλεινε ακμη τα μτια του απ την αλλαγ του τοπου.
 -"Τ κανες τρα δα; Πς ρθαμε δω";
 -"Δεν επες τι θελες να φγουμε απ το πλθος";
 -"Ναι, μα πς το 'κανες αυτ";
 -"πως και κθε τι λλο, Φλτσερ, με σκηση".
     Μχρι το πρω το Κοπδι εχε ξεχσει κι λας τη τρλα του αλλ χι κι ο Φλτσερ.
 -"Τζναθαν, θυμσαι που μου 'πες εδ και πολ καιρ ν' αγαπσω το Κοπδι τσο που να γυρσω να το βοηθσω να μθει";
 -"Ναι".
 -"Δε μπορ να καταλβω πς μπορες ν' αγαπς ναν χλο πουλιν, που μλις πγε να σε σκοτσει"!
 -"Ω Φλτσερ! Μα δεν αγαπς αυτ! Φυσικ δεν αγαπς το μσος και το κακ. Πρπει να προσπαθσεις για να δεις τον αληθιν γλρο, το καλ μες στον καθνα τους και να τους βοηθσεις να το δουν μσα τους. Αυτ εννο αγπη. Κι εναι μορφο, ταν μθεις τον τρπο. Θυμσου για παρδειγμα ναν γριο νεαρ. Τον λεγαν Φλτσερ Λυντ Γλρο. Μλις τον εχαν αποβλει. ταν τοιμος να πολεμσει μχρι θαντου το Κοπδι, αρχζοντας τσι να χτζει μια κλαση για τον εαυτ του, πρα στους Μακρυνος Βρχους. Και ντος σμερα, χτζοντας τον παρδεισ του κι οδηγντας ολκληρο το Κοπδι στη κατεθυνση αυτ".
     Ο Φλτσερ στρφηκε στον δσκαλ του και για μια στιγμ Φβος φνηκε στα μτια του.
 -"Εγ να οδηγ; Τι εννοες; Εγ να οδηγ; Εσ εσαι ο δσκαλς τους. Δε μπορες να φγεις
 -"Δε μπορ; Δε νομζεις τι υπρχουν κι λλα κοπδια κι λλοι Φλτσερ, που χρειζονται να δσκαλο πιο πολ απ σνα που βρσκεσαι κιλας στο δρμο προς το Φως";
 -"Εγ, Τζων, εμαι νας απλς γλρος και συ εσαι..."
 -"...ο Μονογενς Υις του Μεγλου Γλρου, υποθτω". Ο Τζναθαν αναστναξε και βοτηξε προς τη θλασσα. "Δεν μ' χεις ανγκη λλο πια. Πρπει μως να συνεχσεις ν' ανακαλπτεις τον εαυτ σου σιγ-σιγ, κθε μρα, τον αληθιν, απραντο Φλτσερ τον Γλρο. Αυτς εναι ο δσκαλς σου. Χρειζεται μνο να τον καταλαβανεις και να τον ασκες".
     Μισ λεπτ αργτερα, το σμα του Τζναθαν μετεωριζταν στον αρα ακτινοβολντας κι ρχιζε να γνεται διφανο.
 -"Μη τους αφσεις να κυκλοφορσουν ανητες φμες για μνα και με θεοποισουν. τσι Φλτσερ; Εμαι νας γλρος. Μου αρσει να πετ, σως..."
 -"ΤΖΟΝΑΘΑΝ"!
 -"Φτωχ μου, Φλετς. Μη πιστεεις τι σου λνε τα μτια σου. λα σα σου δεχνουν εναι περιορισμς. Κοτα την κατανησ σου, ανακλυψε αυτ που γνωρζεις δη και θα βρεις τον τρπο να πετξεις".
     Η λμψη σταμτησε. Ο Τζναθαν Γλρος εχε εξαφανιστε μσα στον δειο αρα. Μετ απ λγο, ο Φλτσερ μζεψε τις δυνμεις του και πταξε μαζ μ' ναν μιλο μαθητν, που ανυπομονοσαν για το πρτο τους μθημα.
 -"Για ν' αρχσουμε», επε βαρει, "πρπει να καταλβετε πως νας Γλρος εναι μια απεριριστη ιδα ελευθερας, μια εκνα του Μεγλου Γλρου και πως λο σας το σμα, απ τη μια ως την λλη κρη των φτερν σας, δεν εναι παρ η δια σας η σκψη".
     Οι νεαρο γλροι τον κοταξαν με απορα.
 -"λα τρα", σκφτηκαν, "αυτ που επες δε μοιζει για καννας τεχνικς πτσης".
     Ο Φλετσερ αναστναξε και ξανρχισε.
 -"Χμμ, πολ καλ", επε και τους κοταξε εξεταστικ. "Ας αρχσουμε απ την Εππεδη Πτση"! Και λγοντς το κατλαβε ξαφνικ πως ο φλος του δεν ταν περισστερο θεκς απ τον Φλτσερ τον διο. "χι ρια, Τζναθαν" σκφτηκε. "Καλ λοιπν. Δεν θ' αργσω κι εγ να εμφανιστ μες στον αρα στη δικ σου ακτ και να σου δεξω κανα-δυ μυστικ για το πταγμα"!
     Και παρ' λο που προσπαθοσε να φανεται πολ σοβαρς στους μαθητς του, ο Φλτσερ Γλρος τους εδε ξαφνικ πως αληθιν σαν, για μια μνο στιγμ. Κι αυτ που εδε του ρεσε. Κι ακμη περισστερο, το αγπησε.
    "χι ρια, Τζναθαν"; σκφτηκε και χαμογλασε.
     Ο αγνας του για τη μθηση εχεν αρχσει.

                                    Τ   Ε  Λ  Ο   Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers