-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

': ...

              Βιογραφικ           

     Γεννθηκε στη Λευκδα στις 15 Μρτη 1884, απ πατρα Κεφαλοντη, δσκαλο της γαλλικς (Γιαννκης ο Σιτσιλινος) και μητρα πανμορφη και μορφωμνη (Χαρκλεια), Ηπειρωτικς καταγωγς. Συγγνευε επσης και με τον Αριστοτλη Βαλαωρτη. Απ μαθητς ακμα του Γυμνασου γραφε στχους μ' αρκετ καλ ποιητικ και τεχνικ συγκρτηση. Ο γμος του με την Εα Πλμερ δωσε τερστιον "αρα" στη μετπειτα ζω και καριρα του, γιατ εκενη υπρξε σοβαρ, αγαπημνη, αφοσιωμνη σζυγος και μοσα του, αλλ και χρηματοδτις στις δσκολες στιγμς.
     Γρω στο 1909 δωσε μια σειρ διαλξεων που τανε λαμπρς και σχολιστηκαν ευνοκ απ' λους τους καλλιτεχνικος κκλους της εποχς. Το ζεγος, λγω της μφυτης φυσιολατρεας του, μεινε κατ καιρος σε διφορα μρη, πως: Λευκδα, Συκι Κορινθας, Σαλαμνα, Κηφισι και Δελφος. Ο θνατς του στις 19 Ιονη 1951, σ' ηλικα 67 ετν, δωσε ευκαιρα σε θερμτατη και πληθωρικ αρθρογραφα και μετ να χρνο πθανε στους Δελφος κι η πρην σζυγς του, ακολουθντας τον στο στερν του ταξδι.

   (Εδ το βιογραφικ που 'χα γρψει εχε λθος μγα κι η φλη μου η Δφνη Χρονοπολου μου 'στειλε τη παρακτω διορθωτικ επιστολ, που λγω της φσης και του ταλντου της, δε μπορ να χρησιμοποισω απ' αυτ μνο κομμτια για να συμπληρσω το παζλ, παρ μνο να τη παραθσω αυτοσια αφο πρτα πω, πως ο Σικελιανς κανε και δετερο γμο, με την 'Αννα Σικελιανο κι η οποα προφανς και ζει ακμα. Τρα απολαστε την επιστολ, χι μνο για τις χρσιμες πληροφορες που περιχει, αλλ για να διαπιστσετε λλη μια φορ το ταλντο αυτς της θαυμσιας γυνακας, της Δφνης, αλλ και την γνωστη 'Αννα.)

     Πτροκλε,
χαρομαι που μπρεσα να σου φαν λγο χρσιμη. Kνεις τση δουλει (& εναι ο μχθος σου εμφανς & απ την ποστητα & απ την ποιτητα του υλικο το οποο αυξνεται ιλιγγιωδς).
     Ξρεις την αγπη μου γι τα απομνημονεματα & τα γρμματα. Πηγς μου λλες δεν υπρχουν, εκτς της διας της Kυρας Σικελιανο που μενε (κι ευχομαι να ζει & να μνει ακμη) σ' να ισγειο διαμρισμα (του Σικελιανο δεν του ρεσαν τα σπτια σε ροφο, θελε να νιθει πως πατει τη γη, της λεγε, μα αυτ το σπτι ρθε πολ μετ το θνατ του, διτι ταν κατασκευασμνο το '70) κτω απ τον Περιφερειακ Λυκαβηττο που ζησα λη μου τη ζω, ως το 2000). Περνοσα σχεδν καθημεριν ξω απ το σπτι της & με εντυπωσαζε η λιττητα αλλ & το θρρος μιας μεγλης γυνακας που ζοσε μνη κι φηνε φωτισμνο το σαλνι τα βρδια, δχως να κλενει παντζορια & κουρτνες. Στο ψος της Δεξαμενς, πνω απ τη Φωκυλδου, ταν, τρμα Bουκουρεστου (εκε που ο δρμος χει σκαλκια).
     Aστραφτερ καθαρ & λουστραρισμνο σα μουσεο & φωτισμνο γλυκ με επιτραπζια λμπα. να μεγλο δωμτιο με τον αργαλει της. Δεν εντυπωσαζε μονο το θρρος της (λγω του λφου, τα ισγεια & οι πεζς γυνακες υπφεραν απ 'ανμαλους' τσο που εχα συνηθσει την παρξ τους απ κοριτσκι ταν παιζα στη Δεξαμεν πγαινα τρχοντας στα μαθματα μπαλτου στην Hρακλετου, απναντι απ το τωριν βερεστ), δεν ταν μνο το θρρος της κι η γαλνια ατμσφαιρα αλλ & το γεγονς πως εχε τσο λγα, ελχιστα, πιπλα μπιχλμπδια, απ' αυτ που εναι αναπφευκτο να χουν μαζευτε στη ζω μιας γυνακας. Eκτς του αργαλειο, το δωμτιο θα μποροσε να ταν μρος μιας κομψς ακριβς σουτας ξενοδοχεου.
     Λυπμαι που τα βιβλα μου εναι μακρυ μου κι ακμα πακεταρισμνα στις κοτες με τις οποες μεταφρθηκαν απ το σπτι στο Λυκαβηττ στο οποο ζησα 23 χρνια -το πι μεγλο μρος της ζως μου. Θα σου δνειζα τα δυο βιβλα που αναφρω, θα σου λεγα πο θα τα βρες.
     Tο να εναι "H Zω Mου Mε Tον 'Aγγελο", αυτοβιογραφικ της 'Aννας Σικελιανο. Tο δετερο, τα "Γρμματα Στην 'Αννα" του διου του Σικελιανο. Eπειδ ταν αχριστοι (ως αυτοκλλητοι) κι ο Σικελιανς μεγαλτερς της & χι υγις, τα περιστερα γρμματα (αν χι λα) εναι του πρτου καιρο του ρωτ τους, πριν παντρευτον. Zοσε στο Πλιο με τον πααρα πολ μεγαλτερ της πρτο νδρα που αν θυμμαι καλ ταν γιατρς. O Σικελιανς ερωτευμνος μαζ της εγκαταστθηκε στο Πλιο μχρι να την καταφρει να χωρσει & να τον παντρευτε.
     Tα δυο αυτ βιβλα χουν εκδοθε στα μσα της δεκαετας του '80 κι εναι τρυφερτατα, δνουν την ατμσφαιρα της ζως τους καθαρτατα. Δυστυχς δεν χουν πληροφορες για την τσο ενδιαφρουσα Eα Πλμερ (που θα της ξιζε βιογραφα) για το γι. Γι' αυτος & για το Σικελιαν ,τι ξρω εναι απ αναφορς του Kαζαντζκη (στην "Aναφορ Στο Γκρκο"), του Σεφρη απ τα ημερολγι του ("Mρες α, β, γ", κτλ) & πιστεω της λλης Aλεξου, αδελφς της Γαλτειας Kαζαντζακη στο πολ κατατοπιστικ "Για να Γνει Mεγλος" τη βιογραφα του Kαζαντζκη ως 'το Nικκι'.
     Aν μουν τρα στο σπτι που γκρεμστηκε, σως να σου βρισκα κι λλα. Aλλ να ππλο μυστηρου καλπτει τα του γιο που δεν πρκοψε & δεν ξρω τι απγινε, μα κτι μου λεει πως δεν εχε καλ τλος καλ ζω & πως δεν αναφρεται ποτ απ διακριτικτητα. (πως δεν αναφερταν παρ σχεδν συνομωτικ, ως 'ωραος τπος', 'τρελος', 'φαρσρ' ο Γεωργκης Παπανδρου, ο γις της Kυβλης & του Γεωργου). Παιδ κουγα ιστορες για τα καμματ του απ νθρπους που τον γνριζαν & ταν φρικτ η απογοτευση ταν πριν δκα χρνια τον εδα πραγματικ, ναν νθρωπο καμνο απ κονια που ο θνατος του μπαμπ του τον φησε απροσττευτο θμα οικογενειακν δολοπλοκιν & υψηλς πολιτικς...
     μως φοβμαι πως οι "Eνθυμσεις" μου δε σε βοηθνε & πολ.
     Θα θελα να βλεπες να βιβλιαρκι που φερα εδ μαζ μου (γραψα γι' αυτ στο Στκι), τα "Λογοτεχνικ Aπομνημονεματα" του Παλου Nιρβνα. Tο χω απ τη γιαγι μου), εναι φλλο & φτερ & λει για τον Xριστομνο, τον Nτ' Aννοντσιο με την Eλεωνρα Nτοζε στην Aθνα, τον Λμπρο Πορφρα, τον Περικλ Γιαννπουλο... κδοση της EΣΤΙΑΣ του... ττε -επιπολαιτητα του Aκαδημακο, τσο χαρακτηριστικ των Eλλνων λογοτεχνν. Σα να αγωνστηκε για την καρκλα στην Aκαδημα Aθηνν αλλ μσα του δεν πστευε πως του ξιζε η υστεροφημα & πως να ανττυπο (δχως εξφυλλο) θα διαβαζταν & θα συζητιταν τοοσα (μα...πσα;) χρνια μετ... Mε απελπζουν κι εκτς απ ελχιστους σχολαστικος (σαν το Σεφρη) που κατφεραν να δουν μακρτερα, οι περισστεροι Eλληνες τσι εναι. Mε τυμπανοκρουσες διαλαλον την κδοση κθε νου τους πονματος μα δεν πιστεουν στον εαυτ τους, σε μας στην ελληνικ γλσσα, τσο στε να σκεφτον να βλουν & μια ημερομηνα στα... πονματ τους.
     Eμες μως βζουμε.
     Eναι βρδυ κι ακμα 11.35 μμ κι ακμα 2 Aυγοστου... αλλ, κι ας εναι νωρς, μ' αρσει να εμαι φτος η πρτη που θα σο πε XPONIA ΠOΛΛA!!!  & εχομαι να εσαι μεθαριο χαρομενος & να γιορτσεις τα γενθλι σου με σους αγαπς & σ' αγαπνε.
     Θερμς ευχς να ρθει ,τι ποθες, κι ,τι ποθες να ρθει γργορα, σαν τις ευχς μου!

                                             Δφνη

---------------------------------------------------------------------------------------------

                Στον Παλαμ

Ηχστε οι σλπιγγες... Καμπνες βροντερς,
δονστε σγκορμη τη χρα πρα ως πρα...
Βογκστε τμπανα πολμου... Οι φοβερς
σημαες, ξεδιπλωθετε στον αγρα!

Σ' αυτ το φρετρο ακουμπ η Ελλδα! να βουν
με δφνες αν υψσουμε ως το Πλιο κι ως την σσα,
κι αν το πυργσουμε ως τον βδομο ουραν,
ποιν κλει, τ κι αν το πει η δικι μου γλσσα;

Μα συ Λα, που τη φτωχ σου τη μιλι,
ρως τη πρε και την ψωσε στ' αστρια,
μερσου τρα τη θεκ φεγγοβολι
της τλειας δξας του, ανασκωσ' τον στα χρια

γιγντιο φλμπουρο κι επνω απ μας
που τον μνομε με καρδι αναμμνη,
πες μ' να μνο ανασασμν: «Ο Παλαμς!»,
ν' αντιβογκσει τ' νομ του η οικουμνη!

Ηχστε οι σλπιγγες... Καμπνες βροντερς,
δονστε σγκορμη τη χρα πρα ως πρα...
Βογκστε τμπανα πολμου... Οι φοβερς
σημαες, ξεδιπλωθετε στον αγρα!

Σ' αυτ το φρετρο ακουμπ η Ελλδα! νας λας,
σηκνοντας τα μτια του τη βλπει...
κι ακριος φλγεται ως μες στ' δυτο ο Νας,
κι απ ψηλ νεφλη Δξας τνε σκπει.

Τ πνωθ μας, που ο ρρητος παλμς
της αιωνιτητας, αστρφτει αυτ την ρα.
Ορφας, Ηρκλειτος, Αισχλος, Σολωμς
την 'Αγια δχονται ψυχ τη τροπαιοφρα,

που αφο το ργο της θεμλιωσε βαθι
στη γην αυτ με μαν ισθεη Σκψη,
τον τρισμακριο τρα πει ψηλ τον ακχο
με τους αθνατους θεους για να χορψει.

Ηχστε οι σλπιγγες... Καμπνες βροντερς,
δονστε σγκορμη τη χρα πρα ως πρα...
Βγκα Παινα! Οι σημαες οι φοβερς
της Λευτερις ξεδιπλωθετε στον αγρα!

          Γιννης Κητς

(κλνος του Απλλωνα το χρι
πλατνου κλνος λεος και τροφαντς,
απλωμνος πνω σας, να φρει
την αμβροσα γαλνη του παντς...)

“Στης Πλου τον πλατ γιαλ, το φωτειν, στοχαζμουν
να φτνεις συντροφι μου,
με το καρβι το αψηλ του Μντορα αραγμνο αργ
στην αγκαλι της μμου
δεμνοι με των εφβων, που πτονται με τους θεος,
φτερουγιαστ φιλα
προς τα θρονι να βανομε τα πτρινα, πυ ο καιρς
κι ο λας εκμαν λεα,
τον ντρα ν’ αντικρσουμε που και στην Τρτη γενεν
ατραχα εκυβρνα,
και για ταξδια ο λγος του και γι γιες γνμες μστωνε
στα φρνα σον εγρνα...

Στις τρτικης προς τους θεος δαμλας να βρεθομε, αυγ,
και τη θυσα παρκει,
ν’ ακοσουμε τη μια κραυγ που σρανε οι τρεις κρες του
σα βοισε το πελκι,
την αργογριστη ματι τη μαυροτσνορη, ξαφνα
στα σκτη πνγοντς τη,
με των κερτων νεργο το μισοφγγαρο το αχν,
περχρυσο επλστη...

Τ’ απρθεν σου το λουτρ σαν αδερφ τον αδερφ
η αγπη μου λογιστη,
σντας γυμν θα σ’ λουζε και μ’ μορφο θα σ’ ντυνε
χιτνα η Πολυκστη.

Να σε ξυπν, στοχαζμουν, με το ποδρι σπρχνοντας,
σντας αυγ χαρζει,
την ρα να μη χνομε, ζεμνον αφο προσδοκει
το φωτειν αμξι,
κι ολημερς με τη σιωπν με το λγο τον απλν,
οπο ρχεται και πει,
να κυβερνμε τα’ λογα οπο λο σειονε το ζυγ
στο ‘να και στ’ λλο πλι...

Μα πιτερο στοχαζμουν, σντας τα μτια σου τα δυο,
που τα ‘χες σαν αλφι,
στου Μενελου τα δματα θ’ αποξεχνιταν στο χαλκ
και στο λαμπρ χρυσφι
και θα τηργαν σειστα, βυθζοντς τα σε βυθν
αγριστο στη μνμη,
τα κεχριμπαρνια τα βαρι, το φλρο τ’ σπρο φλντισι,
το ιστορισμνο ασμι...

Στοχαζμουν σα, σκβοντας στ’ αυτ, θα σου ‘λεγα μ’ αργ
φων χαμηλωμνη:

«Κρτει τα μτια σου, ω καλ, γιατ σε λγο θα φανε
στα μτια μας η Ελνη,
αγνντια μας θε να φανε του Κκνου η κρη η μοναχ,
σε λγο, εδ μπροστ μας,
και ττε πια βυθζομε στον ποταμ της Λησμονις
τα βλφαρ μας».

τσι μου ανφαινες λαμπρς, μως ποιοι μ’ φεραν σ’ εσ
χορταριασμνοι δρμοι!
Τα πρινα εκατφυλλα που ‘στρωσα στον τφο σου,
κι ανθε για σνα η Ρμη,
μου δεχτουνε τα ολχρυσα τραγοδια σου, σαν τα κορμι
που αδρ κι αρματωμνα
σε τφο αρχαο πρωτνοιχτο κοιτς τα ακρια, κι ως κοιτς
βουλιζουνε χαμνα...

Κι λο τον ξιο θησαυρ το Μυκηναο, που λγιαζα
ν’ απθωνα μπροστ σου,
τα κπελλα και τα σπαθι και τα πλατι διαδματα,
και στη νεκρ ομορφι σου
μια προσωπδα σαν αυτ που σκπασε των Αχαιν
το βασιλι αποκτου,
ολχρυση κι ολτεχνη, πελεκητ με το σφυρ
στο αχνρι του θαντου!”

          Ζευγρια

Κτου ζευγρια αλτρευαν
τ' τια τ' ανεμποδα,
στ' αλνι απ το πταλο
και το στουρνρι ευδα,
σπιθοβολντας λαμπαν,
οι αθημωνις εβραιναν,
να ξαναμπονε πλευαν
στους σβλους τα σκουλκια.
Ανακοχλαν στις ελις
μια βρση τα τζιτζκια,
το λυγερν αγρι
εσμαινε αιθερηχον,
ψηλ το μεσημρι,
στις λαγκαδις εσειντανε
σαν ποταμς η φτρη.

Ωδ Σ' να Χαμνον ρωτα

νας χλωμς λιος εφνηκες
και σκρπισες θαμπν αυγ
ανμεσα απ' τ' αχν σννεφα
που το κορμκι σου εχε βγει.

Τα φτερουγκια σου ανασκωσες,
τ' αλαφροκνησες λευκ,
σα για να διξεις κποιον νειρο
κι πειτα πνω τους γλυκ

τα ολξανθα μαλλκια ακομπησες.
Μα πριν αρχσει να φυσ,
απ' τα ματκια σου πως τα 'κλεισες
η πρτη στλαξε δροσι.

Κι πως τα σννεφα σε ζσανε
πυκν, με αργτατη σιωπ
εχθηκες τη πρτη χνοντας
με το φτερογισμα, αστραπ.

          Ο Γρος

Ο γρος ο εκατοχροντης,
οπο εγνρισα στο διο νησ μου, τη Λευκδα,
αφο πρασε βοσκς σαρντα χρνια
στη βουνοκορφ, στα Σταυρωτ,
κατβηκε να παντρευτε μια μρα
στο γιαλ, στο Μεγανσι
κι απ ττε γνηκε ψαρς
κι απχτησε τρεις θυγατρες
κι σο τανε μικρς, κυβρναε μονχος
το ψαροκκο, το πεζβολο, τα παραγδια και τα δχτυα
κι μα η πρτη θυγατρα ρθε στο χνοδι της
τη πρε στα κουπι να δσει το κορμ της,
πειτα τη πντρεψε και πρε τη κατοπιν
κι αφο δεσε και τοτη,
κρτησε λγο καιρ τη τρτη στα κουπι
και σα τη πντρεψε κι αυτν,
μεινε πλι μες στη βρκα μοναχς,
προσμνοντας το θνατο, συχα να τον 'γγξει,
καθς σβει στρωτ ο αγρας
στο νερ τα δειλιν...

                         Αναδυομνη

Στο ρδινα μκαριο φως, να με, ανεβανω της αυγς,
                     με σηκωμνα χρια,
η θεα γαλνη με καλε του πλαου, τσι για να βγω
                     προς τα γαλζια αιθρια,
μα ω ξαφνες πνος της γης που μες στα στθια μου χυμν
                     κι ακρια με κλονζουν!
Ω Δα, το πλαγο εν' βαρ και τα λυτ μου τα μαλλι
                     σα πτρες με βυθζουν!
Αρες τρεχτε -ω Κυμοθη, ω Γλακη,- ελτε πιστε μου
                     τα χρια απ' τη μασκλη.
Δε πρσμενα τσι μονομις παραδομνη να βρεθ
                     μες στου λιου την αγκλη...

     Απ Τις "Ραψωδες Του Ιονου"

Το διπλοπδι ο γροντας, μπροστ μας ετραγοδα
τα λυγερ και τα πλατι τραγοδια της Ηπερου.
Τα εκατ χρνια δεχνονταν σοφ στο σλεμ του,
αργ σα το ξεκορασμα του ατο σε δυο φτερογες.
Πλκα το χρι το ζερβ και χραζε με τ' λλο,
στορντας πως εξμπλιασεν η κρη το μαντλι,
αργν-αργ, τον γραφον αλαφρωμνο νμο,
κατ πως γρφει η θλασσα με το φτερ τ' ανμου
απνω σ' απλωτ γιαλ που 'χει ψιλ τον μμο...

                Τρεχαντρα

Καταμεσς ανμου η τρεχαντρα,
με τα πανι της τξα τεντωμνα,
του διακιο τη στερνν επρε γρα
στα γαλαν βουν τα γυμνωμνα...

Κι ο αιθεροδρμος βγγος που 'πλημμρα
στα ξρτια, στα πρυμνσια, στην αντνα
-δελφνια παρατρχαν ολονα-
την κρουε μες στο κμα, ολρτη λρα!

Δκοπη σπθα ξσκιζε η καρνα...
Κι ο αφρς στη πρμνα, χριος σε δυο κρνα,
των σταλιν ανατναζε το σεστρο...

Σαν μ' να "λσκα!" -ο λιος μεσουρνει-
στων Σαλνων εμπκε το λιμνι
με τον καταμεσμερον μαστρο!

μνος Στον Εωσφρο Το στρο

ρτε γυνακα απ' τα βουν, σκιρτντας
σαν αλαφνα, σειντας τα μαλλι της
σα νο λιοντρι και στην αγκαλι της,
σα με ψηλ κρατντας τη ζωνρι,
σε μυστικ κανσκι, τη καρδι της,
ρτε γυνακα που 'χε στη ποδι της,
σα το μαυροαματο λαγ που τρμει
κι απ 'να φλλο, την αποθυμι της
κι ρτε σ' εμ ολσα, σαν οι ανμοι
στο μοναχ το δντρο, που βιγλζει
τερστιο σε κορφ και συνορζει
τα σμπαντα και ξφνου βο να γμει
προφητικ τον ουρανν αρχζει
κι ρτε και μ' ηρε κι ταν πλημμυρζει
ποτμι, στην οχτι του, το πλατνι
το δυνατ και γρα του, αφρισμνο,
μετρει τη δναμ του και το κνει
να σαλεει απ' τη ρζα, ευτυχισμνο,
ρτε η γυνακα που προσδκαα τρα
-κι ανξερα- καιρ, κρυφ, μονχος,
στη κορυφ του πθου μου σα βρχος
κι ρτε για πντα κι ρτε σαν η μπρα...

   Ο Διθραμβος Του Ρδου

ΟΡΦΕΑΣ
Επα, κανες μη, μ' ακλουθσει, μνος
Θα πω κι αν θα γυρσω, πλι μνος.
Μ' αν δε ξανρθω πσω, τ' νομ μου
Σας δνω κι Ορφανος Σας λω, για ναστε
Στη μοναξι, που θρτει, ανταμωμνοι,
Σαν τα παιδι που χσανε πατρα
Φτωχ κι ωσ βραδισει, σμγουν λα
Τριγρα απ' τη φωτι βουβ κι ο νους τους,
Καρφωμνος ακμα στην αχνδα Του νεκρο τους,
κοιτει και μεγαλνει βαθι του ,τι τους φηκε:
εν' αλτρι, λγες φοχτες σταριο, δυο ξλα ακμα
Για τη γωνι. Κι ο πνος, αγλι-αγλι.
Ξφνου υψνεται μπροστ τους,
Πινει τ' αλτρι σα ζευγς, το στρι
Σμπως σπορις το συντηρνει, και λει:
λη τη γη μ' αυτ να οργσω θλω
Να σπερω λο τον κσμο απ' κρη σ' κρη,
Να φει με μας φτωχολογι, ποτ της
Που δε γνρισε μνα ουδ πατρα,
Φτνει η φωτι να κψει λγο ακμα
Στο σπτι κι ο νεκρς μας να μη λψει
Ποτ απ' ανμεσ μας. Και τα πλοτη
Του κσμου, τα πλα, οι δξες, τα χρυσ του
Παλτια, λα τους φανονται παιχνδι
Μπρος στ' λετρι, το στρι και τη φλγα,
Του γιου νεκρο κληρονομι, που σως
Ψωμ δε φτνουν σμερα να δσουν
Στα ορφαν του, στου πνου τους τα μτια
Γιγαντνονται κι αριο, λες, θα θρψουν
Την πενα ενς λαο.
μοια θα νναι
Λγον καιρ κι η ορφνια σας, αν φγω.
Μα η μυστικ κληρονομι, που αφνω
Σε σας, εν' λλη κι λλη στρτα ο νους σας
Θα πρει σντομα απ' αυτ μ' ακοτε;

Α' ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
Κριε, Σ' ακομε. Εσ μας τπες πντα:
Το μτι μεγαλνει στο σκοτδι,
Κι η ακο στη σιωπ. Και Συ το ξαρεις,
Πως ρχισε στα φρνα μας να φγγει
Ο πατρικς βυθς και πως στ' αφτ μας
Επρωτομπκε ο λγος Σου. Το ξαρεις,
Κριε, Σ' ακομε κι η τραχει ψυχ μας,
Που τη φροντζεις χρνια, ως ο τοξτης
Του τξου τη νευρ, σαν τη αλεβει
Βρδι κι αυγ με λδι, για να ρχνει
Μακρ το βλος κι ως το χελιδνι
Ν' αντιλαλε απ τ' γγιγμα, δονεται
Συθμελα, τα χελη Σου ως ανοξεις.
Μα τ εναι τοτο, που μας λες, πως μνος
Θα πας κι αν θα γυρσεις πλι μνος,
Και πως μπορε να μη ξανρθεις, τ εναι;
Ποις ειν' εδ απ μας, που τη ζω του
Χωρς Εσ τη θλει; Δε θαρθομε
Μαζ Σου, Κριε, πλι, ανηφορντας
Τ' γιου βουνο τα πλγια λη τη νχτα,
Καθς ττε, που Εσ μας πρωτοπρες
Κι αλαφρς ανηφριζες προς τα ψη,
Εν εμες την καρδι μας μες στα στθη
Σα βακχεμνο τμπανο να δνει
Τη νιθαμε κρυφ τη γη με τ' στρα;
Γρα Σου πια δε θμαστε ολονα,
Καθς στις μριες μχες, που η πνο Σου,
Σηκνοντας ενντια στους τυρννους,
Με το ρυθμ τις εξετλιγε λες
Σ' γιους πυρρχιους, εν Συ μονχος,
Δχως ρματα, μνο με το βλμμα
με το χρι δειχνες που εν’ το δκιο
Και που εν' η νκη, Κριε; Και πως τσι
Να μας αφσεις συλλογισαι τρα;

ΟΡΦΕΑΣ
Ποις μλησ' τσι; Κι εναι δικ σου
Τα λγια, απ' τη καρδι, που σχω πλσει;
λα, Σιωπ, που φανερνεις λη
Τη δναμη του νου και ξεσκεπζεις
Τα πιο κρυφ μυστρια στην καρδι μας!
Δρο του Ελους, που βρσκεται σε κθε
Τραχι και πλριο αγνα, που μαρτρους
Δε λαχταρε, κατβα και σε τοτον!
Και Συ, αγριοπερστερο του θρρους
Του μυστικο, φανερωμνο μνο
Στην τλεια πρξη, χτπα το φτερ Σου
Στο μτωπο του μια στιγμ, πως τσες
Φορς του τχεις ξαφνα δροσσει!
τσι λοιπν, γιατ Σας επα μνο,
Πως ορφανο θα μενετε, η καρδι Σας
Ταρχτηκε και ξχασε ,τι χρνια
Τη νουθετ; «Του χωρισμο ποιος σκσει
Τα σκοτειν πελγη, χοντας πντα
Στο νου, αβασλευτο στρο, την Αγπη,
Δε θα να σμξει μνο αυτς με κενους
Οπχει χσει, μα, ιερ γιοφρι,
Κι λλους θα σμξει ανμεσ τους, τπους
Με τπους, λαος με λαος, οχτρος με φλους,
Με τη ζω το θνατο, τους αινες
Με τους αινες
». Και συ, μλις που επες,

Πως μες στα φρνα σου φτα ολονα
Ο πατρικς βυθς, δειλιζεις τρα
Στο χωρισμ;

Α' ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
Κριε, το ξαρω, σφλλω.
Τι το πιστ σκυλ καλ γνωρζει
Ν' αγρυπνσει του κυρου του τον τφο.
Κι λα αν τα χσω, ετοτο δεν το χνω.
Μα πς να χσω, Κριε, τη φων Σου,
Που, ως την ακοω, λω, πως ττε μνο
Το παραπτασμα του ναο τραβιται,
Στ' δυτα νμπω των αδτων; Πες μου,
λα αν τα χσω, αυτ πως να το χσω;

ΟΡΦΕΑΣ
Αληθιν συρμνη εναι μπροστ σου
Βαρει κατχνια, μτε που η φων μου
Μπορε με μιας να τη διαλσει. Ελτε
Σιμτερα, χι τη φων μου μνο
Ν' ακοστε, μα το χτπο της καρδις μου!
Ελτε ακμα πιο σιμ.
Κοιτχτε
Στα βθη Σας και πστε μου: Θυμστε,
Πως Σας εδιλεξα μαζ κι ναν-ναν;
Μριοι μ' ακλοθααν το γιατ, δε ξαραν
Κι οι διοι, ουδ το ξαρουν. Αλλ' ως, ταν
Αρχσει ξφνου ο λιος ν' αναλινει
Τα χινια στα βουν και στα ποτμια
Τους πγους, τα νερ λευτερωμνα
Κατρακυλνε καταρρχτες, μοια,
Μλις ακοστη η λρα κι η φων μου
Μες στους λαος, ωρμσαν πσωθ μου
Πλθη πολλα ως ποτμια κι ως ετοτα,
Στη θλασσα αν ορμσουν, δε μπορονε
Να ξαναστρψουν πσω να σταθονε,
μοια κι αυτ ακλουθοσαν.
Μα ταν κποιοι
Στα πλθη μσα, που κανες δε μπρει
Γιατ ερχνταν να πει. Τι μες στο ρμα
Των λλων εφαντζαν, σαν οι βρχοι,
Που τ' αντισκβουν κι ταν μνοι απ' λους,
Σιωπηλο, σκοτεινο, συλλογισμνοι,
Σα να ρωτινταν: Τ γυρεει ετοτος
Να κμει; Εν' νθρωπος θες; Δαμονας εναι;
Κι απ' λους εφαινντανε σα νταν
Στη συμπονι πρωτμαθοι, στη γνμη
Την καλ σαν κρυφ ν' αντιστεκνταν
Με τρχηλα σταλν, εν στο Νμο,
Που προβοδοσε η Λρα κι ο Χορς μου,
Μριες θερζονταν ζως. Και τοτοι,
Σα να μεθοσαν απ το αμα μνο,
Που πλημμραε παντο, πως πλημμυρζει
Την νοιξη τη γην η παπαρονα,
Στη μχη πρτοι εχνονταν, να νοισουν
Τη μυρουδι του, πλοσια που σκορπιταν
Τριγρα τους, κι αλγιαστα να προυν
Απ' τον αγνα μια πληγ σα δρο,
Να ξαλαφρνει το δικ τους.
Τχα για ποιος μιλ;

Β' ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
Κριε, για μας. Κι αν εναι
Η θελησ Σου, φησε μνα τρα
Να ξακολουθσω.

ΟΡΦΕΑΣ
Λγε, εν' η ψυχ σου
Ψυχ μου.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers