-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

.  

:

                          Λυσιστρτη

   Μετφραση-Σημεισεις: Πολβιος Δημητρακπουλος (Pol Arcas)


                   1.) ΠΡΟΛΟΓΟΣ (1-253)

(η σκην παριστ οδν, εφ' ης βλπει η οικα της Λυσιστρτης. - 'Aποψις της Ακροπλεως. - Η Λυσιστρτη σταται παρ την θραν της οικας της.)

Λυσιστρτη

         M' αν τις κλεσε κανες κι απ τα σπτια φγανε
         και στου Βκχου το να, στου Πανς επγανε,
         στη Γεννετυλδα μας και στην Κωλιδα,
         απ' τα πολλ τα τμπανα πο θνε στην αρδα,
         δεν θα μποροσε ββαια γυνακα να περση.
         Κι μως καμμι δεν φνηκε στο σπτι μου να φθση,
         ξω απ τη γειτνισσα πο ρχεται τρεχτη.
         Την Καλονκη χαιρετ.

Καλονκη:                                   Κι εγ τη Λυσιστρτη.
(δδουν τς χερας)
         Το μτι μου σε ταραχ και σκυθρωπ σε βλπει
         να γνονται τα φρδια σου σα τξα, δεν σου πρπει,
         παιδ μου.
Λυσ:                 Καλονκη μου, μες στη καρδι μου καει
         για της γυνακες μια φωτι, πο κθε ντρας λει
         πς εμαστ' λες πονηρς και τοτο με λυπε.
Καλ:  Μα το Θε! δεν εμαστε;
Λυσ:                                      Μα εχαμεν ειπ
         εδ να μαζευθομε,
         κι λες για μιαν υπθεσι σπουδαα να σκεφθομε
         μα να τες που δεν ρχονται, το ρξαν στο κοιμσι.
Καλ:  Θα 'ρθον. Δεν ενε εκολο πολ ν ξεκινση
         γυνακ' απ το σπτι της, η μα θα φροντση
         και για το νοικοκρη της, εκενη θα ξυπνση
         το δολο της το μωρ η λλη θα κοιμση,
         τοτη θα λοση το παιδ κι αυτ θα το ταση.
Λυσ: Εδ υπρχει κτι
         πι σπουδαιτερ' απ' αυτ.
Καλ:                                         Τ τρχει, Λυσιστρτη;
         που τις γυνακες κλεσες να 'ρθονε δχως λλο;
         Ποι πργμα ενε, φλη μου και πσο;
Λυσ:                                                       Α, μεγλο.
Καλ:  Μπα! μπως ενε και χονδρν;
Λυσ:                                     Μα το Θε, χονδρν.
Καλ:  Κα ττε πς δεν λθαμε;
Λυσ:                                    Δεν ενε των ανδρν.
         αυτ πο ξρεις, ττε πι θα φθναμε τρεχλα
                                             μα ενε πρματ' λλα,
         πο τα εξτασα καλ μονχη 'μπρς και πσω,
         κι αγρπνησα πολλς νυχτις, για να τα συζητσω.
Καλ: 'Αμ' ττε θνε πρματα πολ λεπτ επσης,
         για να μπρεσης εκολα να τα στριφογυρσης.
Λυσ: Τσο λεπτ, πο η Ελλς μπορε σ' αυτν το χρνο,
         τη σωτηρα της να βρ με της γυνακες μνο.
Καλ:  Με της γυνακες; 'Ελα δα! θα 'ταν μεγλο θμα,
         να στκ' σωτηρα της σε τσο λγο πρμα.
Λυσ: Για το καλ της πλεως ,τι θα ειπ, αν γνη,
         απ Πελοποννσιο ρουθονι δεν θα μενη,
Καλ:  Μα το θε, καλτερα να λεψουνε κι' αυτο.
Λυσ: Κα ττε θα καταστραφον και λ' οι Βοιωτο,
Καλ:  Αλλ να μη καταστραφον και λοι στην εντλεια
         της Κωπαδος μοναχ εξαρεσε τα χλια.
Λυσ: Για την Αθνα δε ποτ στο νου μου δεν θα βλω
         ττοιο κακ μεγλο.
         μα τοτο απ μνο του τποτε δεν σημανει,
         μπορες να νοισης μνη σου πως πει κι αυτ χαμνη.
         Αν μως μαζευθον εδ στο σπτι μου πλησον
         τα θηλυκ των Βοιωτν και Πελοποννησων,
         και λες σμφωνες ημες τα χερι μας αν δσουμε,
         ττε την Ελλδα μας αφεκτως θα την σσουμε.
Καλ:  Μα η γυνακες πς μπορον κτι καλν να κνουνε,
         και κποια φρνιμη δουλει, πο κθονται και βνουνε
         στο σπτι τους φτιασδια
         και κτρινα φορματα και χλια δυο στολδια,
         πο βνουν και κυμβερικ φουστνια δχως ζνη
         και παντουφλκια ελαφρ;
Λυσ:                                        Αυτ θα γνουν μνη
         αιτα, πο θα βρ σε μς η πλις τον σωτρα,
         τα κτρινα φορματα, οι στολισμο, τα μρα,
         τα διφανα πουκμισα κι αυτ το παντουφλκι
Καλ:  Κα με ποιν τρπο;
Λυσ:                              Πο θα ιδς και μνη, σε λιγκι.
          να μη βρεθ αρσενικς, που δρυ να σκωση,
          και λλον να σκοτση.
Καλ:   'Αν γυνακα, πως λες, το θαμ' αυτ θα κνη,
          μα της Θες, βφω κι εγ, κτρινο το φουστνι.
Λυσ:  Οτε ασπδα πια κανες να πιση θα μπρεση...
Καλ:   Θα βλω και κυμβερικ φουστνι δχως μση...
Λυσ:  Και οτε μαχαιρκι...
Καλ:                             Θα βλω παντουφλκι...
Λυσ:  Δεν πρεπε λοιπν αυτς να ν' εδ παροσες ;
Καλ:   Τ λες ! πο πρεπε φτερ να κνουν οι βρωμοσες !
Λυσ:  Μα Αθηναες εν' κι αυτς, πως καθνας βλπει,
          πο πντα φτινουν κθε τι την ρα που δεν πρπει,
          Κα δεν εφνηκε καμμι να φθση στην Αθνα,
          οτ' απ τις θαλασσινς, οτ' απ' τη Σαλαμνα.
Καλ:   Μα ξρω πς πρω-πρω στα τρεχαντρια μπκανε
          και στη στερι διαβκανε.
Λυσ:  Κα μως ελογριαζα πως πιο μπροστ θα φθσουν
          των Αχαρνν τα θηλυκ, μα ν, θα μας το σκσουν.
Καλ:   'Αλλα η Θεαγναινα, για νρθη εδ τρεχτη,
          πγε και συμβουλεθηκε τη νχτα την Εκτη.
          Μα να που φθνουν μερικς...
Λυσ:                                 να κι λλες που κιννε.                         
Καλ:   Ου, ου ! κι αυτς ποιες ννε;
Λυσ:  Α, εν' π' τον Ανγυρο, λα τοτα τα πλθη.
Καλ:   Θαρρ πς ο Ανγυρος στ' αλθεια εκινθη.
        (εισρχονται Μυρρνη, Λαμπιτ και πολλα γυνακες)
Μυρ:  Μπως και στο συνδριο, πο θλησες να γνη,
          οι τελευταες φθσαμε; Για δεν μιλς;
Λυσ:                                              Μυρρνη,
          ββαια το εγκμιο δεν θα σου πλξω τρα,
          πο για σπουδαα πρκειται και μορθες ττοιαν ρα.
Μυρ:  Εγρευα τη ζνη μου
          μσ' στο σκοτδι μνη μου.
          Μ' αν νε τσο σοβαρ, πο λες, το πρμα κενο,
          πες το σ' εμς πο λθαμε.
Λυσ:                                            Αλλ θα περιμενω
          και της γυνακες, πο θα ρθον για την αυτν αιτα,
          απ την Πελοπννησο κι' απ τη Βοιωτα.
Μυρ:  Α, μλιστα σο γι' αυτ...
          Να πορχεται κ' Λαμπιτ.
                (εισρχεται η Λαμπιτ)
Λυσ:  Καλς τη τη Σπαρτιτισσα τη Λαμπιτ! τ χρμα!
          πχεις, γλυκει μου! τ γερ και σιδερνιο σμα!
          τ ωμορφι! πο φανεται και λμπει κι εδ πρα!
          Κα ταρο θα μποροσες συ να πνξης καμμι μρα!
Λαμ:  Μα τους Θεος, ενε γερ αυτ το σμα λο μου.
          γυμνζομαι ως που χτυπον οι φτρνες μου στο κλο μου.
Λυσ:  (ψηλαφοσα τα στθη της Λαμπιτος) Στσου λιγκι, στσου...
          Κα τ ωραα πον' αυτ, φιλττη, τα βυζι σου.
Λαμ:  Σας βλπω πο ξαμνετε τα χρια να με ψξετε,
          λες κι εμαι κποιο σφγιο και ρθα να με σφξετε,
Λυσ:  Κα η κοπλλα απ δω ποι ενε;
Λαμ:                                                   Μα τον Δα,
          ενε κι αυτ αρχντισσα απ τη Βοιωτα,
          πο ρχεται για λγου σας.
Λυσ:                                          Λοιπν εμαι βεβαα,
          τι χωρφι εκλεκτ θχης κι εσ, Θηβαα.
Καλ:   (θωπεουσα την Θηβαα) Εγ νομζω μλιστα πς τοτο το καμνο,
          θα τ 'χη το χωρφι του και καλλιεργημνο.
Λυσ:  Κα το κορτσι απ δω ποιο ενε;
Λαμ:                                                   Μα τον Δα
          ενε μια κρη μορφη απ την Κορινθα.
Λυσ:  Σαν εν' απ την Κρινθο, θνε πολ καλ,
          και μλιστα μου φανεται και λγο παρδαλ.
Λαμ:  Ποιος καμε να 'ρθ εδ ν' αρξη τοτος λος
                                           των γυναικν ο στλος ;
Λυσ:  Εγ.
Λαμ:           Για μλησε λοιπν με λγια μετρημνα,
                                              τ θλεις απ μνα;
Μυρ:                                   Πες μας λοιπν, καμνη!
Καλ:   Να, λγε μας, τ τχατε σπουδαο σου συμβανει;
Λυσ:  Αμσως τρα θα το πω, μα θα ρωτσω πρτα,
          και θ' απαντσετε κι εσες.
Μυρ:                                         ,τι κι αν θλης ρτα.
Λυσ:  Σες δεν επιθυμσατε, μονχες νχτα-μρα,
          να χετε των τκνων σας κοντ σας τον πατρα,
          πο λεπει για τον πλεμο; γιατ καλ το ξρω,
          πς φυγαν οι νδρες σας.
Καλ:                                           Α! το δικ μου γρο
          στη Θρκη μου τον στελανε, καμνη, να φυλττη
                                                 τον στρατηγν Ευκρτη!
Γν. Α':                                           Κα το δικ μου φλο
          μνες εφτ σωστος-σωστος τον χουνε στην Πλο.
Λαμ:  Κα ο δικς μου βιαστικς καμμι φορ αν βγη
          απ τις τξεις, μου ρχεται και δς του ξαναφεγει.
Λυσ:                                         Καλ τ λες; Απ γαμι
                                               δεν χει μενη σπθα μι.
          Αφ' του οι Μιλσιοι μας χουνε προδση,
          κι εκψαμε τη σχσι τους, δεν εδα οτε τση
          μιαν οχταδκτυλη ψωλ απ πετσ φτιασμνη,
          για πτσινη παρηγορι τουλχιστο να μνη.
          Θλετε σες λοιπν μ' εμ, αν τχη κι ερω τρπο,
          να πασουμε τον πλεμο που ρμαξε τον τπο;
Μυρ:  Μα τις Θες, αν τανε ανγκη να πουλσω
          και το πανωφορκι μου κι αυτ θα το θελσω
          και θα το πιω αυθημερν.
Καλ:                                     Κι εγ τ να σας πω;
          και αν μου ταν δυνατν σα σφκα να κοπ
          στα δυ, τνα κομμτι μου θα το παραχωροσα.
Λαμ:  Στο Ταγτου την κορφ ν' ανβω θα μποροσα
          κι εγ, αρκε να ξευρα μ' αυτ πς η ειρνη
                                            μποροσε και να γνη.
Λυσ:  Να σας το κρψω δεν μπορ κι ακοστε τ θα φτισουμε,
          αν θλετε, γυνακες μου, τος νδρες ν' αναγκσουμε
                                               να κμουν την ειρνη,
          η κθε μια στον νδρα της να παση να το δνη.
Καλ:   Και πς; για λγε.
Λυσ:  λοιπν τ λτε; Τους το φτινουμε;
Καλ:                  Κι αν πρπη να πεθνουμε,
                                           να γνη αυτ πο λες.
Λυσ:  Λοιπν ν' αποκηρξουμε της ανδρικς ψωλς.
(αι γυνακες δεικνουν δυσαρσκειαν, λλαι κλαουν κι λλαι διατθενται να φγουν.)
          Εσες για πο το βλατε; Κι εσες για που το στρψατε ;
          Τ στραβομουτσουνισατε; Τα μοτρα τ τα κρψατε;
          Τ λλαξε το χρμα σας κι αρχσατε να κλατε;
          Αρνεσθε; το κνετε; Τ σκπτεσθε; δεν λτε;
Μυρ:                                Αρνομαι, δεν με μλει.                         
           Α μπ! Μπορε ο πλεμος να γνετ' σο θλει.
Λυσ:   (στη Καλονκη) Αυτ λοιπν περμενα, βρε σφκα, να μας πς;
           Δεν σουν συ πο λεγες στα δο να κοπς;
Καλ:   'Αλλαξε λγια, λλαξε! και στη φωτιν απνω
           να περπατσω αν αγαπς κι αυτ, πο λες, το προτιμ,
                                               παρ της ποτσας τον καμ,
           γιατ δεν ξερω σαν κι αυτ τ λλο θ' αποκτσω.
Λυσ:   (στη Μυρρνη) Κι εσ τι λς;
Μυρ:                                             Μα τη ...φωτι κι εγ θα προτιμσω.
Λυσ:  γνος ξεκωλιρικο! Δικαως, μα τον Δα,
          λνε πς βγανει απ μας η κθε τραγωδα.
          Δεν ξρουμ' λλο τποτα κι εμες μικρα- μεγλαι,
          παρ ξεροκουνματα και δςτου μπσε-βγλε!
          Μα κι αν η Σπαρτιτισσα στο κμμα μου θα μενη,
          μπορε να κατορθσουμε η δυ μας την ειρνη.
          Δος μου λοιπν την ψφο σου.
Λαμ:                                                Ενε κακ πολ,
          απ' της γυνακας το πλευρ να λεπη κι η ψωλ
                                                και μνη να κοιμται.
           Μα η ειρνη μ' λ' αυτ θαρρ πως προτιμται.
Λυσ:                                         Εγε σου, φιλενδα!
           εσαι γυνακα πει σωστ απ' λες στν Ελλδα.
Καλ:   Θαρρες πς αν απχουμε κι απ' τη δουλειν εκενη,
           για τοτον,- μη γνοιτο!- θα κμουν την ερνη;
Λυσ:   Μα τις Θες, εν' αρκετ. Αν κτσουμε κλεισμνες
           μσα στα σπτια μας ημες, καλοφτιασιδωμνες,
           και στα πουκαμισκια μας αυτ τ' αμοργιν,
           αφσουμε τα σματα να φανωνται γυμν
           και το κουρψουμε κι αυτ,οι νδρες θα λυσσξουν
           απ' την επιθυμα τους να 'ρθουν να μας τη σξουν
           κι ταν θα ιδον η κθε μια τι γι' αυτος δεν τχει,
           ττε να ιδς τον πλεμο τον παουνε, χι;
Λαμ:  Το διο κι ο Μενλαος, σαν εδε την Ελνη
                                     στα στθη γυμνωμνη
                                           και εδε το βυζ της,
          επταξε το ξφος του κι εκλλησε μαζ της.
Καλ:   Για στσου τρα, βρε κουτ:
          κι αν μας αφσουνε κι αυτο;
          , ττε τ γινμαστε;
Λυσ:  πως λει κι ο Φερεκρτης, θα γδρνουμε γδαρμνη σκλλα
Καλ:   Αυτς οι απομμησες, -αχ- εναι αηδα.
          Κι αν μας πισουν και μας τραβξουν με βα στο δωμτιο;
Λυσ:  Να πιαστες απ' την πρτα.
Καλ:   Κι αν μας χτυπσουν;
Λυσ:  Ττε θα τους κτσουμε αλλ κακν κακς.
          Δεν τους κνει κφι με το ζρι.
          κι αν η γυνακα δεν δεχθ τα δντια της να δεξη,
          ο ντρας δεν ευφρανεται.
Καλ:  ττε το δεχμεθα, σαν εκολο σας φανεται.
Λαμ:  σο για μας, θα πεσουμε τους ντρες μας να γνη
                                                          ειλικρινς ειρνη
          αλλ αυτς ο παλαβς λας των Αθηναων,
          πς θα πεισθ τον πλεμο να μη γυρεη πλον;
Λυσ:                                      Για τοτο μη σε μλη,
          κι εμες τον καταφρνουμε να μη τον ξαναθλη.
Λαμ:  Για την ειρνη ο λας δν κνει οτε βμα,
          ενσω πλοα χετε κι αμτρητο το χρμα,
          απνω στην Ακρπολι.
Λυσ:                                         Εφρντισα για τοτο,
          θα κυριεσουμε κι αυτ και λον της τον πλοτο,
          θα πν' εμπρς οι πιο γρης, κατ τη συμφωνα,
          και τχα με την πρφαση ν κνουνε θυσα
          θα πισουν την Ακρπολι, ς που να μαζευθομε
          κι ημες και τι θ κνουμε εδ να συσκεφθομε.
Λαμ:  λα καλ σα μας λες.
Λυσ:                                   , Λαμπιτ και τρα
           γιατ δν ορκιζμαστε, μα χνουμε την ρα,
           κι τσι τη συμφωνα μας ποτ να μη χαλσουμε;
Λαμ:  Πες μας λοιπν του λγου σου τον ρκο πο θα πισουμε.
          Αλθεια, πον' η δολα μου;-, πο κυττζεις;
          Βλε συ την ασπδ' ανποδα, και τα εντσθια βγλε.
          του θματος, να κνουμε τον ρκο.
Καλ:                                                       Λυσιστρτη,
          ποιν ρκο τχα θα μας πς να κνουμε, φιλττη;
Λυσ:  Ποιν ρκο; Κα ο ποιητς Αισχλος τχει π,
          απνω στην ασπδα μας το θμα θα κοπ.
Καλ:   χι, δεν ενε δυνατν, ρκος για την ειρνη
          σε μια ασπδα δηλαδ πολεμικ να γνη.
Λυσ:  Κα πς θα ορκισθομε;
Καλ:   ν λογο θα βρομε
          σπρο, και τα εντσθια η δολα να του βγλη.
Λυσ:  Πο να το βρομε τ' λογο το σπρο τρα πλι;
Καλ:   Κα πς λοιπν η κθε μια τον ρκο της θα κνη;
Λυσ:  Θα σου το πω. Να προυμε κατμαυρη λεκνη,
                                                ανποδα τη βζουμε
          κι να σταμν απ κρασ της Θσου θυσιζουμε,
                                     κι ρκο σ' αυτ θα δσουμε
(εμφαντικς)
                                       πς δεν θα το νερσουμε!
Λαμ:                         Ωχ, ωχ! τον ρκο σου αυτν
          κι επανους να του ψλουμε δεν ενε δυνατν.
Λυσ:  Λοιπν ας τρξη μσα μια να σταμν να φρη
          και μια λεκνη.
(εισρχεται μα Γυν και εξρχεται φρουσα λκυθον και κλικα.)
Καλ:                         Τ σταμν, που δεν χει ταρι!
(λαμβνει την λκυθον)                         
          Τ γλκα πο θα αισθανθ αυτ πο θα την πιση
                                          και, κλοκ. θα την αδειση.
Λυσ:  'Αφησε κτω το σταμν και πισ' εδ μπροστ μου!
    (η Καλονκη θτει την χερα επ της Λυσιστρτης καταλλλως)
Λυσ:  (επισμως)                         Πειθ! Βασλισσα μου!
           κι εσ, στμνα του γλεντιο! δξου την ικεσα
           των γυναικν με ενοια, και τοτη τη θυσα.
                  (χνει εις την λεκνην ονον)
Καλ:  Τ αμα κατακκκινο! για ιδς πως λαμπυρζει;
Λαμ:  Αλθεια, μα τον Κστορα, και τ γλυκ μυρζει!
Μυρ:  Αφστε με, γυνακες μου, πρτη να μπω στη μση
          να ορκισθ!
Καλ:                       χι ποτ, ο κλρος σου πρν πση.
Λυσ:  , Λαμπιτ! στη στμνα μας απλσετε το χρι,
          κι ας βγη μια για λες σας τον ρκο να προφρη,
          πως εγ θα τον ειπ κι εσες θ ορκισθτε
          τον ρκο πο θα δσουμε πς δεν θα παραβτε.
(υπαγορεει τον ρκον)
          Δεν θα βρεθ οτε γαμις, οτε κι ο ντρας μου στω...
Καλ:   Δεν θα βρεθ οτε γαμις, οτε κι ο νδρας μου στω...
Λυσ:  ...πο καυλωμνος θα μου 'ρθε μς στο κρεββτι...
(η Καλονκη διστζει. Η Λυσιστρτη επιτακτικς)        Πες το!
Καλ:   ...πο καυλωμνος θα μου 'ρθε απνω στο κρεββτι...
(μετ τρμου)
          Μου κπηκαν τα γνατα, καμνη Λυσιστρτη!
Λυσ:  ...Κα μς στο σπτι θα περν χωρς αντρς παιγνδια...
Καλ:   ...Κα μς στο σπτι θα περν χωρς αντρς παιγνδια...
Λυσ:  ...Με κτρινα φορματα και χλια δυ στολδια...
Καλ:   ...Με κτρινα φορματα και χλια δυ στολδια...
Λυσ:  ...Πο να λυσσξη ο νδρας μου να κοιμηθ μαζ μου...
Καλ:   ...Πο να λυσσξη ο νδρας μου να κοιμηθ μαζ μου...
Λυσ:  ...Μα δεν θα τον δεχθ ποτ και με τη θλησ μου...
Καλ:   ...Μα δεν θα τον δεχθ ποτ και με τη θλησ μου...
Λυσ:  ...Κι αν θλη και με το στανι εκενος να με πινη...
Καλ:   ...Κι αν θλη και με το στανι εκενος να με πινη...
Λυσ:  ...σο μπορ χειρτερα θ' αφνω να την κνη.
Καλ:   ...σο μπορ χειρτερα θ' φνω να την κνη.
Λυσ:  ...Της Περσικς παντοφλες μου μρες, βδομδες, μνες,
          προς το ταβνι δεν θα ιδ ποτ του σηκωμνες...
Καλ:   ... Της Περσικς παντοφλες μου εκενες,
          προς το ταβνι δεν θα ιδ ποτ του σηκωμνες...
Λυσ:  ...Οτε θα τουρλωθ ποτ, καθς οι λιονταρνες
          πο εν' απνω στου τυριο τους τρφτες σκαλισμνες...
Καλ:   ...Οτε θα τουρλωθ ποτ, καθς οι λιονταρνες,
          πο εν' απνω στου τυριο τους τρφτες σκαλισμνες...
Λυσ:  ...Πν' απ' το κρασ αυτ
          και τον ρκο τον κρατ... (πνει)
Καλ:  (παρατηροσα τη Λυσιστρτη πνουσα) ...Πν' απ' το κρασ αυτ 
                                                                 και τον ρκο τον κρατ...
Λυσ:  ...Και στον ρκ' ποια δεν μενη
          το κρασ νερ να γνη.
Καλ:   ...Και στον ρκ' ποια δεν μενη
          το κρασ νερ να γνη.
Λυσ:  (προς τας λοιπς) Ορκζεσθε λοιπν κι εσεις για λα;
Μυρ:                                                              Μα τον Δα!
Λυσ:  Φρε λοιπν να πιω εγ, ν' αρχσω τη θυσα.
(λαμβνει την λκυθον και ετοιμζεται να πη)
Καλ:  , , που πας, φιλττη μου; θλω μερδα ση.
          , πρπει η φιλα μας απ δω δα ν' αρχση.
(ακοεται θρυβος μακρθεν. Η Λυσιστρτη- αφνει τη λκυθον, εν η Καλονκη σπεδει, την λαμβνει και πνει.)
Λαμ:  Καλ, ακοσατε φωνς, γυνακες μου και θρνο;
Λυσ:  (παρατηροσα εκ του παραθρου) Ησχασ', εν' εκενο
          πο εχα π προττερα οι πιο γρης εφθσανε,
          κι επγαν στην Ακρπολι και το να επισανε.
          Συ, Λαμπιτ, τρβα λοιπν στη Σπρτη να φροντσης
          σα εσυμφωνσαμε να πραγματοποησης,
          τις λλες δε Λακνισσες ομρους θα κρατσουμε,
          ημες δε στην Ακρπολι και τις λοιπς θα κλεσουμε
                                                 κι εκε θ' αμπαρωθομε.
Καλ:                                          Καλ για να σου πομε:
                                           Κι οι νδρες απ' την πλι
          αν λθουν εναντον μας και εκστρατεσουν λοι;
Λυσ:  Λγο με μλει πει γι' αυτος, φωτι δεν θχουν τση
          οτε φοβρες αρκετς, στε να κατορθση
          η βα, τσο εκολα της πρτες μας ν' ανοξουν,
                                                εν δεν αποδεξουν,
          τι τους ρους τους λαμπρος, που η γυνακες θσανε,
                                                       αυτο τους εκτελσανε.
Καλ:  Μα τη Θε! και ββαια κι αν δεν τα βρονε σκορα,
         δειλ να ειπον την κθε μια και παληοπατσαβορα!
(Απρχονται πσαι, εν η Καλονκη φεγουσα τελευταα κεννει ταυτοχρνως το υπλοιπον της ληκθου.)

                                               ΑΥΛΑΙΑ

2). ΠΑΡΟΔΟΣ (254-349) & ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ (350-386)
 
      (η σκην παριστ την προς τα Προπλαια πλευρν της Ακροπλεως, νωθεν της οποας φανονται τα τεχη. Εισρχεται ο χορς των Γερντων, κρατοντων επ' μου κλδους ξηρος δνδρων κι ανερχομνων το ψωμα μετ κπου. Ο κορυφαος του Χορο κρατε πραυνον εις τς χερας μ' νθρακας ανημμνους.)

Χορς Γερντων:
           Τρβα, Δρκη, εμπρς με θρρος,
           κι αν τον ωμ σου τσακζη της χλωρς ελις το βρος,
           συφορς ο βος χει πο κανες δεν της παντχει.
           Στρυμδωρε! ποιος τχα θελε στο νου του βλη,
           πς θ' ακοση της γυνακες, -πονε συφορ μεγλη
           του σπιτιο κα φανερ,
           και της βσκουμε οι μωρο-,
           την Ακρπολι να πισουν και το γαλμα ν' αρπξουν
           της Θες κα με ταμπρια τα προπλαια να φρξουν;
           Πμε γργορα απνω, Φιλοργε, ν' ανεβομε,
           και να βλουμ' να γρω λα τοτα πο κρατομε,
           τα κλαδι απ' την ελη,
           κι σες θλησαν να φτεισουν τοτη τη βρωμοδουλεια,
           μια φωτι ν' ανψουμ' λοι, σμφωνοι κα με μια γνμη,
           και με τοτα μας τα χρια να της κψουμεν ακμη,
           κα του Λκωνος πει πρτη τη γυνακα. σο 'ζ, 
           μα τη Δμητρα! δν πρπει να με προυν για χαζ.
           Οτ' αυτς ο Κλεομνης που την εχε καταλβη,
           εφυγ' απ τοτην δχως κα κακ ποιν να λβη,
           αλλ μολοντι Λκων, παλληκρι στην εντλεια,
           βγκε κα με δχως πλα κα με φρεμα κουρλια,
           λερωμνος κα βρωμιρης κι ξη χρνια να λουσθ,
           κα χωρς να κουρευθ.
           Του 'στησαν πολιορκα κα τον σφιξαν αυτο
           δεκαφτ γραμμς στρατο,
           πο της νχτες εκοιμτο
           στα Προπλαι' απ κτω.
           Τρα πομαι 'δ κα πλι,
           στης εχθρς του Ευριπδη κι λων των θεν, μεγλη
           τιμωρα να τους δσω,
           τχα δεν θα κατορθσω;
           Μπως κα στο Μαραθνα
           τρπαι μου δεν υπρχει που θα μενη στον αινα;
           Αλλ' αυτ το μρος μνει απ' το δρμο ως εκε
           -τοτος ο ανηφορκης- κι ας τραβομε βιαστικο. 
           Και το φρτωμα καθνας εις την ρχη ας το πρη
           μονομις, χωρς σαμρι,
           μολοντι αυτ τα ξλα απ' το βρος κι απ' το δρμο
           μου τσακσανε τον μο.
           Μα τρα μως πρπει να βαδσουμε,
           και τη φωτι μας πρπει να φυσσουμε,
           μη τχη κα μας σβση και τη χσουμε,
           ταν στου δρμου την κορφ θα φθσουμε.
(φυσ εις το πραυνον.)
           Φ! φ!
           Π, π! καπνς, βρ αδελφο!
           Ηρακλ μου! ο καπνς που απ' τη χτρα βγανει,
           δαγκνει μες στα μτια μου σα σκλα λυσσασμνη.
           Εγ δεν αμφιβλλω
           πς απ' τη Λμνο η φωτι θα ενε δχως λλο,
           κι αν την πολυφυσσω
           μα τους θεος, σαν τους Λημνιος τσιμπλς θα καταντσω.
           Αλλις δεν θα μου δγκωνε στο κθε φσημα μου
           τα δυο τσιμπλμματ μου.
           Τρχα συ λοιπν, Λχη, στην Ακρπολι επσης
           τη Θε να βοηθσης,
           γιατ τρ, αν την αφσης,
           δεν ξανχεις ευκαιρα, για να την υπερασπσης.
(φυσ εκ νου ες το πραυνον.)
           Φ! φ!
           π, π, καπνς, βρε αδελφο!
           Τοτ' η φωτι να ζ κα να μη σβνη,
           κποιου Θεο βοηθει καλωσνη.
           Τ λτε: πει καλ δεν θα τα φτιναμε, 
           εδ τα δυο τα ξλα αν τα βναμε,
           κι αφο στη χτρα το δαυλ αφσουμε,
           με τη φωτι τη θρα να κτυπσουμε;
           Κι αν ταν της καλσουμε τ' αμπρια δεν ανογουν,
           καμε της πρτες γργορα κα οι καπνο της πνγουν.
           Κτω λοιπν το φρτωμα μου. 
           Ποιος τχ' απ τους στρατηγος τους δυστυχες της Σμου
           τα ξλα θα συλλβη αυτ; -Μωρ καπνς! β-β!...
(αποθτουν τα ξλα εντς του παρασκηνου, νθα αποσρονται οι λοιπο, πλην του Κορυφαου κρατοντος το πραυνο κι ετρου κρατοντος δαυλν.)
           Το σπσιμο της ρχης μου ετλειωσε κα πει. 
           Κα τρα, χτρα! χρος σου το ργο σου ν' αρχσης 
           κα ναψε τα κρβουνα. -Φρε κι εσ επσης
           τον αναμμνο το δαυλ!
(λαμβνει τον ανημμνον δαυλν κι επικαλεται:)
           Νκη! σε παρακαλ
           κατ των γυναικν αυτν, πο κλεσθηκαν στα τεχη,
           η νκη μου κι ο θραμβος βοθει να πιτχη!
(απρχεται μετ του χορο εις τα παρασκνια. Εισρχεται αριστερθεν ο Χορς των Γυναικν.)
Χορς Γυναικν: 
           Γυνακες ρχτε μια ματι
           βλπω μια φλγα κα καπν, σαν νρχεται απ φωτι.
(παρατηρον προς το μρος της Ακροπλεως.)
           λες γργορα τρεχτε! πτα, πτα, Νικοδκη
           πρν να κψουν την Καλκη
           -κα την Κρτυλλα η φλγες-, απ νμους φοβερος
           κι απο γρους βρωμερος.
           Aλλ φοβμαι τρα
           μπως αργ εφθσαμε κα χσαμε την ρα.
           Να 'ρθ στη βρσι για νερ πρω-πρω σηκθηκα
           κι εσπρχθηκα κα χθηκα-
           στο θρυβο πο κνανε η στμνες κα η δολες,
           πο χουνε στα πρσωπα ζωγραφισμνες βολες
           Αρπζω το σταμν λοιπν μη χσω τον καιρ
           κα φρνω το νερ
           βοθεια να κνω-
           σ' αυτς της συνδημτιδες πο καονται 'κε πνω.
           Μοπαν πς μερικο, στραβο απ τα γερατεα,
           εκμαν' εκστρατεα,
           κα ξλα τρα τλαντα κουβλησαν βαρει,
           στων Προπυλαων τη μερι,
           λες κα νερ για λοσιμο γυρεουν να ζεστνουν, 
           κι τι με λγια τρομερ φρικτς φοβρες κνουν
           τα παληογυναικρια με τη φωτι να ψσουνε,
           κα κρβουνο ν' αφσουνε.
           Εθε αυτ πο λνε
           να μη γεν, οτε να ιδ, Θε μου, να της κανε,
           τον τπο κα τους λληνας να σσουν μνο εκενες
           απ' του πολμου τα κακ κι' απ' της παραφροσνες.
           Για τοτο, Χρυσλοφη, σ' αυτ τη σκψι εφθσανε
           κα το να σου πισανε.
           Αλλ, Τριτογνεια! εν φωτι μεγλη
           προφθση κι απ κτω του καννας νδρας βλη,
           μ' εμς να συμμαχσης,
           κι εσ νερ να χσης.
(εισρχεται δεξιθεν η ΣΤΑΤΥΛΛΙΣ καταδιωκομνη υπ τινος γροντος στις την χει συλλβη εκ του ενδματος. Ακολουθε ο Χορς των Γερντων κα λαμβνει θσιν ναντι.)
Στρατ: Βρε φες με!
(Διαφεγει των χειρν του Γροντος κι ενοται με τς λοιπς του Χορο.)
           Τ εν' εκε;
           'Ανδρες κακο!
           Αυτ πο κνετε εσες, σ' ενε τιμημνοι
           κα ευσεβες δεν κνουνε. Ποιος να το περιμνη
           αυτ το πρμα πς θα ιδ; Να, ποχει ξεκινση
           κι λλο γυναικομζωμα στης πρτες να βοηθση.
Χ. Γν: Τ; μας εφοβηθκατε; ημες πο τρα βγκαμε
           πολλς σας εφανκαμε;
           δεν εδατε ακμα
           οτε κα το μυριοστν απ' το δικ μας κμμα.
Χ. Γρ: Φαιδρα! πς; θ' αφσουμε αυτς με ττοια γλσσα
           να κοπαννε τσα ;
           Δεν πρπει να της πισουμε
           κα λα τοτα τα ραβδι στη ρχη τους να σπσουμε ;
Χ. Γν: Και απ μας κθε μι
           θα βλη κτω τα σταμνι,
           να μη μας εμποδζουνε και ττε διορθνει
           αυτν, πο κατ' απνω μας το χρι του ξαμνει.
Χ. Γρ: , μα τον Δα! αν κανες, με χαστουκις γερς,
           τους τσκιζε δυ-τρες φορς,
           -πως κι' αυτο το Βοπαλου- της δυο τους της μασλες,
           τρα δεν θχανε φων να λνε ττοιες τρλες!
Χ. Γν:  Εδ στεκμαστε μπροστ,
            κι ας ερθη ποιος του βαστ
            μ θα σε κμω εγ να ειπς, πς οτε σκλα εδες,
            να σ' χη αρπξη πει γερ απ της δυ σου αρχδες.
Χ. Γρ:  Αν σως δεν σωπσης,
           το τελευταο γρας μου κακ θα δοκιμσης.
Χ. Γν:  Σαν θλης πρ' τα μοτρα σου,
            την Σρατυλλδαν γγιξε, να δς πο πει η κοτρα σου.
Χ. Γρ:  Τι θα μου κνης, στης σβερκις αν λθω κα σ' αρχσω;
Χ. Γν:  Τ' ντερα κα πλεμνια σου με δαγκανις θ χσω.
Χ. Γρ:  Κανες δεν ενε πει σοφς απ τν Ευριπδη,
            που της γυνακες πντοτε της στρνει στο βρισδι,
            γιατ ως σμερα στη γη δεν ενε γεννημνα
            πλσματα αναιδστερα κα πει ξετσιπωμνα.
Χ. Γν:  Εμπρς, Ροδππη, τα σταμνι, μη χνουμε καιρ.
Χ. Γρ:  Γιατ, θεοκατρατες! εφρατε νερ;
Χ. Γν:  Γιατ, μωρ ψοφμι συ, λθες φωτι ν' ανψης;
            το σμα σου θα κψης;
Χ. Γρ:  λθα ν' ανψω τη φωτι της φλες σου να ψσω.
Χ. Γν:  , λθα τη φωτι κι εγ με το νερ να σβσω.
Χ. Γρ:  Θα ρψης στη φωτι νερ;
Χ. Γν:  Θα στ' αποδεξω μια χαρ.
Χ. Γρ:  Σε ξεροψνω στη στιγμ με το δαδ πο φρω.
Χ. Γν:  ν εσαι βρμιος κι' πλυτος λουτρ θα σου προσφρω.
Χ. Γρ:  Θα κμης συ λουτρ 'ς εμ, μωρ βρωμοσουπι;
Χ. Γν:  Θν' και λουτρ του γμου σου.
Χ. Γρ:  Ακος ξεδιαντροπι!
Χ. Γν:  Μα εμ' εγ ελεθερη.
Χ. Γρ:                                        Κι εγ θα στο βουλσω
           το στμα σου, πο τφησες κα τσαμπουνει τσο.
Χ. Γν:  Αλλ στο δικαστριο δεν θα 'χης πει δουλει.
Χ. Γρ:  Μρ' δεν της κατε τα μαλλι!
Χ. Γν:  (κεννουσι τας υδρας των επ των Γερντων.)
            Ο Αχελος ποταμς το χρος του ας κνη!
Χ. Γρ:  Ωχ! ωχ! κακμοιρος εγ!
Χ. Γν:                                           Μπως ζεστ σου εφνη;
Χ. Γρ:  Βρ τ ζεστ! δεν παεις πει; κατλαβες τι κνεις;
Χ. Γν:  Τ κανα; σε πτισα βλαστος να ξαναβγνης.
Χ. Γρ:  (ριγν) Ξερθηκ' απ τη νοτι.
Χ. Γν:  Σαν ναψες κα τη φωτι,
            τρχα κοντ της να σταθς
            κα γργορα να ζεσταθς.   
(εισρχεται ο ΠΡΟΒΟΥΛΟΣ ακολουθομενος υπ τοξοτν κρατοντων μοχλος)

                   3).IΑΜΒΙΚΗ ΣΚΗΝΗ (387-466) 

Χ. Γρ:  'Αναψε στης γυνακες μας φωτις το φαγοπτι,
            τα ργια του Σαβζιου κα του τυμπνου οι κρτοι,
            κι αυτς ο Αδωνιασμς μσα στο κθε δμα,
            πο κουα τον χο του κι ως στη Βουλν ακμα.
            Τη μρα πο ο Δημστρατος λεγε, πς τα πλοα
            δεν πρπει να κινσουνε να πν στη Σικελα,
            εχρευε η γυνακα του στο σπτι και γλεντοσε
            κα, ου-ου! τον 'Αδωνι κι αυτ μοιρολογοσε!
            στα πλα αυτς Ζακυθινος ζητοσε να καλση,
            κα η γυνακα του στουπ στην κμερα εχε πση
            κα κλαοντας τον 'Αδωνι κι ο Χολοζγης πλι
            βαζε πει μεγλη
            φων, ο σιχαμνος
            κα θεοσκοτωμνος!
            Να τ' ατιμοκαμματα πο φτινουν κθε μρα !  
            Κι αν μθαινες την προσβολ κα τοτην εδ πρα!
            Αφο καλ μας βρσανε, της στμνες τους επισανε
            κι απνω μας αδεισανε,
            κα τρα να, τα ροχα μας κουνμε τα βρεμνα,
            σαν νν' κατουρημνα.
Προβ:  Μα το Θε της θλασσας! δικαως τα παθανουμε,
            Αφο εμες οι διοι στα γλντια τς μαθανουμε,
            κα της βοηθομε σ' λες τους της πονηρις που κνουν,
            ττοιες ιδες βεβαα θα ιδομε να μας βγνουν.
            Αφο εμες οι διοι πηγανουμε τρεχτοι
            μσα στα εργοστσια κα λμε στον εργτη:
            Τη νχτα που η γυνακα μου εχρευε με βισι,
            απ το περιδραιον που της εχες φτιση,
             χρυσοχε, γλστρησε κα βγκε το κεφλι 
            απ την τρπα πλι.
            Στη Σαλαμνα σμερα θα πεταχθ με βα
            γι' αυτ λοιπν του λγου σου, αν ερης ευκαιρα,
            πρνα το βρδυ απ κε κι πως μπορες να κνης,
            μα το κεφλι στερε στην τρπα να το βνης.
            Ο λλος πλι τρχοντας τον παπουτσ γυρεει,
            -πονε παιδ, μα 'χει ψωλ πο δεν σου χωρατεει-
            κα λει: -Της γυνακας μου το πδι, το πληγνει,
            στο τρυφερ της δκτυλο απνω, στο κορδνι.
            Το μεσημρι κπιασε στο σπτι να στο δεξη,
            κα τντωσε το γργορα, σο μπορε ν' ανοξη.
            Μα να τ' αποτελσματα λων αυτν. Κα τρα
            πο κωπηλτες γρισα κι εμζεψα στη χρα,
            κα πρπει νχω χρματα, μαζετηκαν η φλες 
            κα μου 'κλεισαν της πλες!
            Αλλ δεν εν' αυτ δουλει
            να στκωμαι σαν κοτσουρο και με χωρς μιλι!
            Φρ' τους μοχλος εσ εδ και θα τιμωρηθον πολ
            γι' αυτν την προσβολ.
(προς Τοξτην κρατοντα μοχλν)
            -Τ χσκεις, κακορρζικε, εκεθε τ χαζεεις
            χωρς να κνης τποτε; το καπηλει γυρεεις;
            Γιατ δεν πτε τους μοχλος στης πλες να τους χσετε.
            να της ανασηκσετε;
            Εμπρς! κα απ δω κι εγ για βοηθς πηγανω. 
(ετοιμζονται να θσουν τους μοχλος εις τας πλας)
Λυσιστρτη: (εξερχμενη)
            Της πλες μη σηκνετε και μοναχ μου βγανω.
            Για τους μοχλος πο φρνετε, δεν εν' ανγκη τση, 
            Ανγκη μνον χετε απ μυαλ κα γνσι, 
            που σας λεπει ακμα.
Προβ:  Μπα! σ' εσαι μωρ βρμα!
            Πο ενε ο τοξτης μου! τρξε και σλλαβε τη
            κα πισθαγκνιασ τη!
Λυσ:    Μ τη Θε την Αρτεμι! αν σως κα τολμση
            κα με το δακτυλκι του μονχα να μ' εγγση,
            θα κλψη πολ γργορα, κι ας ενε κι εξουσα.
Προβ:  Βρε συ, την εφοβθηκες; Δεν πτε με τη βα
            κι οι δυο να την αρπξετε, νας απ τη μση,
            κι ο λλος να την δση;
Γν. Α': (εμφανιζμενη πλησον της Λυσιστρτης)
            Αν βλης, μα την Πνδροσο, χρι σ' αυτν απνω,
            θα πθης τσαλαπτημα ευθς, πο θα σε κνω
            κα θα χεσθς απνω σου.
Προβ:                                               Α, τσι; τρα στσου,
             κι αυτ το χσιμο, πο λες, θα πθ' αφεντι σου.
             Πουν' ο τοξτης; -Δσε την προττερ' απ' της λλες
             αυτν, πο της παλληκαρις μας κνει της μεγλες.
Λυσ:     Αν κνης, μα την Αρτεμι, κα δκτυλο ν' απλσης,
             σου κνω της μασσλες σου στο μοσκιο να της χσης.
Προβ:   Μα τλος πντων τ' εν' αυτ; Πον' ο τοξτης; Πσω!
             κι αυτν την καταβθρα σας εγ θα σας την κλεσω!
Γν. Α':  Να την εγγσης μοναχ μορα κακν αν εχες,
             κι ευθς σε σουρομδησα απ' λες σου της τρχες.
Προβ:   Αλμον μου, ο δστυχος! κα ο τοξτης πει.
             Τους νδρας ενε δυνατν γυνακα να νικη;
(προς τους λοιπος τοξτας)
             Σκθαι! εμπρς! λοι μαζ! χτυπσατ' ενωμνοι!
Λυσ:     Μα της Θες! να ξρετε πς εν' εδ κλεισμνοι
             τσσαρες λχοι γυναικν, πο κθε μα τχει
             ακονισμνα κι τοιμα τα πλα της για μχη.
Προβ:   Τα χρια τους πισθγκωνα δσετ' αμσως, Σκθαι!
Λυσ:     , σες! γυνακες σμμαχοι! εβγτε απ κεθε !
             αυγολαχανοφασουλομανβισσες! τρεχτε!
             Σκορδοχατζηξενοδοχοφουρνρισσες! ελτε!
             δεν θα μαλλιοτραβσετε;
             κα δεν θα κοπανσετε;
             δεν θα καταξεσχσετε;
             κα δεν θα σκυλοβρσετε;
             δεν θα ξετσιπωθτε; 
(γυνακες εξορμσιν εκτς των τειχν κα συμπλκονται με τους Τοξτας, οτινες τρπονται εις φυγν. Η ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ ηπιτερον κα θριαμβευτικς προς τς γυνακας:)
             Αρκε, αρκε, σταθτε !
             Γυρστε πσω, στον εχθρ τα πλα πλι δτε.
Προβ:   Αλμονο! τ συφορ μου πθανε οι Τοξται!
Λυσ:     Τ νμισες; με δουλικ λοιπν πς πολεμς,
             με χωρς παλληκαρι μας πρασες ημς;
Προβ:   Πολλ, μα τον Απλλωνα και η παλληκαρι σας,
             κα μλιστα σαν βρσκεται και κπελας κοντ σας.

        4). ΑΓΩΝΑΣ Μ' ΙΑΜΒΙΚΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ (467-613)
  
Προβ:  Τ τσα λγια χνεις,
            και με της χεντρες αυτς κουβντες τρα πινεις,
            Επτροπε της χρας;
            Δε ξρεις πως μας κνανε λουτρ προ λγης ρας 
            στα ρουχαλκια μας, χωρς κα μ' αλυσσβας σκνη;
(προς τον Χορ Γερντων)
            Βρε κουτεντ! το χρι του δεν πρπει να σηκνη
            ο νθρωπος αυθαρετα στον λλον κατ' επνω, 
            σαν το σηκνης, τομπανα τα μτια θα σου κνω.
            Κακ δεν κνω κανενς, φρνιμα θα καθσω,
            σαν κοριτσκι, οτε κλων αχρου θα κινσω,
            ενσω δεν θελση
            κανες, σαν τη σφηγκοφωλι να ρθ να μ' ερεθση.
Χ. Γρ:   Ζε! χουμε τχα χρεα,
            απ αυτ τα κνδαλα τ' αχρεα;
(τω Προβολω)
            Κανες να υποφρη δε μπορε
            αυτ το πρμα το βαρ.
            Λοιπν να εξετσουμε τ φτισανε,
            γιατ' λθανε το φροριο του Κραναο και πισανε,
            την βατη Ακρπολι, την πτρα τη μεγλη
            κα τον να τον Ιερ. Εξτασε κα πλι
            κα μη πεισθς,
            κι λα τα μσα που μπορες, να μεταχειρισθς.
            Γιατ ντροπ θα πθουμε,
            εν δεν εξετσουμε τ τρχει κα δεν μθουμε.   
            Και, μα τον Δα, ββαια, σες πρτες θα μου πτε
            τι ταχα στην Ακρπολι γυρεατε να μπτε
            κα με μοχλος τη κλεσατε;  
Λυσ:                                                  Το χρμα να κρατσουμε
            σωστ, να μην αφσουμε
            για χρματα στον πλεμο το αμ σας να χνετε.
Προβ:  Θαρρετε για τα χρματα ο πλεμος πς γνεται;
Λυσ:    Κα γι' λλους λγους γνεται αυτ το ανακτωμα:
            Για να μπορ ο Πεσανδρος κα λα τ' λλα τ' τομα
            που την αρχν βυζανουνε, να βρσκουν ευκαιρες
            για κλψιμο, ανογοντες στον τπο φασαρες.
            Ας κμουν ,τι θλουνε και ,τι τους αρσει, 
            να βγλη νημα απ δω κανες δεν θα μπρεση.
Προβ:  Κα τ θα κμης;
Λυσ:                                Το ρωτς; Τ λλο δα θα πρξουμε.
            παρ να το φυλξουμε;
Προβ:  Συ φλακας στης πλεως τα χρματα θα γνης;
Λυσ:    Μπ! δσκολο το κρνεις;
            Μπως εμες δεν εμαστε κα φλακες συνμα
            για του σπιτιο τα χρματα;
Προβ:                                                Δεν εν' το διο πρμα.
Λυσ:    Δεν εν' το διο πρμα;
Προβ:                                       Να, μ' αυτ θα πολεμσουμε.
Λυσ:    Μα και γι' αυτ τον πλεμο να γνη δεν θ' αφσουμε.
Προβ:  Την πλη πς θα σσουμε;
Λυσ:    Εμες θα σας γλυτσουμε.
Προβ:  Σες, λει;
Λυσ:                    Ββαια εμες.
Προβ:  Σαν δσκολο πολ.
Λυσ:    Μα κι αν δν θλης, θα σωθς.
Προβ:  Η γλσσ σου μιλε
            πολ κακ.
Λυσ:                        Αγανακτες; 
                                                     μα θα το κατορθσουμε.
Προβ:  'Αδικο, μα τη Δμητρα!
Λυσ:                                            Α, πρπει να σας σσουμε.
Προβ:  Κι αν σως δεν θελσω;
Λυσ:    Να κι νας λγος πλειτερος το ζτημα να λσω.
Προβ:  Αλλ κι αν πρπ' ειρνη
            πλεμος να γνη,
            πς βγκατε τη γνμη σας να δσετε στη χρα;
Λυσ:    Θα σου τα πομε τρα.
Προβ:  Θα κλψης! λγε γργορα.
Λυσ:                                                'Ακου λοιπν κα στσου,
            κα μη μας τα παρακουνς μπροστ μας τα ξερ σου.
Προβ:  Να τα κρατσω δεν μπορ, με πινουνε κι εξψεις 
            απ' το θυμ μου.     
ΓνΑ':                                 , λοιπν περστερο θα κλψης.
Προβ: (προς την α' Γυνακα) Πες το αυτ καλτερα, γρη, στον εαυτ σου.
(τη Λυσιστρτη)  Για λα τρα, λγε μας εσ το σχδιο σου.
Λυσ:   Αυτ κ' εγ χω σκοπ,
           το σχδιο μου να σου ειπ.
           Εμες αυτν τον πλεμο, πο τρει την Ελλδα,
           πρτες τον ανεχθκαμε με τση φρονιμδα,
           κι απ' τον καιρ πο αρχσατε,
           οτε κα να γκρινισουμε καθλου μας αφσατε,
           μα μολοντι εμαστε κα δυσαρεστημνες,
           κι εμναμε κλεισμνες
           στα σπτια μας, πολλς φορς
           σε υποθσεις σοβαρς
           να παρνετε απφασι πολ κακ ακοσαμε.
           Κατπιν σας ρωτοσαμε
           με γλιο και με λπη μας μες στη ψυχ κρυφ:
           -"Τ αποφσισ' η Βουλ στη στλη να γραφ 
           γι την ειρνη σμερα
;". -"Εν' αλλουνο δουλει"

           μου 'λεγε ο νδρας μου. "Σκασμς!" Δεν βγαζα μιλι!
ΓνΑ':   Α, να κρατσω σιωπ ποτ δεν θα μποροσα.
Προβ:  Θα 'σκουζες, αν δεν σπαινες.
Λυσ:                                                      Γι' αυτ κι εγ σιωποσα.
           Κα ταν εμαθαναμε πο 'χατε ξαναβγλη
           απφασι χειρτερη, ρωτοσαμε κα πλι:
           -"Μ πς τα καταφρατε με τση κουταμρα";
           Κι εκενος, μ' να βλμμα του πο σ' πιανε τρομρα,
           -"Αν δεν καθσω", μου λγε, "μονχα με τη ρκα μου
            θα μου 'σπζε την κκα μου.
            Ο πλεμος ενε δουλει κα σκψις ανδρικ
".

Προβ:  , μα τον Δα, στ λεγε καλ.
Λυσ:    Ακος εκε, μου τα 'λεγε καλ!
            πς τχα, ταν σκπτεσθε κι εσες χωρς μυαλ,
            πρπει να σας αφνουμε
            κα γνμες να μη δνουμε;
            κα ταν μια φορ
            στο δρμο σας ακοσαμε να λτε φανερ
            πς "νδρας μες στη χρα
            δεν απομνει τρα
",

            κι ο λλος επε: -"να, κανες, μα το Θε", σκεφθκαμε, 
            και η γυνακες γργορα μαζ εσυναχθκαμε 
            κα την Ελλδα σμερα να σσουμ' ενε χρεα.
            Ποθε θα περιμναμε για νρθ' η σωτηρα;
            Λοιπν, αν σως σμερα εν' κα δικ σας θλημα,
            νδρες, ν' ακοσετε αυτ τα λγια τα ωφλιμα,
            κι πως εκναμε κι εμες το στμα να βουλσετε,
            μπορομε να σας σσουμε.
Προβ:  Εσες εμς να σσετε;
            Βαρς και ανυπφορος ο λγος οπο βγανει 
            απ το στμα σου.
Λυσ:                                     Σκασμς!
Προβ:                                                      Μωρ καταραμνη!
            Εσ θα δσης προσταγ σ' εμ να σιωπσω,
            με τη μανδλα πο φορες; Μπα! κλλιο να μη ζσω!
Λυσ:    Αν με τοτη σ' εμποδζω,
            τη μανδλα σου χαρζω,
            το κεφλι σου να δνης,
            να σιωπανης.
            Να καλθι, βλ 'το μπρος σου,
            πρε κα την ρκα ζσου,
            κα κθησε να τρως κουκκι κα ξανε τα μαλλι. 
            Α, τρα εν' ο πλεμος των γυναικν δουλει!   
            λα, γυνακες, κθε μια
            αφστε κτω τα σταμνι,
            στης φλες μας να ρθομε
            μαζ τους να ενωθομε.
            Με δχως κορασι μπορ
            να μπανω πντα στο χορ
            χωρς να πφτω χμου,
            κι ο κπος δεν εκορασε ποτ τα γνατα μου.
            Θλω να κνω κθε τ
            πο το προστζ' η αρετ,
            κα να περσω απ κε
            μαζ μ' αυτς να ενωθ, ποχουνε χρι, λογικ,
            πο χει τλμη κθε μια κι ενε σοφα λη,
            κα αγαπνε μ' αρετ κα φρνησι την πλι.
Προβ:  Συ, ποσαι μια γρη γερ,
            κα σαν τσουκνδα τσουχτερ,
            να μη δειλισης, τρβα 'μπρς,
            γιατ' ενε πρμος ο καιρς.
Λυσ:    Κι αν ο γλυκς ο ρως επιμνη
            κι η Αφροδτ' η Κυπρογεννημνη
            πθο μσα στους κρφους μας ν' ανψη,
            κα τα μερι μας με φωτις να κψη,
            κα αν τους νδρες απ' την καλα λειση
            κα σαν το ρπαλο τους την τεντση, 
            στους λληνας, θα μας ειπον μια μρα
            πολεμοκαταλτρες πρα ως πρα!
ΠροΒ:  Πς θα το καταφρνατε κα τοτο ;
Λυσ:                                                                Μια χαρ! 
            Να πασουνε στην αγορ
            να βγανουν λυσσασμνοι 
            κα πντοτ' ωπλισμνοι.
Προβ:  Να, μα της Πφου τη θε!
Λυσ:    Κι λλη δουλει δεν χουνε,
            παρ σαν τους Κορβαντας στην αγορ να τρχουνε,
            κι εκε ν' ανακατνουνε τα πλα τα πολεμικ,
            με χτρες κα λαχανικ!
Προβ:  Κι τσι πρπει, μα τον Δα!
            Να, αυτ θα π ανδρεα.
Λυσ:    Κι μως εν' αστεο πρμα, να κρατ κανες ασπδες
            με Γοργνες κα να τρχη ν' αγορζη, τ; μαρδες!     
            Μα το θε, εδα κι εγ
            καβλλ' απνω 'ς τ' λογο σπουδαον αρχηγ,
            να βγν' υπερηφνως
            το χλκινο του κρνος
            με τα μαλλι τα μακρυ,
            να βλη μσα εν' αβγ, π' αγρασε απ μια γρη!
            Κι να λλο παλληκρι,
            πο τανε σαν τον Τηρα, με ασπδα κα κοντρι
            κι εχε 'ρθ απ τη Θρκη, μια γυνακα απειλοσε,
            που σκα επουλοσε,
            κα της χαφτ' να-να
            σα σαν γινωμνα.
Προβ:  Κα πς θα σθε δυνατς,
            της ταραχς λες αυτς
            οπο στης χρες γνονται, εσες να καταπνξετε ;
Λυσ:    Α, ενε τσον εκολο.
Προβ:  Μα πς; να τ' αποδεξετε,
Λυσ:    Σαν κλωστς, πο ταν πφτουν σε μια μπερδεψι κακ,
            της τραβομε με τ' αδρχτια, μια απ 'δ κα μια απ 'κε,
            τσι κα τον πλεμο σας θα διαλσω τον μεγλο,
            στλνοντας αμσως πρσβεις στο 'να μρος κα στο λλο.
Προβ:  Τ μας λτε, βρε κουτς,
            με μαλλι κα με κλωστς
            κα μ' αδρχτια σες θαρρετε
            ττοια πρματα μεγλα πς να πασετε μπορετε ;
Λυσ:    Αλλ' αν εχατε σες γνσι κι απ τοτα τα μαλλι
            μθημα θ 'χατε πρη για τη κθε σας δουλει.
Προβ:  Πς λοιπν; Για να το ιδομε.
Λυσ:    πως βζομε στην πλσι
            πρτα-πρτ' απ τη βρμα το μαλλ να καθαρςη,
            τσι πρεπ' οι πολται τα ραβδι να πρετ' λοι,
            μοχθηρος κα ραδιοργους να πετξετ' απ' την πλη
            κα αυτος, πο κνουν πντα μεταξ τους μια φατρα
            κα κολλον στην εξουσα,
            να τους ξνετε, μαδντας το κακ τους το κεφλι,
            πειτα μες στο καλθι να τους ξνετ' λους πλι
            προς ωφλεια της χρας, ν 'χετ' ανακατωμνους
            εκε μσα τους μετοκους κα τους φλους σας τους ξνους,
            λλ' αν τχη και καννας στο δημσιο χρωστ,
            βλτε τον κι εκενον μσα να μη μνη χωριστ.
            Και η πλεις, μα τον Δα, που ενε μχρις ρας
            ποικοι αυτς της χρας,
            να το ξρετε πς ενε σαν κομμτια χωρισμνα:
            πρετε κθε κομμτι, να τα κμετ' λα να.
            Φτιστε μια τραν τουλοπα μ' λ' αυτ τα μαζωμνα,
            κι πειτα μ' αυτ του Δμου να υφανετε τη χλανα.
Προβ:  Δεν ενε ανυπφορο ττοια μαλλι να ξανουν
            αυτς, οπο στον πλεμο κα μρος δεν λαβανουν;
Λυσ:    Κα μως, τρισκατρατε! στον πλεμο δεν πμε
            μα δνουμε περστερο κι απ' το διπλ: γεννμε
            τα τκνα ημες πρτες
            πο πνε στρατιτες.
Προβ:  Μη μου θυμζης το κακ!
Λυσ:                                                Δεν πρπει να χαρομε
            λοιπν κι εμες τα νητα μας; Να ευχαριστηθομε,
            πο σμερα κοιμμεθα μονχες, εξ αιτας
            αυτς της εκστρατεας;
            Κι σο για μας αφστ το, δεν μας πολυπειρζει,
            μα 'κενο, που τ 'χουμε μες στην καρδι μαρζι,
            ενε που τα κορτσια μας ανπανδρα γερννε.
Προβ:  Μπως κι οι νδρες δεν γερνον;
Λυσ:                                                            Μπα! λες το διο ννε;
            Ο νδρας, επιστρφοντας και γρος απ' τη μχη,
            μπορε λαμπρ να πανδρευθ κα νη γυνακα νχη.
            Μα της γυνακας φεγουνε τα νητα κα η χρι, 
            κι αν δεν προφθση γργορα, κανες δεν θα την πρη,
            κα κθεται στο ρφι
            για να ρωτη απ κε τη μορα, τι τς γρφει!
Προβ:  Αλλ γιατ; Αφο μπορε κα γρος να την πρη,
            οπο να του σηκνεται ακμα σαν στηλιρι;
Λυσ:    Συ, για πες μου τρα: τχα τ να μθεις περιμνεις
            πο ακμα δεν πεθανεις;
            Να σε θψουν χεις τπο
            λοιπν κμε κα τον κπο
            κα αγρασε μια κσσα κα για χρι σου ως τσο
            τα μελομακρουν σου μοναχ θα σου ζυμσω.
            Να κι αυτ για στφανο σου
            πρε το και στεφανσου.
(του ρπτει νωθεν στφανον)
ΓνΓ': (ρπτουσα ταινας) Να κι' αυτ, δικ μου δρο.
ΓνΑ': (ρπτουσα στφανον) Κα στεφνι θα σου βλλω.
Λυσ:    Πες μου, τ σου λεπει λλο;
            Κα τ θλεις να σου πρω;
            Τρβα γργορα στη βρκα... δεν ακος, καλ, το Χρο;...
            σε φωνζει... σε προσμνει...
            Δεν μπορε να ξεκινση κι εν' βρκα του δεμνη!
Προβ:  Δεν ενε πρμα φοβερ; Δεν ενε αηδα,
            αυτ πο σμερα εδ παθανω; Μα τον Δα,
            θ πω κι οι επτροποι για να μ' ιδον οι λλοι,
            κα να με καμαρσουνε σ' αυτ τ μαρο χλι!
(φεγει)
Λυσ: (κραυγζουσα πισθεν του)
            Μη τχη κ' εναντον μας θα φτισης κατηγρια,
            πο τχα σου το κρψαμε το λεψανο σου χρια;
            ννοια σου, σαν περσουνε τρες μρες απ σμερα,
            θα ρθομε να σου κνουμε πρω-πρω τα τρμερα!
(εισρχεται)

                            5). ΠΑΡΑΒΑΣΗ (614-705)
  
ΧΓερ:  Ο ελεθερος ο νδρας να κοιμται δεν του πρπει.
           Ας ξετσουμε το πρμα, εις αυτ καθνας βλπει
           πς υπρχει κτι λλο
           πει πολ και πει μεγλο,
           και μυρζει τυραννα
           σαν κι εκενη του Ιππα. 
           Ενε φβος μπως λθαν Σπαρτιτες στο Κλεισθνη
           και κατφεραν με δλο κθε μι καταραμνη,
           να κρατσουνε το χρμα, πο 'χουμε και πολεμομε
           και τη σνταξι πο ζομε.
           Ενε τρομερ να βγανουν συμβουλς να μας πουλνε,
           και για χλκινες ασπδες η γυνακες να μιλνε, 
           και να μας συμφιλισουν με τους Λκωνας ακμα,
           οπο χουν τση πστη, ση κι να λκου στμα.
           Δεν εν' αμφιβολα
           πς ολ' αυτ σκαρσανε να φτισουν τυραννα.
           Αλλ να γνουν τραννοι καιρ δεν θα τους δσω,
           και μσα σε μυρτις κλαδι το ξφος μου θα χσω,
           και θα σταθ στην αγορ και θα παραφυλττω
           εκε στου Αριστογετονος το γαλμ' απ κτω.
           , τρα τοτη τη γρη μου 'ρχεται να την πισω,
           και την παληομασσλα της με μια γροθι να σπσω.
Χ.Γν:  ταν καθνας απ σας στο σπτι του γυρση,
           θα τον ιδ κι η μννα του και δεν θα τον γνωρση.
           Φλες γρης! αφστε τα ετοτα πο κρατετε.
           Για το καλ της πλεως μιλομ' εμες, πολται,
           και πρπει, γιατ μ' θρεψε με χδια ζηλευτ, 
           και με λαμπρτητα πολλ. Απ χρονν εφτ
           κρατοσα μια χαρ
           μες στης γιορτς της Αθηνς τα βζα τα ιερ,
           στα δκα χρνια μ' βαζαν και λεθα με χρη
           το ιερ κριθρι
           και την αρκοδα κανα με φοστα κροκωτ
           στης Βαυρωνας τη γιορτ
           και ταν πεια εγνηκα μια μορφη κοπλλα,
           και το κανστρι εκρτησα και σκα μια τσαπλλα.
           Γι' αυτ λοιπν πρπει κ' εγ να δσω μια καλ
           στην πλι συμβουλ.
           Κι αν η δικ μου η ψυχ καλ στην πλι θλη,
           κι αν τυχε να γεννηθ γυνακα, μη σας μλη, 
           οτε και αν τα πρματα, πο χουν χλι τσο,
           εγ θα διορθσω.
           Δνω το μερδικ μου
           στη πλη, το δικ μου.
           Με νδρες πντα κθε μια το φρο της προσφρει
           δεν εσθε σες για τποτε, δυστυχισμνοι γροι!
           παρ ξεκοκκαλζετε τη σνταξι πο παρνετε
           απ' τον καιρ των Μηδικν και τποτε δεν φρνετε
           και κινδυνε' η χρα
           ολκληρη, για χρι σας, να παραλση τρα.
           χεις κι ατια λλη
           για να γκρινιζεις πλι;
           Κττα καλ, κακμοιρε! γιατ' αν με πισ' η τρλλα,
           με το σκληρ το τσκαρο σου σπζω τη μασσλα.   
ΧΓερ:  ! μ' αυτ πο λνε πλι
           ενε μια βρισι μεγλη!
           κι λο το κακ ανβει
           κι λο πφτουμε στα δια
           ! τα μτρα του ας λβη
           κθε νδρας πχει αρχδια!
           Ας πετξουμε τας χλανας, 
           κι ταν νδρας εν' καννας
           πρπει ανδρκια να μυρζη,
           και δεν πρπει τυλιγμνος στα πανι να τριγυρζη.
           Λοιπν εμπρς, λυκποδες! εμες, πο νοι ττε,
           πγαμε στο Λειψδιον κρυφ για συνωμται,
           πρπει να ξανανησουμε και τοτη τη φορ,
           να να προυμε φτερ,
           και τα γερματα μας
           μακρν να τα πετξουμε απ τα σματα μας.
           Γιατ αρα τσο
           και μνον αν τους δσω,
           μπορον να βρονε τον καιρ
           να φτισουν κτι τολμηρ:
           μπορον και πλοα μλιστα στη θλασσα να ρξουν
           μπορον και κατ πνω μας ακμη να τραβξουν,
           να κνουν ναυμαχα
           σαν την Αρτεμισα.
           Κι αν ερουν ευκαιρα
           μια μρα να το ρξουνε και στην καβαλλαρα,
           το ξγραψα το ιππικ
           γιατ το κθε θηλυκ
           χει για την καβλλα
           κεφλαια μεγλα, 
           και δεν εγλστρησε ποτ να πση στην τρεχλα.
           Δεν παρνεις το παρδειγμα κι απ της Αμαζνες,
           στη ζωγραφι του Μκωνος, πο πολεμνε μνες
           καβλλα κατ των ανδρν; Λοιπν μη της αφσουμε,
           και το λαιμ τους γργορα στο φλαγγο να κλεσουμε.
Χ.Γν:  Μ της δυο Θες! το αμ' αν μ' ανψη πει πολ,
           θ' απολσω τη χολ,
           θα σου βγλω μτια, μτες,
           πο να τρχης να γυρεης βοηθος σου τους πολτες. 
           Κι απ μας η κθε μα το κορμ της τρ' ας γδση,
           γυναικλες να μυρση.
           Κι ποιος τρα του βαστ,
           ας ζυγση εδ μπροστ,
           να του δεξω εγ, αν σκρδα του λοιπο θα ξαναφη
           για τον πλεμο να πη
           κι αν θα φη μαυροκοκκια για να πη να δικζη
           και να κθεται στην δρα δχως να ξερονυστζη.
           Μια το στμα σου μονχα λξιν σχημη να βγνη,
           κι ο θυμς ευθς με πινει,
           πο θα βγς απ' τον καυγ
           πως απ το σκαθρι κι ο αητς, χωρς αβγ!
           Μα κι αν στκεσαι μπροστ μου, δεν με μλει πει γι' αυτ,
           σο εν' η Λαμπιτ,
           κι σο βρσκεται εκε
           κι η Θηβαα Ισμηνα, πονε κρη ευγενικ.
           Κι αν σωστς φορς εφτ
           μας ψηφσης εναντον, δεν περνον σε μας αυτ,
           κακομορη, πο γυρεεις
           σε γειτνους και σε φλους συφορς να μαγειρεης.
           Χθες ακμα με της λλες στης Εκτης τη γιορτ,
           τοτη την αγαπητ
           επροσκλεσα κοπλλα, πονε μορφη και μλι
           και της Βοιωτας χλι.
           Και δεν θελαν να στελουν της γυνακες τους δω πρα
           απ τα ψηφσματα σου, οπο βγνεις κθε μρα.
           Πατε τα ψηφσματα σας, πρν καννας σας αρπξη
           απ' τα γρικα σας σκληα και το σβρκο σας τινξη!

                       6). ΙΑΜΒΙΚΗ ΣΚΗΝΗ (706-780)     
   
Χ.Γν:  Συ, αρχηγ της πρξεως, για πες μας τ συμβανει,
           πο βγανεις τσο σκυθρωπ και τσο λυπημνη;
Λυσ:   Των γυναικν των πρστυχων τα ργα τα κακ
           και τα μυαλ τα θηλυκ
           πο φρνησι τους λεπει
           , να, αυτ μ' εκμανε να περπατ με λπη.
Χ.Γν:  Τ λες; τ λες;
Λυσ:                          Αλθεια, να.
Χ.Γν:                                                Τ' εν' το κακ πο εστθη;
          Πες το στη φιλαινδα σου, πο θλει να το μθη.
Λυσ:  Κι αν σας το πω θα ν' αισχρ,
          κι αν δεν το πω κακ-ψυχρ.
Χ.Γν:  Μη μας το κρβης το κακ, και πες το σα-σα.
Λυσ:  Κοντολογς, μας πιασε για το γαμσι λσσα!
Χ.Γν:   Ζε!
Λυσ:  Τ να σου κνη ο Ζες; Αυτ ζητον να φτισουν,
          και να της κνω δεν μπορ τους νδρες να ξεχσουν.
          Και κατορθνει κθε μια με τρπο να μου φγη.
          Τη μα, τρπα μυστικ την τσκωσα ν' ανογη
          μες στου Πανς το ιερ
          κι η λλη με σχοιν γερ
          κατβη, απ' του πηγαδιο δεμνη το μαγκνι
          η λλη πει στον εχθρ κι αυτομολα κνει
          κι λλη καβλλα θελε να πρη να σπουργτι,
          να πση στου πορνοβοσκο Ορσλοχου το σπτι,
          ως πο την εξεμλλιασα. Και λες μου ζητνε
          προφσεις, να το σκσουνε, στα σπτια τους να πνε.
          Θα ιδτε, κποια ρχεται και πλησιζει, να τη!
          Παρακαλ, πο το βαλες του λγου σου τρεχτη ;
(εισρχεται η Γυν Α')
ΓνΑ':  Θλω να πω σπτι μου. 'Αφησα στο κατι
          απ τη Μλητο μαλλι, κι' ο σκρος μου τα τρει.
Λυσ:  Ποις σκρος; φησε τ' αυτ τρβα και γρνα πσω!
ΓνΑ':  Στης δυο Θες ορκζομαι, αμσως θα γυρσω
          θα πεταχτ τρεχτη,
          να το ξαπλσω μια στιγμ απνω στο κρεββτι.
Λυσ:  Δεν φεγεις, οτε το μαλλ θ' απλσης τρα, σ' το!
ΓνΑ':  Μα θα το χσω το μαλλ!
Λυσ:   , δεν πειρζει, χσ' το!
(εισερχμενη Γυν Β')
ΓνΒ':  Η δστυχη! η δστυχη! και τρα τ να κνω,
           πο το λινρι τ' φησα με δχως να το ξνω!
Λυσ:   Να κι' λλη, πο μας κπιασε το δρμο της να πρη,
           γιατ φησεν ακτπητο στο σπτι το λινρι!
           Πγαινε μσα γργορα!
ΓνΒ':  Μα θα γυρσω πσω,
          μα την Εκτη, στη στιγμ, αρκε να το κτυπσω!
Λυσ:  Ας λεψουν τα κτυπματα, γιατ' τσι αν αρχση,
          κι λλη θα μας κουβαληθ το διο να ζητση.
(εισρχεται η Γυν Γ' χουσα εξωγκωμνην την γαστρα
ΓνΓ':  συ, θε Ειλεθυια! κρτει με κθε τρπο,
          για να προφθσ' η γννα μου να γνη σ' λλον τπο,
          χωρς την ιερτητα πο χει τοτος, νχη.
Λυσ:  Τ ψαλνεις συ μονχη ;
ΓνΓ':  Κττα! στην ρα βρσκομαι της γννας η καημνη.
Λυσ:  , μα καλ, συ μως χθες δεν σουν γκαστρωμνη.
ΓνΓ':  Τ τχα; εμαι σμερα. Στελε με στη στιγμ
          να πεταχθ στο σπτι μου να φρω τη μαμ.
Λυσ:  Μα για ποιο λγο; τοτο δω μου φανεται πολ σκληρ.
ΓνΓ':  Α, θα 'ν' αρσενικ μωρ.
Λυσ:  Μα τη Θε! εδ παιδ δεν φανεται για νχη
          σαν τεντζερδι φανεται, στσου, θα ιδ μονχη,
(ερευν υπ τον χιτνα της Γυναικς Γ' κι εξγει, χαλκν περικεφαλααν)
          Το κρνος χωσες εδ, ανητη! της Αθηνς,
          και λες τι κοιλοπονς;
ΓνΓ':  Μα το θε, κοιλοπον.
Λυσ:  Καλ, κι εδ στη ζνη
          το κρνος γιατ τβαλες;
ΓνΓ:   Γιατ αν μου 'ρθουν πνοι
          απνω στην Ακρπολι, να κτσω χρι-χρι
          να κνω μσα το παιδ καθς το περιστρι.
Λυσ:  Τ λες! ωραα πρφασι! μα ενε φανερ!
          Γιατ εδ δεν κθεσαι να κνης το μωρ,
          και στη δεκτη μρα του απνω σα-σα,
          μσα στο κρνος του παιδιο να κνης τα βαφτσα;
ΓνΓ:   Α, χι• στην Ακρπολι εγ δεν θλω νμαι
          και μνη να κοιμμαι
          με πγε ριπιτδι
          την ρα πο αντκρυσα της Αθηνς το φδι.
(εισερχμενη η Γυν Δ' με ...πρφαση
ΓνΔ':  Ωχ, ωχ! Η κακορροζικη! απ' την αγρπνια θα χαθ
          οτε στιγμ να κοιμηθ
          η κουκουβγες μ' φησαν!
Λυσ:  Πατε τα παραμθια,
          δαιμονισμνες! θλετε τους νδρες σας στ' αλθεια
          θαρρετε πς δεν θλουμε να εμεθα μαζ τους;
          δ ξρουμε το τ τραβον της νχτες μοναχο τους;
          Μα λγο κρατηθτε
          και στενοχωρηθτε,
          γιατ το επε κι ο χρησμς: η νκ' ενε δικ μας
          ν γκρνιες δεν ανοξουμε και στσι μεταξ μας.
          Αυτς λοιπν εν' ο χρησμς...
ΓνΑ':  Για πες να τον ακοσουμε.
Λυσ:                                                 Ακοστε και σκασμς!
          "ταν η χελιδνες
            θ μαζευθον σε μια μερι και θα καθσουν μνες
            απ τους τσαλαπετεινος μακρν κι απ αρσενικ,
            θα σταματσουν τα κακ.
            κι ο Ζες που βροντ ψηλ με το τραν του χρι,
            τ πρματα θα φρη,
            πο τ' απ πνω θα βρεθ στο κτω πλακωμνο
".

ΓνΒ':  Θα πφτουμ' απ πνω τους εμες; Καταλαβανω.
Λυσ:   "Η χελιδνες δε αυτς αν τσακωθον καμμι φορ
            κι απ τον ιερ να φγουν και κνουνε φτερ,
            ρνιο ποτ δεν θα φαν στν κσμο γεννημνο
            πει πουτανιρικο απ' αυτς και πει ξεκωλιασμνο
!..."

ΓνΑ':   Α, μα τον Δα! ο χρησμς τα λει παστρικ.
Λυσ:   Θεο! ας μη δειλισουμε απ' τοτα τα κακ.
           Περστε μσα, φλες μου, τα χρια μας να σφξουμε
           και προδοσα στο χρησμ θνε κακ να δεξουμε.
(εισρχονται λαι εντς των πυλν και τας κλεουν.)

                7). ΛΥΡΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ (781-828)
    
Γερ:  'Ακουσ' να παραμθι απ το δικ μου στμα,
         ποχα μια φορν ακοση, πο μουνα παιδ ακμα.
         Λοιπν ταν νας νος, Μελανων τνομ του,
         μια φορ, που το γμο δεν τον θελ' η καρδι του,
         και την ερημι επρε και τα ρη εκατοικοσε
         εχε και σκυλ και δχτυ και λαγος εκυνηγοσε.
         Λοιπν τσι, τς γυνακες εχε τσο σιχαθ,
         πο σε πλι και σε σπτι δεν μποροσε να σταθ,
         μα κοντεω κι απ κενον πει πολ να σε μισσω
         Μολατατα σαν να θλω, βρε γρη, να σε φιλσω.
         Αλλ' ανγκη πει δεν θχης απ κρομμυδιο κομμτια
         να σου κλψουνε τα μτια.
         Και το πδι θα σηκσω
         με κλωτσις να σε φορτσω.
Γυν:  Βλπω ποχεις κρεμασμνη
         γενειδα φυτρωμνη.
Γερ:  Μα κι αυτς ο Μυρωνδης τους εχθρος εφβιζ' λους
         με τους μαρους του τους κλους
         και με την τραχεα του ψι, πως κνει κι ο Φορμων.
Γυν:  Αφο επες συ εκενο, πο καμεν ο Μελανων,
         χω και εγ σκοπ
         να μθο να σου ειπ:
         Κποιος Τμων εχε ζση, με μορφ σκουντουφλιασμνη,
         λες και τανε μ' αγκθια γρω-γρω της φραγμνη,
         σμπως βρχος Ερινων. , λοιπν, αυτς Τμων
         φυγεν απ το πλθος των κακν και των ατμων.
         Τους αχρεους πως εσθε, εχε σιχαθ κι' αυτς,
         κι μως ταν στης γυνακες τρυφερς κι' αγαπητς,
         τη μασσλα θα σου σπσω!
Γερ:  Καλ σπα! μην το κνης κι απ' το φβο θα τα χσω
Γυν:  Ν, τα σκλια θ σηκσω και θα σε κλωτσσω...
Γερ:                                                                                       Κτπα!
         να σου ιδομε και την τρπα.
Γυν: Τρα στα γερματα μου δεν θα ιδς αυτν τη χρι,
         γιατ τχω μαδημνο σαν να το κψε λυχνρι.

                        ΔΥΟ ΙΑΜΒΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ (829-1013)
                    [ΑΝΑΠΑΙΣΤΙΚΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ 1ης (954-979)]

(επ του τεχους)
Λυσ:  , ! γυνακες! γργορα ελτ' εδ!
Χ.Γν:                                                                 Τ τρχει;
          ποιος εν' αυτς ο θρυβος και ποιαν αιταν χει;
Λυσ:  Να! βλπω ντρα πο τραβ εδ στο τεχος σα
          τον χει πιση, φανεται, για της γυνακες λσσα.
Mυρ:  Συ, των Κυθρων η θε, η αφρογεννημνη,
          που 'σαι στη Πφο λατρευτ, στη Κπρο δοξασμνη,
          σ' αυτ τον δρμο π' νοιξες, δναμη τρα δνε
          να πρη τον ανφορο.
Χ.Γν:                                              Ποιος ρχεται; που ενε;
Λυσ:  Εκε στης Χλης το ιερν επρβαλε τρεχτος.
Χ.Γν: , μα τον Δα! να τος!
          Ποιος να 'ν';
Λυσ:                          Τονε γνωρζετε καμμι απ σας; Για δετε.
Μυρ:  Τον ξρω, για σταθτε
          αυτς ενε ο ντρας μου, ο Κινησας.
Λυσ:                                                                  λα,
          ψσε τον, στριφογρισ' τον, δεξε πως χεις τρλα
          γι' αυτν, πως δεν τον αγαπς κατπιν κι ,τι λλο,
          οξ' απ' αυτ που δσαμε τον ρκο τον μεγλο.
Μυρ:  Α! μη σε μλη κι ννοια σου κουνοπι θα του γνω.
Λυσ:  Κι εγ μαζ θα μενω
          να του σηκσω τα μυαλ και να τον ξεροψσω.
(προς τας λοιπς)
          Πηγανετε πει πσω.
(πασαι αι επ του τεχους Γυνακες κι η Μυρρνη κρπτονται).
Κιν:   (ερχμενος κτωθεν του τεχους)
         Πω, πω, πω! ο κακομορης! τ σπασμς που μ' χει πιση,
         λες και με δσαν στον τροχ.
Λυσ:                                                   Τς ε! πο 'χεις περση
          μες στους φλακας;
Κιν:                                       Εγ, εμαι!
Λυσ:                                                           'Αντρας εσαι;
Κιν:                                                                                      'Αντρας, πς;
Λυσ:  Θ να φυγς;
Κιν:                                Τ' εσαι τχα συ που μου το λες;
Λυσ:                                                                                          Σκοπς.
Κιν:   Φναξε μου τη Μυρρνη να βγ ξω, στο Θε σου!
Λυσ:  'Ακου! θλει τη Μυρρνη να φωνξω! σε καλ του!
          Και του λγου σου ποιος εσαι, που προσταγς μας δδεις;
Κιν:   Εμ' ντρας ο δικς της, Κινησας Π ε ο ν δ η ς.
Λυσ:  Συ 'σαι, φλτατ μου; Γει σου!
          κθε μι μας τνομ σου,
          χι και με δχως δξα εδ πρα το γνωρζει
          η γυνακα σου στο στμα τχει και το πιπιλζει,
          κι ετ' αβγ κρατε στο χρι
          ετε μλο, το φυλει πντοτε να το προσφρη
          στον καλ της Κινησα, πο τον φησε στο σπτι.
Κιν:   Αχ! για το Θε! Χρυσ μου!
Λυσ:                                                  , να, μα την Αφροδτη!
          Κι αν συμβ καμμι κουβντα για τους ντρες μας να γνη,
          πντοτε μας λει εκενη:
          "λ' αυτ πο λτ' αλθεια,
          μα μπροστ στον Κινησα ενε λοι κολοκθια
!".

Κιν:   Τρχα, τρχα φναξε τη!
Λυσ:                                                Κτι τι δεν θα θελσης
          και σε μνα να χαρσης;
Κιν:  (χειρονομν καταλλλως)
         'Ακου λει! Μα τον Δα, να το θλης μνο φθνει
         τοτο μο 'τυχε να χω, σου το δνω αν σου κνη.
Λυσ: Στσου λγο κατεβανω να σου τη φωνξω τρα.
(εισρχεται)
Κιν:  Τρχα γργορα και φρ' τη γιατ χ! απ την ρα
         που μου φυγε απ' το σπτι κι' απ μνα μνει χρια,
         στη ζω δε βρσκω χρη... μπανω μσα, στενοχρια...
         λα χουνε ρημξη...
         νοστο και το φα μου... κι απ' τη κβλα χω λυσσξη!
(εξρχεται η Μυρρνη εις το τεχος ωσε μονολογοσα)
Μυρ: Τον αγαπ, τον αγαπ κι μως αυτς δε θλει
         καθλου την αγπη μου λοιπν σα δε τον μλη,.
         τι μ' φερες εδ γι' αυτν;
Κιν:                                                     Γλυκ μου Μυρρινκι!
         Γιατ μου κλεσθηκες αυτο; λα μ' εμ λιγκι.
Μυρ: Κτω εγ;! μα τον Θε, οτε στο νου το βζω.
Κιν:  Μυρρνη! πς; δν ρχεσαι σ' εμ, πο σε φωνζω;
Μυρ: Ανγκες απ μνα συ δεν χεις πει πολλς.
Κιν:  Δεν χω ανγκη εγ για σε; Μα τ' εν' αυτ πο λες;
        Εγ εκαταστρφηκα χωρς εσ.
Μυρ:                                                           Θα φγω.
Κιν:  Στσου ακμα λγο.
(σπεδει εις τα παρασκνια κι οδηγε υπηρτην φροντα παιδον)
        'Ακουσε το παιδκι μας.
(προς το παιδον)
                                                     Τ στκεσαι, βρε βλκα;
        φναξε τη μαμκα σου.
   
Παι:                                                   Μαμκα μου! μαμκα!
Κιν:  Βρε συ! μα οτε το παιδ λυπσαι, σα μητρα,
         πον' πλυτο κι αβζαχτο για κτη τρα μρα;
Μυρ: Εγ λυπμαι το παιδ μα 'κενος που μνει
         σκληρς, ειν' ο πατρας του.
Κιν:                                                            Μωρ δαιμονισμνη!
         κατβα χριν του παιδιο!
Μυρ:                                                      Η μνα δε ξεχνει
         το σπλγχνο της, ας κατεβ, τ τχα θα μου κνη;
(εισρχεται)
Κιν:  Μωρ, αυτ μου φανεται πει νη τι τη βρκα,
         και τρα χει πει πολλ μες στη ματι της γλκα
         κι σο μου κνει αντσταση κι σο μου κνει νζι,
         τσο του πθου της φωτις μες στη καρδι μου βζει.
Μυρ: (εξρχεται εκ του παρασκηνου και σπεδει προς το παιδον)
         Γλυκ παιδ, ενς μπαμπ με διαστρεμμνη φση!
         λα στη μητερτσα σου να σε γλυκοφιλση.
Κιν:  (συλλαμβνων αυτν)
         Παληογυνακα συ! γιατ σε πεσανε η λλες,
         και φασαρες νοιξες στον ντρα σου μεγλες,
         πο τσι βλπτεσαι κι εσ κι εκενος υποφρει;
Μυρ: Παρακαλ! μην ακουμπς επνω μου το χρι!
Κιν:  Κι φησες τσα πργματα ρμα στο σπτι χμου
         δικ σου και δικ μου;
Μυρ: Μπα, δεν με μλει τσσαρα.
Κιν:                                                         Βρε μλα λογικ
         και τα κοκκρια πο τρυπον τα δλια πανικ;
Μυρ: Ας τα τρυπον.
Κιν:                                    Τσο καιρ πο λεπεις απ' το σπτι,
         θυσα πει δεν καμες καμμι στην Αφροδτη.
         Λοιπν δεν θα ρθης σπτι σου;
Μυρ:                                                       Α, τοτο δε θα γνη,
         εν δεν παση ο πλεμος κι αν δε κλεισθ ειρνη.
Κιν:  Ησχασε παρακαλ
         κι αυτ θα γνη γργορα, αν μας φαν καλ.
Μυρ: , ταν σας φαν καλ, θα 'ρθ κι εγ κοντ σου
         μα ρκο τρα κανα και κτω τα ξερ σου!
Κιν:  Καλ μα λα μι στιγμ να πσουμε 'δ πνω.
Μυρ: Δε λγω πς δεν σ' αγαπ, μα χι, δε το κνω.
Κιν:  Αχ, μ' αγαπς; λοιπν γιατ δε πφτεις, Μυρρινκι,
         μαζ μ' εμ λιγκι;
Μυρ: Γελοε! ττοια πργματα και στο παιδ μπροστ;
Κιν:  Μα το Θε! πολ σωστ!
(προς τον υπηρτην)
         Μωρ Μαν! πρ' το παιδ και πγαινε στη χρα.
(ο υπηρτης απρχεται)
         Να, φυγε και το παιδ, , δε θα πσης τρα;
Μυρ: Δστυχε! πο θα κνουμε λοιπν ττοια δουλει;
Κιν:  Θνε καλ μες στου Πανς να πμε τη σπηλι.
Μυρ: Και απ' αυτ τ' αμρτημα ποιος θα με καθαρση;
Κιν:  Και στης Κλεψδρας μια στιγμ δεν πλνεσαι τη βρσι;
Μυρ: Βρε δυστυχ! ωρκσθηκα και θα γενς αιτα
         να γνω και επορκος.
Κιν:                                          Σ' εμε κι η αμαρτα.
Μυρ: Στσου τουλχιστον να βρω καννα κρεβατκι.
Κιν:   Μπα! δε βαρυσαι; πφτουμε και χμου για λιγκι.
Μυρ: Τι λες; μα τον Απλλωνα, σα το δικ σου σμα
         ποτ δε θα παραδεχθ να κυλισθ στο χμα.
(απρχεται)
Κιν:  Τοτ' η γυνακα η καψερ
         μου χει αγπη φοβερ.
Μυρ: (κατερχομνη με δο δποδα ηνωμνα δια πανου)
         Να, πσε και ξαπλσου,
         και τρα θα γδυθ κι εγ και θ 'ρθω στο πλευρ σου.
(προσποιεται τι εκδεται κι αφνης ανακπτεται)
         Μπ! εδες πο εξχασα να φρω το ψαθ;
Κιν:  'Αφ' το κι ας λεψη το ψαθ ας πη να χαθ!
Μυρ: Α, χι μα την 'Αρτεμι αυτ δε θα το κνω
         μες στο παν απνω.
Κιν:                                        λα να σε φιλσω!
(η Μυρρνη πλησιζει και τη φιλε)
Κιν:  Μπ, μπ! τρομρες!... γργορα να μου γυρσης πσω!
(η Μυρρνη απρχεται κι επανρχεται αμσως κομζουσα ψθαν)
Μυρ: Να ψθα πσε, να γδυθ.
(προσποιεται τι εκδεται κι ανακπτεται)
         η οργ να πρη!
         δεν χεις μαξιλρι!
Κιν:  Δεν χω ανγκη απ' αυτ.
Μυρ: Α! χω και πολλ.
(φεγει)
Κιν:  Αχ! ετοτη η ψωλ
        τον Ηρακλ, ως φανεται, θα χη μουσαφρη,
         πο τελευταος φθανε στο κθε πανηγρι.
Μυρ: (επανρχεται φρουσα προσκεφλαιον)
         Σκω απνω! πδησε! 
(τοποθετε το προσκεφλαιον)
                                                     , λα τχεις τρα.
Κιν:  λα, χρυσ μου! λα πει, μη χνουμε την ρα.
Μυρ: Να ξεκουμπσω μι στιγμ τη πρπη μη ξεχσης
         και για τη συμφιλωση, πο επες, με γελσης.
Κιν:  Αν το ξεχσω, να χαθ!
Μυρ:                                            Κουβρτα πο δεν χεις;
Κιν:  Οφ! τρα πο να τρχης
        και πλι σορτα φρτα
        να πας να βρς κουβρτα;
        Κουβρτες δεν χρειζομαι, μα θλω να γαμσω.
Μυρ: Κι αυτ θα γνη, μια στιγμ και πλι θα γυρσω.
(φεγει)
Κιν:  Μωρ αυτ το θηλυκ
         μου φτινει με τα στρματα περσστερο κακ!
Μυρ: (φρουσα σκπασμα)
         , σκω τρα μια στιγμ ν' αναπαυθς καλτερα
Κιν:   Δε βλπεις πο σηκθηκεν ετοτο μου προττερα!
Μυρ: Θλεις και λγες μυρουδις να σο 'ρθουνε στη μτη;
Κιν:   χι, μα τον Απλλωνα!
Μυρ:                                                'Α, μα την Αφροδτη,
         θα μου μοσχομυρσης
         θελσης, δεν θελσης
(εξγει φιαλδιον)
Κιν:   Αφντη Δα! δσε μια και χσε το ευθς!
Μυρ: 'Απλωσ' το χρι σου λοιπν και πρε ν' αλειφθς.
Κιν:  (αλειφμενος δια του μρου)
         Μα τον Απλλωνα! κι αυτ
         ταν μας τρη τον καιρ, εν' νοστο και περιττ,
         κι ταν δεν ρχεται μαζ με τη δικ του ευωδι,
         του γαμησιου η μυρουδι!
Μυρ: Πω, πω! η κακομορα!
         τ παθα! σου φερα, καλ, της Ρδου μρα.
Κιν:  Ενε κι αυτ καλ πολ
         φησε τ' λλα, βρε τρελ.
Μυρ: Για πες μου! αστειεεσαι;
(φεγει ταχως)
Κιν:  Κακ και μαρη μορα,
         σ' αυτν πο του κατβηκε να πρωτοφτιση μρα!
Μυρ: (επανερχμενη με φιαλδιον)
         Πρε το μπουκαλκι αυτ.
Κιν:                                                       Μα χω μια μπουκλα!
         λα μου δω να ξαπλωθς και μη μου φρνης λλα.
Μυρ: Ββαια, μα την 'Αρτεμι αυτ κι εγ θα κνω
         να, τα παποτσια βγνω.
         Αλλ' μως, φιλαρκο μου, το επες και θα γνη
         θα δσης ψφο γργορα κι εσ για την ειρνη.
(φεγει ταχως)
Κιν:  (ππτων επ της κλνης)
         Καλ, αυτ θα το σκεφτ. 
(βλπων την Μυρρνην φεγουσαν)
                                                          Τραν μου συμφορ!
         πει η γυνακα! κι' λ' αυτ μου τφησε ξερ!
         Πω, πω κακ που τπαθα! ποι θα γαμσω τρα,
         που η πει καλ μ' εγλασε απ' σες χ' η χρα;
         Μι παραμνα πως θα βρω τρα γι' αυτ και πο;
         Πο 'σαι, μωρ σκυλαλεπο; 
         Στελ' της τουλχιστον κοντ
         μια παραμνα και νταντ!
(εισρχονται εκατρωθεν οι Χορο)
ΧΓερ: Σε βασανζει, δυστυχ!
           κακ μεγλο στην ψυχ,
           που κι εμ ταρττει,
           για τοτη την απτη.
           Ποια νεφρ μπορον ν' ανθξουν, στο σκληρ αυτ παιγνδι;
           και ποι μση θα κρτηση, ποια ψυχ και ποι αρχδι;
           ποιο θ' ανθξη κωλονορι, πο με δναμι τεντνει,
           το πρω να μη πλακνη;
Κιν:   (επ της κλνης) Ζε πατρα! δεν αντχω!
          τ τινγματα πο χω!
ΧΓερ: Να, τ σου φτιασεν ακμα
          η αχρεα και η βρμα!
Χ.Γν: Να, μα ενε φιλενδα λο χρη κι λο γλκα.
Κιν:  (εγειρμενος της κλνης)
          Βρε ποι γλκα! σιχαμνη και σαχλ πντα τη βρκα!
ΧΓερ: Ζε! ανεμοστρβιλο γερ
          κι να τυφνα στελε καφτερ,
          κι ανβασ' τες με δναμι τραν
          ψηλ, σαν του αχρου το κλων,
          και στριφογρισε τες με οργ,
          και δσ' τους μια να πσουνε στη γη,
          και να 'ρθουνε με δναμι πολλ
          να καρφωθονε πνω στη ψωλ!
(εισρχεται κρυκας και βρσκει τον Πρβουλο)
Κηρ:  Σε ποι μερι των Αθηνν θα βρ τη γερουσα. 
          και που τα πρυτανεα; 
          θλω να νο να τους πω.
Πρβ:  Κι εσ τι εσαι τχα; 
          νθρωπος δαιμνιο της σκνης εσαι;
Κηρ:  Χχα! 
          πχεις λαχνου κεφαλ, κρυκας χω γνει, 
          κι απ τη Σπρτην φθασα εδ γι την ειρνη.
Πρβ:  Καλ και τοτο πλι,
          μα βλπω δρυ να κρατς κτ' απ τη μασχλη.
Κηρ:  Μα το Θε, καθλου... μπα!...
Πρβ:                                                         Κι απ' τη μερι την λλη
          γιατ γυρζεις πλι;
          Και κτ' απ' τη χλαμδα σου τ' εν' κενο πο φουσκνει;
          απ το δρμο τον πολ μη βγανες βουβνι;
Κηρ:  Συ θσαι, μα τον Κστορα, γεροξεκουτιασμνος.
Πρβ:  Βρε σιχαμνε νθρωπε! φτο! εσαι καβλωμνος!
Κηρ:  χι μα το Θε! αυτ 
          μτε να πς για χωρατ.
Πρβ:  Ττε λοιπν, τ εν' αυτ, πο βλπω σα το στλο;
Κηρ:  Ποι; τοτο; ενε ξλο
          σκυτλη σπαρτιατικ.
Πρβ:  (χειρονομν καταλλλως)
          σο σκυτλη εν' αυτ, τσο και τοτη πον' εκε!
          Μα πες μου τν αλθεια συ, ωσν γνωστ μου ννε:
          Εκε στη Λακεδαμονα τα πρματα πς πνε;
Κηρ:  λα ορθ στην πλι
          κι οι σμμαχοι μας λοι
          καβλσανε κι εκενοι
          γυρεουν τη Πελλνη!
Πρβ:  Πς τυχε η συμφορ να πση σ' λους γενικς ;
          Μη τχη κι ενε πανικς;
Κηρ:  Καθλου, π! π! δεν εν' αυτ
          Νομζω πως η Λαμπιτ
          ρχισε πρτη κι στερα λες το διο πρξανε,
          και λες απ' τα σκληα τους, τους ντρες επετξανε.
Κιν:   Και πς περντε σες λοιπν;
Κηρ:                                                      Ωχ! υποφρουμ' λοι.
          μερνυχτα στ πλη
          γυρζουμε σκυφτο-σκυφτο,
          λες και φανρι ο καθες στα χρια του κρατε.
          Γιατ η γυνακες θμωσαν και νζα κνουν χλια
          δεν θλουν και ν' αγγξουμε της τρπας τους τα χεληα,
          αν στην Ελλδα λοι μας και με την δια γνμη,
          ειρνη και φιλωσι δεν κμωμεν ακμη.
Κιν:   Τρα καταλαβανω,
          πς η γυνακες τχουνε παντο συμφωνημνο.
          Τρξε λοιπν, μη κθεσαι και η δουλει η πρτη σου
          στον κθε πατριτη σου
          πρσβεις να πς να στελη
          για την ερηνη γργορα, να γνουμ' λοι φλοι.
          Κι εγ θα πω στους Βουλευτς να φγουν πρσβεις λλοι,
          και θα τους πεσω, δεχνοντας της ποτσας μου το χλι!
Κηρ:  Ωραο σχδιο κι αυτ!
          φτερογες κνω και πετ!
(απρχονται)

                    ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ  ΔΥΟ ΧΟΡΩΝ (1014-1042)
 
ΧΓερ: Ννε χειρτερο θερι απ' τη γυνακα, δεν μπορε
          οτε τη φθν' η πρδαλις, οτ' η φωτι η φοβερ!
Χ.Γν:  Αφο μας ξρεις συ εμς
          γιατ μαζ μας πολεμς,
          που θσουν πντα φλος μου καλς κι αγαπημνος;
ΧΓερ: Α δεν θα πασω να μισ των γυναικν το γνος.
Χ.Γν:  Να κμης πως αγαπς μα εγ δε θα θελσω,
          θα σε παραμελσω
          γιατ αν αποφσισες γυμνς στους δρμους να φανς.
          ποσαι για να γελ κανες,
          θα ρθ να ρξω απνω σου το ροχο το δικ μου.
(ρπτουν επ των γερντων τα μικρ επανωφρια των)
ΧΓερ: Δεν εν' κακ εχα γδυθ απ' τον πολ θυμ μου.
Χ.Γν:  Και πρτον τσι φανεσαι σαν ντρας στην εντλεια
          δετερον, σαν εντθηκες, δεν εσαι πει για γλια,
          και αν σως συ δεν μ' κανες να σκσω απ γιντι,
          να κουνοπι θα 'βγαζα που σοχει μπ στο μτι.
ΧΓερ: Γι τοτο τρα μ' τριβε το μτι τσην ρα.
          Πρε το δακτυλδι μου και σκλισ το τρα
          και το κουνοπι βγλε μου εις την οργ να πη
          γιατ χει ρα κμποση πο με κατατσιμπει.
Χ.Γν:  , θα το κατορθσω,
           μ' λο πο εσαι νθρωπος διεστραμμνος τσο.
(η κορυφαα του Χορο των Γυναικν, λαμβνει το δακτλιον του Κορυφαου του Χορο των Γερντων και καθαρζει δι του δκτυλου τον λθο απ τον οφθαλμν του)
           Ζε! κουνοπι τρομερ σοχει χωθ στο μτι
           δν εν' απ' την Τρικρυθο;
ΧΓερ:  Ησχασα κομμτι.
           Πηγδι μσα μ' νοιγε, καλ πο μοχεις κμη!
           και τρα ιδ τα δκρυα πο τρχουν σα ποτμι.
Χ.Γν:  Εγ θα το σκουπσω
           και, μ' λο ποσαι και κακς, θα ρθ να σε φιλσω.
ΧΓερ: χι να με φιλσης!
Χ.Γν:  Μωρ θα σε φιλσω εγ, θελσης, δε θελσης!
(αι Γυνακες ορμον και φιλον τους Γροντας δια της βας)
ΧΓερ:  , να σας πρη η ευκ!
           για να χαδεετε καλ, τχετε τχνη φυσικ!
           και δεν ειπθηκε κακ
           αυτ πο ακομε τακτικ:
           "οτε να ζ κανες μπορε με την πανοκλ' αυτ μαζ,
           οτε χωρς αυτ να ζ
"!

           Μα τρα πει πο κναμε συνθκη και ειρνη,
           απ τον να μας κακ στον λλο δε θα γνη.
           Και τρα ας αρχσουμε
           μαζ να τραγουδομε.

                               ΜΕΛΟΣ (ΣΤΑΣΙΜΟ) (1043-1071)
 
Χ.Γν:
  (αντιστροφ)

           Κακ δεν εχα εγ σκοπ
           για τους πολτες μας να π
           το εναντο μλιστα και κτι παρ πνω
           μνο καλ εγ θα ειπ κι λο καλ θα κνω,
           γιατ αρκετ ενε τα κακ
           κι λα τ' αποτελσματα πο φρνουν τακτικ.
           Και αν θελση χρματα κανες καμμι φορ,
           γυνακα νδρας, μι-δυ μνας, ας το δλωση καθαρ,
           γιατ χουμε περσστερα στης τσπες κι ταν γνη
           με το καλ ειρνη,
           εκενος, οπο σμερα εγ θα του δανεσω,
           ας μη το δση πσω.
           χουμ' απ τη Κρυστο κτι ανθρπους ξνους
           πολ καλος και παστρικος στο σπτι μας φερμνους,
           τραπζι σαν τους κνουμε, χ' σπρια φτιασμνα.
           και γουρουνκι να,
           και κρεατκι απαλ
           θα φνε και πολ καλ.
           Λοιπν να ρθτε σπτι μου, τραπζι σας προσμνει
           μα πρπει ν 'ρθετε πρω και ν 'σθε και λουσμνοι
           και σες και τα παιδκια σας ν 'νε καλολουσμνα
           μα δχως και καννα
           στη πρτα να ρωτσης,
           σα ν 'σαι μες στο σπτι σου, γραμμ να προχρησης,
           κι αν το τραπζι δε το βρς, πως θαρρες, στρωμνο,
           θα βρς το μλο σφαλιστ και το νερ κομμνο!

                        ΔΥΟ ΙΑΜΒΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ (829-1013)
                    [ΑΝΑΠΑΙΣΤΙΚΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ 1ης (954-979)]

(επ του τεχους)
Λυσ:  , ! γυνακες! γργορα ελτ' εδ!
Χ.Γν:                                                                 Τ τρχει;
          ποιος εν' αυτς ο θρυβος και ποιαν αιταν χει;
Λυσ:  Να! βλπω ντρα πο τραβ εδ στο τεχος σα
          τον χει πιση, φανεται, για της γυνακες λσσα.
Mυρ:  Συ, των Κυθρων η θε, η αφρογεννημνη,
          που 'σαι στη Πφο λατρευτ, στη Κπρο δοξασμνη,
          σ' αυτ τον δρμο π' νοιξες, δναμη τρα δνε
          να πρη τον ανφορο.
Χ.Γν:                                              Ποιος ρχεται; που ενε;
Λυσ:  Εκε στης Χλης το ιερν επρβαλε τρεχτος.
Χ.Γν: , μα τον Δα! να τος!
          Ποιος να 'ν';
Λυσ:                          Τονε γνωρζετε καμμι απ σας; Για δετε.
Μυρ:  Τον ξρω, για σταθτε
          αυτς ενε ο ντρας μου, ο Κινησας.
Λυσ:                                                                  λα,
          ψσε τον, στριφογρισ' τον, δεξε πως χεις τρλα
          γι' αυτν, πως δεν τον αγαπς κατπιν κι ,τι λλο,
          οξ' απ' αυτ που δσαμε τον ρκο τον μεγλο.
Μυρ:  Α! μη σε μλη κι ννοια σου κουνοπι θα του γνω.
Λυσ:  Κι εγ μαζ θα μενω
          να του σηκσω τα μυαλ και να τον ξεροψσω.
(προς τας λοιπς)
          Πηγανετε πει πσω.
(πασαι αι επ του τεχους Γυνακες κι η Μυρρνη κρπτονται).
Κιν:   (ερχμενος κτωθεν του τεχους)
         Πω, πω, πω! ο κακομορης! τ σπασμς που μ' χει πιση,
         λες και με δσαν στον τροχ.
Λυσ:                                                   Τς ε! πο 'χεις περση
          μες στους φλακας;
Κιν:                                       Εγ, εμαι!
Λυσ:                                                           'Αντρας εσαι;
Κιν:                                                                                      'Αντρας, πς;
Λυσ:  Θ να φυγς;
Κιν:                                Τ' εσαι τχα συ που μου το λες;
Λυσ:                                                                                          Σκοπς.
Κιν:   Φναξε μου τη Μυρρνη να βγ ξω, στο Θε σου!
Λυσ:  'Ακου! θλει τη Μυρρνη να φωνξω! σε καλ του!
          Και του λγου σου ποιος εσαι, που προσταγς μας δδεις;
Κιν:   Εμ' ντρας ο δικς της, Κινησας Π ε ο ν δ η ς.
Λυσ:  Συ 'σαι, φλτατ μου; Γει σου!
          κθε μι μας τνομ σου,
          χι και με δχως δξα εδ πρα το γνωρζει
          η γυνακα σου στο στμα τχει και το πιπιλζει,
          κι ετ' αβγ κρατε στο χρι
          ετε μλο, το φυλει πντοτε να το προσφρη
          στον καλ της Κινησα, πο τον φησε στο σπτι.
Κιν:   Αχ! για το Θε! Χρυσ μου!
Λυσ:                                                  , να, μα την Αφροδτη!
          Κι αν συμβ καμμι κουβντα για τους ντρες μας να γνη,
          πντοτε μας λει εκενη:
          "λ' αυτ πο λτ' αλθεια,
          μα μπροστ στον Κινησα ενε λοι κολοκθια
!".

Κιν:   Τρχα, τρχα φναξε τη!
Λυσ:                                                Κτι τι δεν θα θελσης
          και σε μνα να χαρσης;
Κιν:  (χειρονομν καταλλλως)
         'Ακου λει! Μα τον Δα, να το θλης μνο φθνει
         τοτο μο 'τυχε να χω, σου το δνω αν σου κνη.
Λυσ: Στσου λγο κατεβανω να σου τη φωνξω τρα.
(εισρχεται)
Κιν:  Τρχα γργορα και φρ' τη γιατ χ! απ την ρα
         που μου φυγε απ' το σπτι κι' απ μνα μνει χρια,
         στη ζω δε βρσκω χρη... μπανω μσα, στενοχρια...
         λα χουνε ρημξη...
         νοστο και το φα μου... κι απ' τη κβλα χω λυσσξη!
(εξρχεται η Μυρρνη εις το τεχος ωσε μονολογοσα)
Μυρ: Τον αγαπ, τον αγαπ κι μως αυτς δε θλει
         καθλου την αγπη μου λοιπν σα δε τον μλη,.
         τι μ' φερες εδ γι' αυτν;
Κιν:                                                     Γλυκ μου Μυρρινκι!
         Γιατ μου κλεσθηκες αυτο; λα μ' εμ λιγκι.
Μυρ: Κτω εγ;! μα τον Θε, οτε στο νου το βζω.
Κιν:  Μυρρνη! πς; δν ρχεσαι σ' εμ, πο σε φωνζω;
Μυρ: Ανγκες απ μνα συ δεν χεις πει πολλς.
Κιν:  Δεν χω ανγκη εγ για σε; Μα τ' εν' αυτ πο λες;
        Εγ εκαταστρφηκα χωρς εσ.
Μυρ:                                                           Θα φγω.
Κιν:  Στσου ακμα λγο.
(σπεδει εις τα παρασκνια κι οδηγε υπηρτην φροντα παιδον)
        'Ακουσε το παιδκι μας.
(προς το παιδον)
                                                     Τ στκεσαι, βρε βλκα;
        φναξε τη μαμκα σου.
   
Παι:                                                   Μαμκα μου! μαμκα!
Κιν:  Βρε συ! μα οτε το παιδ λυπσαι, σα μητρα,
         πον' πλυτο κι αβζαχτο για κτη τρα μρα;
Μυρ: Εγ λυπμαι το παιδ μα 'κενος που μνει
         σκληρς, ειν' ο πατρας του.
Κιν:                                                            Μωρ δαιμονισμνη!
         κατβα χριν του παιδιο!
Μυρ:                                                      Η μνα δε ξεχνει
         το σπλγχνο της, ας κατεβ, τ τχα θα μου κνη;
(εισρχεται)
Κιν:  Μωρ, αυτ μου φανεται πει νη τι τη βρκα,
         και τρα χει πει πολλ μες στη ματι της γλκα
         κι σο μου κνει αντσταση κι σο μου κνει νζι,
         τσο του πθου της φωτις μες στη καρδι μου βζει.
Μυρ: (εξρχεται εκ του παρασκηνου και σπεδει προς το παιδον)
         Γλυκ παιδ, ενς μπαμπ με διαστρεμμνη φση!
         λα στη μητερτσα σου να σε γλυκοφιλση.
Κιν:  (συλλαμβνων αυτν)
         Παληογυνακα συ! γιατ σε πεσανε η λλες,
         και φασαρες νοιξες στον ντρα σου μεγλες,
         πο τσι βλπτεσαι κι εσ κι εκενος υποφρει;
Μυρ: Παρακαλ! μην ακουμπς επνω μου το χρι!
Κιν:  Κι φησες τσα πργματα ρμα στο σπτι χμου
         δικ σου και δικ μου;
Μυρ: Μπα, δεν με μλει τσσαρα.
Κιν:                                                         Βρε μλα λογικ
         και τα κοκκρια πο τρυπον τα δλια πανικ;
Μυρ: Ας τα τρυπον.
Κιν:                                    Τσο καιρ πο λεπεις απ' το σπτι,
         θυσα πει δεν καμες καμμι στην Αφροδτη.
         Λοιπν δεν θα ρθης σπτι σου;
Μυρ:                                                       Α, τοτο δε θα γνη,
         εν δεν παση ο πλεμος κι αν δε κλεισθ ειρνη.
Κιν:  Ησχασε παρακαλ
         κι αυτ θα γνη γργορα, αν μας φαν καλ.
Μυρ: , ταν σας φαν καλ, θα 'ρθ κι εγ κοντ σου
         μα ρκο τρα κανα και κτω τα ξερ σου!
Κιν:  Καλ μα λα μι στιγμ να πσουμε 'δ πνω.
Μυρ: Δε λγω πς δεν σ' αγαπ, μα χι, δε το κνω.
Κιν:  Αχ, μ' αγαπς; λοιπν γιατ δε πφτεις, Μυρρινκι,
         μαζ μ' εμ λιγκι;
Μυρ: Γελοε! ττοια πργματα και στο παιδ μπροστ;
Κιν:  Μα το Θε! πολ σωστ!
(προς τον υπηρτην)
         Μωρ Μαν! πρ' το παιδ και πγαινε στη χρα.
(ο υπηρτης απρχεται)
         Να, φυγε και το παιδ, , δε θα πσης τρα;
Μυρ: Δστυχε! πο θα κνουμε λοιπν ττοια δουλει;
Κιν:  Θνε καλ μες στου Πανς να πμε τη σπηλι.
Μυρ: Και απ' αυτ τ' αμρτημα ποιος θα με καθαρση;
Κιν:  Και στης Κλεψδρας μια στιγμ δεν πλνεσαι τη βρσι;
Μυρ: Βρε δυστυχ! ωρκσθηκα και θα γενς αιτα
         να γνω και επορκος.
Κιν:                                          Σ' εμε κι η αμαρτα.
Μυρ: Στσου τουλχιστον να βρω καννα κρεβατκι.
Κιν:   Μπα! δε βαρυσαι; πφτουμε και χμου για λιγκι.
Μυρ: Τι λες; μα τον Απλλωνα, σα το δικ σου σμα
         ποτ δε θα παραδεχθ να κυλισθ στο χμα.
(απρχεται)
Κιν:  Τοτ' η γυνακα η καψερ
         μου χει αγπη φοβερ.
Μυρ: (κατερχομνη με δο δποδα ηνωμνα δια πανου)
         Να, πσε και ξαπλσου,
         και τρα θα γδυθ κι εγ και θ 'ρθω στο πλευρ σου.
(προσποιεται τι εκδεται κι αφνης ανακπτεται)
         Μπ! εδες πο εξχασα να φρω το ψαθ;
Κιν:  'Αφ' το κι ας λεψη το ψαθ ας πη να χαθ!
Μυρ: Α, χι μα την 'Αρτεμι αυτ δε θα το κνω
         μες στο παν απνω.
Κιν:                                        λα να σε φιλσω!
(η Μυρρνη πλησιζει και τη φιλε)
Κιν:  Μπ, μπ! τρομρες!... γργορα να μου γυρσης πσω!
(η Μυρρνη απρχεται κι επανρχεται αμσως κομζουσα ψθαν)
Μυρ: Να ψθα πσε, να γδυθ.
(προσποιεται τι εκδεται κι ανακπτεται)
         η οργ να πρη!
         δεν χεις μαξιλρι!
Κιν:  Δεν χω ανγκη απ' αυτ.
Μυρ: Α! χω και πολλ.
(φεγει)
Κιν:  Αχ! ετοτη η ψωλ
        τον Ηρακλ, ως φανεται, θα χη μουσαφρη,
         πο τελευταος φθανε στο κθε πανηγρι.
Μυρ: (επανρχεται φρουσα προσκεφλαιον)
         Σκω απνω! πδησε! 
(τοποθετε το προσκεφλαιον)
                                                     , λα τχεις τρα.
Κιν:  λα, χρυσ μου! λα πει, μη χνουμε την ρα.
Μυρ: Να ξεκουμπσω μι στιγμ τη πρπη μη ξεχσης
         και για τη συμφιλωση, πο επες, με γελσης.
Κιν:  Αν το ξεχσω, να χαθ!
Μυρ:                                            Κουβρτα πο δεν χεις;
Κιν:  Οφ! τρα πο να τρχης
        και πλι σορτα φρτα
        να πας να βρς κουβρτα;
        Κουβρτες δεν χρειζομαι, μα θλω να γαμσω.
Μυρ: Κι αυτ θα γνη, μια στιγμ και πλι θα γυρσω.
(φεγει)
Κιν:  Μωρ αυτ το θηλυκ
         μου φτινει με τα στρματα περσστερο κακ!
Μυρ: (φρουσα σκπασμα)
         , σκω τρα μια στιγμ ν' αναπαυθς καλτερα
Κιν:   Δε βλπεις πο σηκθηκεν ετοτο μου προττερα!
Μυρ: Θλεις και λγες μυρουδις να σο 'ρθουνε στη μτη;
Κιν:   χι, μα τον Απλλωνα!
Μυρ:                                                'Α, μα την Αφροδτη,
         θα μου μοσχομυρσης
         θελσης, δεν θελσης
(εξγει φιαλδιον)
Κιν:   Αφντη Δα! δσε μια και χσε το ευθς!
Μυρ: 'Απλωσ' το χρι σου λοιπν και πρε ν' αλειφθς.
Κιν:  (αλειφμενος δια του μρου)
         Μα τον Απλλωνα! κι αυτ
         ταν μας τρη τον καιρ, εν' νοστο και περιττ,
         κι ταν δεν ρχεται μαζ με τη δικ του ευωδι,
         του γαμησιου η μυρουδι!
Μυρ: Πω, πω! η κακομορα!
         τ παθα! σου φερα, καλ, της Ρδου μρα.
Κιν:  Ενε κι αυτ καλ πολ
         φησε τ' λλα, βρε τρελ.
Μυρ: Για πες μου! αστειεεσαι;
(φεγει ταχως)
Κιν:  Κακ και μαρη μορα,
         σ' αυτν πο του κατβηκε να πρωτοφτιση μρα!
Μυρ: (επανερχμενη με φιαλδιον)
         Πρε το μπουκαλκι αυτ.
Κιν:                                                       Μα χω μια μπουκλα!
         λα μου δω να ξαπλωθς και μη μου φρνης λλα.
Μυρ: Ββαια, μα την 'Αρτεμι αυτ κι εγ θα κνω
         να, τα παποτσια βγνω.
         Αλλ' μως, φιλαρκο μου, το επες και θα γνη
         θα δσης ψφο γργορα κι εσ για την ειρνη.
(φεγει ταχως)
Κιν:  (ππτων επ της κλνης)
         Καλ, αυτ θα το σκεφτ. 
(βλπων την Μυρρνην φεγουσαν)
                                                          Τραν μου συμφορ!
         πει η γυνακα! κι' λ' αυτ μου τφησε ξερ!
         Πω, πω κακ που τπαθα! ποι θα γαμσω τρα,
         που η πει καλ μ' εγλασε απ' σες χ' η χρα;
         Μι παραμνα πως θα βρω τρα γι' αυτ και πο;
         Πο 'σαι, μωρ σκυλαλεπο; 
         Στελ' της τουλχιστον κοντ
         μια παραμνα και νταντ!
(εισρχονται εκατρωθεν οι Χορο)
ΧΓερ: Σε βασανζει, δυστυχ!
           κακ μεγλο στην ψυχ,
           που κι εμ ταρττει,
           για τοτη την απτη.
           Ποια νεφρ μπορον ν' ανθξουν, στο σκληρ αυτ παιγνδι;
           και ποι μση θα κρτηση, ποια ψυχ και ποι αρχδι;
           ποιο θ' ανθξη κωλονορι, πο με δναμι τεντνει,
           το πρω να μη πλακνη;
Κιν:   (επ της κλνης) Ζε πατρα! δεν αντχω!
          τ τινγματα πο χω!
ΧΓερ: Να, τ σου φτιασεν ακμα
          η αχρεα και η βρμα!
Χ.Γν: Να, μα ενε φιλενδα λο χρη κι λο γλκα.
Κιν:  (εγειρμενος της κλνης)
          Βρε ποι γλκα! σιχαμνη και σαχλ πντα τη βρκα!
ΧΓερ: Ζε! ανεμοστρβιλο γερ
          κι να τυφνα στελε καφτερ,
          κι ανβασ' τες με δναμι τραν
          ψηλ, σαν του αχρου το κλων,
          και στριφογρισε τες με οργ,
          και δσ' τους μια να πσουνε στη γη,
          και να 'ρθουνε με δναμι πολλ
          να καρφωθονε πνω στη ψωλ!
(εισρχεται κρυκας και βρσκει τον Πρβουλο)
Κηρ:  Σε ποι μερι των Αθηνν θα βρ τη γερουσα. 
          και που τα πρυτανεα; 
          θλω να νο να τους πω.
Πρβ:  Κι εσ τι εσαι τχα; 
          νθρωπος δαιμνιο της σκνης εσαι;
Κηρ:  Χχα! 
          πχεις λαχνου κεφαλ, κρυκας χω γνει, 
          κι απ τη Σπρτην φθασα εδ γι την ειρνη.
Πρβ:  Καλ και τοτο πλι,
          μα βλπω δρυ να κρατς κτ' απ τη μασχλη.
Κηρ:  Μα το Θε, καθλου... μπα!...
Πρβ:                                                         Κι απ' τη μερι την λλη
          γιατ γυρζεις πλι;
          Και κτ' απ' τη χλαμδα σου τ' εν' κενο πο φουσκνει;
          απ το δρμο τον πολ μη βγανες βουβνι;
Κηρ:  Συ θσαι, μα τον Κστορα, γεροξεκουτιασμνος.
Πρβ:  Βρε σιχαμνε νθρωπε! φτο! εσαι καβλωμνος!
Κηρ:  χι μα το Θε! αυτ 
          μτε να πς για χωρατ.
Πρβ:  Ττε λοιπν, τ εν' αυτ, πο βλπω σα το στλο;
Κηρ:  Ποι; τοτο; ενε ξλο
          σκυτλη σπαρτιατικ.
Πρβ:  (χειρονομν καταλλλως)
          σο σκυτλη εν' αυτ, τσο και τοτη πον' εκε!
          Μα πες μου τν αλθεια συ, ωσν γνωστ μου ννε:
          Εκε στη Λακεδαμονα τα πρματα πς πνε;
Κηρ:  λα ορθ στην πλι
          κι οι σμμαχοι μας λοι
          καβλσανε κι εκενοι
          γυρεουν τη Πελλνη!
Πρβ:  Πς τυχε η συμφορ να πση σ' λους γενικς ;
          Μη τχη κι ενε πανικς;
Κηρ:  Καθλου, π! π! δεν εν' αυτ
          Νομζω πως η Λαμπιτ
          ρχισε πρτη κι στερα λες το διο πρξανε,
          και λες απ' τα σκληα τους, τους ντρες επετξανε.
Κιν:   Και πς περντε σες λοιπν;
Κηρ:                                                      Ωχ! υποφρουμ' λοι.
          μερνυχτα στ πλη
          γυρζουμε σκυφτο-σκυφτο,
          λες και φανρι ο καθες στα χρια του κρατε.
          Γιατ η γυνακες θμωσαν και νζα κνουν χλια
          δεν θλουν και ν' αγγξουμε της τρπας τους τα χεληα,
          αν στην Ελλδα λοι μας και με την δια γνμη,
          ειρνη και φιλωσι δεν κμωμεν ακμη.
Κιν:   Τρα καταλαβανω,
          πς η γυνακες τχουνε παντο συμφωνημνο.
          Τρξε λοιπν, μη κθεσαι και η δουλει η πρτη σου
          στον κθε πατριτη σου
          πρσβεις να πς να στελη
          για την ερηνη γργορα, να γνουμ' λοι φλοι.
          Κι εγ θα πω στους Βουλευτς να φγουν πρσβεις λλοι,
          και θα τους πεσω, δεχνοντας της ποτσας μου το χλι!
Κηρ:  Ωραο σχδιο κι αυτ!
          φτερογες κνω και πετ!
(απρχονται)

                    ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ  ΔΥΟ ΧΟΡΩΝ (1014-1042)
 
ΧΓερ: Ννε χειρτερο θερι απ' τη γυνακα, δεν μπορε
          οτε τη φθν' η πρδαλις, οτ' η φωτι η φοβερ!
Χ.Γν:  Αφο μας ξρεις συ εμς
          γιατ μαζ μας πολεμς,
          που θσουν πντα φλος μου καλς κι αγαπημνος;
ΧΓερ: Α δεν θα πασω να μισ των γυναικν το γνος.
Χ.Γν:  Να κμης πως αγαπς μα εγ δε θα θελσω,
          θα σε παραμελσω
          γιατ αν αποφσισες γυμνς στους δρμους να φανς.
          ποσαι για να γελ κανες,
          θα ρθ να ρξω απνω σου το ροχο το δικ μου.
(ρπτουν επ των γερντων τα μικρ επανωφρια των)
ΧΓερ: Δεν εν' κακ εχα γδυθ απ' τον πολ θυμ μου.
Χ.Γν:  Και πρτον τσι φανεσαι σαν ντρας στην εντλεια
          δετερον, σαν εντθηκες, δεν εσαι πει για γλια,
          και αν σως συ δεν μ' κανες να σκσω απ γιντι,
          να κουνοπι θα 'βγαζα που σοχει μπ στο μτι.
ΧΓερ: Γι τοτο τρα μ' τριβε το μτι τσην ρα.
          Πρε το δακτυλδι μου και σκλισ το τρα
          και το κουνοπι βγλε μου εις την οργ να πη
          γιατ χει ρα κμποση πο με κατατσιμπει.
Χ.Γν:  , θα το κατορθσω,
           μ' λο πο εσαι νθρωπος διεστραμμνος τσο.
(η κορυφαα του Χορο των Γυναικν, λαμβνει το δακτλιον του Κορυφαου του Χορο των Γερντων και καθαρζει δι του δκτυλου τον λθο απ τον οφθαλμν του)
           Ζε! κουνοπι τρομερ σοχει χωθ στο μτι
           δν εν' απ' την Τρικρυθο;
ΧΓερ:  Ησχασα κομμτι.
           Πηγδι μσα μ' νοιγε, καλ πο μοχεις κμη!
           και τρα ιδ τα δκρυα πο τρχουν σα ποτμι.
Χ.Γν:  Εγ θα το σκουπσω
           και, μ' λο ποσαι και κακς, θα ρθ να σε φιλσω.
ΧΓερ: χι να με φιλσης!
Χ.Γν:  Μωρ θα σε φιλσω εγ, θελσης, δε θελσης!
(αι Γυνακες ορμον και φιλον τους Γροντας δια της βας)
ΧΓερ:  , να σας πρη η ευκ!
           για να χαδεετε καλ, τχετε τχνη φυσικ!
           και δεν ειπθηκε κακ
           αυτ πο ακομε τακτικ:
           "οτε να ζ κανες μπορε με την πανοκλ' αυτ μαζ,
           οτε χωρς αυτ να ζ
"!

           Μα τρα πει πο κναμε συνθκη και ειρνη,
           απ τον να μας κακ στον λλο δε θα γνη.
           Και τρα ας αρχσουμε
           μαζ να τραγουδομε.

                               ΜΕΛΟΣ (ΣΤΑΣΙΜΟ) (1043-1071)
 
Χ.Γν:
  (αντιστροφ)

           Κακ δεν εχα εγ σκοπ
           για τους πολτες μας να π
           το εναντο μλιστα και κτι παρ πνω
           μνο καλ εγ θα ειπ κι λο καλ θα κνω,
           γιατ αρκετ ενε τα κακ
           κι λα τ' αποτελσματα πο φρνουν τακτικ.
           Και αν θελση χρματα κανες καμμι φορ,
           γυνακα νδρας, μι-δυ μνας, ας το δλωση καθαρ,
           γιατ χουμε περσστερα στης τσπες κι ταν γνη
           με το καλ ειρνη,
           εκενος, οπο σμερα εγ θα του δανεσω,
           ας μη το δση πσω.
           χουμ' απ τη Κρυστο κτι ανθρπους ξνους
           πολ καλος και παστρικος στο σπτι μας φερμνους,
           τραπζι σαν τους κνουμε, χ' σπρια φτιασμνα.
           και γουρουνκι να,
           και κρεατκι απαλ
           θα φνε και πολ καλ.
           Λοιπν να ρθτε σπτι μου, τραπζι σας προσμνει
           μα πρπει ν 'ρθετε πρω και ν 'σθε και λουσμνοι
           και σες και τα παιδκια σας ν 'νε καλολουσμνα
           μα δχως και καννα
           στη πρτα να ρωτσης,
           σα ν 'σαι μες στο σπτι σου, γραμμ να προχρησης,
           κι αν το τραπζι δε το βρς, πως θαρρες, στρωμνο,
           θα βρς το μλο σφαλιστ και το νερ κομμνο!

Δο Ιαμβικς Σκηνς & Αναπαιστικ Εισαγωγ η κθε μα (1072-1188)

ΧΓερ:  Πρσβεις ρχονται απ' τη Σπρτη, πο μεγλα γνεια σρνουν,
           και μπροστ παλοκια φρνουν
           στα μερι τους τεντωμνα,
           σαν αυτ που κρατονε τα γουρονια μας δεμνα.
(εισρχεται αριστερθεν χορς Λακεδαιμονων)
           'Αντρες Λακεδαιμνιοι! πρτα σας χαιρετομε,
            και δετερα, τ πθατε πο ρχεσθε, ρωτομε;
ΧΛακ:  Τ χρεα να το μθετε με λγια μας πολλ;
            Τ μας συμβανει κ' ρθαμε, το βλπετε καλ.
ΧΓερ:   Πθατε μια συφορ
            νευρωμνη τρομερ,
            κι απ του Ερμ εκενη
            πει τραν σας χει γνη.
ΧΛακ:  Δε λγονται, μη τα ρωτς.
            Τ κι αν τα λμε; δεν κυττς;
            Κντε γργορα ειρνη,
            κι πως θλετε να γνη.
ΧΓερ:   Δε κυττς και τους δικος μας με τα χλια τα δικ τους,
            που τα φορματα τους
            σαν τους παλαιστς σηκνουν απ πνω απ' την κοιλι;
            ενε, φανετ' η αρρστια της γυμναστικς δουλει!
(εισερχμενος χορς Αθηναων)
Χ.Αθ:  Ποιος θα μου π πο βρσκεται εκεν' η Λυσιστρτη;
            εμαστε ντρες πει εμες στυροι βαρβτοι;
ΧΓερ:   Κι αρρστια τοτη πλι
            εν μοια με την λλη
            Το πρω, πο ξημερνει,
            σας τινζει; σας τεντνει;
Χ.Αθ:   Μα τον Δα! μας συμβανει,
            κι εμαστε κατεστραμμνοι.
            Κι αν κανες δεν κατορθση
            για να μας συμφιλωση,
            πες μου, ποιος δε θα τολμση
            τον Κλεισθνη να γαμση;
ΧΓερ:  Φρνιμοι ας εσθε ντρες, πιστε τα φορματα σας,
            ρχτε τα καλ μπροστ σας,
            μπως σας ιδ καννας Αθηναος κουνενς
            απ κενους, που κβουν των Ερμν της μπροστινς!
Χ.Αθ:(διευθετν τα ιμτια του) , μα τον Δα, ββαια, μιλες με τα σωστ σου.
ΧΛακ: (ωσατως) Μα τους Θεος, σωστ κι εγ τα κατεβζω, στσου,
            καλ και που το μθαμε.
Χ.Αθ:   Χαρετε, ντρες Λκωνες! πολ κακ τη πθαμε!
ΧΛακ: (Κορυφαος προς ναν) Τι συφορ πολχαρε κι αν μας εδαν τσι
            καταγδαρμνο νχουμεν αυτ το σκυλοπτσι.
Χ.Αθ:   Λοιπν ελτε, Λκωνες, να μας ειπτε τρα
            γιατ' λθατε στη χρα;
ΧΛακ:  Πρσβεις για την ειρνη.
Χ.Αθ:   Λαμπρ καθ' νας κι απ μας πολ σωστ τη κρνει.
            Γιατ να μη φωνξουμε λοιπν τη Λυσιστρτη,
            οπο αυτ στο ζτημα μπορε να κνη κτι;
ΧΛακ:  Μα τους θεος, καλστε τη.
Χ.Αθ:   Δε φανεται για νχη
            ανγκη απ προσκλεσμα, να που 'ρχεται μονχη.
(η Λυσιστρτη κατρχεται εκ της Ακροπλεως εις την σκηνν)
ΧΓερ:   Απ' της γυνακες τοτου του καιρο,
            γεια σου, εσ, η πει παλληκαρο!
            γνου σεμν, αχρεα, τρομερ,
            παμπνηρη, καλ και τρυφερ,
            γιατ κι οι πρτοι λληνες μπροστ σου
            γειναν δολοι απ' τα θλγητρα σου,
            και ρχονται σε σνα με χαρ τους
            να λσης κθε μια διαφορ τους.
Λυσ:    Εν' εκολον, αφο φωτις ανφτουν στο κορμ τους
            πο να της σβσουν δεν μπορον το αναμεταξ τους!
            Γργορα θα διορθωθ και με καλ θα βγ.
            Πο εν' η Συνδιαλλαγ;
(προσρχεται μα εκ των γυναικν)
            Φρε μου συ τους Λκωνας με χρι τρυφερ,
            κι χι με την αυθδεια, -οπο δεν χνουνε καιρ
            οι νδρες μας να δεξουνε- και οτε με κακα,
            μα πως πρπει, φιλικ, σε φσι γυναικεα.
            Μα κι αν κανναν απ' αυτος τον βρς ασυγκατβατον,
            απ' τη ψωλ του τρβα τον!
(προς ετραν γυνακα)
            Φρε τους Αθηναους συ κι αν σ' αρνηθον το χρι τους,
            πισ' τους και συ και τρβα τους απ τα δια μρη τους.
(η πρτη γυν οδηγε τον Κορυφαον του Χορο των Λακεδαιμονων. Η δε δευτρα τον Κορυφαον του Χορο των Αθηναων, ους ακολουθοσιν οι λοιπο)
             'Αντρες Λακεδαιμνιοι! σταθτ' εδ κοντ μου,
             κι οι λλοι σες, ακοσατε τα λγια τα δικ μου.
             Γυνακα εμαι, βλπετε, μα 'χω γερ μυαλ,
             κι η κθε μια ιδα μου εβγκε σε καλ,
             γιατ δεν μ' αναπτξανε ως σμερα κακ
             τα λγια τα γεροντικ,
             και γνσεις μου 'δωκαν πολλς
             η πατρικς η συμβουλς.
             Σαν τυχε στα χρια μου να εσθε μια φορ,
             θα σας μιλσω φανερ
             και με χωρς χατρια:
             Τους διους χουμε βωμος, τα δια ραντιστρια,
             και λ' οι νθρωποι μαζ μας εδανε σαν αδελφος
             στην Ολυμπα πντοτε, στης Θερμοπλες, στους Δελφος
             και σ' λλα τσα μρη
             -να μη σας τα πολυλογ-, πο ο καθνας ξρει.
             Κι εν βαρβαρικς στρατς συγκεντρωμνος τρα,
             πο σμμαχο τον χετε, βρσκεται μες στη χρα,
             σες πτε εναντον σας τα πλα σας να στρφετε,
             και πλεις καταστρφετε!
              το μισ του λγου μου ετλειωσ' εδ πρα.
Χ.Αθ:    Κι εγ εξεψωλιστικα, κακ ψυχρ μου μρα!
Λυσ:     Τρα σε σας, Λκωνες, το λγο μου θα φρω:
             πως κι εγ το ξρω
             κι εσες το ξρετ' λοι,
             ο Περικλεδας μια φορ ο Λκωνας, στη πλι
             των Αθηνν πως φθασεν ωχρς και ικετεοντας,
             και στους βωμος εκθησε στρατεματα γυρεοντας.
             Εχατε ττε πλεμον εσες με τη Μεσσνη,
             μα και σεισμο εχαν γνη.
             Πρε χιλιδες τσσαρες ο Κμωνας οπλτες
             και λθε και σας σωσε και πλι και πολτες.
             Αφο λοιπν ττοιο καλ σας κναμε, πς τρα
             σες φρνετε καταστροφς μες στη δικ μας χρα;
Χ.Αθ:    Μα το Θε! μας αδικον αυτο, Λυσιστρτη!
ΧΛακ:   Σας αδικομε; μα κι εσες εβλατε στο μτι
             ναν ωραον κλο
             και θαυμαστ και κνατε γι' αυτν τον πλεμ' λο.
Λυσ: (προς Αθηναους) Μα κι εσς τους Αθηναους, τ θαρρετε; θα θελσω
             δχως λεγχο ν' αφσω;
             Δεν το ξρετ' εσες τχα, πς οι Λκωνες μια μρα
             με τους δουλικος χιτνας εσκοτσαν εδ πρα
             τους εχθρος τους Θεσσαλος,
             πο τους εχεν ο Ιππας κι λλους σμμαχους πολλος,
             κι δωκαν ελευτερι,
             με τα δρατα μονχοι πολεμντας τα βαρη;
             κι τσι ο δμος, πο του δολου τον χιτνα εχε βλη,
             της ελευτερις τη χλανα ξαναφρεσε και πλι.
ΧΛακ:   Δεν εδα αγαθτερη γυνακα ως την ρα.
Χ.Αθ:    Κι εγ κομμτι πει καλ δεν εχα ιδ ως τρα.
Λυσ:     Αφο λοιπν τσα καλ εδσατε κι ελβετε,
             πς πολεμτε; και γιατ την χθρα δεν τη παετε ;
             και πς δε κατωρθσατε να συμφιλιωθομε;
             ποι ταν το εμπδιο λοιπν; για να το ιδομε.
ΧΛακ:   Μα την ειρνη σμερα κι εμες τη θλουμ' λοι,
             φθνει να ξαναπρουμε τη στρογγυλ τη πλι.
Λυσ:     Φλε, ποι πλι στρογγυλ;
ΧΛακ:   Να, θλουμε τη Πλο
             που τη ψηλαφζουμε τσο καιρ.
Χ.Αθ:    Τον φλο!
             Α, μα τον Ποσειδν μας, αυτ πο δεν θα γνη.
Λυσ: (προς Αθηναο) χι, καλ μου, φησε δικ τους να απομενη.
Χ.Αθ:    Ττε λοιπν πο ταραχς θα κνουμε μεγλες;
Λυσ:     Αντ της Πλου πλι σες ζητετε πλεις λλες.
Χ.Αθ:    Καλ, τον Εχινοντα κι εγ θα του ζητσω,
             του κλπου του Μαλιακο, πο χει, τ' απ πσω,
             τα τεχη τα Μεγαρικ, τα σκληα πως λνε...
ΧΛακ:   Μα χι πλι κι λ' αυτ πο θλεις, λυσσασμνε!
Λυσ:     Αφστε, δεν μας μλει
             και τσο για τα σκλη.
Χ.Αθ:    Θλω και γργορα τη γη γδυτς να την οργσω.
ΧΛακ:   Και κοπρι προττερα να την καταφορτσω.
Λυσ:     , λα θα τα φτισετε,
             φιλες ταν πισετε.
             Μα λ' αυτ κι αν θλετε να γνουνε, σκεφθτε,
             να πτε στους συμμχους σας τη σκψι σας να πτε.
Χ.Αθ:    Βρε, ποιους συμμχους, αδελφ;
             εμς μας γνηκε καρφ!
             Και τ χεις νομση,
             πς επειδ' εναι σμμαχοι δεν θλουν το γαμσι;
ΧΛακ:   Μα τους Θεος! τ λες εκε!
             το θλουν φλοι και δικο!
Χ.Αθ:    Μα το Θε! το θλουνε κι αυτο απ τη Κρυστο,
             που 'ναι δικο μας σμμαχοι και μ' εργαλεον ριστο.
Λυσ:     Πολ σωστ. Τρα λοιπν καθαρισθτε λοι,
             και γργορα στην πλι
             καθες θα φιλοξενηθ
             απ' της γυνακες, μ' ,τι πεια μες στα καλθια μας βρεθ.
             Και πστιν αφο δσετε και ρκον υψηλ,
             πρτε της γυναικολς σας να πτε στο καλ.
Χ.Αθ:    Εμπρς πηγανομε λοιπν.
ΧΛακ:                                                  Πηγανουμε που αγαπς.
Χ.Αθ:    , μα τον Δα! γργορα σο μπορες να πς.
(εξρχονται λοι, πλην του Χορο Γερντων και Γυναικν)

         Μλος (αντστοιχο του 1043-71) (1189-1215)
 
ΧΓυν:
   Στρματα διφορα και πανωφορκια

             και χρυσ κοσμματα και φορεματκια,
             μ' ευχαρστησι πολ τα δωρ στην αφεντι σας
             να τα πτε στα παιδι σας
             και στην κθε μια σας κρη,
             ταν πεια θα μεγαλσουν και θα γνουν κανηφροι.
             Μπτε μες στο σπτι μου σας παρακαλ,
             κι τι πραματκι μου βρσκετε καλ
             πρτε το, θα σας το δσω
             τποτα δεν βρσκεται σφραγισμνο τσο,
             πο να μη μπορσετε, τσι δα να πισετε,
             κι λες της σφραγδες του να της κομματισετε
             κι ποιος τα ματκια του τχει ανοιγμνα
             πει καλ απ μνα,
             ας φορση ,τι τχη
             κι απ σβρκο θα πιτχη!
             Κι αν καννας απ σας δεν χει σιτρι,
             κι χει δολους και παιδι, ας ερθ να πρη,
             λα θα τα βρ εμνα,
             και ψωμ μεγλο νο, και μικρ καλοψημνα.
             Κι ποιος απ τος φτωχος στο φα χει την ννοια,
             ας ερθ στο σπτι μου, φρνοντας σακκι πετσνια,
             κι o Μανς μου θα του βλη
             το σιτρι στο τσουβλι.
             Μα σας λγω καθαρ: μη στην πρτα προχωρτε
             κι απ' τη σκλα φυλαχθτε.
 
                       Ιαμβικ Σκην (1216-1241)
 
(εισρχεται Αθηναος στις κτυπ θραν οκου τινς πλουσου)
Αθ.Α: (κροων τη θρα) Ανοξετε την πρτα σες!
Θυρωρς: (εξερχομνη και κρατοσα δδα ανημμνη) , συ! τραβξου πσω!
             Θ' απλσω τη λαμπδα μου και θα σε τσουρουφλσω.
             Θα ενε κι ενοχλητικ να βγω στο μσο της σκηνς
             με τη λαμπδα που κρατ και να κα μ' αυτ κανες,
             μ' αν το θελσετε ποτ
             , θα το κνουμε κι αυτ για χρι σας, θεατα!
ΧΓυν:    Το υποφρνουμε κι εμες.
Θυρ:(προς τον Α' Αθηναον και το χορ των Γερντων) Θα φγετε; θα πψετε;
             φευγτε, γιατ γργορα της τρχες σας θα κλψετε
(απειλε δι της δαδς) φευγτε, γιατ' οι Λκωνες πρπ' συχα να φνε
             κι στερα στης πατρδες τους με το καλ να πνε
(εισρχονται ο Β' & ο Γ', Αθηναοι)
Αθ.Β:    Ττοιο τραπζι σαν κι αυτ, δεν εδα ως την ρα
             σε τοτη μας τη χρα.
Αθ.Γ:    σαν πολ ευχριστοι οι Λκωνες, αλλ κι εσ
             κι εγ κι λοι εμες σοφο, σοφο συντρφοι στο κρασ.
Β' :       Χμ, φυσικ, με το κρασ σοφο κι εμες να γνουμε,
             σαν εμαστε ανητοι της ρες πο δεν πνουμε.
             Οι Αθηναοι αν πεισθον, θα στλνουμε στους ξνους
             τους πρσβεις μεθυσμνους
             γιατ αν στην Λακεδαμονα μας στελουν τρα εκε,
             πλι καβγ θα στσουμεν αν πμε νηστικο
             μ' αν εμαστε πιωμνοι,
             κανες τα σα θα μας πουν δεν θα καταλαβανη,
             κι αν δεν θα λνε τποτε, θα νοιθουμε πολλ
             και λλ' αντ' λλων.
             Κι τσι πει λα θα πν καλ.
             Μα κι αν απ τον Ααντα του Σοφοκλ αρχση
             με τη πολεμικ ωδ κανες να τραγουδση,
             ας πομε τι τραγουδε της Κλειταγρας της στροφς
             και το παραδεχμαστε και παουν κ' η καταστροφς.
Η Θυρωρς & Α' Αθηναος:  Να τοι, πο ρχονται μαζ.

                                       ξοδος (1242-1320)
 

  (η Θυρωρς πρς τους Αθηναους, που σπεδουν να παρατηρσουν δια της θρας)
Θυρ:    Βρε μγκες! δεν τραβτε 
            στο δρμο σας να πτε;
Β' Αθ:  Να, ρχονται.
(εξρχονται εκ της οικας ο Λακεδαιμνιοι μετ των γυναικν των κι η Λυσιστρτη)
ΧΛακ:  (ο Κορυφαος προς ναν) Πολχαρε, θλω να τραγουδσω
            εδ γι λους μορφα και να χοροπηδσω.
            πρε το φυσητρ σου.
Β' Αθ:   Να, πρ' το φυσητρι,
             και του δικο σας του χορο, Λκωνες, οι γροι
             αμσως ας ρχσουνε
             να μς ευχαριστσουνε. 
(ες εκ των Λακνων συνοδεει προς αυλν την απαγγελαν του Κορυφαου)
ΧΛακ:   Μνημοσνη! δς στους νους 
             Σπαρτιτας κι Αθηναους
             κνησι για το χορ,
             που μς ξρει απ καιρ,
             ταν μ' αθαντους σοι
             με τα πλοα εχαν ορμση
             και τους Μδους πολεμοσαν
             στο Αρτεμσιο και νικοσαν.
             Ο Λεωνδας μου μ' εμνα,
             με τα δντια ακονισμνα,
             σαν τον κπρο, φθασε πρτα,
             κι ο αφρς απ' τον ιδρτα
             στα σαγνια μας ανθοσε
             κι ως τα σκληα μας κυλοσε.
             Και οι Πρσαι σαν μπροστ μου
             πειροι, ως εδος μμου.
             λα τρα εσ μ' εμνα 
             'Αρτεμις, θε παρθνα,
             που σκοτνεις τα θηρα,
             της σπουδς και τη Φιλα,
             μα και την ειρνη επσης,
             για καιρ να τη κρτησης.
             Ας γεν φιλα τρα
             λο και με πλοσια δρα,
             κι χι λγια πει περσσια
             τρυφερ κι αλεπουδσια!
             λα, λα συ μ' εμνα,
             κυνηγ, θε παρθνα!
Λυσ:     Ε, λα τρα πν' καλ. Ο κθε Λκων ας ερθ, 
             να πρη τη γυνακα του κοντ της να σταθ,
             κι αυτ κοντ στον ντρα της κι αφο χορος θα στσουμε
             γι' αυτ την καλορροζικη συνθκη που θα κλεσουμε,
             , ττε στους θεος μαζ ρκο μεγλο πινουμε,
             αυτ την αμαρτα πει να μη τη ξανακνουμε.
Χ.Αθ.Κορυφαος: Σρε το χορ, της Χρες κλεσε μαζ, ευχσου  
             στ' νομα του Διονσου.
             που με της Μαινδες τρχει
             και φωτις στα μτια του χει,
             στον Απλλωνα ευχσου των χορν τον αρχηγ,
             στη Θε τη κυνηγ,
             και στον Δα που ανφτει,
             και βροντει και αστρφτει,
             μα και στη συντρφισσα του τη Θε την ευτυχ,
             και στους δαμονας ευχ,
             που δεν ξεχνον εκενοι,
             και για μρτυρες σταθκαν στη μεγλη την ειρνη,
             πο χει γνη στερε
             απ' της Κπρου τη Θε.
             Τραλαλαλ! εμπρς! παιν!
             νκη! ευο! ευα,! ευν!
Λυσ:     λα τρα, Σπαρτιτη,
             να μας ξαναψλης κτι.
ΧΛακ:    μοσα εσ Λακωνικ!
             φ' τον Ταγετον εκε,
             που ενε τσο ευχριστος κι λα να ψλης πρτα
             Απλλωνα και Αθην,
             και του Τυνδρου τα παιδι, πο παζουνε παντοτιν
             στης χθες του Ευρτα.
             λα και πδα ελαφρ μ' εμς να τραγουδσουμε,
             τη Σπρτη να υμνσουμε,
             πο τσο την ευφρανουνε οι θεκο χορο,
             και τα ποδοκτυπματα, ταν η κρ' η τρυφερ
             κοντ κοντ τα πδια της κτυπ, σαν το πουλρι,
             πηδντας στο Ευρτα μας το πρσινο χορτρι,
             και τα μαλλι της αρχιν
             ο νεμος να τα κιν,
             πως ταν χοροπηδον κισσοστεφανωμνες
             η Βκχες μεθυσμνες.
             Και πρτη πρτη στο χορ απ της λλες χρια
             η κρη μπαν' η πναγνη της Λδας η πανρηα.
             Εμπρς! περνη πρασε και κρφωσ' την πλεξδα,
             και κτπησε τα χρια σου, και σν το λφι πδα!
             Εμπρς! και τρα του χορο ας ακουσθον οι κρτοι,
             και ψλε απ' λες πρτη
            την Αθην, πονε θε
            ανκητη και κραται!...

                                           Τ Ε Λ Ο Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers