-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

                  Βιογραφικ

     Ο Γεργιος Δροσνης ταν λληνας ποιητς, πεζογρφος και δημοσιογρφος. ταν νας απ τους πρωτοπρους της Νας Αθηνακς Σχολς στη ποηση και της ηθογραφας στην πεζογραφα. Η 1η ποιητικ του συλλογ Ιστο Αρχνης σηματοδτησε την εμφνιση της Νας Αθηνακς Σχολς, εν το διγημ του Χρυσολα κρδισε το 1ο βραβεο στον 1ο διαγωνισμ διηγματος του περιοδικο Η Εστα το 1883. Σποδασε φιλολογα και μετεκπαιδετηκε στο Πανεπιστμιο Λειψας. Το 1888, επιστρφοντας στην Ελλδα, ανλαβε τη διεθυνση του φιλολογικο περιοδικο «ΕΣΤΙΑ». Αργτερα εξδωσε τα περιοδικ «ΕΘΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ», «ΜΕΛΕΤΗ» κι «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ». Η δρση του, πρα απ τη πνευματικ, επεκτθηκε και στη κοινωνικ και δημσια ζω.
     Ενα πλθος καινοτομες οφελονται στην πρωτοβουλα του. Αναλαμβνοντας διευθυντς της Δημοτικς Εκπαδευσης στο Υπουργεο Παιδεας, δημιοργησε το Γραφεο Σχολικς Υγιεινς και καθιρωσε τη γιορτ της Σημαας. Υστερα ανλαβε διευθυντς Γραμμτων & Τεχνν στο διο Υπουργεο (1913-1923) κι οργνωσε το Μουσεο Κοσμητικν Τεχνν. Εργστηκεν επσης αποδοτικ στο Σλλογο Προς Διδοσιν Ωφελμων Βιβλων. Με δικ του πρωτοβουλα ιδρθηκε η Σεβαστοπολειος Εργατικ Σχολ και στη δικ του βοθεια οφελει πολλ ο Οκος Τυφλν. Απ τους πιο απλος και προσφιλες ποιητς. Μεσολογγτικης καταγωγς, γεννθηκε στην Αθνα και πθανε στη Κηφισι, σε βαθι γηρατει.



     Γεννθηκε σε να αρχοντικ της Πλκας στην Αθνα στις 9 Δεκμβρη 1959, απ γονες Μεσολογγτες. τανε γιος του Χρστου Δροσνη, που εργαζταν ως αντατος υπλληλος στο Υπουργεο Οικονομικν και της Αμαλας Πετροκκκινου, της οποας η οικογνεια εχε κατεβε στην Αθνα με τον Καποδστρια. Η οικογνει του, εκτς απ επορη τανε και γνωστ για τη συνεισφορ της στον εθνικοαπελευθερωτικ αγνα του 1821. Παππος του ταν ο Γιργης Καραγιργης, που σκοτθηκε στην ξοδο του Μεσολογγου το 1826 εν ο προπππος του ταν ο Καπετν-Αναστσης Δροσνης, γνωστς κι ως ο Πρωτοκλφτης των Αγρφων.
     Σποδασε νομικ στο Πανεπιστμιο Αθηνν και μεταγρφηκε στη φιλοσοφικ σχολ μετ απ σσταση του Νικλαου Πολτη. Το 1885 συνχισε τις σπουδς του στην Ιστορα της τχνης στο εξωτερικ, στα Πανεπιστμια της Λειψας, της Δρσδης και του Βερολνου, στη Γερμανα, χωρς μως να πρει κποιο πτυχο. Επσης ανκε στον κκλο των προοδευτικν ποιητν (μαζ με τους Νκο Καμπ και Κωστ Παλαμ) που επιδωκαν να ανανεσουν τον ποιητικ τους λγο και να καθιερσουνε τη δημοτικ ως επσημη γλσσα της λογοτεχνας
     Μετ την επιστροφ του στην Ελλδα ανλαβε τη διεθυνση του περιοδικο Η Εστα, που μεττρεψε σε καθημεριν εφημερδα το 1894. Παρλληλα με τη λογοτεχνικ προσφορ του, συνεισφερε σημαντικ σε πολλος τομες της πνευματικς και κοινωνικς ζως της χρας: ταν γραμματας του Συλλγου προς διδοση ωφελμων βιβλων που εχε ιδρσει ο Δημτριος Βικλας απ το 1899. Ιδρυτς του Ημερολογου της Μεγλης Ελλδας το 1922, διευθυντς του Τμματος Γραμμτων και Καλν Τεχνν του Υπουργεου Παιδεας (1914-1920) και 1922-1923 και τακτικ μλος της Ακαδημας Αθηνν απ την δρυσ της το 1926.



     Το 1918 αγρασε μαζ με τον αδελφ του το σπτι του θεου τους Διομδη Κυριακο στη Κηφισι κι απ το 1939 μενε μνιμα στο οκημα αυτ που εχε μετονομασθε σε παυλη Αμαρυλλδα. ζησε εκε τα δσκολα χρνια του πολμου και της κατοχς μχρι το τλος της ζως του στις 3 Γενρη 1951. Το σπτι αυτ χει αναπαλαιωθε, εναι σμερα ιδιοκτησα του Δμου Κηφισις και στεγζει τη Δημοτικ Βιβλιοθκη Κηφισις απ το 1991 και το Μουσεο Δροσνη απ το 1997. Στο μουσεο αυτ υπρχει μσα ολκληρο το ργο του που περιλαμβνει: Τις πρτες εκδσεις των βιβλων του, Περιοδικ και λεξικ, προσωπικ αντικεμενα του ποιητ και πλοσιο λαογραφικ υλικ. Στον 1ο ροφο βρσκεται δανειστικ βιβλιοθκη και το τμμα των ηλεκτρονικν υπολογιστν με ελεθερη πρσβαση στο ντερνετ. Η αριστερ αθουσα του 2ου ορφου περιλαμβνει: Συλλογς βιβλων παλι αναγνωστικ, οικογενειακς φωτογραφες και τις πρτες εκδσεις του Ιστορικο λεξικο της Νας Ελληνικς της Ακαδημας των Αθηνν, το Εθνικ Αριστεο Γραμμτων και Τεχνν που απονεμθηκε στον Δροσνη, την ιδιγραφη διαθκη του και διφορα λλα προσωπικ αντικεμεν του. Η δεξι αθουσα του 2ου ορφου περιλαμβνει: Ολκληρο το λογοτεχνικ ργο του καθς φυλσσονται μεταφρασμνα παραμθια, παρτιτορες με μελοποιημνα ποιματα, παλιο τμοι των εικονογραφημνων περιοδικν Εστα, της Διπλασης Των Παδων, Σχολικ Βοηθματα, τη λαογραφικ βιβλιοθκη, Το Ημερολγιο Της Μεγλης Ελλδας, Χειργραφα, Επιστολς, Σχετικ ρθρα απ ελληνικς και ξνες εφημερδες, Προσωπικ του εδη και το Παρσημο της Λεγενας της Τιμς που του απονεμθηκε για την πνευματικ του προσφορ. Ο 3ος ροφος εναι ειδικ διαμορφωμνος για τις επισκψεις μαθητν. Περιλαμβνει αφιερματα του διου του λογοτχνη και των ηρων των ποιημτων του πως της Αμαρρυλδος, της Αμυγδαλις και του Μπρμπα-Δμου, να παλι γραμμφωνο με δσκους, λαογραφικ υλικ κι αφσες απ πνακες γνωστν ζωγρφων που τυπωθκανε στη Λειψα για λογαριασμ του περιοδικο της Εστας. Στο μουσεο οργαννονται εκπαιδευτικς ξεναγσεις σε ομδες επισκεπτν και σε μαθητς σχολεων.



     Κατ τον Ελληνοταλικ πλεμο του 1940 ο Δροσνης μαζ με λλους λληνες λογους προσυπγραψε την κκληση των Ελλνων Διανοουμνων προς τους διανοομενους ολκληρου του κσμου με την οποα αφ' ενς μεν καυτηριαζταν η κακβουλη ιταλικ επθεση, αφετρου δε, διγειρε την παγκσμια κοιν γνμη σε επανσταση συνειδσεων για κοιν νο πνευματικ Μαραθνα. Τιμθηκε με το Αριστεο Γραμμτων και Τεχνν της Ακαδημας Αθηνν, εν το 1947 προτθηκε απ το Ελληνικ Κρτος για το βραβεο Νμπελ, σε αναγνριση της αξας του ργου του, το οποο τελικ απονεμθηκε στο Γλλο λογοτχνη Αντρ Ζιντ (André Gide).
     Ο Δροσνης ασχολθηκε εξ σου με τη πεζογραφα και την ποηση, αλλ σημαντικτερο θεωρεται το ποιητικ του ργο. ρχισε να δημοσιεει τα 1α ποιματ του το 1878 στο Ραμπαγ  και στο Μη Χνεσαι, με το ψευδνυμο Αρχνη. να χρνο αργτερα κυκλοφρησε η 1η του ποιητικ συλλογ υπ τον ττλο Ιστο Αρχνης, η σταδιοδρομα του, μως, ως νου ποιητ ρχισε το 1884 με τη συλλογ Ειδλλια. Οι ποιητικς συλλογς του Δροσνη διαδχονται πολ πυκν η μα την λλη. Οι περισστερο χαρακτηριστικς εναι οι δο της ριμης ηλικας του: Φωτερ Σκοτδια (1915) και Κλειστ Βλφαρα (1918)· ο ποιητς εναι πια στα 55-60 χρνια του και σε μια εποχ που ο Παλαμς χει κιλας συντελσει την ποιητικ του πορεα. Αλλ ο Δροσνης δεν επηρεζεται απ την πορεα του συνοδοιπρου, ουσιαστικ δεν επιτελε καμμι πορεα και μνει στον διο περιορισμνο ποιητικ χρο. Ανκε στον κκλο των προοδευτικν ποιητν (μαζ με τους Καμπ και Παλαμ με τον οποο τανε φλοι), που επεδωκαν να ανανεσουν τον ποιητικ λγο, να τον απαλλξουν απ τον στμφο και την απαισιοδοξα της Α' Αθηνακς Σχολς και να καθιερσουνε τη δημοτικ ως επσημη γλσσα της λογοτεχνας. Η χρονολογα κδοσης της 1ης του ποιητικς συλλογς, το 1880, εναι το ορσημο της εμφνισης της Νας Αθηνακς Σχολς. Συνχισε να υπηρετε τη ποηση ως το τλος της ζως του, χωρς μως η ποιητικ του τχνη να παρουσισει κποια εξλιξη.



     Τα πεζογραφικ ργα του εντσσονται στο χρο της ηθογραφας: απεικονζουν σκηνς απ την αγροτικ ζω, θη, θιμα και παραδσεις του λαο της υπαθρου. Ο συγγραφας εξ λλου ενδιαφερταν ιδιατερα για τη Λαογραφα (ταν ιδρυτικ μλος της Ελληνικς Λαογραφικς Εταιρεας) κι εχε ασχοληθε με τη συλλογ τραγουδιν, εθμων και παραδσεων. Το κριο γνρισμ των μυθιστορημτων και των διηγημτων του εναι ο ειδυλλιακς χαρακτρας. Παρ' λο που στη ποηση ταν νας απ τους πρωτοπρους του δημοτικισμο, οι γλωσσικς του επιλογς στη πεζογραφα ταν συντηρητικτερες, κτι που αποτελε μια απ τις βασικς αδυναμες του πεζογραφικο του ργου.
     Πθανε σε ηλικα 92 χρονν στις 3 Γενρη 1951, σεβαστς πρεσβτης, στη βλα του στη Κηφισι. Εχοντας οικονομικν νεση, εχε πολλ εξοχικ σπτια, στον Ωρωπ, στις Γοβες Ευβοας, στα Χορευτ Πηλου κ.α. Μποροσε τσι, τις ρες της ανπαυσης, να βρσκεται στην εξοχ, κοντ στη φση και να επικοινωνε συνεχς -νθρωπος απλς καθς ταν- με τους ψαρδες και τους χωρικος. Αυτ τονε βοθησε αρκετ στε μολοντι κτοικος πρωτεουσας, ν' αποδδει με πειστικτητα την αγροτικ ζω και τον κσμο των θρλων, των παραδσεων και των ηθν κι εθμων της υπαθριας Ελλδας.
     Υπρξε ο κατ' εξοχν φυσιολτρης ποιητς και μαζ με τον Παλαμ, τον Ν. Καμπ και τον Πολμη, στθηκαν οι πρτοι ιδρυτς της Νας Αθηνακς Σχολς, που πολμησε τον ξεπερασμνο ρομαντισμ του Παρσχου και Βασιλειδου. Παρλληλα με τη ποηση, υπηρτησε και τη πεζογραφα, με θματα που 'ναι κι αυτ αντλημνα απ τη φση, την εξοχ, τη παρδοση και την εθνικ ιστορα. Τσο στη ποηση σο και στα πεζ του, εναι πντοτε απλς, φωτεινς, εκολος κι αισιδοξος. Κατακτ αμσως τον αναγνστη, γι' αυτ κι αγαπθηκε πολ, ιδως απ μαθητς.


                      Μουσεο Δροσνη στη Κηφισσι


====================


         Φωτερ Σκοτδια
...
Δε θλω του κισσο το πλνο ψλωμα
σε ξν' αναστηλματα δεμνο.
Ας εμ' να καλμι, να χαμδεντρο
μα σο ανεβανω, μνος ν' ανεβανω.

Δε θλω του γυαλιο το λαμπροφγγισμα,
που δεχνετ' στρο με του 'λιο τη χρη.
Θλω να δνω φως απ τη φλγα μου
κι ας εμαι κι να ταπειν χορτρι.
...                                                             (απσπασμα)
            Χμα Ελληνικ
 
Τρα που θα φγω και θα πω στα ξνα
και θα ζομε μνες, χρνους χωρισμνοι,
φησε να πρω κτι κι απ σνα,
γαλαν πατρδα πολυαγαπημνη,
φησε μαζ μου φυλαχτ να πρω
για την κθε λπη κθε τι κακ,
φυλαχτ απ αρρστια, φυλαχτ απ Χρο,
μνο λγο χμα, χμα ελληνικ.

Χμα δροσισμνο με νυχτις αγρι,
χμα βαφτισμνο με βροχ του Μη,
χμα μυρισμνο απ' το καλοκαρι,
χμα ευλογημνο, χμα που γεννει
μνο με της Πολιας την ουρνια χρη,
μνο με του λιου τα θερμ φιλι,
το μοσχτο κλμα το ξανθ σιτρι,
τη χλωρ τη δφνη, τη πικρν ελι.

Χμα τιμημνο, που 'χουν ανασκψει
για να θεμελισουν να Παρθεννα,
χμα δοξασμνο, που 'χουν ροδοβψει
αματα στο Σολι και στο Μαραθνα,
χμα που 'χει θψει λεψαν' αγιασμνα
απ' το Μεσολγγι κι απ τα Ψαρ
χμα που θα φρνει στον μικρν εμνα
θρρος, περηφνια, δξα και χαρ.

Θε να σε κρεμσω φυλαχτ στα στθια,
κι ταν η καρδι μου φυλαχτ σε βλει
απ σε θα παρνει δναμη βοθεια,
μη τη ξεπλανψουν λλα, ξνα κλλη.
Η δικ σου χρη θα με δυναμνει,
κι που κι αν γυρσω, κι που κι αν σταθ
συ θε να μου δνεις μια λαχτρα μνη,
πτε στην Ελλδα πσω θε να 'ρθω.

Κι αν το ριζικ μου -ρημο και μαρο-
μου 'γραψε να φγω και να μη γυρσω,
το στερν συχριο εις εσνα θα 'βρω,
το στερν φιλ μου θε να σου χαρσω.
τσι κι αν σε ξνα χματα πεθνω,
και το ξνο μνμα θα 'ναι πιο γλυκ
σα θαφτες μαζ μου στη καρδι μου πνω,
χμα αγαπημνο, χμα ελληνικ.

      Μαντινδα

Απνετη μη τη θαρρες,
καρδι που 'χει γερσει.
Σωρ τη στχτη που δεις,
φωτι χει περσει.

To Τραγοδι Του Θαντου

Οὐρανᾳ Χατζηδημητρου

Τ' ἄνθη καὶ τὰ τραγοδια, χαρομενα στολδια,
Ποῦ ζευγαρνει ὁ κσμος 'ςτὴν καθεμιὰ χαρὰ του,
Βαφτζονται 'ςτὸ δκρυ καὶ γνονται τὰ ἴδια
Στολδια τοὺ θαντου.

Ἐγὼ πὤχω γιὰ πντα τῆς λρας μου σκοπὸ
Τὴ νιτη μὲ τὴ χρι μαὶ ἀδελφωμνη
Καὶ πῶς 'μπορῶ τραγοῦδι θλιμμνο νὰ μὴν 'πῶ
'Σ τὴν κρη ποῦ πεθανει;

Κοντὰ 'ς τὰ τσα τἂνθη, ποῦ σὲ νεκροστολζουν
Καὶ ξεψυχοῦν μαζ σου 'ς τοῦ τφου σου τὸ χῶμα
Τὰ χελη μου στολδι δικ τους σοῦ χαρζουν
Κ' ἕνα τραγοῦδι ἀκμα.

Ἀλλομονο! ἂν 'μποροῦσε ὅποιον κανεὶς πονεῖ
Μὲ 'λγα μοιρολγια νὰ τὸν νεκραναστανῃ,
Ἀμτρητοι θὰ ἦταν 'ς τὸν κσμο οἱ ζωντανοὶ
Καὶ 'λγοι οἱ πεθαμνοι.

Ἂν δὲν 'μπορῶ μὲ λγια γλυκὰ καὶ μαγεμμνα
Ζωὴ να ξαναδσω 'ς τὸ πεθαμνο σῶμα,
Ἀκτῖνες νὰ χαρσω 'ς τὰ μτια τὰ σβυσμνα,
Κι' ἀνασασμὸ 'ς τὸ στμα,

Ἡ λπη μου ἂς πρῃ τῆς μννας τὴ φωνὴ
Καὶ 'σὰν παιδὶ, ποῦ τὢχουν μὲ χδια ἀποκοιμσῃ,
Τὸ θλιβερὸ τραγοῦδι ναννριμ' ἂς γενῇ
Γιὰ ν σε νανναρσῃ!

            Το Σπτι Σου

Τποτε δεν λλαξε απ' το σπτι σου
κι απ' το δρμο κι απ' τη γειτονι.
Μνον η παλι βρυσολα στρεψε
στην αντικριν σου τη γωνι.

Τποτε δεν λλαξε απ' το σπτι σου.
Βιαστικς διαβτης το θωρ
και, ξεχνντας πσα χρνια πρασαν,
σα και ττε πλι λαχταρ...

Λαχταρ ν' ανοξεις το παρθυρο
και στο διβα μου ξαφνα να βγεις,
γελαστ παιδολα καστανξανθη,
χραμα απριλιτικης αυγς.

Σφαλιστ απομνει το παρθυρο
κι αν τ' ανοξεις, μι' λλη θα φανε.
Μνο στο παρθυρο της θμησης
βγανεις δια και παντοτιν.

Διαβατρικο Τρυγνι

Στ’ αυγουστιτικα περσματα
Διαβατρικο τρυγνι
Κυνηγο ματι σημδεψε
Και το πληγνει.

Η πληγ αλαφρ, γιατρετηκε.
Κι απ’ τα δση κι απ’ τη χλη
Σε κλουβ στεν το σφλισαν,
Σ’ να κατι.

Καπηλειο στολδι εγνηκε,
Στη ζω τη σκλαβωμνη,
Το χειμνα λο ονειρεεται
Κι λο προσμνει.

Κι νθισαν τα δντρα κι λιωσαν
Στις βουνοκορφς τα χινια.
Τον Απρλη πλι πρασαν
Τ’ λλα τρυγνια…

Απ πο του ρθε το μνυμα;
Σε ενς καπηλιο τα βθη;
Τα απριλιτικα περσματα
Πς τα χει μθει;

Και με μιας ξυπν απ’ το νειρο
Και τινζει τα φτερ του
Και ξεψχησε ματνοντας
Τα σδερ του.

       Ἡ Μυγδαλι*

Ἐτναξε τὴν ἀνθισμνη μυγδαλιὰ
μὲ τὰ χερκια της
κι ἐγμισε ἀπὸ ἄνθη ἡ πλτη, ἡ ἀγκαλιὰ
καὶ τὰ μαλλκια της.

Ἄχ! χιονισμνη σὰν τὴν εἶδα τὴν τρελλὴ
γλυκὰ τὴ φλησα,
τῆς τναξα τὰ ἄνθη ἀπ᾿ τὴν κεφαλὴ
κι ἔτσι τῆς μλησα:

-Τρελλὴ νὰ φρεις στὰ μαλλι σου τὴ χιονιὰ
τὶ τσο βιζεσαι;
Μνη της θὲ νὰ ῾ρθεῖ ἡ βαρυχειμωνι,
δὲν τὸ στοχζεσαι;

Τοῦ κκου ττε θὰ θυμᾶσαι τὰ παλιὰ
τὰ παιχνιδκια σου,
κοντὴ γριολα μὲ τὰ κτασπρα μαλλιὰ
καὶ τὰ γυαλκια σου.

 *  Η γυνακα που τον ενπνευσε ταν η ξαδλφη του, Δροσνα Δροσνη κι η ιστορα χει ως εξς: η Δροσνα τανε 16 χρνων και φοιτοσε στο Αρσκειο, ταν ο ξδελφς της επισκφτηκε την οικογνει της στα Πατσια. Ο Δροσνης εχε μλις γυρσει απ' τη Γερμανα, που σποδαζε Ιστορα της Τχνης. Νος, μορφος, καλλιεργημνος, ταν ο τλειος δανδς της εποχς. Η Δροσνα μορφη, γλυκει και πολ φρσκια....
     να πρω, ο Δροσνης νοιξε το παρθυρο να μπει φως κι εδε τη νεαρ ξαδρφη του στον κπο, να κθεται κτω απ να ανθισμνο δντρο. Σμφωνα με το ποημα, το δντρο ταν μια μυγδαλι. λλοι λνε τι, στη πραγματικτητα, ταν μια νεραντζι. Η κοπλα κονησε το ανθισμνο δντρο και τα νθη τη λοσανε. Η σκην τον ενθουσασε κι ο νεαρς ποιητς γραψε το θρυλικ ποημα. Την εποχ εκενη, ο Δροσνης δημοσευε τα ποιματ του, με το ψευδνυμο “Αρχνη”. Η “Ανθισμνη Αμυγδαλι” δημοσιετηκε 1η φορ το 1882, στο σατιρικ περιοδικ “Ραμπαγς”.



     Η “Ανθισμνη Αμυγδαλι” μελοποιθηκε απ τον Γεργιο Κωστ, να ρπτη απ’ το ργος, κατ τη διρκεια της επιστρτευσης του 1885. Η Βουλγαρα εχε μλις καταλβει την περιοχ της Ανατολικς Ρωμυλας και στα Βαλκνια εχαν ξεσπσει αναταραχς. Ττε, αποφασστηκε γενικ επιστρτευση η οποα διρκεσε οχτ μνες. Οι ελληνικς δυνμεις προχρησαν μχρι τα ελληνοτουρκικ σνορα στην πειρο και τη Θεσσαλα για να εναι σε ετοιμτητα. Ττε γρφτηκε η μελωδα. Αποτλεσμα της επιστρτευσης, ταν τι το μελοποιημνο ποημα του Γεργιου Δροσνη, διαδθηκε σε λο το στρτευμα. Κθε στρατιτης σιγοτραγουδοσε, για τα νθη που λουσαν τα μαλλι και την πλτη μας κοπλας, καθς δευε προς να πιθαν πλεμο. Απ τους στρατιτες, φτασε και στον υπλοιπο κσμο. γινε και καντδα, που ακουγταν κτω απ τα παρθυρα των ωραων δεσποινδων της εποχς. Σε λη την Ελλδα δεν υπρχε νθρωπος, που να μη το ψιθρισε σε μια ρομαντικ στιγμ να μη το τραγοδησε σε μα παρα....



     Αργτερα, η Δροσνα παντρετηκε τον δικηγρο Μελτιο Μελετπουλο, με τον οποον απκτησαν ξι παιδι. Πθανε τη δεκατα του ’60, στα 101 της. Τελικ γινε πργματι “γρη με κτασπρα μαλλι”....

 

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers