-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Gibran Khalil Gibran: ...


                   Αυτοπροσωπογραφα (,τι λλο δετε δικ του εναι)
 
                                       Βιογραφικ

   Ο Γκιμπρν Χαλλ Γκιμπρν ( جبران خليل جبران‎ ​), Χαλλ Γκιμπρν, "ο νθρωπος απ τον Λβανο", πως εναι γνωστς στο παγκσμιο κοιν, υπρξε συγγραφας, ποιητς, φιλσοφος, ζωγρφος και σκιτσογρφος. Γεννθηκε φτωχς, μετανστευσε και μεγαλοργησε, αφνοντας μεγλη παρακαταθκη σημαντικν ργων πσω του, ταν φυγε νετατος απ τη ζω. ταν ο νθρωπος-καλλιτχνης που γεφρωσε με τη πννα του την αραβικ κληρονομι με το δυτικ ελληνοχριστιανικ ανθρωπισμ, θυμζοντας στον νθρωπο των πολμων, της επιστμης και της ταχτητας τη ξεχασμνη σοφα που υπρχει μσα του.


                                  Η φαμελι του, -ο διος εναι κρη αριστερ.

    Γεννθηκε στις 6 Γενρη 1883, στο Μπσχαρρ (Βsharri), της ορεινς περιοχς του Βρειου Λιβνου, στη μαρωνιτικ οικογνεια των Γκιμπρν, αρχικ ευκατστατη. Η μητρα του τανε πολ καλλιεργημνη με ιδιατερη κλση στη μουσικ. Ο Λβανος, οθωμανικ επαρχα κενη την εποχ και τμμα της μεζονος Συρας (Συρα, Λβανος και Παλαιστνη) ταν υποταγμνος στην οθωμανικ κυριαρχα, που 'χεν αποδσει στο Λβανο σχετικ διοικητικ αυτονομα. Ο μακρς αγνας των ανθρπων του Λiβνου για ανεξαρτησα επηρασε ιδιατερα τον νεαρ Γκιμπρν, που 'γινε αργτερα ενεργ μλος του κινματος για ανεξαρτησα. Η χρα κυριαρχετο ιδιατερα απ αναταραχς, εξαιτας διφορων εξωτερικν παρεμβσεων που πυροδοτσανε θρησκευτικ μσος ανμεσα στους χριστιανικος -ιδιατερα τους Μαρωντες- και τους μουσουλμανικος πληθυσμος, δισταση ενεργ ακμη και σμερα.



     Ο νεαρς Γκιμπρν παρουσασε απ μικρς ιδιατερην επδοση στη ζωγραφικ, τη πλαστικ και το γρψιμο. Αποδεχθηκε μοναχικ παιδ, που απολμβανε ιδιατερα το φυσικ περιβλλον του ορεινο Μπσχαρρ, ειδικ τα βρχια, γεγονς που αποτυπθηκε ως συμβολιστικ επδραση στα κεμενα και τα σκτσα του. Η επιπολαιτητα του πατρα οδγησε την οικογνεια σε φτχεια κι τσι δεν λαβε επσημην εκπαδευση. Η μθησ του περιορστηκε στις συχνς του επισκψεις στον ιερα ενς χωριο, που τονε δδαξε τα ουσιδη της θρησκεας και της Ββλου, μαζ με τη Συριακ και την Αραβικ γλσσα. Αναγνωρζοντας την ερευνητικ φση του νεαρο, ο ιερας ρχισε επσης να του διδσκει τα προκαταρκτικ του αλφβητου και της γλσσας, ανογοντς του ουσιαστικ τον κσμο της ιστορας, της επιστμης και της λογοτεχνας. Οι 1ες καλλιτεχνικς εργασες του τανε θεατρικ ργα και πεζοτργουδα, γραμμνα στ' αραβικ. Απ τα 20 μως χρνια του, ρχισε να γρφει αποκλειστικ στ' αγγλικ.


     Με τον πατρα φυλακισμνο απ' τις οθωμανικς αρχς για χρη και τη περιουσα του κατασχεμνη κι η οικογνεια Γκιμπρν στεγη, μεινε για λγο σε γνωστος και συγγενες, ως του η μητρα του Καμλα Ραχμχ (Kamila Rahmeh), γυνακα με ισχυρ θληση, αποφσισε να μεταναστεσει, αναζητντας μια καλλτερη τχη. Αν κι ο πατρας αποφυλακστηκε το 1894, το τμμα Αλλοδαπν τον κρινε ανεπιθμητο λγω πρτερου βου. τσι, η υπλοιπη οικογνεια αναχρησε στις 25 Ιουνου 1895 για τις Η.Π.Α. Οι Γκιμπρν εγκαταστθηκαν στο Σουθ Εντ της Βοστνης, που η Καμλα, για να θρψει την οικογνει της, εργαζταν ως γυρολγος στους φτωχικος δρμους του Σουθ Εντ. Τα φιλανθρωπικ ιδρματα των περιοχν που υπρχανε φτωχο μετανστες, δσανε δυναττητα σε παιδι μεταναστν να ενταχθον σε δημσια σχολεα και να τα κρατσουν απ τους δρμους. Ο Γκιμπρν ταν το μνο μλος της οικογνειας, που ακολοθησε το δρμο της εκπαδευσης. Οι αδελφς του δεν επιτρεπταν να πνε σχολεο, αποθαρρυμνες αφενς απ τη παρδοση της Μ. Ανατολς, αλλ και τις οικονομικς δυσκολες της οικογνειας. Αργτερα μλιστα γινε υπρμαχος της υπθεσης για χειραφτηση και μρφωση των γυναικν, περιβαλλμενος πντα απ ανεξρτητες, μορφωμνες γυνακες με ισχυρ θληση.



     Η περιργει του τον οδγησε στην εξερενηση της πολιτισμικς ψης της Βοστνης, του θετρου, της περας και των γκαλερ. Υποτσσοντας τις πολιτισμικς σκηνς που αντλοσε γρω του σε σκτσα, προσελκυσε τη προσοχ των δασκλων του, που διαβλποντας το ταλντο του, τονε φρανε σ' επαφ με τον Φρεντ Χλαντ Ντι (Fred Holland Day), καλλιτχνη κι υποστηρικτ νων καλλιτεχνν. Τοτη η επαφ οδγησε βμα-βμα τον Γκιμπρν στο δρμο της καλλιτεχνικς φμης. Ο νεαρς καλλιτχνης πρασε στους κκλους της Βοστνης κι οι καλλιτχνικς του δυναττητες του εξασφαλσανε στρεη φμη σε σχετικ νεαρ ηλικα. Ωστσο, η οικογνει του αποφσισε τι τοτη η πρωρη εξλιξη θα του δημιουργοσε μελλοντικ προβλματα και με τη προτροπ της γρισε πσω στο Λβανο να τελεισει την εκπαδευσ του και να μθει Αραβικ.
     Το 1898 επιστρφει στη Βηρυτ μιλντας λγα Αγγλικ και πολ λιγτερα Αραβικ. Μιλοσε νετα, αλλ δεν μποροσε να τα διαβσει και πολ περισστερο να τα γρψει. Για να τα βελτισει γρφτηκε στο σχολεο Μαντραζτ-αλ-Χικμ, να μαρωνιτικ σχολεο που προσφερε παρωχημνο κκλο σπουδν, που ο Γκιμπρν αναπροσρμοσε, ζητντας απ το εκπαιδευτικ δρυμα να νο πργραμμα κολλεγιακς κατεθυνσης. Τελεωσε τοτο το κολεγιακ πργραμμα το 1902, μαθανοντας πολ καλ Αραβικ και Γαλλικ, με κατεθυνση στη λογοτεχνα κι ειδικτερα στη ποηση. Οι εντσεις στις σχσεις του με τον πατρα, η στερημνη ζω που ζησε 'κε και τα σχημα να της οικογνειας πσω στις Η.Π.Α. τον αναγκσανε να ξαναφγει απ το Λβανο Μρτη του 1902.



     Γεμτη θαντους τοτη η χρονι, του στρησε την αδελφ του, τη μητρα του, καθς και τον αδελφ του. Στο μεταξ η Ζοζεφν Πμποντι (Josephine Peabody), η 1η γυνακα που ερωτεθηκε βαθι, απρριψε τη πρταση γμου που της κανε. Ωστσο, η φροντδα της κι η προσοχ της ταν η μεγλη μπνευση πσω απ τον Προφτη, που ο ττλος του βασστηκε σ' να 11στιχο ποημα της Ζοζεφν, που 'γραψε το Δεκμβρη του 1902, για τη ζω του Γκιμπρν στο Μπσχαρρ, πως εκενη οραματστηκε. Αργτερα, της αφιρωσε την κδοση του ργου του. Το αριστουργηματικ βιβλο αυτ  εκδθηκε 1η φορ το 1923, χει μεταφραστε σε πνω απ 40 διαφορετικς γλσσες κι αποτελε επξια το πιο αγαπημνο και πολυδιαβασμνο βιβλο του. Ο συγγραφας στο βιβλο αυτ θτει με απλ ποιητικ λγο ζητματα που αφορον λες τις πτυχς της ανθρπινης ζως, εμβαθνοντας σ' αυτς, υπ να διαφορετικ φιλοσοφικ πρσμα. χοντας εμφανες επιρρος απ' το χριστιανισμ, τον σουφισμ, τον ινδουισμ και διφορες λλες θρησκεες, επικεντρνεται στη σημασα της πνευματικς διστασης της αγπης και πως αυτ εκδηλνεται κι εννει τους ανθρπους. Η ανθρπινη επικοινωνα και συνπαρξη γνονται το κριο θμα του ποιητικο του στοχασμο. Επκαιρο κι ιδιατερα αναγκαο το μνυμ'α του, υπσχεται να θυμσει στον νθρωπο τη σοφα που υπρχει μσα του κι οδηγε στο κοιν καλ. Ο Κλωντ Μπρντον, που τονε γνρισε προσωπικ, τονε περιγρφει τσι: "Μελαχρινς, κορμ μικροκαμωμνο αλλ σταθερ και δυνατ, πρσωπο γεμτο ευαισθησα, αυστηρς, αλλ χωρς τποτα το ασκητικ, σεμνς, μετριφρων, χωρς φιλοδοξα".



    Στον Προφτη επσης αλλ και σ' λλα βιβλα του, που χουν εικονογραφηθε απ τον διο με μυστικιστικ σχδια, εκφρζονται οι βαθτερες ορμς της ανθρπινης ψυχς και του πνεματος, εν η ανθρπινη επικοινωνα και συνπαρξη γνεται το κριο αντικεμενο του ποιητικο στοχασμο. Ο διος πστευε πως ο Προφτης ταν το σημαντικτερο ργο του. Εχε πει χαρακτηριστικ: "Πιστεω πως, απ ττε που συνλαβα τον Προφτη στο Λβανο, δεν μπορ να υπρξω χωρς αυτν. Φανεται πως γινε να τμμα του εαυτο μου... Φλαξα το χειργραφο 4 χρνια προτο το παραδσω στον εκδτη μου, επειδ θελα να 'μαι ββαιος, απλυτα ββαιος, πως κθε του λξη εναι ,τι καλλτερο χω να προσφρω". Το ατημα της καθολικς αγπης που διαπνει τον Προφτη του Γκιμπρν το προσδδει μιαν οραματικ, σο κι απτ δισταση. Εναι να ργο του οποου το μνυμα παραμνει και σμερα επκαιρο σο κι αναγκαο.



     Ο Προφτης εναι να ρομαντικ επαναστατικ βιβλο που αφορ τον καθνα και τη καθεμι απ μας σε κθε του σελδα. Πρκειται για να κεμενο που αντανακλ κθε πτυχ της ζως μας, αντιμετωπζοντς τη σαν κτι ιερ αλλ ταυτχρονα τσο απλ. Σε μια εποχ που κατακλζεται απ βιβλα αυτοβοθειας με εκολες κι επεπτες λσεις για τα προβλματα του σγχρονου ανθρπου, μας αποκαλπτει το βθος των απλν πραγμτων της ζως λων μας. Μας συνδει εκ νου με τις αξες που 'χουμε χσει χουμε λησμονσει, φωτζοντας να δρμο προβληματισμο με στχο το κοιν καλ και χι μνο το ατομικ καλ. Η 1η εκδοχ του ργου γρφτηκε στην αραβικ γλσσα ταν ο συγγραφας τανε 15 ετν. Στη συνχεια το ξανγραψε και το συμπλρωσε 2 φορς. Μετ τη 3η γραφ του κειμνου στην αραβικ, το ξαναδολεψε και το γραψε στην αγγλικ γλσσα. Το κεμενο αυτ το δολεψε ακμη 4 πριν το εγκρνει για δημοσευση.

     Ο Προφτης δεν εναι δογματικ βιβλο. Απευθνεται σε λους ανεξρτητα απ τη θρησκεα τους, την κοινωνικ τους τξη τα πλοτη τους. Εναι η ιστορα ενς σοφο ανθρπου, του Μουσταφ, που μνει μακρι απ την πατρδα του 12 χρνια σε να νησ. ταν ρχεται η ρα να φγει, μαζεονται λοι οι κτοικοι του νησιο με λπη να τον αποχαιρετσουν. Μια ιρεια, η Αλμτρα, που ταν κοντ του απ την ημρα του ερχομο του, του λει: "Δσκαλε, μοιρσου μαζ μας μερικς απ τις αλθειες σου και φανρωσε εμς σε μας τους διους και ,τι χεις νισει, ,τι βρσκεται ανμεσα στη γννηση και στον θνατο". Κι εκενος ανταποκρνεται στο ατημα τους. Μσα απ 26 ποιητικ πεζογραφματα απαντ σε ερωτσεις που κρβουνε τους πθους και τους φβους των ανθρπων του νησιο. Απαντ σε ερωτσεις που αγγζουν τις πιο καριες στιγμς της ανθρπινης ζως, πως ο γμος, τα παιδι, η εργασα, ο πνος, η χαρ, η φιλα, ο Θνατος και λλα γεγοντα και συναισθματα που αντανακλον κθε πτυχ της ζως μας. Στις απαντσεις βρσκουμε τη δικ του ποψη για τη φιλοσοφα, πντοτε επκαιρη, ακμα και σμερα. Η επδραση των γεγοντων της ζως του και των αγνων ου εναι φανερ. Οι επιμρους απαντσεις μπορε να φανονται απλοκς συναισθηματικς και αντικρουμενες, αντιμετωπζουν μως τις υποσυνεδητες συνειδητς ανασφλειες και ανησυχες του ανθρπου και προβλουν τη φιλοσοφα του Γκιμπρν ως προς τη σημασα και την αξα της ανθρπινης παρξης.
     Εκατομμρια νθρωποι σ' λο τον κσμο ανταποκρθηκαν στο μνυμ του που περιχεται στο αριστοργημ του, γιατ βρκανε σ' αυτ την κφραση των πιο βαθιν πθων της ψυχς και της καρδις του ανθρπου. Αν και το μεγαλτερο μρος του ργου εναι γραμμνο σε πρζα, στην ουσα του εναι ποηση. Γιατ ζοσε με τη ψυχ του στην ουσα της ομορφις που σβνουν οι διακρσεις ανμεσα στον πεζ λγο και τη ποηση κι που η δια η σκψη γνεται να εδος μουσικς. ξερε να γρφει αινιες αλθειες με τρπο που κνει τον αναγνστη να νιθει τι περιδιαβζει σ' να συχο δσος λοζεται σ' να δροσερ ποταμκι· ηρεμε τη ψυχ. Αλλ ξερε να γρφει και με τον πυρσ και να καει σαν τη φωτι.


                               Ο Προφτης -σκτσο του για το βιβλο

     Γραμμνο ταυτχρονα με τον Προφτη, ο Πρδρομος εκδθηκε το 1920, περιλαμβνοντας 25 μικρ ποιματα και παραβολς. πως και με κθε λλο ργο του κι αυτ αποτελε μια ειλικριν κι εγκρδια αναφορ στα μεγλα ζητματα της ζως πως εναι η αγπη, ο θνατος, η ιερτητα του ανθρπου κι ο Θες. Βαθτατα επηρεασμνος απ τον Μπλικ, τον Ντσε και την Αγα Γραφ, χρησιμοποησε το λγο και δη τον ποιητικ, ως βασικ τρπο για την ανδειξη πανανθρπινων ζητημτων που αφορονε στη πνευματικτητα κι γουνε τη ψυχ σε μια βαθτερη σχση με το σμπαν, το ιερ και το θεο.
      Μετ το θνατο της μητρας του ο Γκιμπρν πολησε τη μικρ επιχερηση που 'χε στσει στο μεταξ η μητρα και με τη βοθεια του Ντι και της Ζοζεφν ξεκνησε τη 1η του καλλιτεχνικ κθεση με τα αλληγορικ και συμβολικ σκτσα του, που τσο γοητεανε τη κοινωνα της Βοστνης. Η κθεση νοιξε στις 3 Μη 1904 κι απσπασε θετικς κριτικς. Ωστσο, η σημασα αυτς της κθεσης επικεντρνεται κυρως στο γεγονς τι εκε γνρισε τη Μαρη Χσκελ (Mary Haskell) που επηρασεν ιδιατερα τη λογοτεχνικ καρριρα του, σχεδν για το υπλοιπο της ζως του. Το 1904 ρχισε να γρφει στην αραβφωνη εφημερδα για τους μετανστες Al-Mouhajer (Ο Μετανστης), με 1ο δημοσιευμνο ργο το ραμα, να ρομαντικ δοκμιο. Στο βιβλο αυτ ασχολεται με τη σημασα που χει η Αγπη κι η Ομορφι στη ζω μας, με τη φτχεια και τη αδικα, αλλ και με τη ρομαντικ γοητεα που ασκε πνω μας ο θνατος. Γι' αυτν καμμι θρησκεα δεν αποκαλπτει ποτ ολκληρη την αλθεια, γι' αυτ λοιπν χει συνυφνει στοιχεα απ το Χριστιανισμ, τον Ισλαμισμ, το Βουδισμ, τον Αμερικανικ Υπερβατισμ και φολκλορικ στοιχεα απ την ιδιατερη πατρδα του, το Λβανο, για να δημιουργσει τον δικ του παγκσμιο μνο στην Ανθρωπτητα.. Εκενη τη χρονι ξεκνησε τη στλη Δκρυα & Χαμγελο, που αποτλεσε και τη βση για το ομνυμο βιβλο του. Το 1ο του αραβφωνο ργο με ττλο Μουσικ δημοσιεθηκε το 1905. Το 1906 δημοσιεθηκε το 2ο ργο του Οι Νμφες της Κοιλδας και το 1908 το Επαναστατημνα Πνεματα , ργο που παραλγο να του κοστσει αφορισμ για το αντικληρικ του περιεχμενο κι απαγορεθηκε απ τη κυβρνηση της Συρας.



     Το δε βιβλο Η Ζω Εναι Εδ περιλαμβνει κεμενα, αποφθγματα, αφορισμος και αποσπσματα απ το ργο του πντα επκαιρου αυτο διανοητ, συμπυκννοντας τη σοφα του σε μια ανθολογα που διαβζεται ως οδηγς για την αυτογνωσα και την αυτοβελτωση του κθε αναγνστη. Υπρξε απ τους σημαντικτερους στοχαστς που επηρασαν τη σκψη και τη τχνη του 20ο αι.. Με το ργο του σκησε μεγλη επιρρο τσο στις αραβικς χρες σο στη Δση. Δεν γινε τυχαα ο 3ος διεθνς σε πωλσεις ποιητς λων των εποχν -μετ τον Σαξπηρ και τον Λο Τσε. Η ενασχλησ του με τα μεγλα θματα του ρωτα, της αγπης και του θαντου, ο ρομαντισμς κι ο βαθς μυστικισμς που διακρνει τη σκψη του βρκαν απχηση σε εκατομμρια αναγνστες και διανοουμνους, επδρασαν καθοριστικ στη δημιουργα και τη διδοση των New Age κινημτων κι ενπνευσαν σπουδαους καλλιτχνες, πως ο Τζνι Κας κι ο Τζων Λννον.


                       2ος απ αριστερ προς δεξι, με τα λευκ

     Το 1908, πριν αναχωρσει για το Παρσι, δημοσιεει το 3ο του βιβλο στα αραβικ: Ανυπτακτες Ψυχς. Μσα απ 4 ρεαλιστικς νουβλες που εκτυλσσονται στο Λβανο, εκφρζει την αντθεσ του στην καταπεση εκ μρους των φεουδαρχν, του κλρου και των νομοθετν, και καταγγλλει δυναμικ την υποδολωση των λαν της Ανατολς στις απαρχαιωμνες συνθειες. Με το βαθυστχαστο ανατολτικο φος του, γρφει για τον ρωτα, την αγπη, την ευτυχα, που μως κατακτιται μνο μσα απ αγνα, για τη πλη των τξεων, τη καθλωση σε ξεπερασμνα ταμπο, τους αποικιοκρτες και τους πρθυμους εγκληματες της πατρδας του, με τα θματ του να συνθτουν αυτς τις 4 αυτνομες νουβλες. 
     Στις 1 Ιουλου 1908, ο Γκιμπρν φυγε απ τη Βοστνη για το Παρσι, για να μελετσει στη Σχολ Καλν Τεχνν. Εδ, ωστσο, γινε μεσα ορατ η λλειψη βασικς εκπαδευσης. Αποξενωμνος απ την ακαδημακ εκπαδευση αναζτησε τη δικ του ελεθερη κφραση, σκιτσροντας αδικοπα μοντλα σμφωνα με τη δικ του ασθηση πραγμτων. Επστρεψε στην Αμερικ στις 31 Οκτβρη 1910 κι αργτερα μετακμισε στη Ν. Υρκη, μακρυ απ τη Λιβανζικη συνοικα, αναζητντας χρο για τη τχνη του και τον εαυτ του. Εκε ρχισε να επεξεργζεται τα Σπασμνα Φτερ, να εδος πνευματικς βιογραφας πως το 'θεσεν ο διος, παρ το γεγονς τι οι εμπειρες στο βιβλο δεν εναι δικς του. ντας το μεγαλτερο απ τα αραβικ μυθιστορματ του, τοτο το ργο καταπιστηκε με την ιστορα της Σ'αλμα Κραμεχ, μιας παντρεμνης γυνακας, το ερωτικ της δρμα μ' να νεαρ νδρα και τη κατληξ της στο θνατο. Τοτη η ιστορα εχε τη βση της σε μια ερωτικ υπθεση του Γκιμπρν με μια Λιβανζα χρα, τη Σουλτνα Ταμπτ, κατ τη διρκεια της εκπαδευσς του στο Λβανο.
    Τα Σπασμνα Φτερ πραγματεονται την ιστορα ενς ανφικτου ρωτα, του ρωτα του συγγραφα, ενς ιδεαλιστ, για τη Σλμα Καραμχ, μια συμπατριτισσ του, παντρεμνη παρ τη θλησ της. Η χαλαρ πλοκ του μυθιστορματος λειτουργε σαν πρσχημα, στε ο αφηγητς να μεταφρει τον πνο του για τον ανεκπλρωτο ρωτα, να τα βλει με τις παραδσεις που κρατονε δσμια τη γυνακα της Ανατολς. Να στοχαστε πνω στην ομορφι, τη φση, τη μητρτητα. "Αν κι ο νθρωπος γεννιται ελεθερος, εξακολουθε να παραμνει δσμιος των αυστηρν νμων που θσπισαν οι πργονο του". σως το πιο ρομαντικ ργο του, το βιβλο οφελει τον ττλο του σε μια συζτηση που ο Γκιμπρν εχε με τη μητρα του λγους μνες πριν απ το θνατ της: "Εν δεν εχες γεννηθε θα εχες παραμενει γγελος στους ουρανος" του επε. "Εμαι πντα γγελος" της απντησε ο Γκιμπρν. "Πο εναι τα φτερ σου;" τονε ρτησε. Ο Γκιμπρν βαλε το χρι της μητρας του στον μο του και επε: "Να τα, εναι σπασμνα".



     Το 1911, ο λογοτχνης γνεται ξαν ζωγρφος. Ξεκινντας με να πορτρατο του Γ. Μπ. Γητς, δημιοργησε μια σειρ πορτρατων γνωστν μορφν της εποχς του, τις οποες συνντησε αποκλειστικ για να τις σκιτσρει. Ανμεσ τους συγκαταλγεται ο Ροντν, λλοτε δσκαλς του, η Σρα Μπερνρ, ο Καρλ Γκοσταβ Γιουνγκ κι ο Τσαρλς Ρσελ. Εναι η εποχ κατ την οποα εμπλκεται ο καλλιτχνης με τη πολιτικ. Συνδεται με την οργνωση "Χρυσο Σνδεσμοι", που την αποτελοσαν νοι Σριοι, αφιερωμνοι στη βελτωση της ζως των απανταχο Σριων πολιτν. Αργτερα, στην περοδο του Α' Π.Π., γινε νθερμος υποστηρικτς της νοπλης εξγερσης των Αρβων ενντιο στον οθωμανικ ζυγ. Το 1913 επιστρφει στη λογοτεχνα με το ργο του Ο Τρελλς , να θμα που τονε γοτευε απ ττε που μαθε τι στη πατρδα του, το Μπσχαρρ, ο τρελλς θεωρετο τι κατεχταν απ τζνι. Οι γοητευτικς εικνες των παραβολν του κι η ρυθμικ ομορφι του φους του εναι τα ντονα μσα για τη να του ερμηνεα της ανθρπινης κατστασης. Στον Τρελλ στκει μνος μσα σ' να τρελλ κσμο, αβοθητος, με μοναδικ πλο την ικαντητ του ν' αναγνωρζει τη παραφροσνη και τη φρκη που τον περιβλλουν.
     Σ' να κσμο εγκλωβισμνο στο τετργωνο βθρο της λογικς, ο τρελλς αντιπροσωπεει το παρδοξο, ,τι δεν συμφωνε με τους καννες της κατεστημνης τξης πραγμτων. Απ αυτ την ποψη εναι μια ιδα που φοβζει, γοητεει και παρλληλα δνει μια να θηση στα φανταστικ περιεχμενα της ψυχς. Φοβζει, γιατ τα βματ του οδηγονε στο γνωστο. Γοητεει, γιατ προσφρει νες ευκαιρες, νους ορζοντες. Δνει μια να θηση, γιατ η αρχτυπη εικνα του εναι ταυτισμνη με την δια την εικνα της Δημιουργας. Με τον διο τρπο αντιμετωπζει ο ποιητς τοτη την εικνα και τη κνει πηγ διδασκαλας, μπνευσης κι θησης ν' αναζητσουμε κτι διαφορετικ στη ζω μας, κτι πρα απ τα καθιερωμνα. Σπζει το φαλο κκλο της λογικς και προσφρει να δεδομνα. Ο τρελλς μπορε να βλπει τον κσμο απ μια διαφορετικ οπτικ γωνα. χει κερδσει αυτ το δικαωμα, πληρνοντας το ανλογο τμημα της απομνωσης. Το πλθος δεν επιθυμε να ακοσει την αλθεια του, γιατ φοβται την ανανωση. Φοβται την εσωτερικ επανσταση που προποθτει οποιαδποτε μορφ εξλιξης. μως, η εξλιξη, δχως το εσωτερικ δυναμικ που παρχει το πανρχαιο αρχτυπο του τρελο δεν εναι εφικτ. λλωστε, ο τρελλς εναι ο μνος που μπορε να αμφισβητσει να διακωμωδσει ακμη το πρσωπο του ρχοντα. Εναι ο μνος που μπορε να 'χει ευθεα αντιπαρθεση με την εξουσα. Ως ττοιος, παραμνει πντα ανεπιθμητος και περιθωριακς, πντα επικνδυνος για κθε μορφ κοσμικς και πνευματικς εξουσας.



     Την επμενη χρονι, το 1914, δημοσευσε το 5ο αραβφωνο βιβλο του το Kitab Damah wa Ibtisamah, δηλαδ το Δκρυ & Χαμγελο, μια ανθολογα απ τη στλη του στην εφημερδα. Ο Τρελλς θα καθυστερσει αρκετ και θα εκδοθε το 1918 πλον, πως κι Ο Προφτης, που εκδθηκε Οκτβρη του 1923, τυγχνοντας μλιστα μτριας υποδοχς στις Η.Π.Α. στη 1η του κδοση. 5 τη μετ το 1928, η υγεα του μεγλου αυτο καλλιτχνη ρχισε να κλονζεται. Για να αποφγει τους ψυχοσωματικος πνους αναζτησε ανακοφιση στο αλκολ και μλιστα στην εποχ της ποτοαπαγρευσης. Το Νομβρη του 1928 εκδθηκε το ργο του Ιησος, ο Γιος του Ανθρπου. Στην τελευταα και πιο σημαντικ 10ετα της ζως του, γρφει το  Ο Λζαρος Κι Η Αγαπημνη. Το μοναδικ θεατρικ ργο του χαρακτηριστικ του ως προς τη μορφ και το θμα, μιλ μσω ενς πεθαμνου ανθρπου που χει γυρσει. Για κθε νθρωπο υπρχει νας λλος του εαυτς που τον περιμνει, μια πραγματικτητα που μνο αυτς νιθει. Το βιβλο αυτ, εναι νας μνος μεταφυσικο ρωτα, να ραμα που δικαινει την αναζτηση στον καθνα μας.
     Το 1929, διαγνστηκε ηπατικ οδημα, αλλ ο Γκιμπρν αγνησε οποιαδποτε ιατρικ συμβουλ. Για να αποφγει μλιστα κθε αναφορ στο θμα καταπιστηκε ντονα μ' να παλι του ργο για τρεις γινους θεος του 1911. Στη να του εκδοχ το βιβλο αφηγετο το δρμα ενς νεαρο ζευγαριο. Η Μαρη εξδωσε το βιβλο στα μσα Μρτη του 1930. Στις 10 Απρλη του 1931 ο Γκιμπρν Χαλλ Γκιμπρν πθανε σε ηλικα 48 ετν μ' εκτεταμνη κρρωση του πατος. Το θνατ του θρηνσανε χιλιδες νθρωποι στις Η.Π.Α. την Ευρπη και κυρως στον αραβφωνο κσμο, που χασε ναν απ τους ουσιαστικτερους υπερμχους του.


                                          Η τελευταα κατοικα του

     Ο Χαλλ Γκιμπρν ανατρφηκε στη σκι των ιερν κδρων του Λιβνου σα ζωγρφος και σοφς και ο ποιητς. Τον αποκλεσαν Μυστικιστ, Φιλσοφο, Αιρετικ, Θρησκευμενο, Προ, Επανασττη, Αινιο. Εναι δυνατν να συγκεντρνονται σ' να πρσωπο λ' αυτ τ' αντιφατικ χαρακτηριστικ; Εναι δυνατν λλοι να κανε τα βιβλα του γιατ εναι "επικνδυνα, επαναστατικ και δηλητηριδη για τους νους" κι λλοι να γρφουν πως "ο Γκιμπρν αντανακλ το θεο μες στα λγια του"; Εναι δυνατν ταν αυτ το πρσωπο εναι ο Τζουμπρν Καλλ Τζουμπρν, Χαλλ Γκιμπρν πως εναι γνωστς στο παγκσμιο κοιν, νας απ τους μεγαλτερους ιερες της τχνης του λγου, της ανθρωπις και της ελευθερας που χρειζεται το ανθρπινο πλσμα για να ζσει με αξιοπρπεια πνω στο πρσωπο της γης

      ΡΓΑ ΤΟΥ γραμμνα στα Αραβικ:

1905: Μουσικ - (Nubthah fi Fan Al-Musiqa), (ελλ. μτφ. Δσποινα Σαραφδου για τις εκδ. "PRINTA", 2009)
1906: Νμφες της Κοιλδας Νμφες του Πνεματος - (Ara'is al-Muruj), (ελλ. μτφ. Αργυρ Πτσου για τις εκδ. "PRINTA", 2001)
1908: Επαναστατημνα Πνεματα - (Al-Arwah al-Mutamarrida), (ελλ. μτφ. Χρυσστομος Παπασπρου για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1984)
1912: μυθιστρημα: Σπασμνα Φτερ - (Al-Ajniha al-Mutakassira), (ελλ. μτφ. Κστας Καλογερπουλος, "Ιμβλιχος", 2007 - Μαρα Φανιουδκη, εκδ. "PRINTA", 2010)
1914: Δκρυ και Χαμγελο - (Dam'a wa Ibtisama), (ελλ. μτφ. Ρνα Χατχουτ για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1978 - Κστας Καλογερπουλος, "Ιμβλιχος", 2008)
1918: Η Λιτανεα - (Al-Mawakib), (ελλ. μτφ. Χρυσστομος Παπασπρου για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1984)
1920: Al-'Awāsif (The tempests)
1923: Al-Bada'i' waal-Tara'if (The New and the Marvellous)



                γραμμνα στα Αγγλικ:

1918: Ο Τρελς - (The Madman), (ελλ. μτφ. Κστας Προκοπου για τις εκδ. "Πρινος Κσμος", 1990 - Κστας Καλογερπουλος για τις εκδ. "Ιμβλιχος", 2007 - Δσποινα Σαραφδου για τις εκδ. "PRINTA", 2009)
1919: Twenty Drawings
1920: Ο Πρδρομος - (The Forerunner), (ελλ. μτφ. Θανσης Γιαπιτζκης για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1986, - Γιργος Ευλογημνος για τις εκδ. "Δαιδαλος", 2017)
1923: Ο Προφτης - (The Prophet), (ελλ. μτφ. Ελνη Γκαγκτσιου για τις εκδ. "Παπασωτηρου, 2008 - Κστας Παχδης για τις εκδ. "Ιμβλιχος", 2013 -Γιργος Λαμπρκος για τις εκδ. "Πατκης", 2013 - Θεαν Ζαμπλα για τις εκδ. "Captainbook.gr", 2017 )
1926: μμος και Αφρς - (Sand and Foam), (ελλ.μτφ. Ευγγελος Γραμμνος για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1991 - Κστας Καλογερπουλος για τις εκδ. "Ιμβλιχος", 1997 - Ρεν Μαλτζου για τις εκδ. "Printa", 2004)
1927: Kingdom of the Imagination
1928: Ιησος ο Γιος του Ανθρπου - (Jesus, The Son of Man), (ελλ. μτφ. Θανσης Γιαπιτζκης, "Μπουκουμνης", 1985 - Κστας Καλογερπουλος, "Ιμβλιχος", 1998)
1931: Οι Θεο της Γης - (The earth Gods), (ελλ. μτφ. Θανσης Γιαπιτζκης για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1985)
που εκδθηκαν μετ το θνατ του
1932: Ο Περιπλανμενος - (The Wanderer), (ελλ. μτφ. Θανσης Γιαπιτζκης για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1986 - Κστας Καλογερπουλος για τις εκδ. "Ιμβλιχος", 2001)
1933: Ο Κπος του Προφτη - (The Garden of The Prophet), (ελλ. μτφ. Γιννης Παπαδκης για τις εκδ. "Πρινος Κσμος", 1990 - Κστας Καλογερπουλος για τις εκδ. "Ιμβλιχος", 2007)
1933: θεατρικ ργο: Ο Λζαρος κι η Αγαπημνη - (Lazarus and his Beloved), (ελλ. μτφ. Θανσης Γιαπιτζκης για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1987)
Συνθσεις κειμνων του πως το Σκψεις και Διαλογισμο - (Thoughts and Meditations) (1960)- (ελλ. μτφ. Ευγγελος Γρψας για τις εκδ. "Μπουκουμνης", 1974) εκδθηκαν μετ τον θνατ του, πως και αρκετ πεζοτργουδα, ποιητικ και λογοτεχνικ κεμενα σε διφορους ττλους.

    Τα κεμεν του εναι ποιητικ και συνμα βαθι ανθρπινα. Καταπινεται με τα ουσιωδστερα ερωτματα της ανθρπινης παρξης και δνει απαντσεις μ' ναν τρπο απλ, αλλ χι απλοκ. Δεν αναλνεται σε βαργδουπες αναλσεις με φος ακαδημακ. Δεν περιπλκει οτε συσκοτζει, αντθετα φωτζει με φως λαμπρ και ακτινοβλο. Οι λξεις του επιλεγμνες βρσκουνε το στχο τους. Για το συγγραφα ο νθρωπος δεν εναι παρ νας ταξιδευτς, νας πλνητας. Στην αναη, μοναχικ περιπλνησ του θα γνωρσει την αρμονα του σμπαντος στο οποο εντσσεται. Θ' ανακαλψει το βαθτερο εαυτ του, τον πραγματικ. Θα ιεραρχσει τις αξες του και θα μθει ποια εναι η αληθιν, η ουσιαστικ ζω. Τι μνει αναλλοωτο στο χρνο; Τα οικουμενικ θματα που μας απασχολον λους, πρα απ αντιλψεις και δγματα: αγπη, η ελευθερα, η αυτογνωσα, η φιλα, τα συναισθματα του πνου και της ηδονς, της χαρς και της λπης. Εκε στρφει το βλμμα μας ο απλς ποιητικς λγος του Γκιμπρν, που εδ κι ναν αινα συνεχζει να εμπνει και να συγκινε. Ας τον ακοσουμε.
     Ο Γκιμπρν φησε οδηγες πως μετ το θνατο του η κυριτητα των πνευματικν δικαιωμτων των ργων του θα πρπει να μεταβιβαστε στη γεντειρα του πλη, Μπσχαρρ του Λιβνου. Η μη κυβερνητικ οργνωση Εθνικ Επιτροπ Γκιμπρν που εδρεει στη πλη κι ιδρθηκε το 1935, εναι ο οργανισμς που διαχειρζεται τα ργα του καθς και το ομνυμο μουσεο εκε. Το 2009, δωσε δεια για δημιουργα κινηματογραφικς ταινας κινουμνων σχεδων με βση το βιβλο, αμερικανικς παραγωγς.

=======================

                     Ρσεις του απ τον Προφτη κι αλλο:

Αν αγαπς κποιον σ’ τον να φγει! Αν γυρσει πσω, εναι δικς σου! Αν δεν γυρσει, δεν ταν ποτ!

ποιος δεν ξρει και δεν ξρει πως δεν ξρει, εναι τρελς, απφυγε τον. ποιος δεν ξρει και ξρει πως δεν ξρει, εναι παιδ, μρφωσ το. ποιος ξρει και δεν ξρει πως ξρει, κοιμται, ξπνα τον. ποιος ξρει και ξρει πως ξρει, εναι σοφς, ακολοθησε τον.

Ο Θες επε "αγπα τον εχθρ σου!¨Και τον υπκουσα κι αγπησα τον εαυτ μου.

Το πιο βασανιστικ μαρτριο δεν εναι η κλαση, εναι η δεια καρδι.

Την αυγ μπορες να τη φτσεις μνο περπατντας το μονοπτι της νχτας.

Γενναιοδωρα δεν εναι να μου δνεις αυτ που εγ χρειζομαι πιτερο απ σνα, αλλ' αυτ που εσ χρειζεσαι πιτερο απ μνα.

Ο πραγματικ σοφς δσκαλος δεν εναι αυτς που σε σπρχνει στον οκο της σοφας, αλλ αυτς που σε οδηγε στο κατφλι του μυαλο σου.

Διαλγουμε τις χαρς και τις λπες μας πολ πριν τις ζσουμε.

Να πιστεεις στα νειρα, γιατ σ’ αυτ εναι κρυμμνη η πλη της αιωνιτητας.

Η σοφα παει να εναι σοφα, ταν γνεται πολ περφανη για να κλψει, πολ σοβαρ για να γελσει και πολ εγωιστικ για να αναζητσει κτι περισστερο απ την δια.

Γενναιοδωρα εναι να δνεις περισστερα απ’ αυτ που μπορες. Υπερηφνεια εναι να παρνεις λιγτερα απ’ αυτ που χρειζεσαι.

Αγπη κι αμφιβολα δεν μιλιονται ποτ μεταξ τους.

Υπερβολ εναι μια αλθεια που χασε τη ψυχραιμα της.

Τα παιδι σου μπορε να βρσκονται κοντ σου αλλ δεν σου ανκουν. Δημιουργονται μσα απ εσνα, αλλ χι απ εσνα. Εναι γιοι και κρες της διας της ζως.

Αν η καρδι σου εν' ηφαστειο, πς περιμνεις να ανθσουν εκε λουλοδια;

Δεν βλπουμε τα πργματα πως εναι στη πραγματικτητα. Τα βλπουμε σμφωνα με το ποιοι εμαστε εμες.

Η καλωσνη εναι αρετ των δυνατν ανθρπων.

Ο πιο αξιολπητος απ λους τους ανθρπους εναι αυτς που μετατρπει τα νειρ του σε ασμι και χρυσφι.

Η λγη γνση που ενεργε αξζει απερως περισστερο απ την πολλ γνση που αδρανε.

Κθε δρκος γενν κι ναν γιο Γιργη που θα τονε σκοτσει.

Αν προσεχεσαι σα βρχει, θυμσου να προσευχηθες κι ταν χει λιακδα.

Η στση σου απναντι στη ζω θα καθορσει και τη στση της ζως απναντ σου.

Να 'σαι ευγνμων για τα καλ και τ' σχημα στη ζω σου. Και τα δυο σου μθανε κτι.

Η επιθυμα εναι το μισ της ζως. Η αδιαφορα εναι το μισ του θαντου.

Η λογικ, ταν κυβερν μνη της, εναι περιοριστικ δναμη.

Το χθες δεν εναι παρ η ανμνηση του σμερα, το αριο εναι τ' νειρο του σμερα.

Αν δεχτ τη λιακδα και τη ζστη, πρπει να δεχτ επσης τη βροντ και τον κεραυν.

Κθε νθρωπος στη γη εναι απγονος λων των αρχντων και λων των σκλβων που ζησαν ως τρα.

Πιτερο αγαπητ το επιθυμητ απ το αποχτημνο.

Για να καταλβεις τη καρδι και το μυαλ ενς ανθρπου, δες τι σε εμπνει να κνεις.

Τα λγια μας δεν εναι παρ ψχουλα που πφτουνε κτω απ το μεγλο γλντι του μυαλο.

Η πστη εναι αση στη καρδι που το καραβνι της σκψης δε θα τη φτσει ποτ.

Ο θνατος μοιζει πιτερο με προφτη που δεν τον τιμονε στον διο του τον τπο με ποιητ που 'ναι ξνος στο λα του.

Ας εναι ευλογημνη η σιωπ! Γιατ μσα σ’ αυτ θα με ακοσεις να μιλ.

ταν η αγπη σε καλε, ακολοθησ τη, μλο που τα μονοπτια της εναι τραχι κι απτομα. Κι ταν τα φτερ της σ' αγκαλισουνε παραδσου, μλο που το σπαθ που εναι κρυμμνο ανμεσα στις φτερογες της μπορε να σε πληγσει.

Ο πνος σας εναι το σπσιμο του στρακου που περικλεει τη γνση σας. Πολλος απ τους πνους σας τους διαλγετε μονχοι. Εναι το πικρ φρμακο που μ' αυτ ο γιατρς που βρσκεται μσα σας θεραπεει τον αρρωστο εαυτο σας. Γι' αυτ, να εμπιστεεστε το γιατρ και να πνετε το φρμακ του, σιωπηλ κι ρεμα.

Οι συγκινσεις απ' το διαλογισμ βρσκονται πρα απ' τη περιοχ του λγου και της διανοητικς σλληψης, στο χρο της σιωπς που, οι δσκοι της χαρς και της θλψης εναι δειοι κι η ζυγαρι ισορροπε στο κεν.

Το θνος να λυπστε αν φορ ροχο που δεν φανε.
Ψωμ αν τρει, αλλ\ χι απ’ τη σοδει του.
Κρασ αν πνει, αλλ' χι απ το πατητρι του.
Το θνος να λυπστε που δεν υψνει τη φων
παρ μονχα στη πομπ της  κηδεας.
Που δεν συμφιλινεται παρ μονχα μες στα ερεπι του.
Που δεν επαναστατε παρ μονχα σαν βρεθε
ο λαιμς του ανμεσα στο σπαθ και τη πτρα.
Το θνος να λυπστε που χει αλεπο για πολιτικ,
απατενα για φιλσοφο, μπαλματα κι απομιμσεις εναι τχνη του.
Το θνος να λυπστε που χει σοφος απ χρνια βουβαμνους. 
(Ο Κπος Του Προφτη)

Φλοι μου κι αδελφο μου, ο πλαττερος δρμος εναι ο συννθρωπς σας. Η δροσοσταλδα καθρεφτζει το φως γιατ εναι να με το φως και σεις αντανακλτε τη ζω γιατ εσες κι η ζω εστε να. Η δροσοσταλδα που στρογγυλεει καθς κυλ μες στο θαμπ του κρνου δεν εναι διαφορετικ απ τη ψυχ του εαυτο σας, ταν μαζχνεται μες στη καρδι του Θεο. 
(Ο Κπος Του Προφτη)

Εσες χτσατε τις πυραμδες πνω στις καρδις των σκλβων, αλλ οι πυραμδες στκονται τρα πνω στην μμο, μνημονεοντας στους αινες τη δικ μας αθανασα και τη δικ σας εξαφνιση. 
(Μυστικ Της Καρδις)

Σαν τραβηχτκαν τα νερ, στην μμο τα νειρ μου γραψα, τους διαλογισμος, σκψεις, ιδες· μα ταν ρθα στη φουσκοθαλασσι τα λγια αυτ της μμου να στοχαστ, μνο η γνοι μου ολγυρα ορθωνταν.   
(Καθρφτες Της Ψυχς)

Τρα καταλαβανεις γιατ αρκετο απ μας Τον λμε Γιο του Ανθρπου. Αυτς ο διος θελε να λγεται μ' αυτ το νομα, γιατ γνρισε την πενα και τη δψα του ανθρπου κι εδε τον νθρωπο ν' αναζητ τον καλλτερο εαυτ του. 
(Ιησος ο Γιος Του Ανθρπου)

μως το πνεμα τους εναι να πνεμα πιο ευγενικ απ' το δικ μας. Εμες σπρνουμε πολ, αλλ θερζουμε να τποτα. μως αυτο αυτ που σπρνουν το θερζουν κιλας. Εμες εμαστε οι σκλβοι των ορξεν μας. Αυτο τα παιδι της ικανοποησς τους. 
(Οι Νμφες Τς Κοιλδας)

Κι ο παπς επε: "
Ο Θες εναι πειρα μεγλος. Δεν μπορε να φανε με το ανθρπιν μας μτι". Ττε η γυνακα ξσπασε: "Το πειρα μικρ σκτωσε το γιο μου με τη θληση του πειρα μεγλου! Ττε, τι εμαστε εμες; Τι εμαστε;(Ο Περιπλανμενος)

νοιξα για δετερη φορ τα φτερ μου. Θα γνεις η συντρφισσα ενς νου που πετ σαν ατς ψηλ στα βουν και περν τις νχτες του ξαποστανοντας σαν λιοντρι στους αγριτοπους; Θα εσαι ικανοποιημνη με την αγπη ενς ντρα που δχτηκε την αγπη σαν φλο μα δεν θα την αφσει να γνει αφντης του; Θα μπορσεις ν' αρκεστες στον πθο μιας καρδις συνεπαρμνης κι μως απρθυμης να παραδοθε, μιας καρδις που καγεται μα δε θα γνει στχτη; Θα γαληνψεις με τη στοργ μιας ψυχς που τρμει στη καταιγδα μα δε λυγζει, που σεεται στη θελλα μα δεν ξεριζνεται; Θα εσαι ευχαριστημνη μ' εμνα για σντροφο, ναν σντροφο που δε γυρεει να γνει μτε αφντης μτε σκλβος; Εν ναι, ττε, να το χρι μου. Πρε το στο λεπτεπλεπτο χρι σου. Να το κορμ μου. Αγκλιασ το με τα μορφα μπρτσα σου. Να τα χελη μου. Φλησε τα μ' να αργ, βαθ, σιωπηλ, φιλ.  (Αγαπημνη)


Μη λες σοφα, αλλ πνευματικ πλοτο, γιατ ο πραγματικς πλοτος δεν ρχεται απ τον εξωτερικ κσμο, αλλ αρχζει στα για των Αγων της ζως. Μοιρσου τον εαυτ σου με τους ανθρπους. 
(Δκρυ & Γλιο)

Δε θ' λλαζα ποτ το γλιο της καρδις μου με λα τα πλοτη του κσμου. Οτε θα 'μουν ικανοποιημνος με το να μεταλλξω τα δκρυ μου, τα δκρυα της αγωνας μου, σε γαλνη. Φλογερ μου ελπδα εναι πως λη μου η ζω σ' αυτ τη γη θα αποτελεται απ "Δκρυ και γλιο". Δκρυ που εξαγνζει τη καρδι μου και μου αποκαλπτουνε το μυστικ και το μυστριο της ζως. Γλιο που με φρνει πιο κοντ στους συνανθρπους μου, Δκρυ που με κνει να αισθνομαι τους πονεμνους, Γλιο που συμβολζει τη χαρ για την δια την παρξ μου (Δκρυ & Γλιο)

Κοταξα τη κοιμισμνη Φση και με σκψη βαθει ανακλυψα την πραγματικτητα ενς αχανος κι πειρου πργματος -κτι που καμι δναμη δεν μποροσε να απαιτσει, μτε να το αγορσουν πλοτη να πετχουν την επιρρο του. Κτι που δεν μποροσε να σβηστε με τα δκρυα του χρνου, να νεκρωθε απ τη θλψη, κτι που δεν βρσκεται δπλα στις γαλζιες λμνες της Ελβετας και τα μορφα οικοδομματα της Ιταλας. Εναι κτι που μαζεει δναμη με την υπομον, αναπτσσεται ενντια στα εμπδια, θερμανει τον χειμνα, ανθζει την νοιξη, ξεσηκνει αρες καλοκαιρινς και φρει καρπος το φθινπωρο -ανακλυψα την Αγπη.  (Δκρυ & Γλιο)

Και στη γη ρθε ζω και στη ζω ρθε το πνεμα, η φτερωτ μελωδα του κσμου. Και εξουσισαμε τη ζω και το πνεμα, και κανες, εκτς απ εμς, δεν μαθε το μτρο των καιρν οτε το βρος των νεφελδικων ονερων των καιρν.  (Οι Θεο Της Γης)

Σας λω τι τα παιδι του χθες ακολουθνε τη κηδεα της εποχς που τα δια φτιξανε για τους εαυτος των. Αλλ τα παιδι του αριο τα καλε η ζω και την ακολουθον με βμα σταθερ και το κεφλι ψηλ, εναι η χαραυγ νων συνρων, ο καπνς δε θα θολσει τη ματι τους κι ο χος της αλυσδας δε θα πξει τη φων τους. Σε αριθμ εναι λγοι, αλλ αξζουν σο να σπειρ σιτρι μπροστ σ' να δεμτι χυρο. Κανες δεν τους γνωρζει, αλλ αυτο γνωρζουν ο νας τον λλο.  (Σκψεις & Διαλογισμο)

ρθα να πω μια λξη μνο κι αυτ τη λξη θα τη πω σμερα. Αν μως ο θνατος μ' εμποδσει, η λξη αυτ θα ειπωθε Αριο. Γιατ το Αριο δε θ' αφσει καννα μυστικ στο βιβλο της Αιωνιτητας. ρθα να ζσω μες στη δξα της Αγπης και στο φως της Ομορφις, που 'ναι οι αντανακλσεις του Θεο. Ζω πνω σ' αυτ τη γη και κανες δεν μπορε να με διξει απ' τις σφαρες της Ζως. Γιατ μες απ τη λξη μου, που 'ναι γεμτη ζω, θα συνεχσω να υπρχω, ακμη και μες στο θνατο. ρθα σ' αυτ τον κσμο με σκοπ να ζσω για λους και μ' λους. Κι αυτ που εγ σμερα δημιουργ μσα στη σιωπ, Αριο θα γνει η ηχ του πλθους. Αυτ που σμερα ειπθηκε απ μια μνο καρδι, Αριο θα ειπωθε απ χιλιδες καρδις. (Η Φων Της Αινιας Σοφας)

μασταν, η αγαπημνη μου κι εγ, μες στο πειρο κι μασταν πειρο. μασταν μες στο φως κι μασταν φως. Και περιπλανιμασταν σαν αρχαο πνεμα που κινιταν πνω στην ψη των νερν. Κι ταν για πντα η πρτη μρα.  (Ο Λζαρος Κι Η Αγαπημνη)

Δεν υπρχει νειρο εδ και δεν υπρχει ξπνημα. Εσ κι εγ κι αυτς ο κπος δεν εναι παρ μονχα φαντασωση, σκι του πραγματικο. Το ξπνημα εναι εκε που μουνα με την αγαπημνη μου και με τη πραγματικτητα.  (Ο Λζαρος Κι Η Αγαπημνη)


Ζω χωρς αγπη εναι σαν δντρο χωρς νθη και καρπος. Ζω χωρς την Επανσταση εναι σαν τις εποχς δχως την νοιξη. Ζω χωρς ελευθερα εναι σα σμα χωρς ψυχ. 
(Το ραμα)

Αφτου ο νθρωπος βρθηκε στη γη, η μουσικ ρθε σ' αυτν εξ' ουρανο αποκλυψη, σα γλσσα που ξεχωρζει ανμεσα σ' λες τις γλσσες. Η μουσικ μιλ στη καρδι μ' σα η καρδι χει μσα της κρυμμνα, εναι συνομιλα ανμεσα στις καρδις. Εναι μοια με την αγπη, η δναμ της αγγζει λους τους ανθρπους. Οι πρωτγονοι την τραγουδοσαν μσα στην ρημο. Οι βασιλιδες μσα στα παλτια ριγον στο κουσμ της. Οι μνες που χασαν το παιδ τους την πλεξαν με τους στεναγμος τους, γινε θρνος που λιωνε τις πτρες. Οι νθρωποι μες στην παραφορ της χαρς την βαλαν στις απολασεις τους, γινε μνος που ανακοφιζε γλυκ σους υπφεραν απ τις συμφορς. Μοιζει με τον λιο που χαιρετ με τις αχτδες του λα τ' αγριολολουδα.
(Η Μουσικ)

Στη τρλλα μου, βρκα ελευθερα και γαλνη την ελευθερα της μοναξις και τη γαλνη αυτν που κανες δεν τους καταλαβανει, γιατ σοι μας καταλαβανουν υποδουλνουν κτι μσα μας.
(Ο Τρελλς)

Με ρωτς πς γνηκα τρελλς. Να το πως: Μια μρα, καιρ, καιρ πριν γεννηθονε πολλο θεο, ξπνησα απ βαθν πνο κι ανακλυψα πως λες μου οι μσκες εχαν κλεφτε -κι οι εφτ που 'χα φτιξει και που 'χα φθερει μες σ' εφτ ζως - ττες τρεξ' αμασκοφρετος μες απ' τους ανθρωπβριθους δρμους κραυγζοντας: "Κλφτες, τρισκατρατοι κλφτες". ντρες, γυνακες, με περιγλασαν και κποιοι τρξανε στα σπτια τους, σκιαγμνοι απ μνα. Κι ταν φτασα στην αγορ, νας νις σκαρφαλωμνος σε μια στγη φναξε: "Εναι τρελλς".  (Ο Τρελλς)

Ο ανητος μνο την ανοησα βλπει. Χτες παρακλεσα ναν ανητο να μετρσει τους ανητους ανμεσ μας. Γλασε κι επε: "Αυτ εναι πολ δσκολο και θα χρειαστε πολ καιρ. Μπως θα 'ταν καλτερα να μετρσω μνο τους γνωστικος".  (Η Φων Του Δασκλου)

Εμες μετρμε το χρνο με βση τη κνηση αναρθμητων λιων κι αυτο μετρνε το χρνο με μικροσκοπικς μηχανς μες στα τσεπκια τους. Πες μου τρα, πς θα μποροσαμε ποτ να συναντηθομε στον διο τπο και την δια στιγμ;  (μμος & Αφρς)

Ως πτε θα κουβαλμε τη κατρα των καιρν; Αρκετ βσανα τραβξαμε (...) Η αιγυπτιακ δουλεα, η βαβυλνια εξορα, η περσικ τυραννα, ο ρωμακς δεσποτισμς κι η ευρωπακ απληστα... λ' αυτ τα 'χουμε υπομενει. (Ανυπτακτες Ψυχς)

Αυτ εναι τα παλτια που αρνθηκα να ζσω περισστερο, οι τφοι που δεν θελα να βρσκομαι θαμμνη ζωνταν. Και αυτο εναι οι νθρωποι απ' τους οποους απδρασα για ν' απαλλαγ απ' τις συνθεις τους και να λσω τα δεσμ που μ' δεναν με τη κοινωνικ τους τξη. Δεν τους καταδικζω, τους λυπμαι δεν τους μισ, μισ τη τυφλ υποταγ τους στην υποκρισα, στο ψμμα και στη πονηρι. Αν σας αποκλυψα τα μυστικ της καρδις τους και τα μυστρια της ζως τους, δεν το 'κανα επειδ μ' αρσει η συκοφαντα και το κουτσομπολι, αλλ να σας δεξω το αληθιν πρσωπο εκενων που ακμη μχρι και χθες μοιαζα κι απ' τους οποους λευτερθηκα.  (Ανυπτακτες Ψυχς)

Η δουλει μου προοδεει γργορα, οι σκψεις μου εναι ρεμες κι η υγεα μου εναι τλεια, κι ωστσο μου λεπει η ευτυχα. Η ψυχ μου πειν και διψ για κποια τροφ, αλλ δεν ξρω που να τη βρω.  (Αυτοπροσωπογραφα)

Εσ εσαι ο πρδρομος ο δικς σου κι οι πργοι που 'χτισες δεν εναι παρ τα θεμλια του γιγαντιαου εαυτο σου. Κι εγ εμαι ο πρδρομος ο δικς μου, αν και βρσκομαι μες στις σκις των δντρων μου κι ακνητο με νομζεις.  (Ο Πρδρομος)

Ο ποιητς εναι μνα και πατρας της γλσσας που τον ακολουθε που κι αν πει. ταν πεθνει ο ποιητς, η γλσσα στκεται συντριμμνη πνω στον τφο του, κλαγοντας τον χαμνο αφντη της, σπου να 'ρθει κποιος λλος ποιητς...   (Η Λιτανεα)

ταν στη Δση τ' λικο του λιου το στμμα
κυλοσε, γειρες ποτ σιμ στο κλμα;
στρεψες στα τσαμπι, ποτ το λγνο βλμμα,
που κρμονται χρυσ με κρυσταλλνιο σχμα;
Τι τχα καλ βλπεις, ω ερμηνεα δωσ' μου,
στο να σερνμαστε μες στης ζως τα πλθη
βασανισμνοι απ τη λογικ του κσμου,
αγνες, στεναγμος, που μας πετν στη λθη. . .  (Η Λιτανεα)

Ησχασε, καρδι μου,
ησχασε ως τη χαραυγ,
γιατ ποιος τσι υπομονετικ
περιμνει το πρωιν,
θα το χαιρετσει με δναμη
κι ποιος αγαπ το φως,
θ' αγαπηθε απ' αυτ.
Ησχασε, καρδι μου
κι κου τα λγια μου.   (Τα Σπασμνα Φτερ)


λα, Σλμα, λα,
κι ας σταθομε σα δυνατο πργοι
μπρος στη καταιγδα.
Ας σταθομε σα γενναοι στρατιτες
μπρος στον εχθρ
κι ας αντιμετωπσουμε τα πλα του.
Αν σκοτωθομε,
θα πεθνουμε σα μρτυρες
κι αν νικσουμε,
θα ζσουμε σαν ρωες. 
(Τα Σπασμνα Φτερ)



 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers