-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

: '

BITΣENTZOΣ εν' ο Ποιητς και στη Γενι KOPNAPOΣ,       
        που να βρεθε ακριμτιστος, σα θα τον πρει ο Xρος.
Στη Στεαν εγεννθηκε, στη Στεαν ενεθρφη,
        εκε 'καμε κι εκπιασεν ετοτα που σας γρφει.
Στο Kστρον επαντρεθηκε, σαν αρμηνεγει η Φση,
        το τλος του χει να γενε, που ο Θες ορσει.       
Oι στχοι θλουν διρθωσι και σσμα σο μποροσι,
        γι' αυτος που τους διαβζουσι, καλ να τους γρικοσι.

ΠOIHTHΣ
     Mσα σε τοτο το καιρν ρθεν εκενη η ρα,
        να μαζωχτον οι Στρατηγο, ν' αναγαλλισει η Xρα,
     να κονταροκτυπσουσι, τα Δρα να κερδσουν,
        να τιμηθοσιν οι καλο, να ντροπιαστο' σοι πσουν.
     Eκτεχεν ο Pκριτος κενο που διαλαλθη,                                 5
        κι ειςε μεγλη Πεθυμι παρ' λλον εκινθη,
     να δoκιμσει και να δει, μ' λογο και κοντρι,
        αν εν' καλς να πολεμ σαν κι λλο παλικρι.
     Kαι λγει του Πολδωρου ττες την ρεξν του,
        και φανερνει τ'θελε, ζητντας τη βουλν του.                    10
     O Φλος του, σα φρνιμος, που πντα δυσκολεγει
        τ'χεν ετοτος ρεξιν κι εκενα οπο γυρεγει,
     πασκε πντα να σβηστε ο λογισμς οπ' χει,
        και την Aγπην τσ' Aρετς να μην τηνε ξετρχει.
     Kατχοντς τον δυνατν παρ' λλον Kαβαλρη,                        15
        ελγιασε πως την Tιμν απ' λους θλει πρει,
     και το Στεφνι το χρουσ με νκος να κερδσει,
        κι η Aρετοσα εις πλι Φιλιν κι Aγπη να μπερδσει.
76 Γιατος πολλ' λογι' αφορμς και δυσκολις του βνει,
        γιατ δεν το'χεν ρεξιν, να πρει το Στεφνι.                            20
ΠOΛYΔΩPOΣ
     Λγει του: "A' θλεις τη βουλ του φλου του καλο σου,
        φ' το κονταροκτπημα, οπο'βαλεν ο νους σου.
     Γιατ α' θελσει η Mορα σου και το Στεφνι πρεις,
        και δεξεις αντρειν πολλ στ' λογο καβαλρης,
     ο Pγας εναι φρνιμος και θλει το λογισει,                              25
        πως σουν ο τραγουδιστς οπο'βαλε να πισει.
     Γιατ λλος εις τη Xρα μας δεν εναι σαν εσνα
        εις την αντρει κι ομολογς και δεχνεις τα χωσμνα.
     Kι εκενο, οπο για λπησιν η Aρετ κουρφεγει,
        και να μποδσει το κακ με φρνεψη γυρεγει,                       30
     με πελελν αποκοτι θες να το φανερσεις,
        να μην μπορες να κουρφευτες πλι, μηδ να το χσεις.
     Eσ'σαι, Aδρφι, δυνατς, μα'σου' χωστς ς τρα,
        δε σε κατχω παρ εγ απ' σοι εναι στη Xρα.
     Kι λοι χουν γνοιαν, και ρωτον, απ την ραν κενη,           35
        οπο στους δκα θνατος και λαβωμς εγνη.
     Kαι 'τ σε δουν πως μ' αντρει κερδσεις το Στεφνι,
        κενοι οπο εχσαν τσ' εδικος κι ο πνος τως τσι πινει,
     θλουν φωνιξει στου Pηγς, οπο τα δκια κρνει,
        για κενους οπο εσκτωσες, να κμει δικιοσνη.                   40
     Kαι θλεις δει κακομοιρις μεγλες στο κορμ σου,
        και τα τραγοδια κ' οι σκοπο σ' κληματα να γυρσου'.
     Πισ' τη βουλ μου, Aδρφι μου, δ' την καλ, φουκρο την,
        φ' το κονταροκτπημα για τη φορν ετοτην.
     Tο πρμαν εναι σνωρον κι ακμη οι πονεμνοι                        45
        εναι θλιμμνοι, σκοτεινο και μαυροφορεμνοι."
ΠΟΙΗΤΗΣ
     O Pκριτος, που Πεθυμιν εχε να τονε δοσι
        τα μτια οπο του δδασι θροφ κι οπο τον ζοσι,
77 το πως εκαβαλκεψε κι πιασε το κοντρι,
        για το Στεφνι οπο'καμεν, λλος να μην το πρει,                50
     κι ουδ να καυχιστε κιανες, πως στην Aθνα μσα
        τοι' ακριβ χαρσματα οι ξνοι τα κερδσα'.
EPΩTOKPITOΣ
     Λγει: "Πολδωρε ακριβ, τ μου μιλες γρικ τα,
        θυμομαι τα διατματα, τα'στερα και τα πρτα
     και σμγω εκενες τσ' εμιλις με τοτα οπο μου λγεις,              55
        κι ευρσκω ποι'ναι η αφορμ, οπο με δυσκολεγεις.
     Kι εγ εις το νου μου το'βαλα να κονταροκτυπσω
        και για θαντους εκατ πλι δε γιαγρνω πσω.
     Kι ,τι κι α' μου'πες σμερο, πρμ'ναι, οπο δε μοιζει
        κι ο Bασιλις, ουδ' λλος τως, πλι τοτα δε λογιζει.             60
     Kι φις τ' αυτνα, α' μ' αγαπς, Φλε μου, να περσου',
        θωρ τη φρονιμδα σου, γρικ την πονηρι σου.
     Kατχω τοτα οπο μου λες κι οπο μ' αναθιβνεις
        κι φις τα να περσουσι, γιατ τον κπο χνεις.
     "Γι π' μου, α' θλει η Mορα μου και κμει να νικσω,              65
        και το Στεφνι το χρουσ αλλο να μην τ' αφσω,
     ποι μεγαλτερη χαρ μπορε να δει η καρδι μου,
        σα να'χω Tζγια, οπο'καμε με Πθον η Kερ μου;
     Nα παρνω σα παρηγορι στα Πθη νχτα-μρα,
        με το Στεφνι οπο'πλεξεν η μαρμαρνια χρα;                       70
     Nα το θωρ ταχι κι αργ κι εις τα προσκφαλ μου
        να το κρεμν κι οληνυκτς να βρσκεται κοντ μου;
     Kαι μετ κενο να περν, στε να παραδσω,
        κι στε να φρουν οι Kαιρο τη ζση να τελεισω;
     Tαρι να κμω τοιαν Kερν εμπρεση δεν χω,                         75
        τ θλουν λλοι να το που', γνωρζω και κατχω.
     Kι απετις σ' πρματα ψηλ δε φτνει η μπρεσ μου,
        σκις με τα καμωσοδια της ας θρφω το κορμ μου.
78 σους κι α' δω του Παλατιο, ς και μικρ ζαγρι,
        μου δδουν αναγλλιαση για τη δικ τση χρη.                      80
     Kι να Στεφνι ωσν αυτ, αν εν' και να μου μλλει,
        η Πεθυμι αναπεγεται, πρμ' λλο πλι δε θλει."
ΠOIHTHΣ
     Σαν εδεν ο Πολδωρος το πως τον κπο χνει,
        κι ουδ' αρμηνει, ουδ' διταμαν ο Φλος πλι δεν πινει,
     αφνει τα διατματα και τ' αρμηνματ του                              85
        (τσ' Aγπης χου' δναμιν πλι παρ τα δικ του)
     κι αλλσσει νουν και λογισμν κι αυτς την ρα κενη,
        κι εις τοια χρεα μοναχν το Φλο δεν αφνει.
     Λογιζει για τη φορεσιν, πς να του τηνε κμουν,
        για να'ναι ο πλι ομορφτερος εκε οπο θ' να δρμουν.       90
     'Aσπρη αργυρ, με τα χρουσ η φορεσ του εγνη,
        λλη κιαμι ομορφτερη δεν το σαν εκενη.
     Kουρφ καταρδινιζεται, Πθο μεγλο βνει,
        και πσκει να'βγει νικητς, να πρει το Στεφνι.
     ρθεν η ρα κι ο καιρς φτασε και σιμνει                             95
        και κθε ες το φλον του με Πθον αρματνει.
     'Hρισε ο Pγας, να γενε να ψηλ πατρι,
        εκε οπο θ' να μαζωχτον, να'ρθουν οι Kαβαλροι.
     Tβλες και τρβες και καρφι και τχνη τω' μαστρων
        εξετελεισα' ,τ' θελεν ο Aφντης εις το φρον.                   100
     Kαι με χρουσ και μ' αργυρ τριγρου το στολζουν,
        κι ελμπασινε τα θρονι κι οι τποι οπο καθζουν.
     H ρα η πεθυμητικ ρθεν οπο ανιμνα',
        να δεξουν τα καμματα λοι τα παινεμνα.
     Mε βοκινα απ την αυγ στη Xρα διαλαλοσι,                       105
        οι ανμποροι και τα μωρ παιδι να φυλακτοσι
     κι αν εις το φρον μωρ ανμπορος προβλει,
        κι απ κιαννα σκοτωθε, φονι μην τονε βγλει.
79 Bγνουσι τα μποδσματα, σφαλζουν τ' αργαστρια,
        γμουν τα δματα λας, αυλς και παραθρια.                      110
     Kι ως εκαλοξημρωσε, δευτεροδιαλαλοσι,
        τους Kαβαλρους κρζουσι, τα βοκινα κτυποσι.
     ρθαν παραπρωττερας Pηγπουλοι μεγλοι,
        μα εχνουντα', δεν θελεν κιανες τως να προβλει
     στο φρο, για να μην τσ' ιδο', να ξερουν ποιο'ναι τοτοι,     115
        μα ξφνου να φανερωθο', με φορεσς και πλοτη.
     ρθεν ο Pγας κι κατσεν απνω στο Πατρι
        κι ρισε ττες το ζιμι να βγουν οι Kαβαλροι.
     Eκε'τονε κι η Pγισσα, εκε κι η Θυγατρα,
        πντα τη Nνα σπλαχνικ εκρτειεν απ' τη χρα,                   120
     η οποι, σα γρα και φρνιμη, λα τα πσω εθρει
        και να γελσει, να χαρε, σε τοτα δεν ημπρει.
     Kαι το χαρτ με γρμματα εις του Pηγς τη χρα,
        λεγεν, ποιος νικητς βγει τοτην την ημρα
     κι εις το κονταροκτπημα εναι καλλι αντρειωμνος,               125
        να'χει τα Δρα τ' ακριβ και να'ν' και παινεμνος.
     Eκρτει, πλι, η Pγισσα ανθν περιπλεμνον,
        που εφανετ σου απ' το δεντρ τον εχασι κομμνον.
     τονε πλοσος κι ακριβς, στα φλλα κι εις τη ρζαν,
        γιατ ζαφειρομπλασα λον τον εστολζαν.                             130
     Kαι με μετξα και χρουσ τα φλλα καμωμνα,
        που εκμπωνε θωρντας τον κι εγλα κθα να,
     λογιζοντας κι απ δεντρν την ρα εκενη επιστη
        και τον καθναν καμεν εττες κι εγελστη.
     Tοτος ο Aνθς ευρσκετο σ' τση Pγισσας τη χρα,                  135
        ογια να τον εδσει ενος εκενη την ημρα,
     ποιος πλι πλοσα κι μορφα κι ξα θελε προβλει
        και βλει το κοντρι του με τχνη στη μασκλη.
80 Kι στεκε στη Bασλισσα να δει, να το γνωρσει
        και σ' ,τι τσ' θελε φανε, να κμει δκια κρση.                      140
     Eστκασι με Πεθυμιν λοι, μικρο-μεγλοι,
        ν' ακοσ'ν αρμτων ταραχ, Στρατιτη να προβλει.
AΦΕΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΤΗΣ MΥΤΙΛΗΝΗΣ
     O πρτος οπο μ' Aφεντις ρθε την ρα εκενη,
        τονε τ' Aφεντπουλον απ τη Mυτιλνη.
     Eις ναν λογο ψαρ 'πιτδειος Kαβαλρης,                               145
        μορφος, αξαζμενος κi ερωτοδιωματρης.
     Tα ροχα οπο σκεπζασι 'ποπνω τ' ρματ του,
        μπλβα με τ' στρα τα χρουσ σα'για φορεσ του.
     Kι εις τ' ρματα τση κεφαλς εχε σγουραφισμνο
        ψηλ βουν κι εις τη κορφ λαφκι δοξεμνο                          150
     κι εφανετ σου, εστρφετο, τη σατιν εθρει,
        και να τη βγλει εξμωνε κι εκενο δεν εμπρει.
     Στο Λφιν αποκατωθι ελγαν τα γραμμνα:
        "Δτε και λυπηθετε με, εις τ'χω παθωμνα.
     δρωσα κι επαρδειρα, τσι ψηλ να σσω                               155
        κι ως σωσα, ελαβθηκα, στκω να παραδσω."
     Πγει ζιμι και προσκυν, του Bασιλιο σιμνει,
        και τ' νομ του γρφουσι, καθς το φανερνει.
     Δημοφνης εκρζετο τ' αγνειο παλικρι,
        πολλ τον ετρομσσασι εις τσ' αντρεις τη χρη,                    160
     πολλ τον ερεχτκασι για τ' μορφ του κλλη.
        Eσρθηκε στο τπο του, για να'ρθουσι κι οι λλοι.
PΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ AΝΑΠΛΙΟΥ
     Πλι θωρον κ επρβαλε ειςε λιγκιν ρα
        νιοτσικο Bασιλιπουλον απ μεγλη Xρα.
     τον του Pγα τ' Aναπλιο ο γις του ο κανακρης,                  165
        και σαν ατς επτετο στ' λογο Kαβαλρης.
     Mε νεραντζτα κι αργυρ ροχ'τονε ντυμνος,
        νος, εικοσιδυ χρονν, ομορφοκαμωμνος.
81 Στολ και πλοτος κι αρχοντι τονε το κορμ του,
        κι εχε κι αυτς τη σγουραφι ψηλ στη κεφαλ του.              170
     Kι απ μακρν εδεχνασιν οι σγουραφις εκενες
        λιο θαμπν και σκοτειν, με δχως τες ακτνες.
     Kι ομπρς στον λιο εκθετο κρη σγουραφισμνη,
        σα να'χεν εσται ζωνταν την εχαν καμωμνη.
     Kι απ' τα μαλλι τση τα χρουσ κι απ το πρσωπ τση,            175
        ακτνες λαμπυρτατες εφγγασιν ομπρς τση.
     Eχε κι αυτνος γρμματα στον λιον αποκτω,
        τα Πθη του εφανρωνε, τα Πθη του εδηγτο:
     "Eκενη οπο μ' ελβωσε κι οπο πολλ με κρνει,
        η ομορφι κι η λμψη τση του 'λιο τσ' ακτνες σβνει".          180
     Ωσν τον πρτο, τσι κι αυτς του Bασιλιο σιμνει,
        και τ' νομ του γρφουσι, καθς το φανερνει.
     Aντρμαχος εκρζετο κι αντρει μεγλην χει,
        τρομσσει και φοβται τον, ποιος τονε κατχει.
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ MΟΘΩΝΗΣ
     Πλι ξοπσω του αυτεινο επρβαλε κοντρι                               185
        κι λογο κκκινο, ψηλ, μ' μορφο Kαβαλρη.
     Tοτ' τον τ' Aρχοντπουλο που ριζε τη Mοθνη,
        πντ'χει λογισμος τιμς, πντα ψηλ ξαμνει.
     τονε χρουσοκκκινη η φορεσ που 'φρει,
        χρισμα του την καμε μι πλουμισμνη κρη.                        190
     Στη κεφαλ του η σγουραφι, που ηθλησε να βλει,
        δειχνε πως μαρανεται για μις νεριδας κλλη.
     Tον ρωτ'χε μ' ρματα και να βαρε ξαμνει,
        πυρρ φωτι με μι Kαρδι και σιδερν αμνι.
     Mε γρμματα αποκατωθι λγει, ξεκαθαρζει,                              195
        που κθα ες τα Πθη του και πνον του γνωρζει:
     "Θωρετε τοτη τη καρδι; Πυρρ φωτι τη καγει.
        Στ' αμνι κοπανζεται κι ρωτας τη δοξεγει."
82  Kαι τ' νομ του ελγασι Φιλρετον οι λλοι,
        εχεν αντρει και δναμι και πλουμισμνα κλλη.                     200
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ EΓΡΙΠΟΣ
     Mε φορεσ ολοπρσινη, μ' ατος χρουσος στη μση,
        ρθε και τ' Aρχοντπουλο που Hρκλη τονε λσι.
     ριζε χρες και χωρι εις τσ' γριπος τα μρη
        κι εις εν αντρει και φρνεψη δεν εχεν λλο ταρι.
     Tη σγουραφι στη κεφαλ με τχνη την εκμα',                          205
        και τη λαχτρα τση καρδις λεγε με το γρμμα.
     τον μι Bρση κι τρεχε νερ σπρο, κρουσταλλνιο
        κι να δεντρν ανδια τση, ψημνο, μαραμνο,
     δχως ανθος, δχως βλαστος, δχως καρπος και μλα
        κι δειχνε πως ξερανουνται οι κλνοι και τα φλλα.                210
     σαν και γρμματα χρουσ εις του δεντρο τη μση,
        την παραπνεσιν του νιο και τον καημ του λσι:
     "Tη βρση στκω και θωρ, δε θ' να με δροσσει
        κι αφνει με να ξεραθ, δεν κνει δκια κρση."
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ MΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
     Mε σποδα και με βι πολλν επρβαλε, λιοντρι,                        215
        ο Aφντης τση Mακεδονις, τ' μορφο παλικρι.
     τονε εικοσιενος χρονο, μορφος κοπελιρης,
        πολλ μεγλης δναμης, πολλ μεγλης χρης.
     Tραγουδιστς, ξεφαντωτς και νυχτογυρισμνος,
        στου Πθου τα στρατματα πολλ βασανισμνος.                    220
     Kαι τ' νομ του το γλυκ το λγαν Nικοστρτη,
        η φορεσ του το χρουσ, λο καρδις γεμτη.
     Eχε κι αυτς στη κεφαλ τσ' Aγπης το σημδι,
        πολλ' λογιν πουλι νεκρ εκετουνταν ομδι,
     κι να Γερκι ζωνταν στο δκτυ μπερδεμνο,                             225
        με γρμματα που λγασι πως εναι σκλαβωμνο:
     "Πολλ πουλι κυνγησα και λσι με Πετρτη,
        μα 'δα 'κομπθηκα κι εγ κι επιστηκα στο δχτυ."
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ KΟΡΩΝΗΣ
83 Δεν τονε καλ σωστς κι απ μακρ γρικοσι
        σλπιγγες με τσι νικαρες, βοκινα, και κτυποσι.                    230
     Kι λοι εστραφκαν και θωρον προς τη μερν εκενη,
        και πεθυμο' να μθουσιν ντ'το, κ' ντα εγνη.
     Kι ωσ φεγγρι λαμπυρς εφανετο στη μση
        ες Kαβαλρης, κ' ρχετο την Tζγια να κερδσει,
     σ' να φαρ μαυρψαρο, μορφο και μεγλο,                              235
        πηδντας και χλιμζοντας κανε κθε ζλο.
     τονε δχως φορεσ, κ' εβγκε απ'να σπλιο,
        ντυμνος ρματα χρουσ που λμπα' σαν τον λιο.
     Tοτο το σπλιον καμε με τβλες και με τρβες,
        με σγουραφις τρι' λογιν, πρσινες, μαρες, μπλβες.          240
     Tο μαρο δεχνει σκοτειν, το πρσινο σα δση,
        το μπλβο, πτρες [χλαβρο], που μπρειε να γελσει
     η σγουραφι κθ' νθρωπον οπο να μην κατχει,
        και να θαρρε κι απαρθιν ο τπος σπλιον χει.
     τον ανψον ακριβ του Aφντη απ' την Kορνη,                      245
        καθνας που τον-ε θωρε, τον αποκαμαρνει.
     Kι οληνυκτς με μαστορι κενο το σπλιο κνει,
        και το ταχ στη μσην τως ωσν ατς εφνη.
     Δρακμαχος εκρζετο, τσ' τον τ' νομ του,
        σπδες, λιοντρια εσκτωσε με τη παλικαρι του.                    250
     H σγουραφι τση κεφαλς δεχνει την ρεξ του,
        πως χαρεται στα βσανα και θρφει τη ζων του.
     Eχεν εκενο το Πουλ που στη φωτι σιμνει,
        καγεται κι θος γνεται, και πλιν ξανανινει.
     Eλγασιν τα γρμματα, σ' ποιον κι αν τα διαβζει,                     255
        πως η φωτι, που τον κεντ, δροσζει, χι να βρζει:
     "σο σιμνω στη φωτι, και βρζει και κεντ με,
        τσο και ξανανινει με, γιατρεγει και φελ με."
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΙΑΣ
84 Mε μι βροντ και μι' αστραπ με τχνη καμωμνη,
        απ 'να νφαλο θολν, ες καβαλρης βγανει.                           260
     Eτοτος εναι π' ριζε τση Σκλαβουνις τους τπους,
        ποτ η αντρει του δε ψηφ ουδ θερι, ουδ' ανθρπους.
     Στη δναμ του 'παρεται, πολλ'τον καυχησρης,
        εχε χαρ να πολεμ, πεζς και καβαλρης.
     Aυτς δεν εχε φορεσ και τ' ρματ του λμπου'                       265
        κι σα' γεμτα ανθος δεντρ και λολουδα του κμπου.
     Πντ' δειχνε τον πονο, πντα τον μανισμνο,
        μι πιθαμ 'περσσευγε το πλι μακρ αντρειωμνον.
     Eχε κι αυτς στην κεφαλ νησ σγουραφισμνο
        κι το στη μση του γιαλο βαθι θεμελιωμνο                        270
     κι η θλασσα κι ο νεμος με μνητα το δρνα',
        το κμαν σκα κι φριζε κι απ' τη κορφν του 'πρνα,
     μα'δειχνε πως δε τη ψηφ τη μνηταν εκενη
        κι ασλευτο στη ταραχ κι αλγιστον εγνη.
     Tο γρμμα τον εκολο και κθε ες το γρκα,                            275
        για ποι' αφορμν η θλασσα κι νεμος δεν το 'νκα:
     "Φβοι, τρομρες, μνητες και κματα ως φουσκσουν,
        δεν ημπορο' μιν μπιστικ φιλι να ξεριζσουν."
     T' νομα που του βγλασι την ρα που 'γεννθη,
        ωσν ακρομεγλωσε πραυτα τ' απαρνθη                             280
     κι ηρηκεν λλον νομα, τσ' θελε, τσ' ορζει,
        Tριπλεμος εκρζετο, νο για να φοβερζει.
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ AΞΙΑΣ
     Tην ραν οπο φνηκε τοτος ο αντρειωμνος,
        επρβαλεν απ μακρ ες νις καμαρωμνος.
     Σγουρς, ξαθς, πολλ'μορφος, που σα του δεν εγνη                285
        λλος κιανες και να βαστ την ομορφιν εκενη.
     Tοτο τον τ' Aφεντπουλο που την Aξιν ορζει,
        νκτα και μρα πολεμ, ποτ του δε μανζει,
85 μα πντα του, ς και τη μαλι με γλιο τηνε κνει,
        καλοσυντος σαν αυτν στο Kσμο δεν εφνη.                       290
     Γλυκρετος εκρζετο κι ως ρθε πο'σαν οι λλοι,
        με σπλχνος εχαιρτησε και μ' αρχοντι μεγλη.
     Kι λοι τον αγαπσασι κι ας μη τονε γνωρζουν,
        γιατ οι ανθο της Aρχοντις απ μακρ μυρζουν.
     Tο Pγαν επροσκνησε και τ' νομ του γρφει.                         295
        Φαρν εκαβαλκευγε λετερο σα το λφι.
     το στο στθος κκκινο, μαρ' τον η κοιλι του,
        ψαρ τα πδια κι ο λαιμς και μορτζινη η τριχι του,
     ολσπρα τα καπολια του, πολλ' ολωνν αρσει,
        γρου-τριγρου στκουσι κι χουν τονε στη μση.                  300
     Δικττην εχε φορεσ κι λη χρουσοπλεμνη
        κι εις κθε μι απ τσι θελις καρδι σατεμνη.
     Aπσταν τονε μικρς, ηγπησε μι κρη,
        και να τη βγλει απ το νου ποτ του δεν ημπρει.
     Πντα την εχε σ' τση καρδις τα βθη ριζωμνη,                       305
        κι σον επρναν ο καιρς, η παδα του πληθανει.
     Kι η σγουραφι τση κεφαλς κι ο στχος ,τι ελλει,
        δειχνε την εμπρεσι τσ' Aγπης τη μεγλη.
     Eχε Φεγγρι λαμπυρ, τριγρου λο γεμτο,
        κι να δεντρ μικρ, ξερ, στο φγγος αποκτω.                     310
     Kαι πλι ανδια να δεντρ με τ' νθη, με τα μλα,
        κι ο ρωτας 'κοιμτονε στα δροσερ του φλλα.
     Tο γρμμαν εφανρωνε κι εκενο ξεδιαλνει,
        για ντα το'να εναι χλωρ, τ' λλο ξερν εγνη:
     "Στη γμισι του Φεγγαριο, λλο δεντρ δε πινει,                     315
        μνο τσ' Aγπης το δεντρ, που πντα ρζες κνει."
     Mε σπλχνος εχαιρτησεν λους, μικρος-μεγλους
        κι απκει σ' τπο και σ' αδειν εσρθη σαν και τσ' λλους.
KΑΡΑΜΑΝΙΤΗΣ
86  Eπρβαλε κι ωσ θερι νας Kαραμαντης,
        οπο'χεν χθρητα πολλ με το νησ τση Kρτης.                     320
     τονε Aφντης δυνατς και πλοσος και μεγλος,
        σ' κενα τα μρη ωσν αυτς δεν εγεννθην λλος.
     Δεν επροσκνα ουδ' Oυρανν, ουδ' 'Αστρα, ουδ Σελνη,
        το Kσμον εφοβριζε με τη θωριν εκενην.
     Eις το σπαθ του επστευγεν, εκενον επροσκνα,                        325
        πντα πολμους κι χθρητες, πντα μαλις εκνα.
     τονε κακοσβαστος και δσκολος περσσα,
        εις τη μαλιν εχαρετο και την Aγπη εμσα.
     Σπιθλιοντας εκρζετο κι ως ρθεν εις το Pγα,
        με γρνιες εχαιρτησε κι εμλησε και λγα.                                  330
     Ποτ του δεν εγλασε, μα πντα του λογιζει
        κι εναι η λαλι του σιγαν σαν "Aλλ!" ντες φωνιζει.
     Mιλντας εφοβριζε, με τη θωρι του βλφτει,
        και μι πλεξοδα εκρμετον εις το'να του ριζφτι.
     Eκαβαλκευγε λογο αγριτατο περσσα,                                    335
        οπο το εφοβηθκασι στο φρο σοι κι αν σα'.
     Oρ εχε ως κατσουλπαρδος και πδια ωσ βουβλι
        και μτια ωσν αγρικατος κι η γλσσα του μεγλη,
     τονε η τρχα του ψαρ, μπαλματα γεμτη,
        κκκινα, μαρα, μορτζινα απνω στο δερμτι.                     340
     το λιγν κι ελετερο, στο γλκι δε το σνει,
        να'ν' κι απ χρα δυνατ, σατα ουδ βερτνι.
     Συχνι-συχνι σερνε φωνς, μα δε χιλιμιντρζει,
        εχε πολλ' γρια τη λαλιν κι ωσ θερι μουγκρζει.
     Ωσν εγρφτη στου Pηγς και τ' νομ του λγει,                     345
        για να σταθε τπον πολν, μεγλη αδει γυρεγει.
     Oι κμποι δε τ' αρσασι κι ο τπος δε τον παρνει
        κι επ κι εκε με το φαρ συχνοπηαινογιαγρνει.
87  Eχε κι απνω στ' ρματα βαλμνο να δερμτι
        'νος λιονταριο, που εσκτωσε στα δση π' επορπτει       350
     κι εκρμουνταν του λιονταριο τα πδια μπρος στα στθη,
        πολλ'χε δυνατ καρδι, που δεν τον εφοβθη.
     Συχνι-συχνι του δερματιο τα πδια τσ' 'σαλεγαν,
        που εφανετο σαν νθρωπο ν' αρπξουν εγυρεγαν.
     Mε δχως να στραφε να δει, τσ' λλους να χαιρετσει                355
        και δχως να συγκατεβε ανθρπου να μιλσει,
     εγρνια προς τον Oυρανν, εγρνια στον αρα,
        η ψη του εφανρωνε τ'κανε με τη χρα.
     H φορεσ του κι η θωρι και το φαρν ομδι,
        εδεχνα' πως εν' δαμονας κι εβγκεν απ' τον 'Αδη.                 360
     Στη κεφαλ εχε ολμαυρο το Xρο με δρεπνι
        και με το αμα γρμματα, χι με το μελνι.
     Kι ελγαν: "ποιος με θωρε, ας τρμει κι ας φοβται,
        και το σπαθν, οπο βαστ, κιαννα δε λυπται."
O ΥΓΙΟΣ ΤΟΥ PΗΓΑ ΤΟΥ BΥΖΑΝΤΙΟΥ
     Mε στλιση βασιλικ και πλοσα πλι παρ' λλη,                       365
        και μ' παρσες ρηγατικς και μ' Aφεντι μεγλη,
     επρβαλεν ωσν ατς, στ' λογο καβαλρης,
        του Bασιλιο του Bυζαντιο ο γις τ' ο κανακρης,
     με Kαβαλρους εκοσι κι εκοσι πεζολτες
        κι απ μακρ επλουμζανε κι ελμπασιν οι στρτες.               370
     Tσι πεζολτες χει ομπρς, σπρα ρματα εφοροσαν,
        και τα σπαθι βαστο' γδυμν, εκε που προπατοσαν.
     Kι οι Kαβαλροι οπσω τως, ομορφοστολισμνοι
        κι επαραστκαν τ' Aφεντς, σαν σαν κρατημνοι.
     Kι ομπρς απ' λους ρχουνταν, πεζο, χι καβαλροι,              375
        οκτ νοι ξαρμτωτοι, του Bασιλιο αλογροι,
     ενος κορμιο κι ενος καιρο, μι φορεσ ντυμνοι,
        σγουρο, ξαθο, μακρο, λιγνο κι ομορφοκαμωμνοι,
88 πεζο, με ζλα μετρητ και διμα επορπατοσαν,
        κι λοι τος μυριοχαρουνταν εκε που τους θωροσαν.         380
     Kι εσρνασι κι οκτ' λογα, οπο λλα σαν εκενα,
        στο στβλο το ρηγατικ, δεν σα', ουδ' απομενα',
     τρα μορτζινα, τρα κκκινα κι να ψαρ μεγλο
        κι να στη μση ολμαυρο, που επδα σ' κθε ζλο.
     Mα μπρος απ' λους ρχουνταν τσσερεις καβαλροι,               385
        στη μαστορι τση σλπιγγας εχα' μεγλη χρη,
     να τες φυσον, τσι γλυκι τσ' εκναν κι ελαλοσαν,
        που εφανετ σου και πουλι σαν και κιλαδοσαν.
     T' λογο, που ο Pηγπουλος τονε καβαλρης,
        εχε μεγλη δναμιν, το μεγλης χρης,                                390
     επδα με τα τσσερα απνω στον αρα,
        πολλ θαμσματ'καμεν εκενη την ημρα,
     'τ'χε πετξει στα ψηλ, στη γη να μην εγγζει,
        ετσνα κι αγριεγουντον κι ωσ θερι μουγκρζει
     και δχως να πατε στη γη, καθς αναθιβνω,                           395
        ριχνεν εκατ τσινις στον νεμον απνω.
     Eτοτα λα τα'κανεν Aφντης που τ' ορζει
        κι οπο τη γνμην του γρικ, τσι πρξες του γνωρζει.
     Πλι στεκε στο χρι του, πρμ'τονε μεγλο,
        να το μερνει σαν αρν, να δεχνει πως εν' λλο.                    400
     Aδεισασι, ως τον εδασι κι εκμασν του τπον
        κι λαμψε σν Aυγερινς στη μση των ανθρπων.
     Eφνηκε, ως επρβαλεν, η Aφεντι την χει,
        καθνας τον εγνρισε κι ας μην τονε κατχει,
     πως εν' Aφντης, Bασιλις, ψηλο δεντρο κλωνρι,                405
        'πειδ τον συντροφιζουσι πεζο και καβαλροι.
     Πγει στου Pγα το ζιμι, με γνση χαιρετ τον,
        λγα σαλεγει το κορμ, λγα το κλνει κτω.
89 Eπαρετο κι ερμπετο στην Aφεντι τη τση,
        στη μεγαλτητα κιανες δεν εν' να του σιμσει.                     410
     Πιστφορος εκρζετο, εδτσι τονε λσι,
        λοι τον ορεχτκασι, πολλ ολονν αρσει.
     τονε δρκος στην καρδι, στη δναμη λιοντρι,
        ποτ δεν εφοβθηκε πεζ, ουδ καβαλρη.
     Eφρειε κποια φορεσ, π' σοι κι αν τη θωροσι,                    415
        ντ'ναι, πς να γνηκε, δε ξερουσι να ποσι,
     λαμπε τσο κι στραφτε, που κθε φως θαμπνει,
        κι η λαμπυρδα τση η πολλ την ομορφι τση χνει,
     γιατ δεν το μπορετ κιανες να του σιμσει,
        και νη ακτνα τω' ρουχ' να μη τονε θαμπσει.                     420
     Σ' κιανναν λλο ο Bασιλις την κεφαλ δε κλνει,
        αμ αυτουνο πολλν τιμ δδει την ραν κενη.
     Mε πρσωπο χαιρμενο, με λγια ζαχαρνια,
        ετοτον αποδχτηκεν, χι τσι πλι κιαννα.
     Kι απ' το θρον του το χρουσ λιγκι ανεσηκθη,                    425
        πολλ τιμ παρ' αλλουνο τουνο του Aφντη εδθη.
     Tοτος αγπα κι λπιζε μι κρη να νικσει,
        και μ' λο οπο'χε δυσκολις, δε θ' να την αφσει.
     Mα λγιαζε χαιρμενο τλος να ξετελεισει,
        να κμει τ'χε Πεθυμι και τ' γρια να μερσει.                     430
     Kι η σγουραφι τση κεφαλς δειχνε την ολπδα,
        γιατ' εχε κλμα δροσερ μ' μορφην αγγουρδα.
     Kι λεγε ο στχος κι η γραφ: "Mε το καιρν ολπζω,
        να φγω τ' ξινο γλυκ, που εδ δε γεματζω."
     λοι τα μτια τως σ' αυτν στρφου' και συντηροσι,             435
        και δεν αναντρανζουσι κιαννα πλι να δοσι.
     H Aρετοσα μοναχς, που'χεν αλλο το νου τση,
        ελιγοστρφηκε να δει, μα εμλειε του Kυρο τση.
NENA
90 Tτε η Φροσνη σιγαν λγει στην Aρετοσα:
        "Kερ μου, δε θωρες κι εσ τα κλλη του τα πλοσα;          440
     Στρφου κι εσ και ξνοιξε, που θωροσιν λοι,
        να δεις τη βρσι τσ' εμορφις, πλουστητας περβλι.
     Παρακαλ το Pιζικ κι η Mορα να το θλει,
        και τοτος ο Pηγπουλος, χι λλος, να σου μλλει.
     Nα παντρευτες, να τιμηθες, σα καταπς σου πρπει,               445
        κι απ μακρ ο Pωτκριτος, σα δολος, να σε βλπει.
     N' αφσεις χρτα βρομερ κι ανθ φαρμακεμνο,
        να πρεις ρδον μορφο και μοσκομυρισμνο."
ΠOIHTHΣ
     Eκενη ουδ πλουστητα γυρεγει, μηδ χρες,
        μα λες τση φανουνται χιονις κι ανεμικς κι αντρες.           450
     Kι ακμη δεν επρβαλεν ο λιος που τη βρζει
        κι εκενος, που για λγου του παντοτιν λογιζει.
AΦΕΝΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ
     Θωροσι πσω τουτουνο πλι να Kαβαλρη,
        σκημον εις το πρσωπο κι γριο σα λιοντρι,
     δχως κιαννα σντροφο. Kι τονε αρματωμνος,                      455
        απ τα νχια ς τη κορφ σδερα φορτωμνος.
     Aρματωσ πολλ βαρν εχε και σκουριασμνη
        κι η ψη μαυροπρσινη, αγριοσυννεφιασμνη.
     'Aλογο εκαβαλκευγε π' νεμος δε το σνει,
        δχως να κρογει μ' ρματα, η ψη του λαβνει.                   460
     Oυδ κιαμι λλη φορεσ για ττες δεν εφρει.
        Tοτος αγπα απ Kαιρ μι πλουμισμνη κρη,
     κι εκπιαζε κι εξμπλιαζε πολλ, να τηνε κμει
        να πει και να το συβαστε, να σμξουσιν αντμι.
     M' αυτενη δε τον θελε και πντα τον εμσα,                            465
        γιατ τον σκημος πολλ κι αγριτατος περσσα.
     Εκενος πντα λγιαζε, πως να τον αγαπσει
        κι ουδ ποσς δεν θελε ττοιαν οδ ν' αφσει,
91 μα μ' λο πο την βλεπε σκληρ και γρινιασμνη,
        πντα με την απομον το σπλχνος τση ανιμνει.                  470
     Στη περικεφαλαα του τη κατασκουριασμνη,
        με σγουραφι εχε θλασσαν γρια και θυμωμνη,
     κι εις τ' ακρογιλιν ες ψαρς πεζβολον εκρτει,
        μα βλποντας τη θλασσα τα κματα γεμτη,
     με το δακτλι του δειχνε, τχα ο καιρς δε σζει,                   475
        να κυνηγσει, να χαρε, σα καταπς λογιζει.
     Kαι με το γρμμα φανερ, που κθα ες το γρκα,
        λεγε πως τσι δυσκολις η υπομον τσ' ενκα:
     "Aν χω την απομον και να μηδν οκνψω,
        σα σιγανψει ο καιρς, ολπζω να ψαρψω."                          480
     ρχεται ομπρς εις του Pηγς, καθς εκμαν λλοι,
        εγρφτηκε και προσκυν μ' αγριτητα μεγλη.
     Δρακκαρδος εκρζουντα', δρκου σουσομιν χει,
        ποτ του δεν εγλασε, ουδ χαρ κατχει.
     Eτοτος δεν εγνρισεν ου κρην, ουδ μνα                           485
        κι αποσταν τονε μικρς, στη κονιαν, εποθνα'.
     Eις μις λαλς του μγισσας το σπτιν ενεθρφη,
        για κενο 'γνη τσ' γριος, καθς ο στχος γρφει.
     Στη Πτραν εγεννθηκε κι εκενην αφεντεγει,
        ποτ' νθρωπο δεν αγαπ κι λο μαλις γυρεγει.                   490
     Σιμνει του Σπιθλιοντα και τσ' λλους δε γυρεγει,
        τα φροδια του ενσυρνε, τα μτια του αγριεγει
     κι ο ες τον λλον χαιρετ κι ωσ θερι μουγκρζουν,
        και με την γρια τως θωριν τον Kσμον φοβερζουν.
PΗΓΟΠΟΥΛΟ ΤΗΣ KΥΠΡΟΥ
     Tην ρα κενη απ μακρ πολλ λαλι γρικοσι,                      495
        πολλν αρμτων ταραχ, φαρι χιλιμιντροσι.
     Kι τονε το Pηγπουλο τση Kπρου, ο πετρτης
        κι λαμπε ως λμπει ο Aυγερινς κι ως φγγει ο Aποσπερτης.
92 Kι ως σωσεν εις του Pηγς, ποις εν', εκε το λγει,
        κνει ζιμι και φρνουν του κοντρια και διαλγει.                 500
     Πινει το πλι βαρτερο, πετ το στον αγρα,
        σα φλλο το αποδχτηκε στη δυνατ του χρα.
     Δεχνει τσι χρες της αντρεις και του κορμιο τα κλλη,
        πολλ τονε ρεχτκασιν λοι, μικρο-μεγλοι.
     Kυπρδημος εκρζετο, πολλο τον εγνωρζαν,                            505
        λα του τα καμματα απ μακρ μυρζαν.
     Kαι τ' ρματ του με μαγνιν σανε σκεπασμνα
        και με χρουσφι απανωθι δεντρ περιπλεμνα,
     σαν και βρσες και πουλι, με μαστορι μεγλη
        κι δειξε τοτη η φορεσ μορφη πλι παρ' λλη.                  510
     Στη περικεφαλαα του το σγουραφισμνο
        αμξι κι εκωλσυρνε τον ρωτα δεμνο.
     Kι εχε και γρμματ' αργυρ και κθε ες τα γρκα,
        πως το κοπλι το τυφλ ποτ δε τον ενκα:
     "Tον νικητ, τον κερδετ, στα πνω κι εις τα κτω,                 515
        δεμνο κωλοσρνω τον στ' αμξι μου αποκτω."
EΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ
     ρθε λας αρφνητος, εγμισεν ο φρος,
        στο στερον ο Pωτκριτος σωσεν ασπροφρος,
     σ' να φαρν ολμαυρο, το'να του πδι εν' σπρο
        και μσα σ' λους λαμπεν ωσν τσ' ημρας τ' στρο.           520
     λοι εσταθκα' να θωρον τοιο κορμ αξωμνο,
        νον, καβαλρην μορφον, ατ σγουραφισμνο.
     'Aσπρη, φαντ, χρουσργυρη τονε η φορεσ του,
        και με μεγλη μαστορι σκεπζει τ' ρματ του
     και μ' τοια τχνη η φορεσ και μαστοριν εγνη,                      525
        που εφανουνταν και τ' ρματα κι εφανουντον κι εκενη.
     Σ' τση κεφαλς τη σγουραφι τουνο του διωματρη,
        τονε μσα στη φωτιν καημνο να Ψυχρι.
93 Kι εχε με γρμματ' αργυρ και παραχρουσωμνα,
        εις τρπον κατασκεπαστν, τα Πθη του γραμμνα               530
     "Tη λαμπυρδα τση φωτις ορχτηκα κι εθρου'
        κι εσμωσα κι εκηκα, να φγω δεν ημπρου'."
     Eπγεν εις του Bασιλιο κι ως σωσε κοντ του,
        το πρσωπο εφανρωσε κι λαμψε η ομορφι του.
     Kαι τ' νομ του ως το'γραψε, στν αγαπ ξανογει,                 535
        κι εκενη εγρκα την καρδιν, το πως πετ να φγει.
     τρεμε αυτ στη μι μερ κι εκενος εις την λλη,
        μα εχνασι το κρβουνο κι οι δυ τως στην αθλη.
     Kι ωσν πουλκι ντε βραχε και χαμοκουκουβσει
        κι ο λιος βγει να το βρει, να το ζεστοκοπσει,                     540
     κτσει ζιμι εις ψηλ δεντρ και γλυκοκιλαδσει,
        απλσει τα φτερογια του, το στθος πιπιρσει,
     ζερβ-δεξ, γη κι Oυρανν χαιρμενο ξανοξει,
        σημδι τση παρηγορις και τση χαρς του δεξει-
     τσι κι αυτενη εχθηκε, με γνση να λογισει                          545
        ττες τον λιο ανδια τση, οπο τση δδει βρση.
     Kαλ και μυριοχριτον τον καμεν η Φση
        κι εφνηκε ξεχωριστς σ' Aνατολ και Δση,
     μ' αν εχεν εσται κι σκημος, ττες, την ρα κενη,
        σαν βαλε τον Πθον τση, πολλ'μορφος εγνη.                    550
     Kαι φανετα τση λλος κιανες στα κλλη δε του μοιζει,
        ξον πολλ μσα στο νουν πντα τονε λογιζει.
     Eκενο μνο συντηρ, εκενον αξανογει
        και φανετα τση και πουλ εναι και θ' να φγει.
     Kι ωσν ο νατης στη χιονι και στην πολλν αντρα,             555
        ντε τη νκτα κυβερν με φβον και τρομρα,
     πντα του ν' στρο συντηρ στη στρταν τν οδεγει,
        μ' εκενο σζει τ' ρμενα, μ' εκενο τιμονεγει-
94 τσι κι αυτ, στην καταχνιν οπο'χει τη μεγλη,
        στου Πθου τση τη σκτιση, δε συντηρ λλα κλλη,          560
     μνον ως στρο λαμπυρν του Pκριτου τη νιτη
        και μηδ' εστρφη αλλο να δει ζιμιν απ την πρτη.
     Eκε'βρισκεν ανπαψη και δρσος του κορμιο τση
        κι εις κενο, που κιντνευγεν, στρο του βουηθισμο τση.
     Eις να τπο εστρφουντο κι να κορμν εθρει,                      565
        σ' κιανναν λλο δεν ψηφ ν' αναντρανσει η Kρη.
     λοι τση φανουντ' σκημοι, δχως αντρει και χρη
        κι λοι σα νκτα σκοτειν κι ο Pκριτος Φεγγρι.
     Aνθεμα τον ρωτα με τα καλ τ κνει
        και πς κομπνει και γελ τη φρνεψη και σφνει!              570
     Σ' πσ' δικα, σ' πσ' πρεπα τον νθρωπο μπερδανει
        κι οπο τον χει για κριτν, εις ντα σφλμα μπανει!
     Πσοι Aφεντπουλοι μορφοι σαν εκε στη μση
        και μνον ο Pωτκριτος της Aρετς αρσει.
     Kαι δε θωρε πλι στα ψηλ, μα χαμηλ ξαμνει                      575
        και με μαγνι τα μτια τση κι αρχνη τα κουκλνει.
     Kαι να ξανοξει δε μπορε, εις το καλ να πγει,
        μα εις τ τη βλφτει προθυμ, γιατ η καρδι τση εσφγη.
     O Pγας κι λοι οπο θωρον, χαρ μεγλην χουν,
        τον πλι τως δυναττερον ακμη δεν κατχουν.                  580
AΡΧΟΝΤΟΠΟΥΛΟ ΤΗΣ KΡΗΤΗΣ
     Θλου' να μπονε σ' ορδινι, γιατ λλοι δεν λειπα',
        ντε γρικον απ μακρ σα βοκινο κι εκτπα.
     Θωροσι σκνης νφαλο στα ψη σηκωμνο,
        και καβαλρη με πολλος λλους συντροφιασμνο.
     Mαρο φαρ, μαρ' ρματα και μαρο το κοντρι,                   585
        μαρη τονε κι η φορεσ τουνο του Kαβαλρη.
     Aντρειωμνος, δυνατς κι εις τ' ρματα τεχντης
        κι εγνη κι αναθρφηκεν εις το νησ τση Kρτης.
95 Tη χραν την εξακουστν, την μορφη Γορτνην
        ριζε κι αποφντευγεν αυτς, την ραν κενην.                    590
     H αφορμ οπο πορπατε μαρος, σκοτεινιασμνος
        και με πολλος, οπο φορο' μαρα, συντροφιασμνος,
     ρωτας τον η αρχ, το τλος πλι εγνη
        απ τον Xρον που ποτ χαρ δε μας αφνει.
     Eτοτος εκατβαινε απ Pηγδων αμα,                                   595
        Kρη εχεν, οπο στην αντρειν παντθες τον ετρμα'.
     Kι απθανε, κι αφκε τον τριν ημερν παιδκι,
        κι ανθρεψ το η μνα του δχως κυρο κανκι.
     Aνθρεψ το σ' αρετς, σ' ρματα κι ειςε γρμμα,
        Pηγπουλο το εκρζασι στες πρξες κι εις το πρμα.            600
     Eλγαν του να παντρευτε, δεν θελε ποτ του
        και τη ζων τση μοναξς αγπα κ' ρεσ του.
     Mα, σαν οπο, πολλς φορς, αυτενοι οι περισσροι
        κομπνουνται και πινουνται στο δκτυ σαν το ψρι,
     περνντας μι ταχτεριν, θωρε μιν πλουμισμνην,                605
        μιν αγγελοσγουρφιστην, ροδοπεριχυμνην.
     Σε παραθρι εκθουντο' με γνση και με τξη,
        πανν εκρτει κι κανε γζωμα με μετξι.
     Tα χελη τση σανε βερτζ, τα μτια τση ζαφερι,
        το πρσωπν της διδε λμψη στο παραθρι.                      610
     Kαι του εφανστη, ως τηνε δει και σατιν του δκα'
        κι εχε τον Πθο στο χων, τον ρωτα στην κκα.
     Πραυτα η γνμη του λλαξε και τη βουλν την πρτη
        ριξε κι εσκλαβθηκεν η τρυφερ του νιτη.
     Δεν εχ' εκενον τον καιρ ουδ κρην, ουδ μνα,                   615
        αμ' τον ολομναχος, γιατ κι οι δυ αποθνα'.
     Δεν τον ποις να του μιλε και να τονε διατσσει,
        να του αλαφρσει ο λογισμς κι ο πνος να περσει
96 μα ολημερνς κι οληνυκτς αναπαημ δεν χει
        κι εκενην, οπο αγπησε, με προθυμι ξετρχει                    620
     και μ' λο που στην αρχοντιν και πλοτη δεν του μοιζει
        ο Πθος τοτο δε θωρε, η Aγπη δε λογιζει
     (σ' τοιες δουλεις, ο ρωτας κατχει και σπουδζει,
        γνεται προυκανδοχος και γλγορα τα σζει)
     αγαπηθκασι κι οι δυ κι ο ες τον λλο θλει                           625
        κι ετοτα κνει τα συχνι το πβουλο κοπλι.
     Eκρδεσε τους κπους του, σμιξε μετ κενη,
        στον Kσμον τοια Πεθυμι και Σμξη δεν εγνη.
     Συχνι επεριδιαβζασι, κθ' ρα εξεφαντνα',
        ρες σε δση, σε βουνι κι ρες σ' γιαλο λιμινα.               630
     Mα πλι συχνι παρ ποθς, στην δα εκατοικοσαν,
        κενον τον τπο οργουνταν, εκενον αγαποσαν.
     Eκε σαν κμποι και βουνι, και δση και λαγκδια,
        χορτρια, λολουδα, φυτ, και βρσες και πηγδια,
     δντρη μ' ανθος και με καρπος, και δροσερ λιβδια,           635
        μετχια με πολλος βοσκος κι αρφνητα κουρδια.
     Kι απ' λους κενους, που'σανε εκε κατοικημνοι,
        μι βοσκοπολα ευρσκουντον ομορφοκαμωμνη.
     Kι ο κρης τση την πεμπε κι βλεπε το κουρδι,
        συχνι-συχνι 'παντχνασι μ' αυτ το νιν ομδι.                  640
     O οποις με το δοξρι του εγρευγε κυνγι,
        κι ως του'χε λχει να το δει, δεν τ' φηνε να φγει.
     Aγρμια, λφια και λαγος φερνεν εις το σπτι,
        κι μοιον του δοξαρτορα δεν καμεν η Kρτη.
     Ποτ του δεν ηθλησεν, ντε κι αν του απαντξει,                   645
        να τση μιλσει ντε τη δει και σπλχνος να τση δεξει.
     Eκενος δεν οργετον λλης νεριδας κλλη,
        γιατ' εχε με το ταρι του Φιλι πολλ μεγλη.
97 M' ανθεμ την, τη ζηλει με τα καλ τ κνει,
        πσους καημνους λογισμος στο νου τ' ανθρπου βνει!   650
     ρχισεν η εφρεση τα μλη να πληγνει,
        τα λογικ να τυρανν και στην καρδι να σνει.
     Eλγιαζεν η λυγερ, πως ν' αγαπ λλην κρη
        το ταρι τση, γιατ συχνι τη βοσκοπολα εθρει.
     Kι εις αφορμν την ριχτεν εκενο τ λογιζει,                          655
        εμπκε σε πολλ ζηλει, γιατ το πρμα μοιζει.
     Eπλθαιν τση ο λογισμς, επλθαινε η οδνη,
        τη βοσκοπολα ελγιαζε πως φλαινα το γνη.
     Kι εβλθη με τη πονηρι να δει και να γνωρσει,
        αν εναι πορι απαρθιν, γ να το λησμονσει.                      660
     Kαι μιν απογιοματινν, εις να κουτσουνρι
        επγε και τ' ανδργυνον πνο γλυκ να πρει.
     Kι οι φλοι του παραμερς επαζα και γελοσαν,
        γιατ δεν εσιμνασι σ' κενον τον τπο που'σαν.
     Eβστα το δοξρι του, δε θλει να τ' αφσει,                            665
        μπως και λχει τβοτσι γριο και κυνηγσει.
     Eκομπησ' ο Xαρδημος σ' να δεντρ 'ποκτω,
        τον κτπον του κουτσουναριο κοιμντας αφουγκρτο
     βαλε κι εις το πλγι του γεμτο το δοξρι,
        σ' τοτην την τχνη λλος κιανες δεν εχεν τοια χρη.        670
     O νστιμος κιλαδισμς, που τα πουλκια εκναν,
        και το μουρμορι του νερο, σ' γλυκτη τον εβναν,
     κι πνος τον αποκομισε. Kι η λυγερ τς φνη
        πως εν' καιρς να τονε δει, ξυπνντας ντα κνει.
     Γιατ παρκει του νερο, σε δροσερ λαγκδι,                          675
        η βοσκοπολα μοναχ βλεπε το κουρδι.
     Λγει: "Aς μακρνω κι ας χωθ εις τα κλαδι, στα δση,
        κι ωσν ξυπνσει, θλω δει τα ζλα του πο πσι.
98 Nα'μαι χωσμνη σιγαν, με δχως να μιλσω
        κι ως σηκωθε, να δω απ 'κε, σημδι να γνωρσω."            680
     Eμπκε μσα στα κλαδι, τινς δε τη κατχει,
        εχστη, δεν εφανουντο', μεγλην γνοιαν χει.
     Kαι με τρομμενη καρδιν στεκε να γνωρσει,
        αν εναι αλθεια τ πονε και τ τση δδουν κρση.
     Kι εκε, οπο εκοιμτονε ο νιτερος, του φνη                        685
        πως ρθαν πδια λιονταριο και την καρδιν του πινει.
     Kαι ττες εγρικθηκε κρυς πλι παρ το χινι,
        κι εφανετ του την καρδιν πως του την ξεριζνει.
     Tρομμενος εξπνησε, με φβον εσηκθη,
        το ταρι του αναζτησε, στ' ρματα επαραδθη.                  690
     Kαι το δοξρι παρευθς επισεν εις τη χρα,
        δειλι ντα του μλλεται 'κενηνε την ημρα.
     Δεν ηρηκε τη λυγερ, κι λος σιγοτρομσσει,
        μα ελγιαζε πως να'τονε στο σπτιν, οπο πρσσει.
     Kαι προς τα δση πορπατε, τοπνει και ξανογει,                   695
        ογια να βρει γριο τβοτσι, να κμει το κυνγι.
     Θωρε, εσαλεγαν τα κλαδι, τα δεντρουλκια εκλνα',
        λφι, γ αγρμι ελγιαζε πως να'τονε σ' εκενα,
     και τη σατα εκκιασε ζιμι την ρα εκενη.
        (φου κακν οπο'καμε, φ' αδικι πο 'γνη!)                  700
     τονε τσο γλγορος να σρει το βελτνι,
        και να το πψει στο κλαδ, που ττοια κλλη χνει,
     οπο δεν εχε η λυγερ καιρ σκις να γυρψει
        παρκει τπο να χωστε και να μετασαλψει.
     Kι ευρσκει την η σατι στα μαρμαρνια στθη,                     705
        κι αν συρε και δαμιν φων, δεν εγρικθη.
     Kαι φανετ' εξεψχησε, με δχως να φωνιξει.
        (Aνθεμα το λογισμν και τση ζηλεις την πρξη!)
99 Eγρκησ' απ' το χρι του, το πως κυνγι εγνη,
        και πως το κρας επλγωσε με τη σατα εκενη.                  710
     Kι εγλκησε με τη χαρν κι εμπανει μες στα δση,
        και το κυνγι εγρεψε, να σσει να το πισει.
     Hρηκε τ δεν θελεν, εδεν τ δεν εθρρει,
        για το κυνγι, οπο'καμε, Θνατο θ' να πρει.
     Hρηκε τν πολυαγαπ κρυν και ματωμνη.                        715
        Eχε πνον κι εμλησε, κι επεν του κι αποθανει,
     κι επρεν τοιο Θνατο, για ν' αγαπ περσσα.
        Kι ως το'πεν, εξεψχησε, τα μτια τση εσφαλσα'.
     Nα δει ττοιο ανεπλπιστον, ετρμαξε κι εχθη,
        και μοναχς του να σφαγε κενη την ρα εβλθη.              720
     Kαι τσα η πρκα κι ο καημς τον κρνει και παιδεγει,
        οπο να πρει Θνατο με τ' ρματα γυρεγει.
     Kαι τσα το'πιασε βαρ το πρμαν οπο γνη,
        που δχως λλο να σφαγε θλει την ρα κενη.
     Mα'ρθαν και τον ευρκασιν οι μπιστικο του φλοι,                  725
        πριχο να κμει η χρα του ,τ' επασι τα χελη.
     Kι ως εδαν το ανεπλπιστον, εκλψα', ελυπηθκα',
        κι αρχσα' να παρηγορον του φλου τως την πρκα
     και ξμπλια μυριαρφνητα, πολλ'μορφα του λσι,
        καταδικζουσν τονε να βλπεται μη φτασει,                       730
     μηδ θελσει να σφαγε, μη βουληθε τοιο πρμα,
        μ' ας δεξει στ' ανεπλπιστον, ωσ και λλοι εκμα'.
     Mε τσι πολλς παρηγορις δαμκι συνηφρνει,
        σ' τση γνσης το λογαριασμ σαν νθρωπος γιαγρνει.
     Kι βαλε μες στο λογισμ να ζει να τση δουλεγει,                  735
        και με τα δρα της αντρεις να τηνε κανισκεγει.
     Kι επγαινε ξετρχοντας, σε μιν και σ' λλη Xρα,
        τα κονταροκτυπματα κι εκρδαινε τα Δρα.
     Kι εκενα οπο του δδασι, πλρωμα της αντρεις του,
        επγαινε κι εκρμνα τα στο μνμα τση Kερς του.               740
     Kαι μετ' αυτ τα κρδητα ωσ θερπιο βρσκει,
        κι παιρνε ωσν παρηγοριν, παρνοντας το κανσκι.
     Kι ως κουσε κι εγνετο στη Xραν την Aθνα
        ττοιο κονταροκτπημα, η ρεξη τον εκνα,
     να πγει μαρος, σκοτεινς, να κονταροκτυπσει                   745
        για την Kερν του, οπο'χασε κι λπιζε να νικσει.
     Kι ελγιαζε και μελετ, σαν το Στεφνι πισει,
        στον τφον τση σαν το'ζαρε, να π' να το κρεμσει.
     ργησε, γιατ του'λαχε μπρδεμαν εις τη στρτα,
        μ' απ την πρτη εκνησε, που'κουσε τα μανττα.              750
     Xαρδημος εκρζετο, αντρειν και χριν χει
        και πντα εκε που πολεμ, στρφτει, βροντ, και βρχει.
     Σπθες σιδρω', αμα κορμιν εβγνει, που μαλσει,
        και βροντισμος και ταραχς η δναμ του η τση.
     Eχε κι αυτς στη κεφαλν να Kερ σβημνο,                          755
        τον νεμον ανδια του δειχνε φουσκωμνο.
     Kαι τον καημν του τον πολν, τη λαραν που τον κρνει,
        με γρμματα αποκατωθι λγει και ξεδιαλνει
     "Kενη η φωτι, που μου'φεγγε, πλι λμψη δε μου δδει,
        κι νεμος μου την σβησε κι εδ'μαι στο σκοτδι."               760
     Πολλο τον εγνωρζασι, πεζο και καβαλροι,
        φωνιζουν: "Eδ επρβαλε τση Kρτης το λιοντρι!
     Tοτος εναι ο Xαρδημος κι απ την ρα εκενη,
        οπο'χασε το ταριν του, ολμαυρος εγνη.
     Kι α' ζσει χρνους εκατ, πλι του δε θ' ν' αλλξει,               765
        'πειδ κι η Mορα του 'θελε, τσι να τον πειρξει."
     Ως το'κουσε ο Σπιθλιοντας, με μνητα αρχινζει
        λος ν' ανατινσσεται, ν' αγριεγει, να μανζει.
     Tα σωθικ του ως το θερμ βρζου', αναχοχλακζουν,
        βροντ και το στομχι του, τα χελη του μαυρζουν.             770
     Kαπνζουν τα ρουθονια του, σαν τ' λογο ντε τρχει
        κι απνω-κτω πορπατε κι αναπαημ δεν χει.
     Πορι στεκε κι ενμενε να τονε δει ντα κνει,
        μσα του εδιαλογζετο, πς να τον αποθνει.
     Kι ωσν τον εδε κι σωσεν εις του Pηγς κι εγρφτη,              775
        εκντησε λο το κορμ κι ως το καμνι ανφτει.
     Kαι πλι δεν χ' απομον και στη καρδιν εσφγη,
        με μνητα στο Bασιλιν εκνησε και πγει.
     Tα μτια εξαγριψασι, καρβονω' σπθες βγνουν,
        τπον το εδκαν το ζιμι κι δειαν πολλ το κνουν.       780
     Δχως να κλνει κεφαλ, δχως να προσκυνσει,
        δχως να πρει θλημα του Pγα να μιλσει,
     δεχνοντας με το χρι του τον Kρητικν, αρχζει
        γρια περσσα να μιλε και ν' αποφοβερζει.
KAPAMANITHΣ
     "Aφντη, πρμαν εγνοιαν πολλ μ' ανακατνει                       785
        κι η μνητ μου τη καρδιν αλπητα πληγνει.
     Kαι θλω την απφασι, την ρα που γρικσεις
        το Δκιο μου κι ,τ' βαλα στο νου μου, να μ' αφσεις
     να κμω με το χρι μου σμερο του ν οχτρο μου,
        και ν' αντιμψω τ' δικο, που'καμε του Kυρο μου.               790
     Pγα, γιατ σου εγνρισα σπλχνος και καλοσνη,
        ρθα κι εγ κι ετμησα το κλεσμα που 'γνη.
     Kαλ κι εις τοτο η γνμη μου μακρ'ν' κι η ν ρεξ μου,
        γιατ' μαθα στα γαματα να βφω το σπαθ μου,
     μα πορι εσυγκατβηκα κι ρθα να σε τιμσω                          795
        και δχως μ' τοιο κλεσμα δεν θελα ν' αφσω.
     Kι ουδ' λπιζα, κι ουδ' 'θρρουν το, ο Kρητικς να λχει
        επ, γιατ χω μετ' αυτν πολλ κακι και μχη.
     Kι ετχαινε, σαν κουσε, πως εμαι επ, να φγει,
        χι ν' ανακατνεται και μετ μας να σμγει.                           800
     Γιατ απ χρνους και καιρος ο πβουλς του κρης,
        εις το σπαθν, οπο βαστ, εγνη νοικοκρης.
     Kι καμε μι τρατορι μεγλη του Γον μου,
        ττες, εκενο το καιρ, που 'γ κοπλιν μου'.
     "Στη Σκλαβουνιν ελχασι κι εις μι κατκρυα βρση               805
        διωξε του Πατρα μου, να πγει να δειπνσει.
     Eδεπνησε κι εκομπησεν, πνον ογια να πρει,
        και το σπαθ του εκρμασε ειςε δεντρο κλωνρι.
     Kι ανγνοιος εκοιμοντονε, το δεπνο να χωνψει
        κι ο κρης του αποκτησε κι επγε να το κλψει.                 810
     "Kαι δε κατχω, πο'λαχε σε κει το μονοπτι
        κι εις το δεντρν εσμωσε κι εσιγανοπορπτει.
     Kι ως εδε κι εναι ο Kρης μου στου πνου του τη ζλην,
        πιασε κενο το σπαθ μ' αποκοτι μεγλην,
     επρεν το κι εμσεψε και πλι του δεν εφνη.                           815
        Kαι τρα ο γις του το βαστ, το παλικρι κνει.
     Πολλς φορς ερτηξεν ο Kρης μου, να μθει,
        ο κλφτης πο να βρσκεται, για να του δκει πθη,
     μα εχνετν του και ποτ δεν ηρε να τον πισει,
        κι απ το φβο επθανε, πριν να παρ γερσει.                     820
     "Λοιπν, Pγα, 'ποφσισε το Δκιο, ωσν τοκρει,
        να μου γιαγερει το σπαθ, γ Θνατο να πρει.
     Kαι το κονταροκτπημα εβγκεν απ' το νου μου,
        στε να πρω το σπαθ, οπο'τον του Kυρο μου.
     Γνωρζουν το, πως το βαστ κι χουν το κι ειπωμνα               825
        πολλο, πως κενο το σπαθ εναι δικ μου εμνα.
     Kι απσταν ενεθρφηκα, ερτου' νκτα-ημρα,
        πο να'ναι, πο να βρσκεται, σ' τνος ανθρπου χρα,
     Eρτουν και καθημερν μου φρνασι μανττο,
        πως τοτος το αποφντεψε κι απκοτα βαστ το.                830
     Mα δε τον λαχα ποτ, να τονε ξαρματσω,
        και στη πολλν αποκοτι πλρωμα να του δσω.
     Mα 'δ 'βρεθκαμεν επ, θλω να μου τ' αφσει,
        αλλις να κμει η χρα μου, ,τι δεν κμει η κρση."
ΠOIHTHΣ
     Tοτ'λεγε ο Σπιθλιοντας, το Kρητικν εθρει                       835
        κι εκενος, με τη φρνεψι, τ' απμενε, ως ημπρει.
     H Pγισσα κι η Aρετ κι λοι οι απομονροι
        ακογοντς του, 'τρμασιν απνω στο Πατρι.
     Kαι μσα στο χοντρ λα πολλ βαβορα 'γνη
        κι εφανετ τως το ζιμι κι λους τους καταπνει.                  840
     Mα ο Kρητικς, πρι' λλο 'πωθε, κονττερα σιμνει,
        και μ' αρχοντι και φρνεψη, τη μνητ του χνει.
     Kαι με πολλ γλυκτητα, με τξι και με γνση,
        εζτησε του Bασιλιο, θλημα να του δσει,
     στ' κουσε ν' απιλογηθε, γιατ βαθι του 'γγζει                        845
        εκενο, οπο ο Σπιθλιοντας ψοματιν σαλζει.
     Kι ως εδε κι ως εγνρισε, ο Aφντης πως ορζει
        να πει κι αυτς το Δκιο του, τοιας λογς αρχζει.
KPHTIKOΣ
     "Kαραμαντη, ,τι μιλες, εν' λα παραμθια,
        και σμερο με πιβουλιν χωσες την αλθεια.                       850
     Kι σες φορς για το σπαθ πεις, πως εναι δικ σου
        κι ο Kρης μου σας το'κλεψε, ψματα στο λαιμ σου.
     Ψεγεσαι 'σ κι ποιος το πει, πως σε καιρ κιαννα
        ο Kρης μ' καμε ποτ πρμ' πρεπο σε σνα.
     Mα με μεγλην αντρει το επρε του Kυρο σου,                    855
        κι αυτνα τα ψοματιν βγλε τ' απ το νου σου.
     Kι ο Kρης σου, τσι ωσν κι εσ, επεραζε ναν να
        κι ελχα' με το Kρη μου κι οι δυ τως εις τα ξνα.
     Kαι κθε μραν αφορμς του'βρισκε να μαλσει,
        πορι ηρηκε τ 'γρευγε κι ,τι πασκε να σσει.              860
     Kι ωσν τον σφιγγε πολλ και πλι δε τον ημπρει,
        εις τ' ρματ' εσυρθκασι, πολς λας τσ' εθρει.
     Kαι μοναχς με το σπαθ, χι λλον εις τη χρα,
        εκμασινε τη μαλιν εκενηνε τη μρα.
     Kαι κμποση ρα εις τη μαλιν εκενη εκιντυνεγαν,              865
        και μ' αντρειν και μαστοριν το νκος εγυρεγαν.
     Στο στερον ο Kρης μου, ωσν καλλι τεχντης,
        του'δειξε πς μαλνουσιν εις το νησ τση Kρτης.
     Eλβωσν τον σκημα στον πδα κι εις τη χρα,
        και κνει του πολ κακν εκενη την ημρα.                       870
     Kαι τη δεξν του εζογλανε και το σπαθ του πφτει
        κι χασε με το δκιο του, χι να εζιγανετη.
     Mε το διον του το θλημα, ζιμι την ρα κενη
        εμσεψε και το σπαθ, του νικητ τ' αφνει.
     Tο πρμαν εναι φανερ κι ο Kσμος το κατχει,                    875
        γιατ το ψμα να σταθε πδια ποτ δεν χει.
     Kι εσ μιλες κομπματα τη σημερνν ημρα,
        που ο Kρης σου τη μαρτυριν εβσταν εις τη χρα.
     Kι ουδ ποτ του εθλησε, απ την ρα κενη,
        ρματα να βαστξει πλι, γιατ ζουγλς εγνη.                    880
     Kι εναι ντροπ σου, κτεχε, τα ψματα να λγεις
        κι δικα να καταφρονς τσ' λλους και να τσι ψγεις.
     "Tο πρτο πρμα τση τιμς εναι στον αντρειωμνο,
        να μη τον ερουσι ποτ σε ψμα κομπωμνο.
     Γιατ απ' το φβο λγουσι το ψμα πως κινται,                   885
        και πει κι ευρσκει αποδεκε τον λλον που καυχται.
     Mα οπο μπορε και δνεται, κθε ντρα να μαλσει,
        το ψμα μηδ' η καυχησ δεν εν' δικ του βρση.
     Mα τοτο εν' το φαγητ, που τργει και χορτανει
        ο καυχησρης κι ο δειλς, εις ποιο τπο πηανει.             890
     "Σ' εσνα οπο'σαι ντρας καλς και δναμης μεγλης,
        μεγλο πρμα το κρατ, τοιας λογς να σφλεις.
     Aπ πολλος εγρκησα τη δναμι τν χεις
        κι ουδ' λπιζα, ουδ' ελγιαζα, ψματα να κατχεις.
     Σε λγα λγια, γρκα μου, κου καλ ντα λγω                     895
        εγ δε δδω περαξιν, ουδ μαλις γυρεγω.
     Aμ' ποιος κι α' μ' επεραξεν, εκενος με κατχει,
        μα καυχησν το στμα μου και ψματα δεν χει.
     Kαι τιμημνα τα βαστ ς τρα τ' ρματ μου,
        κι ολπζω κι απ 'δ κι ομπρς ντροπ να μη μου κμου'. 900
     Πορι α' σου αρσει το σπαθ και θλεις να το πρεις,
        να το νικσεις πσκισε, πεζς γ καβαλρης.
     "Kι εγ δεν εφοβθηκα ποτ νθρωπον κιαννα,
        μ' λον οπο'μαι ανμπορος και δε δειλι ουδ' εσνα.
     Kι ντεν ορζεις κι ντε θες, ας πμε σ' να τπο                    905
        μακρ, γιατ βαριομαι το, το πλθος των ανθρπων,
     μ' ρματα μνο κοφτερ και σιδερ σκουτρι,
        να δομεν, τοτο το σπαθ ποις μλλει να το πρει
     να το ξεκαθαρσομε κι η μχη να τελεισει,
        πορι να θλει ο Bασιλις θλημα να μας δσει."                910
ΠOIHTHΣ
     Σ' τοτα τ' ανακατματα γλακον οι αντρειωμνοι,
        να δουν ντ'χου' διαφορς ετοτοι οι μαλωμνοι.
     Γρικοσι του Σπιθλιοντα εκενα τ απονται,
        ακοσι και του Kρητικο, το πς τ' απιλογται.
     Kαι στκουν κι ανιμνουσιν το Pγα να μιλσει,                     915
        και πεθυμο' ν' ακοσουσιν, τ θ' ν' αποφασσει.
     O Bασιλις με φρνεψη και σπλχνος αρχινζει,
        και πρτα στον Σπιθλιοντα το πρσωπο γυρζει.
PHΓAΣ
     Λγει του: "Δεν ανμενα σμερον απ σνα,
        να ποσινε τα χελη σου, τ σου'χω γρικημνα.                  920
     Kι αν εχες παραπνεσιν, ετχαινε ν' αφσεις
        τη διαφορ σου κι στερα να μου τηνε μιλσεις,
     ογια να μη δυσκολευτε το κλεσμα οπο 'γνη
        κι ο φρνιμος τοιους καιρος τσι διαφορς του αφνει.
     Γιατ θωρες το μζωμα ετοτο το μεγλο,                            925
        οπο τιμ σ' ,τι μπορ τον να και τον λλο
     και το παιδ μου ανε κιανες μο το'θελε σκοτσει,
        τοιον καιρν αντμειψη δεν θελα του δσει.
     Oυδ γυρψειν θελα να γδικιωθ τοιαν ρα,
        οπο'ν' τσοι Aφεντπουλοι και ξνοι μες στη Xρα,          930
     μα'θελ' αφσει να χαρον και να περιδιαβσου'.
        Kι εσ, πο θεμελιθηκε σμερο η μνητ σου,
     για να σπαθ, που ευρθηκε στου Kρητικο τη χρα,
        να κμεις ανακτωμα ετοτη την ημρα;
     Aφτε τσι τες διαφορς και παραμπρς μην πσι,                   935
        και το κονταροκτπημα, υγι μου, σα σκολσει,
     χετε μρες και καιρ και τπο να βρεθετε,
        να το ξεκαθαρσετε, αμ' ογια 'δ τ' αφτε."
ΠOIHTHΣ
     Eμλησεν ο Bασιλις, μιλοσιν του κι οι λλοι,
        λσιν του, ανακατματα στη μσην τως μη βλει.              940
     Tο κλεσμα του Bασιλιο μη θλει να ξηλσει
        κι ας σιγανψει η μνητα κι η ργητα ας μερσει.
     Για να σπαθ μηδν γενε τοια μεγλη μχη,
        κι ας κμει το χερτερον λλον καιρ που λχει.
     σον του μλειε ο Bασιλις κι σο μιλον κ οι λλοι,              945
        τσον και πλιν η χθρητα εγνουντο' μεγλη.
     Kαι με φωνν αγριτατην, τρμοντας το μουστκι,
        του Pγα απηλογθηκε με λγια λο φαρμκι
KAPAMANITHΣ
     "Aφντη, για να μη μου πεις, το πως περσσα σφνω,
        μα βανα χρι εις το σπαθ, για να με δο' ντα κνω,          950
     γιατ δε θλω τοιο σπαθ να χαρετ' ο οχτρς μου,
        και δς μου το, το θλημα, γ παρνω το απατς μου."
ΠOIHTHΣ
     M' αγριτατον ανβλεμμα και βρουχισμος μεγλους
        εγρισεν τα μτια του κι εμλησε με τσ' λλους.
KAPAMANITHΣ
     "Θωρ κι εμαζωχτκετε και βαβουρζετε λοι,                       955
        ωσν το κνου' οι μλισσες σ' τσ' ανθος στο περιβλι.
     Kι απ' τη μερι του Kρητικο γνωρζω πως κρατετε
        και βλπω πο ξαμνουσιν εκενα οπο μιλετε.
     Aν εναι κι απ σας κιανες και θ' να του βουηθσει,
        ας ρθει πορι μετ' αυτν επ κι ας πολεμσει.                    960
     Eλτε τρεις και τσσερεις, σοι κι αν εστε ελτε,
        πολλος και λγους το σπαθν ετοτο δε φοβται.
     Δε θλω πλι να μου μιλε κιανες, να με πειρζει.
        Nα γδικιωθ, ν' αντιμευτ, το Δκιο μου με βιζει.
     Δει θλω ποις απ τους δυ ψοματιν τα λγει,                    965
        και ποις εν' κενος π' δικα να βρει μαλις γυρεγει."
ΠOIHTHΣ
     O Kρητικς δε θλει πλι να στκει ν' ανημνει,
        πολλ ντροπ το εφανουντον το τσο ν' απομνει.
     Kαι πγει ομπρς εις του Pηγς, με ταπειντη αρχζει,
        να του μιλε το Δκιο του, με δχως να μανζει.                     970
KPHTIKOΣ
     "Pγα, επειδ κι εβλθηκε τοτο το παλικρι,
        σο πλι γλγορα μπορε, τ' ρματα να μου πρει.
     Kι αποστα μ' εδε κι ρθα επ, απομον δεν χει,
        καλε με να μαλσομε, για πρμα, που κατχει
     το πως χει δικο πολ. M' απετις κι τσι θλει,                      975
        ας δομε τοτο το σπαθ σμερον τνος μλλει.
     Kαι για να μη πειρζομε τσον πολλ τη Xρα,
        μα να ξεκαθαρσομεν τ'χομε σ' λγην ρα,
     να'χουν κι οι Aφεντπουλοι καιρ να ξεφαντσουν,
        κι τοιο μεγλο κλεσμα οι δυ να μη ξηλσουν,                 980
     μ' να σκουτρι σιδερ κι να σπαθ στη χρα,
        θλω και να γενε η μαλι τη σημερνν ημρα.
     Mε τα πολλ' ρματ' τυχο τον αντρειωμνο κνει,
        μα οπο μαλνει ολγδυμνος, τρομρα τονε πινει."
ΠOIHTHΣ
     O Pγας σαν εγνρισε, πως νας κι λλος θλει,                       985
        να δοσι κενο το σπαθ, εις τνος χρια μλλει,
     κι ,τ' επε του Σπιθλιοντα, στον νεμον τα 'χσε,
        ζιμι τη γνμην του λλαξε κι λλη βουλν επισε.
     Kαι θλημα τως δωκε, να το ξεκαθαρσουν,
        και με σκουτρι και σπαθ μνο να πολεμσουν.                    990
     Tην ραν οπο επρασι το θλημα του Pγα,
        σρνουνται και με βιν πολλ παρμερας επγα'.
     Kι εβγνουν λα τ' ρματα και μνον το σκουτρι
        και το σπαθν επμεινεν εις κθε παλικρι.
     λο το πλθος του λαο τρομσσει και φοβται,                     995
        αναδακρυνει και πονε, τον Kρητικ λυπται.
     Oι αρετς κι η γνση του και τση μιλις του η χρη
        καμε κι αγαπσαν τον πεζο και καβαλροι.
     Tον λλον, το σκληρκαρδο, δε δνουνται να δοσι,
        αμ λοι του οργιστκασιν κι λοι τονε μισοσι.                    1000
     Λογιζουσιν πως δε μπορε ο Kρητικς να κμει
        μαλιν καλ μ' τοιο θερι κι ετρμα' σα καλμι.
     Mα κενοι που κατχασιν το Kρητικ ντα ξζει,
        κι ακογασι, πως εις αντρει κιανες δε του ταιριζει,
     κι ουδ' εφοβθηκε ποτ ντρα, θερι αν εγνη,                          1005
        και να μασε τα σδερα και να τα καταπνει,
     δεν χουν φβο, ουδ δειλιον, μα στκουν κι ανιμνου',
        να δοσι τσι παλικαρις του μαυροφορεμνου.
     M' ας πομε για την Aρετ, που ως εδεν κι εξηλθη
        τοιο κονταροκτπημα, εις την καρδι επληγθη.                 1010
     Mσα τση αναθεμτιζε χλιες φορς την ρα,
        οπο'ρθεν ο Σπιθλιοντας στην εδικ τως Xρα,
     και κνει τη και δε μπορε τν αγαπ να βλπει,
        γιατ το πρμα το εγνοιαν λους τους παρατρπει.
     Eτοτη η φοβερ μαλι, που ακμη δεν εγνη,                          1015
        του ρωτος τσ' αρμτωσες παρμερα τσ' αφνει.
     Δεν εν' πρεπ του Pκριτου να στκει ν' ατονιρει,
        μα με τους λλους σμιξε μακρ απ το Πατρι.
     Στον τπον, που'ναι ο Kρητικς, ανεβοκατεβανου'
        κι λοι αρμηνεγου' ,τι μπορο' του νιο του παινεμνου    1020
     κι ,τι κατχει πσα ες και ξερει, το θυμζει,
        μ' αυτς λα τα κτεχε, στα ξνα οπο γυρζει.
     Eκε εναι κι ο Pωτκριτος, με τχνη του αρμηνεγει
        ποις κοπανις να βλπεται και ποις να δυσκολεγει.
     Στον λλο τπο, που'τονε το φοβερ λιοντρι,                         1025
        επγεν ο Δρακκαρδος, τ' γριο το παλικρι,
     κι λεγε του Σπιθλιοντα στ' ρματα ,τι κατχει,
        κι εκενος να του τα γρικ, απομον δεν χει.
KAPAMANITHΣ
     Kαι λγει του με μνητα: "Θαυμζομα σε εσνα,
        το πς δειλις κι εγνοιζεσαι σ' τοια μαλι ογια μνα,           1030
     και λγεις κι αρμηνεγεις μου, να βλεπηθ μου δεχνεις.
        Πολλ' σκημα εν' τα λγια σου, στον νεμο τα ρχνεις.
     O Kρητικς κι λλοι πολλο να με μαλσου' ομδι,
        ετοτ' η χρα κνει τους να π' να βρουν τον 'Αδη.
     Kιανες δε θλω να μιλε και σμερο ας μ' αφσει,                      1035
        στ μου'σφαλεν ο Kρητικς, να κμω δκια κρση."
ΠOIHTHΣ
     Eπγαν εις του Bασιλιο και θλημα τως δδει,
        ογια να κμουσι κι οι δυ θανατερ παιγνδι.
     ρισε να γενε η μαλι μακρν απ' το Πατρι
        κι εκε επρεμαζωχτκασι πεζο και καβαλροι.                         1040
     Kαταπλακνετ' ο λας κι ο ες τον λλο αμπθει,
        ντεν απ το Bασιλι το θλημαν εδθη.
     Tρχουν, γλακοσι να θωρον λοι, μικρο-μεγλοι
        κι νθρωπος δεν απμεινε, οπο να μην προβλει.
     Eττες λγει ο Kρητικς, ο νις ο παινεμνος                               1045
        "Oπο αποθνει, απ' λους σας ας εν' συχωρεμνος."
     Kαι μ' να πδημα ως ατς εστθηκε στο ζλο,
        και βνει χρα στ' ρματα κι ανμενε τον λλο.
     Kι εκενος πλι ανδια του ογλγορος σιμνει,
        και διχωστς παραθεσμι σα δρκος ξεσπαθνει.                   1050
     Kαι σμγουν τα γδυμν σπαθι, σηκνουν τα σκουτρια,
        κι αρχζουσινε τη μαλι τοτα τα παλικρια.
     Mε μνητα και μ' αντρειν, αγριεγουν και φουσκνουν,
        οπο σοι κι αν τσ' εβλπασι, πονον κι αναδακρυνουν.
     Σα δυ λιοντρια, ντε βρεθο' με πεναν εις τα δση,                1055
        κι ευρον φαητ, κι απνω του το'να και τ' λλο αρσσει,
     μουγκρζουν κι αγριεγουσι, πεινον, και με το στμα
        και με τα νχια αρσσουσι, και τρχουν εις το βρμα,
     το'να και τ' λλο πολεμ, το βρμα να κερδσει-
        τσ' καμαν και τοτοι οι δυ εις του λαο τη μση.               1060
     Tριγυρισμνους τσ' χουσι, και στκουν και θωροσι,
        τον πλι αντρειωμνο απ τους δυ δεν ξερουσι να ποσι.
     Kαι μνο εκενα τα σπαθι ανεβοκατεβανουν,
        κι ρες ζερβ τα ζλα τως, κι ρες δεξ τα πηανουν.
     Πολλ μεγλη δναμιν χει ο Kαραμαντης,                                 1065
        πλις τχνης και πλις μαστορις εν' το παιδ τση Kρτης.
     Kαι με την τχνη συντηρ, την ραν που μαλνει,
        τη χρα του Σπιθλιοντα σε ποι μερ ξαμνει.
     Kι εξφευγε τσι κοπανις κι βλεπεν το σπαθ του,
        κι ωσν ατς επ κ' εκε επτα το κορμ του.                          1070
     Σρνεται οπσω, πηανει ομπρς, ζερβ-δεξ γιαγρνει,
        και πρχου σσει η κοπανι, εις το σπαθ την παρνει.
     Kι ποιο σπαθ εχ' τοια βαφ, σδερο δεν το πινει,
        ουδ ποτ τσακζεται, ουδ' αδοντι δεν κνει.
     Πτε και λγο του'διδε κι απνω εις το σκουτρι,                        1075
        στη γη κομμτια το'ριχνε το φοβερ λιοντρι.
     στεκεν ο Xαρδημος σαν ντρας, κι ανιμνει,
        κι εγρευγε να βρει καιρν η χρα η τιμημνη.
     Δε θλει δχως διφορον οι κοπανις να πηανου',
        ωσν επηαναν του θεριο, τ' γριου, του θυμωμνου,            1080
     οπο τσι δδει στο σπαθ, στου σκουταριο τη χρα,
        κι λες τσι πλιτερες φορς λαβνει τον αρα.
     Mα τοτος χει απομον και πολεμ με γνση,
        κι εγρευγ τονε ανοιχτν, για να τονε λαβσει.
     Kαι πντα ομπρς στα μτια του με το σπαθ ξαμνει,                1085
        για να τονε κρατε μακρ, να μην πολυσιμνει.
     Mε τον καιρ ο Xαρδημος τη χρα χαμηλνει,
        κι ηρε του το μερ ανοιχτ, δαμκι το λαβνει.
     Σ' κενο το τπο του'βγαλε ττες το πρτον αμα,
        κι αρχσασι κι εχαρουνταν κενοι οι πολλο οπο ετρμα'.         1090
     Λιγκι τον ελβωσε, πορι το αμα εβγκε,
        και το σπαθ του εις το μερ λαβωματιν το αφκε.
     Kι ωσν τεχντης στ' ρματα, πντα καιρ γυρεγει,
        με γνσιν και με μαστορι, να κρογει και να φεγει.
     Tη δετερη λαβωματι στο στθος το την κνει,                       1095
        κι τον ετοτη ακρκαλη, αμα πολ του βγνει.
     Ως εχε ρξει κοπανιν, πντα του το σκουτρι
        με το σπαθ εσυντρφιαζεν τ' αγνειο παλικρι,
     ογια να βλπει το κορμ, να μη τονε λαβσει
        τ' γριο θερι, που εκτσσουντο Θνατο να του δσει.           1100
     Γιατος δεν εχε δναμιν πολλν η κοπανι του,
        εβλπουντον κι ελβωνεν, κ' εσμωνεν κοντ του.
     Γυρεγει τπον και καιρν εκενην την ημρα,
        να κμει μι μαλιν καλν η τιμημνη χρα.
     Ως εδεν ο Σπιθλιοντας τα αματα και τρχουν                             1105
        στο στθος του, και στο μερ, και το κορμ του βρχουν,
     εμογκρισε, εταρχτηκεν κι ωσ λιοντρι αγριεγει,
        και να βαρε του Kρητικο τπο να βρει γυρεγει.
     Mηδ ποτ το πλαγος τοιας λογς μανζει
        σ' τσ' ανεμικς του Γεναριο, ντε βροντ κι αφρζει,                 1110
     σ' καιρν που ανακατνεται με ταραχ μεγλη,
        κι ντε σκορπ τα κματα ξω στο περιγιλι,
     αν καμε ο Σπιθλιοντας στα αματα, οπο εθρει
        κ' τρεχαν, και να γδικιωθε ακμη δεν ημπρει.
     Eδγκανε τα χελη του, μσα η καρδι του βρζει,                        1115
        δρκοντας, κι χι ανθρωπιν το πρσωπν του μοιζει.
     Kι συρε μουγκαλισματιν τσι πολλ μεγλη,
        που το Πατρι εσεστηκε απ μι μερν ς λλη.
     Kι εφνη κ' τονε βροντ, οπο απ' τα ψη αρχζει,
        και κνει ταραχν πολλ, τα νφαλα ξεσκζει,                            1120
     και με πολ συχαλασμ στα βθη κατεβανει-
        εδτσι κι απ' το στμα του ο μουγκρισμς εβγανει.
     Mανζει με τα χρια του, και το σπαθ του ψγει,
        κι εις κενες τσι λαβωματις να γδικιωθε γυρεγει.
KAPAMANITHΣ
     Λγει: "Θωρ δεν χω πλι ουδ σπαθ, ουδ χρα,                      1125
        λα μ' απαρνηθκασιν ετοτη την ημρα.
     Aπετις κι νας Kρητικς τση ρα με μαλνει
        κι η χρα μου 'πιβολεψε και δε τονε σκοτνει."
ΠOIHTHΣ
     Eμζωξε σα το θερι λη τη δναμν του,
        κι σο μπορε ψηλ-ψηλ σηκνει το σπαθ του.                   1130
     Kι απκει τρχει απνω του με το αγριωμνο χρι,
        κ' εξμωσε να του βαρε σ' τση κεφαλς τα μρη.
     Kι ο Kρητικς ο-γλγορος σηκνει το σκουτρι,
        βνει το ομπρς στην κεφαλν, την κοπανι να πρει.
     Kι εβλπησεν την κεφαλ, γιατ' απ' ομπρς το βνει.                     1135
        Kαι δδει του μι κοπανιν, και μσα εις δυ το κνει.
     Kαι πφτει κτω το μισ, τ' λλο μισ απομνει,
        κι ευρθηκε κι η χρα του λιγκι λαβωμνη.
     Tην κοπανι ετρομξασιν λοι οι απομονροι,
        να δο' να κψει μσα εις δυ το σιδερ σκουτρι.                   1140
     Tτε, σαν εδε ο Kρητικς, και το σκουτρι εχσε,
        εις λλο μδο πολεμ, κι λλη βουλν επισε.
     Πλι δυνατς εγνηκε, και πλι' φοβα μαλνει,
        ζλο δεν κνει οπσω πλι, μα σο μπορε σιμνει
     και δεν του εφανετο καιρς, να στκει ν' ανιμνει,                       1145       
        πδας τον πδαν μπωθεν, και πντα μσα μπανει.
     Στρφεται χμαι και θωρε και το κορμ μουλνει,
        και με μεγλη μαστορι στα πδια του ξαμνει.
     Ξεθρρεψ' ο Σπιθλιοντας κι εκε θ' να του δσει,
        και χαμηλνει τ' ρματα, να μην τον-ε λαβσει.                      1150        
     Eττες ο Xαρδημος του 'φνη να'ναι η ρα,
        να δσει τλος τση μαλις, να κατατξει η Xρα.
     Kι εσκωσεν ως αστραπ το γλγορ του χρι,
        ωσν τον εδεν ανοιχτ σ' τση κεφαλς τα μρη
     και μπχνει του λο το σπαθ εις το λαιμ αποκτω,                  1155
        πνον τον αποκομισε, παντοτιν εκοιμτο.
     πεσε κτω το θερι, τα μτια του γρυλνει,
        φαρμκι φτει με τους αφρος, τα μτια αναδακρυνει.
     Kι εμουγκαλστη τρεις φορς το φοβερν του στμα,
        κι εβρντησεν ο Oυρανς κι εσεστηκε το χμα.                     1160
     Kαι με μεγλην ταραχ και μουγκρισμν ομδι,
        επγε η γρια του ψυχ στο μαυρισμνον 'Αδη.
     Kι εκενος, που'τον φοβερς, κι οπ' λοι τον ετρμα',
        σμερον εκυλστηκε σ' τση σρκας του το αμα.
     Kαι σμερον κενη η ψυχ, που νθρωπο δεν εδελια,                 1165
        πγει να δει του Xροντος τα μαυρισμνα σπλια.
     Kι να μεγλο θμασμα κενην την ρα εφνη,
        τ' λογο του Σπιθλιοντα τσι σρκες του δαγκνει.
     ση ρα εκενος πολεμ, αντρειεγετο να λσει,
        να πγει στον αφντη του, ογια να του βουηθσει.                 1170
     Kι ωσν εμσεψε η ψυχ κι επγεν εις τον 'Αδη,
        πφτει κι αυτ χμαι, ψοφ, τελεινουσιν ομδι.
     Eνκησεν ο Kρητικς, λαβωματι δεν χει
        μνο μικρ-μικρ πληγ και λγον αμα τρχει
     κι ουδ γιατρ δεν χει χρει, να πψει να γυρψει,                    1175
        μα επγε για ν' αρματωθε και να καβαλικψει.
     Mε σποδα μπανει σ' ορδινι να κονταροκτυπσει,
        μα ο Pγας δεν εθλησε για ττες να τσ' αφσει.
     Γιατ ξω οπο'τον πρωρα, πολλ βαρ του εφνη,
        σαν εδε τον Σπιθλιοντα να πσει ν' αποθνει.                       1180
     Kαι μ' λο που'χεν δικο και λοι του οργιστκα',
        ο Pγας τον επνεσε κι χει μεγλην πρκα.
     Kαλ και να το θλασιν λοι, μικρο-μεγλοι,
        και καθανες του Kρητικο νκος επαρακλει,
     ετοτο η Φση το'δωκε στη σρκα τη καημνη,                      1185
        κθε κορμ να συμπονε τ' αλλο την πονεμνη.
     Kαι τον οχθρν του να θωρε κιανες, πως π' να θψουν,
        δεν ημπορον τα μτια του, παρ να τονε κλψουν.
     Ως θλει να'ν' σκληρκαρδος, το σπλχνος να του λεπει,
        εις τοιες χρεες βρσκεται με πνον και με λπη.                     1190
     Πορι ο λας εφνιαξε, πολλ βαβορα εγνη,
        κι εδεξασιν πολλ χαρν λοι την ραν κενη.
     Eμνυσεν ο Bασιλις κι επε να διαλαλσουν,
        για να'ρθουσι τοδεταχις, να κονταροκτυπσουν,
     γιατ δεν θελε για 'δ, να τρξουσιν εκενοι,                              1195
        κι σωσε κ' επερσσεψε το πρμαν οπο εγνη.
     Kαλ κ' επνεσε πολλν, ο στχος πως αλλσσει,
        και χλιοι χρνοι φανουνται η νκτα να περσει,
     πορι το θλει ο Bασιλις κι εκενον οπο ορσει,
        ουδ' νας δεν αποκοτ το 'νντιο να μιλσει.                           1200
     Eπνεσεν εις την καρδι δαμκι η Aρετοσα,
        κι εδκασν τση βσανο, κενα που διαλαλοσα',
     'πειδ και ττες δε μπορε να δει τον Eρωτρη,
        να λυγιστε, ν' αποφτιαστε, να τρξει το κοντρι.
     Πορι χωνε σα φρνιμη τον πνον που την κρνει,                   1205
        και του Kυρο τση εσμωσε και σπλαχνικολα εγνη.
     Σιργουλιστ-σιργουλιστ φιλε τον εις τη χρα,
        λγει πως επρικθηκεν εκενη την ημρα
     στο πρμαν οπο γνηκεν εις τ' γριο παλικρι.
        Kι ετοτα εμλειε κι ρχουνταν κτω απ το Πατρι                1210
     ομδι με τη Pγισσαν κι επγα' στο Παλτι
        κι η συντροφι'τονε πολλ, κι αρφνητ' ρα εκρτει.
     Eθφτην ο Σπιθλιοντας κι ετλειωσε τους χρνους,
        κι αφκεν εις τους τπους του πρκες πολλς και πνους.
     πεσε κενο το θερι, οπ' λοι το ετρομσσαν,                           1215
        κ' οι αντρεις κ' οι δναμες σα νφαλο επερσαν.
     Πονε τονε ο Δρακκαρδος, μα χρει'ναι ν' απομνει,
        κι α' θ' να πει και τβοτσι, για ττες να σωπανει.
     Πσι και ξαρματνουνται ζιμι οι αντρειωμνοι,
        και κθε ες με πεθυμι τοδεταχι ανιμνει.                              1220
     Eπνειεν ο Pωτκριτος, πως για την ρα εκενη
        να κονταροκτυπσουσιν ο Pγας δεν τσ' αφνει,
     να δεξει απνω στ' λογο την τχνην κι αντρειοσνη,
        κι εζλεψε του Kρητικο στο πρμαν οπο εγνη,
     ως εδεν τσον παινον και φμην που του δδα'.                       1225
        Πορι επαρηγοροντονε, και πντα του εχε ολπδα
     εις το κονταροκτπημα να κμει να γνωρσουν,
        ποιν πρπει να παινσουσιν, ποιν πρπει να φημσουν.
     Kαι μετ' αυτος τσι λογισμος πγει κι αυτς κ' εβγνει
        τ' ρματα, και κοντ-κοντ στην κλνη του τα βνει,            1230
     ογια να τα'βρει την αυγ, ν' αρματωθε ως στρατιτης,
        και να'ναι πρτος ολωνν, το πανεμα τση νιτης.
     Eβρδιασεν, ενκτιασεν, καθνας στο κλινρι
        θεκε, για ν' αναπαγε κι πνο γλυκ να πρει.
     Mα η Aρετοσα δε μπορε να κοιμηθε που πγει,                    1235
        αμ' εστρουφογυρζουντο' στο'να κι εις τ' λλο πλγι.
NENA
     H Nνα τση ανεστναζε και λγει τση η καημνη:
        "Eδες το τλος τ'χουσι, Mνα μου, οι αντρειωμνοι;
     λοι εν' αυτο του μακελειο, στο Θνατο γυρζουν,
        αμ' οι Pηγδες κθουνται και μοναχς ορζουν.                      1240
     Γρικς καλ ντα σου μιλ; Kαι για την ρα τοτην
        επα τη παραφαντασ κι εσ καλ' αφουκρο την."
ΠOIHTHΣ
      Kενη δε δδει απιλογιν, μα στκει και λογιζει,
        να ξημερσει πεθυμ, κι ο Πθος την-ε βιζει.
      Tην ραν, που ο Aυγερινς πασχαρος προβανει,                      1245
        κι απ τση γης το πρσωπον η σκοτεινγρα βγανει,
      και τα πουλι χαμοπετον, κι αναγαλλιοσιν ολα,
        και πχνη στα φτερογια τως πγει απ τη δροσολα,
117ποι κθεται σ' χλωρ κλαδ, ποι σ' δντρον, ποι σ' χαρκι,
        και το σκοπν του κιλαδε κθε λογς πουλκι,                       1250
      και με τη σιγαν λαλιν τον λιον προσκαλοσι,
        και πεθυμοσι γλγορα να βγει να τον-ε δοσι,
      η Aρετ εσηκθηκε, το παραθρι ανογει,
        και την αυγ τη λαμπυρ με τη χαρν ξανογει.
      Nτνεται και στολζεται, και στκει κι ανιμνει,                           1255
        πτες να τση μηνσουσι, να σηκωθε, να πηανει.
      Eδτσι κι ο Pωτκριτος με την αυγ εσηκθη,
        και δεν μπορε να καρτερε, μα πραυτα αρματθη.
      Kαβαλικεγει σαν ατς, στο φρον κατεβανει,
        και τσ' λλους, οπο ελεπασιν, στεκεν κι ανιμνει.                 1260
      Kαι να κι εκενοι γλγορα, πρι' ο λιος να προβλει,
        εκε επερμαζωχτκασιν λοι, μικρο-μεγλοι.
      Mε την αυγν κι ο Bασιλις στο φρον εκατβη
        μ' λην την ξα συντροφι, κ' εις το Πατρι ανβη.
      Oρζει, κ' ρθασι γιαμι ομπρς του οι Kαβαλροι,                      1265
        για να κατχει πσα ες, σ' ποιν τρχει το κοντρι.
      Tρεις εχε, που θα πολεμον, και δκα αντκρυτ τως,
        να δεξουσι την τχνην τως και την παλικαρι τως.
      O Kυπριτης εν' ο εις κι ο Kρητικς ο λλος,
        ο τρτος ο Pωτκριτος, της αντρεις το κλλος.                      1270
      Kαι τοτοι οι τρεις επαρνουνταν τσ' λλους να πολεμσουν,
        να προυσιν το χρισμα, αν εναι και νικσουν.
      Kι ο Pγας με το χρι του γραφεν ναν κι να,
       για να μην εναι αζιγανι και λθος σε κιαννα.
      Eλχαν του Xαρδημου τρεις δυνατο αντρειωμνοι,                   1275
        Δρακμαχος, Nικστρατος, νοι καμαρωμνοι,
      κι ο δυνατς Tριπλεμος, που Σκλαβουνιν ορζει,
        και δεν ψηφ το Θνατον, και φβο δε γνωρζει.
118Mα τσσερεις ελχασι του Pγα απ τ' Aμξι,
        κ' χει να κουραστε πολλ, να βαραναστενξει.                       1280
      O Δημοφνης, το θερι απ τη Mυτιλνη,
        κι απ τ' Aνπλι Aντρμαχος, λιντες, θερι κ' εκενοι,
      κι ο Λιοκαρτης, της Aξς το φοβερ κοντρι,
        κι ο Aφντης του Bυζντιου, τ' μορφο παλικρι.
      Kαι τρεις και του Pωτκριτου ελχασι, του αζπη,                     1285
        τη δναμν του επλθαινεν τσ' Aφντρας του η Aγπη.
      O Hρκλης απ' την γριπον ο νας κι ο λλος πλι
        ο νος ο Φιλρετος, το φοβερ κεφλι,
      που τη Mοθνην ριζε, κ' εχε Aφεντις και πλοτη,
        σπθας και λιονταριο καρδι βαστον κ' οι δυ τως τοτοι.    1290
      λαχεν κι ο Δρακμαχος του αζπη του Eρωτρη,
        κ' εχε μεγλες κονταρς και φοβερς να πρει.
      Tρεις-τρεις ελχανε στους δυ, τσσερεις του Kυπρδη,
        το Pιζικ του εθλησε, κι ο Pγας το τσι δδει.
      Kαθνας ξερει μετ ποιν θ' να συναπαντξει,                         1295
        να τρξει το κοντρι του και την αντρει να δεξει.
      Kαι στκουν κι ανιμνουσι με Πεθυμι μεγλη,
        πτε να δσει θλημα του Pγα το Kεφλι.
      Eικοσιπντε σλπιγγες και βοκινα εκτυπσαν,
        και το Πατρι εσεστηκεν, και τ' λογα εξυπνσαν.                  1300
      Πρτο σημδι της αρχς, σ' γνοιαν πολλ τους βνει,
        ποις μλλει να'βγει νικητς, να πρει το Στεφνι.
      Δεν εναι πεθυμητικ τσι βροντ, ντε στρψει
        σ' καιρν, που σ' ανακρμασιν ο λιος τον Kσμον κψει,
      ανθος, χορτρια, λολουδα, δντρη, κλαδι ξερνει,               1305
        κι ρθει βροντ με νφαλο, και τη βροχολα κνει,
      κι αναγαλλισουν και χαρον λοι, μικρο-μεγλοι,
        θωρντας τ'σανε νεκρ, πως ανεζσαν πλι
119σαν τον πεθυμητικς ο Pκριτος ν' ακοσει,
        να παξουσιν οι σλπιγγες, τους ντρες να καλοσι.                 1310
      Kι ανμενε με προθυμιν, να δευτεροκτυπσει,
        να σσει το κοντρι του, τον πλεμο ν' αρχσει.
      Aς πομεν και της Aρετς κενο που την παιδεγει,
        που εγρισε το πρσωπον και τση Φροσνης λγει:
APETOYΣA
      "Φροσνη, ποις σου φανεται να'ν' κλλιο παλικρι,        1315
        στο σεσμα και στο λγισμα, και στης αντρεις τη χρη;
      Στο σεσμα και στο λγισμα, στο ζσμα των αρμτω',
        στ' αρχοντικ αναρμματα, και στης αντρεις το ντο;
      Kαι ποις με διμα κθεται, και το κορμ δεν κλνει;
        Tην ρεξ σου π' μου τη, να ζεις κι εσ, Φροσνη."        1320
ΠOIHTHΣ
      Tτες η Nνα, ως πονηρ, θωρντας πως η Kρη
        τον ασπροφρο εξμπλιαζε κι εκενον πντα εθρει,
      κι εγνρισε πως πλι βαθι ο Πθος τση ριζνει,
        και τον Pωτκριτο θωρε κι εκενον καμαρνει,
NENA
      για να τση πψει ο λογισμς, τση λγει: "Θυγατρα,        1325
        κτεχε πως σους θωρ σ' ετοτην την ημρα,
      κι ρθασι κι εγραφτκασιν, εμνα δε μου αρσει
        μνον το Bασιλιπουλον, οπο'ναι εκε στη μση,
      κι οπο'ρθε με πολλ Aφεντιν κι ευπρπισεν η Xρα.
        Eκενον καμαρνω εγ χλιες φορς την ρα.        1330       
      Kι ξω απ κεν' οργομαι, κ' χει ομορφι μεγλη,
        κενον τον χρουσοκκκινον, τον ξαθοσγουρομλλη
      κθεται σα σγουραφιστς και στρφτει μες στα κλλη.
        Kι ωσν ετοτους και τους δυ, θαρρ δεν εν' επ λλοι."
ΑΡΕTOYΣA
Tτες τση λγει η Aρετ: "Oλγη πρξιν χεις,        1335
        και το καλ απ το κακ ποιν εναι δεν κατχεις.
Στους κκκινους, στους πρσινους, κι σους κι α' γμει ο φρος,
        ποπανωθι τως ολωνν εν' κενος ο ασπροφρος.
120Kι απετις αποκτησε δκα να πολεμσει,
        εις κθε πρμα, ωσ θωρ, επρασε τη Φση.        1340
Γι π' μου, ντα του λεπεται, και ποι χρη δεν χει;
        Ποι τχνη βρσκεται αρχοντις, και δεν την-ε κατχει;
Λιοντρι στην παλικαρι, χρουσς ατς στο διμα,
        πολλ σκλαβνει τσι καρδις το ζαχαρνιο στμα.
Oι κρδες του λαγοτου του πουλι'ν', και κιλαδοσι,        1345
        και γιανουν τα τραγοδια του τσ' αρρστους να τ' ακοσι.
ς και σγουρφος μαθε δχως δασκλου πρξη.
        H Mορα μου τον καμεν, ο-για να με πατξει.
Eδ μαθανει και γιατρς, τσι πληγωμνες γιανει,
        συχνι δροσζει τσι καρδις εκενες που μαρανει."        1350
ΠOIHTHΣ
Πλι η Φροσνη να θωρε, πως εις την Aρετοσα
        οι σπθες πλι παρ ποτ εβρζαν κ' εκεντοσα',
ψεγε του Pωτκριτου τη νιτην και τα κλλη,
        κι ανστισ τση τον πολλ με πονηρι μεγλη.
NENA
 Λγει τση: "Θυγατρα μου, γρκα τα λγω τρα.        1355
        Kτεχε, η Tζγια, που'καμες, βγανει ξω απ τη Xρα. 
Tις εναι σα τον Kρητικ και σα τον Kυπριτη;
        Kαι τς σαν του Πιστφορου την αντρειωμνη νιτη;
K' εκενον τον Tριπλεμον τς να τον-ε νικσει;
        Kι αυτν τον χρουσοκκκινον, οπο περν τη Φση;"        1360
ΠOIHTHΣ
Ξαναφυσον τσι σλπιγγες κι τονε το σημδι,
        οι Kαβαλροι δυ και δυ να τρξουσιν ομδι.
Tρεις σα' σαν Πρωτγεροι, που'χαν τση γνσης χρη,
        και πρξη σ' τοτες τσι δουλεις για κθε Kαβαλρη.
Tτες απ τους Γροντες το θλημα-ν εδθη,        1365
        τον ρωταν ανκραξε, στον Πθο επαραδθη.
Λιγοψυχ ο Pωτκριτος, και κνουσ του χρη,
        να'ν' πρτος, για τον Kρη του, να τρξει το κοντρι.
121Kαι τον Φιλρετον καλε, τ' μορφο παλικρι,
        και τον ανμενε κι αυτς, κ' εκρτει το κοντρι.        1370
Tτες εστρφη η Aρετ στη Nνα τση, και λγει,
        ομδι εν' κενος, που παιν, κ' εκενος, οπο ψγει
APETOYΣA
"Oμδι εκαλεστκασιν κι εδ θλεις γνωρσει,
        ποις θλει τιμηθε απ' τσι δυ και ποις θλει νικσει."
ΠOIHTHΣ
Γρου τριγρου εν' ο λας, και πεθυμο' να δοσι,        1375
        δυ παλικρια σαν αυτ, πς κονταροκτυποσι.
Σα στα λαγκδια τα βαθι, τ' γρια, τα δασωμνα,
        οπο'ναι μσα τα θερι κι ρνια κατοικημνα,
κ' χουσι δντρη και κλαδι σε μι μερν, κ' εις λλη,
        και κατεβε απ τα βουνι ανεμικ μεγλη,        1380
και με βροντ και μ' αστραπ μσα στα δση δσει,
        κατασκορπσει τα κλαδι, τα δντρη ξεριζσει,
κ' οι σκνες με την ταραχ φβον του Kσμου δσουν,
        φγουσιν ρνια και θερι, να βρο' δεια να γλιτσουν
εδτσι εβρντησε ο Oυρανς, κ' η γης ανεσηκθη,        1385
        ντεν η πρτη κονταρ στα στθη τως εδθη.
§Aσλευτος επμεινε στην κονταρν εκενη
        ο Pκριτος, κ' εις το λα χαρ μεγλη εγνη.
δειξεν ο Φιλρετος στ' ρματα πσο ξζει,
        ποσς δεν τον ελγισε, σαν καρφωμνος μοιζει.        1390
§Πινουν κοντρια πλι βαρ, ο-για να δευτερσουν.
        Σ' τπον που να'ναι βλαβερς πσκουν κ' οι δυ να δσουν.
O λιος δδει στ' ρματα, και φγγουσι και λμπου',
        σμγουν, συναπαντχνουσι στη μι μερν του κμπου.
δωκε του Pωτκριτου μιν κονταρ στα μτια,        1395
        και το κοντρι εσκρπισεν εις εκατ κομμτια.
H κονταρ'τονε βαρ και δυνατ περσσα,
        λιγκι τον εζλισε, μα δεν τον εγνωρσα'.
122§H κονταρ του Pκριτου πλι δυνατ πληγνει,
        που'δωκε του Φιλρετου εκε που του ξαμνει.        1400
Στο κοτελο σημδεψε, κ' ηρεν το και στη μση,
        κ' εσλεψεν κ' εκονησε δυ-τρεις φορς, να πσει.
Zερβ-δεξ εζυγριζεν, κ' γερνεν το κορμ του,
        και στην καπολαν του φαριο 'γγζει την κεφαλ του.
Nα παξει δεν ημπρειεν πλι, γιατ τονε γραμμνο,        1405
        ποιος κι α' γερει απ' τ' λογο, να τον κρατον χαημνο.
H Aρετοσα επτουντον κ' τον χαρ γεμτη,
        και τη Φροσνην σφιγγεν εκε που την εκρτει.
H οποι'στεκε με λογισμν, επνειε, γιατ εθρει,
        πως με τα ζλα πορπατε στον εγκρεμνν η Kρη.        1410
Tη σλπιγγα ο Pωτκριτος κνει και δευτερνει,
        κρζει λλον να'ρθει ο-γλγορα, στο κρδος εξαμνει.       
§Ωσ λιοντρι αγριετηκε τσ' γριπος ο στρατιτης,
        και της αντρεις ο μστορας, το πανεμα τση νιτης.
AΦENTHΣ THΣ EΓPIΠOΣ
Πινει κοντρι δυνατ, του Pκριτου σιμνει,        1415
        και λγει του με μνητα• "Aδρφι, δε σε σνει
τ'καμες του Φιλρετου, ν' ακροσταθες καμπσον,
        να ξεκουρσεις το κορμ στον κπο σου τον τσον;
Mα κρζεις με, κι ωσ θωρ, λιγοψυχς περσσα.
        Mα κτεχε, κι πο'λαχα, ποτ δε μ' ενικσα'.        1420
Kαι θες γνωρσεις σμερον ποις εμαι, να κατχεις,
        γιατ την πρξη μου ς εδ ακμη δεν την χεις."
ΠOIHTHΣ
Δεν του μιλε ο Pωτκριτος, μα δεχνει με τη χρα,
        πως θλουσιν-ε γνωριστε εκενην την ημρα.
Πινουσι τπο ακρμακρα οι μορφοι Kαβαλροι,        1425
        στη σλα σζουν το κορμ, και σφγγουν το κοντρι.
K' εις τ' ρματα τση κεφαλς δυ κονταρς κτυποσι,
        που μσα στα μυαλ κ' οι δυ πνον πολ γρικοσι.
123Mα ασλευτοι επομενασιν, και δευτερνουν λλη,
        παρ την πρτην πλι βαρν, και πλιτερα μεγλη.        1430
O Hρκλης απ' την γριπον εσλεψε δαμκι,
        γιατ επαραζαλστηκεν, κ' εναι να πιε φαρμκι.
στεκεν ο Pωτκριτος, κι ασλευτος εγνη,
        κ' εφνιστ σου ενκησε στην κονταρν εκενη.
Πορι εμιλσασιν κ' οι δυ, κι ομδι εσυβαστκαν,        1435
        να τρξουν λλη μι φορ, μα ττες δεν τσ' αφκαν
εκενοι οι τρεις πρωτγεροι, που'χαν εξν παρμνη,
        εις ,τι αποφασσουσι, καθνας να σωπανει.
Σαν εδεν ο Pωτκριτος, πως η δουλει εν' κριμνη,
        εκλεσν τον, τον οχθρν τον λλον που ανιμνει.        1440
Kι η σλπιγγα δυ, τρεις φορς παζει του καλεσμτου,
        κ' εκνησε ο Δρακκαρδος, και σζει τ' ρματ του,
κι εσκπασεν τα μγουλα τα κιτρινοβαμμνα,
        με σδερα πολλ βαρ και πολυσκουριασμνα.
Δναμιν εχε σα θερι, δρκου καρδιν εφρει,        1445
        να κμει θλει σμερο ν' αναδακρυσει η Kρη.
Σιμνει του Pωτκριτου, λγει του, που θελσει,
        στερα με τα κοφτερ σπαθι να πολεμσει.
ΔPAKOKAPΔOΣ
"Tχα να θλει ο Bασιλις; Π' το, να το κατχω,
        κι απ'στν οψς για τοια δουλει μεγλην γνοιαν χω."        1450
ΠOIHTHΣ
'T γρκησε ο Pωτκριτος εκενο οπο του λγει,
        εγνρισν τον-ε γιαμι ντ'ναι οπο γυρεγει.
EPΩTOKPITOΣ
Kαι λγει του: "Δεν χω εξν για 'δ να σου μιλσω,
        και διχωστς απιλογιν τυχανει να σ' αφσω.
Mα το κονταροκτπημα, Aδρφι, σαν τελεισει,        1455
        να πμεν εις του Bασιλιο, θλημα να μας δσει,
να'χεις τ θλεις απ με, και πρμα-ν εν' ολγο,
        και τσσω σου, και βρσκεις με, γιατ δε θα σου φγω.
124Tοτο για 'δ ας τ' αφσομε, γιατ καιρ δεν χει,
        οπο θωρες πσος λας πρεμαζωμνος τρχει.        1460
Kι αν εσαι, ως δεχνεις, δυνατς, κι αν εσαι παλικρι,
        δεξε την, την παλικαριν, κ' εδ με το κοντρι."
ΠOIHTHΣ
Δε στκου' να μιλοσι πλι, αφκασι τα λγια,
        και σρνουνται με μνητα ες απ' τον λλον χρια.
Ξαναφυσον οι σλπιγγες εκενες που τους κρζουν        1465
        ο-γλγορα να τρξουσι, και τα κοντρια σζουν.
Mε μνητα ο Pωτκριτος κιν την ραν κενη,
        σαν κρβουνον αφτομενο το πρσωπν του εγνη.
ξαψε κι ο Δρακκαρδος, που του'δωκεν η Φση
        τσ' νθρωπους λους να μισ, κι ουδνα ν' αγαπσει.        1470
Eκνησεν η μνητα, αγριεγει και δριμνει,
        ωσν το κνει ο ποταμς, θολς ντε φουσκνει,
κι απ χαρκια, και δεντρ σρνει, καταθρουλζει
        τοιας λογς αγριεγεται, κ' τοιας λογς μανζει.
Στο πρτο συναπντημα πρμ'τονε μεγλο,        1475
        πς τα κοντρια εδκασι στη μορη να με τ' λλο.
K' εδτσι εθρουλιστκασι, και στα κορμι δε 'γγζουν,
        κι ομπρς-οπσω το ζιμι ως αστραπ γυρζουν.
Mε δναμιν και με αντρειν λλα κοντρια πινουν,
        τρχουν, και στη μασκλην τως με μνητα τα βνουν.        1480
Tου γρινιασμνου η κονταρ εις το λαιμ αποκτω
        ηρηκεν τον Pωτκριτον, που πντα το 'θυμτο.
Tην αναπνιν του εστομπωσε, κακ πολ του κνει,
        και λγο-λγον λειψε να πσει, ν' αποθνει.
Tο αμα απ το στμα του τρεχεν εις τα στθη,        1485
        τοτην την κονταρ ο λας πολλ την εφοβθη.
λοι φωνιζου, λοι μιλον, και λσιν• "Eδ πφτει!",
        πορι στη σλα εστθηκεν, κι ως λιντας αντρειετη.
125H κοπανι δεν βλαψε τσα τον Eρωτρη,
        σαν βλαψε την Aρετν απνω στο Πατρι,        1490
που το κονταροκτπημα εκρτειε για παιγνδι,
        κ' εδ'χει πνο στην καρδιν, παρτρομος τση δδει.
Kι ωσν τον εδεν κ' γερνεν, και τσον αμα τρχει,
        αγκουσεμνη βρσκεται, κι απομον δεν χει.
Eχλμιανεν, εχθηκε, κι λλης λογς εγνη,        1495
        τινς δεν την εγνρισεν, μνον η Eυφροσνη.
ποια λλη αγπησε ποτ, μπορε να το λογισει,
        τον πνον, οπο εγρκησε, μην π' να τον-ε χσει.
Πορι επαρηγορθηκε, σαν εδεν το κοντρι
        του Eρκριτο τση ντ'καμεν εις τ' λλο παλικρι.        1500
Eκτπησν του κονταρ στα μτια τσι μεγλη,
        που'λειψε λγο να χαθον τα γρινιασμνα κλλη.
σπασε το κοντρι του, κ' επεν πο και κομμτι,
        μι φλιτζακδα αλπητη εμπκε προς τ' αμμτι,
στο φρδιν αποκατωθι. τοιαν πληγ το κνει,        1505
        που'στερα του κακοργησε, κ' το για ν' αποθνει.
Bαρ πολλ εζαλστηκε, και πλι του νου δεν χει,
        και δε γρικ λαβωματιν, ουδ' αμα-ν οπο τρχει.
Γρνει τρεις-τσσερεις φορς, κι ομπρς κι οπσω πγει,
        και στο'στερο απ τ' λογον πεσε στο'να πλγι.        1510
Xμαι στη γην εξπλωσε τση Πτρας το λιοντρι,
        η σλα επμεινε εκαιρη δχως τον Kαβαλρη.
§Πολλ βαβορα στο λαν εττες εγρικθη,
        κ' η Aρετ στο κμωμα τοτο επαρηγορθη.
Mα δεν ημπρει τσι εκολα να καλοσυνηφρει        1515
        στο φβον, οπο τσ' δωκε του Δρκοντα το χρι.
§Σηκνεται, σφουγγζεται, να γιατρευτε γυρεγει,
        με της αντρεις την εντροπν αμλητα μισεγει.
126Kι αν εχε κι ρεξιν κακ, για ττες δεν τη δεχνει,
        μα εμολωσε την κεφαλ, στα χαμηλ την μπχνει.        1520
Eπμεινε ο Pωτκριτος σ' μεγλο νκος ττες.
        Eτοτες σαν οι μαλις, κ' οι κονταρς οι πρτες.
ρθε και του Kυπρδημου η ρα που ανιμνει,
        να τον-ε πολεμσουσι τσσερεις αντρειωμνοι.
Mσα στο φρο δυ φορς ανεβοκατεβανει,        1525
        κι ομπρς επαζα' οι σλπιγγες, κι ως λιντας ανιμνει,
ποις να'ρθει απ τους τσσερεις να τον-ε δικιμσει,
        δεν θελε πλιν ο καιρς κ' η ρα να περσει.
M' λον τον Kσμο επαρνετον, ο-για να πολεμσει,
        να δεξει πως ο ρωτας δεν κνει δκια κρση,        1530
γιατος στ' Aμξι μ' εντροπ δεμνον κωλοσρνει,
        και προς αυτνον καμε σα Pγας δικιοσνη.
Πολλ καλ ορδινιζεται, μεγλην γνοια βνει,
        ντεν ανδια του θωρε να'ρθει τον Δημοφνη,
εκενο τ' Aρχοντπουλον απ τη Mυτιλνη.        1535
        Σιμνει του, και λγει του, πως δε γρικ να κρνει,
γιατ στ' Aμξι του κρατε τον ρωτα δεμνον,
        και να του δεξει, κι δικα τον χει σκλαβωμνον.
ρχισε το Pηγπουλο τση Kπρου να μανζει,
        το ανβλεμμ του προς αυτν συννεφιαστ γυρζει.        1540
KYΠPIΔHMOΣ
Λγει του• "Eγ'καμα καλ, αμ' χι εσες οι λλοι.
        Bρσκεστε εις λθος φανερν, και σ' εντροπ μεγλη,
να λτε, πως σας-ε νικ να μικρ κοπλι,
        και πως χει απ λγου σας εκενον οπο θλει.
Eτοτος εγεννθηκεν εις τα δικ μου μρη,        1545
        κ' επσκισε πολλς φορς σε τοτα να με φρει.
Mα εμ ποτ δε μου'ρεσε, μ' σα πολλ κατχει,
        η πρξη του εναι βλαβερ, και σφανει οπο την χει.
127Kαι πλι μου εγγζει παρ σε, κι αν θελε μ' αρσει,
        σαν καταπς τον-ε θωρες, δεν τον εθλα' δσει.        1550
Kαι θα σου δεξω σμερον, πως πντα δκια πηανω,
        και πντα με τη χρα μου τσ' ακτεχους μαθανω."
ΠOIHTHΣ
Aφκαν τ' απονματα κ' εις ορδινιν εμπκαν,
        και στο κονταροκτπημα πολλ' γρια εκαλεστκαν.
Kι απ την τση μνητα κι αγριτητα που δεξαν,        1555
        εσφλασιν οι κοπανις, κι ουδνα δεν εγγξαν.
Ωσ γερκι ντε χυθε, κι απ ψηλ ξανογει,
        και θ' να πισει το πουλ, κ' εκενο να του φγει,
ξαναγιαγρνει το ζιμι στην λλην, να το πρει
        τοιας λογς εκμασι και τοτοι οι Kαβαλροι.        1560
Ωσ γερκια εστρψασι, να ξανατρξουν πλι,
        κ' νας τον λλον πασκε χμαι στη γη να βλει.
Eις τοτο το δευτρωμα οι κοπανις δε σφνουν,
        πνον πολν τως δδουσι, κακ πολ τως κνουν.
Eπρεν τοιαν κονταρν απ τον Δημοφνη        1565
        ο Kυπριτης, που ο Oυρανς πολλ θολς του εφνη.
Kαι τ' λογ του επ κ' εκε σα ζαβωμνο πγει,
        κ' δειξε δυ και τρεις φορς, να πσει σ' να πλγι.

Zλην και το Pηγπουλον εγρκησε μεγλη,
        και πνον εις την κεφαλν, αμ' επλερθη πλι.        1570
Στο κοτελο μιν κονταρ δδει του Δημοφνη,
        σα να'χεν αποκοιμηθε σ' πνο βαρν του εφνη.
τονε τσο δυνατ, τσ'τονε μεγλη,
        που ο Kαβαλρης γερνε σε μι μερ κ' εις λλη.
Kι ωσν το κνει η ζυγαρ, που ανεβοκατεβανει,        1575
και κατ το γομρι τση βαρανει κι αλαφρανει,
τσ' κανε στη ζλην του, και μ' λο που αντρειετη,
        στο'στερο, μη μπορντας πλιν, απ τη σλαν πφτει.
128πεσεν απ τ' λογο με πνον και με πρκαν,
        κι λοι τον Aφεντπουλον περσσα ελυπηθκαν.        1580
τρεχε απ τη μτην του αμα, κι απ τ' αφτι του,
        ζλη μεγλην και πολλν εγρκα στα μυαλ του.

Ωσν τον ριξεν αυτν, στον λλον εξαμνει,
        κι ως παιξεν η σλπιγγα, ο Aντρμαχος σιμνει.

                ANTPOMAXOΣ
Λγει του• ",τι χεις ς εδ, Aδρφι, καμωμνα,        1585
        δεν ξζουσι ουδ τβοτσι, α' δε βαρες κ' εμνα,
και να δει κι λος ο λας, κι ο Pγας να γνωρσει,
        το πως δε βρσκεται κιανες εδ να σε νικσει.
Kτεχε εδ παρ ποτ, να σφγγεις το κοντρι,
        στκε στη σλα δυνατς, αν εσαι παλικρι.        1590
Mην παρνεσαι σ' ,τι καμες, Pηγπουλε αντρειωμνε,
        και να γνωρσεις σμερο, ο Aντρμαχος ποις ναι."

                ΠOIHTHΣ
Tου Kυπριτη εφνηκε περσσο να γρικσει,
        πως ρθεν νας πελελς να τον-ε φοβερσει.

                KYΠPIΔHMOΣ
Λγει του• "Aν κουσες ποτ, ποις εμαι, πς με λσι,        1595
        και πς κατχω τ' ρματα, θαρρ να μη σ' αρσει.
Eμ-ν τα μλη μου, Aδερφ, ντεν εγεννηθκαν,
        εις την κοιλιν τση μνας μου το φβον τως αφκαν.
Kι φοβος εγεννθηκα, κμε να το κατχεις,
        κ' εσ να με ξυπς εδ, χαημνον κπον χεις.        1600
Tα λγια, τ' απονματα ποτ δεν χουν χρη,
        δεν κρογει η γλσσα δυνατ, σαν κρογει το κοντρι."
                ΠOIHTHΣ
στεκε κ' κουε ο λας κενα π' αναθιβναν,
        κ' εδασι πως τα μτια τως σπθες, φωτις εβγναν.
Tον κμπον εμοιρσασι, και τ' λογα κεντοσι,        1605
        και τα κοντρια σφγγουσιν, και τ' ρματα κτυποσι.
Δυ κονταρς εις τα κορμι δδουν τ' αρματωμνα,
        κ' ελχαν τ' ρματα καλ, αμ κ' οι δυ αποθανα'.
129Ωσ βροντ, και πλιτερα καμε ντ' εκτυπσαν,
        κι απ το σφμα των ποδιν τ' λογα εγονατσαν.        1610
Γ- απ το σφμα των ποδιν, γ- κι απ το κοντρι
        τ' λογα εγονατσασι, κι απνω οι Kαβαλροι.
K' εις την κοιλιν και των η-δυ τον το φτερνιστρι,
        καθνας τως εβιζουντο να δευτερογιαγερει.
       
Ωσν πουλι ντε βσκουνται, κι αξφνου να γρικσουν        1615
        κτπον πολ στη μσην τως, και ν' αναφτερακσουν,
και να πετξουν το ζιμι σαν ξεπεριορισμνα,
        τσι κι αυτνα ως αστραπ τανε σηκωμνα.
Γιαγρνουν τοτα τα θερι στο πρτον τως σημδι,
        πινουν κοντρια δυνατ, να ξανατρξου' ομδι.        1620
Mε μχην εκινσασι, με μνηταν ετρξαν,
        την ρα οπο εγρικσασι τσι σλπιγγες κ' επαξαν.
K' να καιρν ο ες τ' αλλο στο κοτελο κτυποσι,
        τα μτια εθαμπωθκασι, τ' αφτι τως δεν ακοσι.
Oλγο-λγον λειψε του δυνατο Kυπρδη,                1625
        να πσει με την κονταρν, που Aντρμαχος του δδει.
Δυ-τρεις φορς, επ κ' εκε γρνει, κι απνω-κτω,
        κ' εξπλωσε τα χρια του, ο-για να δσει κτω.
Πορι αντρειεθηκε καλ, εστθηκε, δεν πφτει,
        κι αν εχε πνους σ' τσ' ομυαλος, στο'στερον εγιατρετη.        1630
M' ακοσετε την κονταρν, οπο'δωκε και τοτος
        ο θησαυρς τση δναμης, και της αντρεις το πλοτος.

Hρηκε τον Aντρμαχον σα στο κοτελ του,
        και μιν οργι τον ριξε μακρ απ τ' λογ του.
Kαι ζαλισμνος πεσε, και κενοι οπο θωροσαν,        1635
        αποθαμνος και νεκρς πως τον εθαρροσαν.
Πσι πολλο κ' εβγνουν του, με βιν και πιδεξιτη,
        τα σδερα τση κεφαλς, κ' εκλαγαν τοια νιτη.
130Mα επαρηγορηθκασι, σαν εγνωρσαν πλι,
        πως κενο που τον ηρηκεν, τον απ τη ζλη.        1640
Tον λλο δεν εθλασι, κ' εχαν του κακοσνη
        για τον καημνον ρωτα, δικα πως τον κρνει.

§Eξεζαλστη ο Aντρμαχος, κ' επγεν εις το σπτι,
        αμα-ν απ το στμα του τρεχε, κι απ' τη μτη.
Πολλ το εντρπη, κ' θελε του Pγα να μηνσει,        1645
        θλημα να'χει, κι λλη μι να κονταροκτυπσει.
K' ηρισκε χλιες αφορμς, μ' αλθεια δεν του ξζουν,
        γιατ τα λγια τ' μοιαστα στη ζυγαρ δε σζουν.
Kι λοι το λγαν, και πρεπ δεν εναι να το κμει,
        γιατ οπο χσει, δεν μπορε πλι να ξαναδρμει.        1650

O Λιοκαρτης ο γλυκς, τ' μορφο παλικρι,
        καβαλικεγει το ζιμι, και πινει το κοντρι.
Tου Kυπριτη εσμωσε μ' ψη αναγαλλιασμνη,
        και με μιλι και με λαλι γλυκει και ζαχαρνη,

                ΛIOKAPETHΣ
λγει του• "Aφντη, εγ θωρ το νκος σου ντα ξζει,        1655
        κι σοι εναι επ, στην αντρειν ουδ' νας δε σου μοιζει.
M' απετις κ' εις το κλεσμα ρθα κ' εγ του Pγα
        (καλ και να'μαι ακτεχος, και να μπορ και λγα),
κ' εδθηκ μου σμερο, μ' τοιο θερι να δρμω,
        κι ο[πσ]ω α' θλω να συρθ, ντροπ εναι να το κμω.        1660
Kαι κνει χρεα ν' αντρειευτ σ' πρματα τιμημνα,
        κι αν πσω κι απ τ' λογον, εν' κι λλοι ωσν κ' εμνα.
Mα το κονταροκτπημα τοτο, ,τινος και α' λχει,
        πρεπν εναι να γνεται δχως κακι και μχη.
Kι αν εν' κι λοι ρθαμεν επ ο-για τιμ του Pγα,        1665
        δεν πρπει να μανζομεν ουδ πολλ, ουδ λγα.
Eγ κατχω το καλ, πως με νικς για πρτην,
        την πεσματι μου κι απ 'δ μου φανεται θωρ την.
131Tην πεσματιν και τον χαημν εγ σ' καρδι δεν τα'χω,
        μα πντα να'σαι Aφντης μου, να σε τιμ που λχω.        1670
Kαι βρει μου που σου φανε, και πλι εγ να κμω
        καλοσυντα ,τι μπορ, εδ που θ' να δρμω."

                ΠOIHTHΣ
N' ακοσει το Pηγπουλο, με πση σπλαχνοσνη
        ο Λιοκαρτης το μιλε ττες την ραν κενη,
σ' μεγλην καλοθληση για λγου του εκινθη,        1675
        και με σπλαχντητα πολλν μορφ' απιλογθη.

                KYΠPIΔHMOΣ
"Aδρφι μου, με τους κακος κ' εγ κακοσυνεγω,
        μα την Aγπη θλω την, και πντα τη γυρεγω.
K' εκενοι οι δυ, που πσασι, πλι αποφοβερζουν,
        μα σα γρικ, τα λγια σου πολλ αρχοντι μυρζουν.        1680
Kαι λγω σο το σμερον, ο-για να το κατχεις,
        πως φλο σου παντοτινν και δουλευτ να μ' χεις.
Mα στο κονταροκτπημα ετοτο, κνει χρεα
        να δεξομεν, κ' εσ κ' εγ, λη μας την αντρεα."

                ΠOIHTHΣ
Eδτσι με λυπητερ λγια εξεχωριστκαν,        1685
        κ' εκε που θ' να τρξουσι, στους τπους εσυρθκαν.
Ως αποφτισαν τα κορμι, τη σλπιγγα εκτυπσαν,
        και τα κοντρια εσφξασι, κι ως λιντες εκινσαν.
K' οι δυ ρθασι με δναμιν, οπο περν τη Φση,
        κ' να βουν-ν εθλασι σαλψει και λυγσει.        1690
Oι κονταρς εδκασι στο σιδερ στομχι,
        και μ' λον οπο ετρξασι δχως κακιν και μχη,
σανε τσο δυνατς, που οι λλοι τσ' ετρομξαν,
        και τοτοι απ τον πνον τως εβαραναστενξαν.
Tα σωθικ αιματσασι, κ' αμα πολ-ν εφτσαν,        1695
        σ' λα τα φλλα τση καρδις τον πνον εγρικσαν.

§O Kυπριτης μσα του λεγε• "Eδ γνωρζω,
        ,τι δεν εδα, ουδ' πραξα στους τπους που γυρζω.
132Σμερον ηρα να κορμ στων Aθηναων τα μρη,
        που εις καλοσνην κ' εις αντρειν ποθς δεν χει ταρι."        1700
Tη δναμιν εμζωξε, παρ ποτ τη θλει,
        δειλι τον, τον Λιοκρετον, κι ας εν' και πλι κοπλι.
Zητον κοντρια δυνατ, κι ο ες κι ο λλος θλει,
        να δουν τη δετερη φορν η Tζγια τνος μλλει.
Kαι κθε ες ,τι μπορε την ραν κενην κνει,        1705
        τσι για να'χει τον Aνθν, ωσν και το Στεφνι.

M' ακοσετε, το Pιζικ πς ρθε να μποδσει.
        Στο δετερο κοντρεμα δε θλει να τσ' αφσει.
Σ' να καιρ εκινσασι τα'μορφα παλικρια,
        και σφγγου' στη μασκλην τως τα δυνατ κοντρια.        1710
M' απνω στο μεσστρατον, οπο'τρεχεν ο Aξτης,
        τ' λογον καμε δικον της μορφς του νιτης.
Eκαταπεδουκλθηκε, πφτει, κουλουμουντρζει,
        τον Kαβαλρη επλκωσεν, τη χραν του τσακζει.
K' το μεγλο και πολ, η Mορα ν' αδικψει,        1715
        κ' τοιας λογς αλπητα να τον-ε ζιγανψει.
Kαλ και πλι να'γιανε, σαν πρτας να'ναι η χρα,
        πορι χασεν ,τι πασκεν εκενην την ημρα.
Eτρξαν λοι, εβγλαν τον απ' τ' λογο αποκτω,
        κι αυτνος με γλυκτητα στ' κουγε απιλογτο.        1720

                ΛIOKAPETHΣ
"Eτοτον οπο μου'λαχε, δε με πολυπρικανει,
        κι ουδ τη χρα μου γρικ να'ν' τσο τσακισμνη.
Kι ας εν' για το καλτερον, ουδ σ' κακ το βνω,
        κι ,τι κι α' φρουν οι Kαιρο, πντα σ' καλ το πινω.
Mε λινταν εκαλστηκα τη σημερνν ημρα,        1725
        και τς κατχει αν ηρισκεν λλο παρ τη χρα;"

                ΠOIHTHΣ
Eκε τον ο Pηγπουλος, κ' εγρκα του ντα λγει,
        κι αναδακρυνει και πονε, και το κακν του κλαγει.
133Tην κεφαλ εξαρμτωσε και σπλαχνικ του εμλειε,
        κ' σκυφτε, και συχνι-συχνι κλαγοντας τον εφλειε.        1730

                KYΠPIΔHMOΣ
Λγει του• "Aπες το Pιζικ το θλησε, κ' η Mορα,
        και μετ σνα-ν δικα νκος κακν επρα,
κι αν εχε λεπει η πεσματι, π' αδκεψεν εσνα,
        γνωρζω, πως δεν φτανεν η δναμ μου εμνα
να σε νικσω. Tο λοιπν, κενο που το κοντρι        1735
        δεν καμε, ας το κμομε με τση Φιλις τη χρη.
Kι ποιος με σπλχνος κι αρχοντι τον λλο μας νικσει,
        να κρζεται πλι δυνατς σ' Aνατολ και Δση.
Kι αγπα με, να σ' αγαπ, και πντα στε να ζομεν,
        να'ρχομαι 'κε που βρσκεσαι, και να'ρχεσαι 'κε που'μαι."        1740

                ΠOIHTHΣ
Eπασι κι λλα σπλαχνικ λγια κ' οι δυ τως τοτοι,
        πολλ κερδανει η φρνεψη και τσ' αρχοντις τα πλοτη.
Eκενοι, οπο γρικοσανε, στκοντας μετ' αυτενους,
        πρξιν και μθημα καλ επαρναν απ κενους.
O Pγας επρικθηκε, κι λοι οι απομονροι,        1745
        γιατ τον τοτο το κορμ πλοσο απ κθε χρη.
Eσυντροφισαν τον πολλο, στο σπτι τον-ε πσι,
        δε θλουν ρα να διαβε, ουδ' ρα να περσει,
κ' εφρασιν-ε τους γιατρος εκενην την ημρα.
        Kι ως εδανε την κοπανιν, οπο'χεν εις τη χρα,        1750
δνουν καλ, ορδινιζουν την, και γιατρικ το βνουν,
        κ' επασι πως ο-γλγορα σαν πρτας του την κνουν.

Tην κεφαλν αρμτωσεν ο Kυπριτης πλι,
        κνει, κ' η σλπιγγα κτυπ στο φρον, κι αντιλλει.
Kαι το Pηγπουλο καλε, που το Bυζντιο ορζει,        1755
        τη δναμν του την πολλν ακμη δε γνωρζει.
134Kαβαλικεγει σαν ατς, κ' οι σλπιγγς του πηανου'
        ομπρς, κ' εκιλαδοσανε, του νιο του παινεμνου.
Kαι συντροφιζουν τον πολλο πεζο και καβαλροι,
        και τρεις φορς επρασεν ομπρς απ' το Πατρι        1760
μ' τοια μεγλην Aφεντιν, και μ' τοια αντρειν και χρη,
        οπο παρακαλον πολλο, την Tζγια να την πρει.
Σαν καμε δυ-τρεις φορς το γρο, δεν του εφνη
        καιρς για ν' ανιμνει πλι, κ' να κοντρι πινει
πολλ μεγλο, και βαρ, και δυνατ περσσα,        1765
        οπο το θαυμαχτκασι στο φρο σοι κι αν σα'.
Kι ως παιξεν η σλπιγγα η πρτη, κ' εγρικθη,
        με τσι δικς του το ζιμι εδιπλοπιλογθη.

Kι απκει τρχει το φαρ, τσι σκλες αντιπτει,
        και πο να κμει κοπανι ξομπλιζει με το μτι.        1770
Eτοτη η δια Πεθυμι τον και στον Kυπρδη,
        και το κανσκι ο γ-ες τ' αλλο στο κοτελο το δδει.
σαν κ' οι δυ Pηγπουλοι, σαν κ' οι δυ αντρειωμνοι,
        δυ κονταρς εδκασι, οπο στην Oικουμνη
δεν ευρεθκασι λλοι δυ, ωσν αυτος να κμουν.        1775
        Στη σλα στκου' ασλευτοι, και θ' να [ξ]αναδρμουν.
Aσλευτοι απομενασι, μα σκτιση μεγλη
        εδκασιν οι κονταρς ττες, η μι κ' η λλη.
Mι κοπανι μες σ' τσ' ομυαλος βαβοραν τς αφκε,
        κι απ τ' αφτι και των η-δυ αμα πολ-ν εβγκε.        1780
Στκουν οι λλοι και θωρον, κι ακμη δεν κατχουν,
        ποις απομνει νικητς απ τους δυ που τρχουν.

§Kεντοσιν πλιν τ' λογα, κι ωσν πουλι πετοσι,
        εις του μηλγγου τη μερν οι κοπανις κτυποσι.
Mα επγασιν-ε ξφαλσες, και βλβη δεν εκμα',        1785
        χαημνη επγε η κοπανι και των η-δυ-ν αντμα,
135ατσκιστα επομενασι τα δυνατ κοντρια.
        Γιαγρνου' να τριτσουνε τα'μορφα παλικρια.
σον και δυναμνουσιν, σον και πλι δριμνουν,
        την κοπανι στο κοτελο κ' οι δυ την-ε ξαμνουν.        1790
Xιλιμιντρζουν τα φαρι, κι αναπαημ δεν χουν,
        κ' οι Kαβαλροι μχουνται, το κρδος τως ξετρχουν.
ρθασι σαν τον νεμον τ' λογα να τσ' ευροσι,
        στον τπον που ξαμνουσι, τσι κοπανις κτυποσι.

Δεν κνουν τοιαν ταραχ τα δντρη τα μεγλα,        1795
        που στα βουνι φυτρνουσιν, γ- στα λαγκδια τ' λλα,
ντεν ο Nτος γ- ο Bορρς α-δυνατ φουσκσει,
        και κατακψει τσι κορφς, τσι ρζες ξεριζσει,
ωσν εκνα' οι κονταρς οι δυνατς εκενες,
        που επγαν τα κομμτια τως κ' ηραν του Hλιο τσ' ακτνες.

δωκεν ο Πιστφορος εις τη ζερβ μασλα        1801
        του Kυπριτη κονταρν, κ' γειρεν απ' τη σλα.
Tτες, τ' αλγου το λαιμν αγκαλιαστν επισε,
        το χαλινρι-ν φηκε, τη μιν του σκλα εχσε.
Kαι δυ δντια του βγκασι, και τ' λλα εξεκουνσαν,        1805
        την κονταρν τα μλη του λα την εγρικσαν.
Mε το λαιμν οπο'πιασε τ' αλγου του, εβουηθθη,
        δεν πφτει, μα μπορε να πει πως ττες εγεννθη.

H κονταρ και η κοπανι του δυνατο Kυπρδη
        οπο το[υ] Bασιλιπουλο[υ] την ρα εκενη δδει,        1810
τονε τσο φοβερ, τσο τονε μεγλη,
        που τον επισε καταχνι, και σκοτισμς, και ζλη.
Δεν χει πλι του θμησιν και δναμη να στκει,
        και τ' λογο τον-ε βαστ, και πγει τον παρκει.
K' εκενος εζυγριζε, και πλι του αντρει δεν χει,        1815
        μα στκει απνω στο φαρ, και πο'ναι δεν κατχει.
136Στο'στερον, και στ' ολστερο, μσα σ' λιγκι-ν ραν,
        πεσε, και πνον πολν δωκεν εις τη Xραν.

Aπ την πρκα ο Bασιλις τρεμε σαν καλμι,
        γιατ' εχε πεθυμιν πολλ γαμπρ να τον-ε κμει.        1820
Kαι πμπει απ τους φρνιμους να π' να τον-ε δοσι,
        και πως σα λιντας καμε και δρκος, να του ποσι•
μα τ' δικο που εγνηκεν, του Pιζικο το χρη,
        χι να'ναι ο Kυπρδημος κλλια του παλικρι.

λα τοτα επερσασι, κ' εις λλα πλι μπανου',        1825
        να δοσι και του Kρητικο, του φοβερο αντρειωμνου,
πς θλει κμει με τους τρεις, που του'δωκεν η Mορα,
        κ' ντ'ναι οπο του δδουσι, κ' ντ'ναι οπο του πρα'.
Kοντρια εβστα ξαργιτο βαρ και μαυρισμνα,
        και μετ κενα εθλησε να τρξει μ' ναν να.        1830

λαχε σ' κενην τη μερν, που θ' να τρξει τοτος,
        ες Kαβαλρης δυνατς, και με μεγλο πλοτος.
Δρακμαχος εκρζουντον, κ' ριζεν την Kορνη,
        και πντα του μ' αγριτητα και καυχησ μαλνει.

                ΔPAKOMAXOΣ
K' εσμωσε του Kρητικο, και λγει του• ",τ' εγνη        1835
        οψς με τον Σπιθλιοντα, δεν εναι η ρα κενη.
Kαι βλε το καλ στο νουν, το πως με το κοντρι
        τυχανει να φανερωθε, αν εσαι παλικρι.
Aπστα' οψς το πεθυμ, σ' εσνα, κι χι σ' λλο,
        να τρξω το κοντρι μου ετοτο το μεγλο.        1840
Kαι θλεις μθει σμερον πς κονταροκτυποσι,
        και ρτηξε ντε σου φανε, ποις εμαι, να σου ποσι."

                ΠOIHTHΣ
Tοτος εμλωνε καλ, μα'τον κακς στη χρη,
        οχθρεγετο κ' εζλευγε σε κθε παλικρι.
Kι ,τ' καμεν ο Kρητικς στο πρμα-ν οπο εγνη,        1845
        περσσα τον οχθρεθηκεν απ την ρα εκενη.
137Kαι με τη μχη το μιλε, αγριεγει και μανζει,
        πολλ'σφανεν, τον Kρητικ να θ' να φοβερζει.

Σαν να ξλο απξερο, που στη φωτι σιμσει,
        πισει ζιμι, κι ψει φωτι, η βρση σαν του δσει,        1850
κ' εβγλει την αναλαμπ, με δχως να καπνσει,
        κεντσει, κι στε να κρατε, πλι δεν μπορε να σβσει
εδτσι κι ο Xαρδημος μ' αφοσαν εγρικθη,
        στα λγια του Δρακμαχου, και πραυτα εκεντθη.
M' απξω δεν του εφανουντον, γιατ καπν δεν κνει,        1855
        και τη λαλι απ' το στμα του πολλ γλυκει τη βγνει.

                KPHTIKOΣ
Λγει• "Δε θλω καυχιστε, κμε να το κατχεις,
        με ακτεχον εμλωσα, κ' εις τοτο δκιον χεις.
Kι ο ακτεχος του κτεχου ποτ δεν του αρμηνεγει,
        στον κατεχρη ο ακτεχος το μθημα γυρεγει.        1860
Kαι Pιζικ εχα σμερον, κ' ρθες να μου αρμηνψεις,
        τ δεν κατχω, να μου πεις και να με δασκαλψεις.
Mα βλπεσε, κι ο μαθητς πολλς φορς κομπνει,
        και με κλεψν και πονηριν το δσκαλο λαβνει.
Δος μου να μθω γλγορα, κ' η ρα μας-ε βιζει,        1865
        κι οπο σπουδζει τη δουλειν, απονωρς σκολζει."

                ΠOIHTHΣ
Kεντον, ξυπνοσιν τ' λογα, και τα κορμι μ[ου]λνουν,
        στο σιδερνιο κοτελο κ' οι δυ τως αξαμνουν.
τονε τσα η μνητα του Kρητικο μεγλη,
        οπο τον εξανκαμεν τση μνητας η ζλη,        1870
κ' τοιας λογς, μ' τοιαν καρδιν σφιξε το κοντρι,
        που δυ κομμτια το'καμε, πρι' βρει τον Kαβαλρη.
M' λον οπο'τονε χοντρ και δυνατ περσσα,
        τ' ρματα με τη χραν του στο σφμα το ετσακσα'.
Eκαιρη επγε η κοπανι, αμ του Δρακομχη        1875       
        ηρηκεν τον Xαρδημο μ' χθρητα και με μχη.
138Kαι το κοντρι εσκρπισε, κ' επεν πο και κομμτι,
        κ' η κοπανι τον σωσεν εις το δεξν του αμμτι.
Πνο μεγλον του'δωκεν, μα δεν τον-ε σαλεγει,
        και με μεγλην προθυμι να γδικιωθε γυρεγει.        1880
M' λον οπο'χε απ' την αντρειν και δναμη μεγλην
        το τσκισμα του κονταριο αποκτω στη μασκλην,
εντρπηκεν ο Kρητικς, φτει, ξεκοκκινζει,
        πως τα κοντρια τα χοντρ στον νεμον τσακζει.
Kι ωσ λιοντρι εγριψε, φουσκνει και μανζει,        1885
        στου Δρακομχου τη μερν ωσν ατς γυρζει.
Kι λλο κοντρι πλι βαρ-ν επισεν εις τη χρα,
        πολλ εκακοσυνεθηκεν εκενην την ημρα.
Kαι λγει του Δρακμαχου• "Aδρφι, σ' τοτην πγει,
        και το κοντρι αν σπασεν, η χρα δεν εργη."        1890

§Σφγγουνται κι αποφτινουνται, κι αντιπατον τσι σκλες,
        μουλνουν τα κοντρια τως, σφγγουν τα σ' τσ' αμασκλες.
Aγριεγουσι, και τα φαρι σ' ναν καιρν κινοσι,
        λοι τση Xρας στκουσι με φβον και θωροσι.
Σαν αγριεμνα νφαλα, που σμξουν και σφιχτοσι,        1895
        και στρψουσιν, και τη βροντ πλι δυνατ κτυποσι,
και γρικηθε σεισμς στη γη στη μνηταν εκενη
        τσι στο συναπντημα των αντρειωμνω' εγνη.
Eβρντηξεν ο Oυρανς, σειονται τση γης τα βθη,
        κ' το μι βρση εκε κοντ, και το νερ εθολθη.        1900
Προς του μηλγγου τη μερν, που του κουτλου 'γγζει,
        εξμωσε ο Δρακμαχος, και δυνατ μανζει.
που ξαμνει, εκε'δωκε, κ' η χρα του δε σφνει,
        και βροντισμν και ταραχν η κονταρ του κνει.
Προς του μηλγγου τη μερν δωκεν το κοντρι,        1905
        ζλη ηρηκεν τον Kρητικν, τ' μορφο παλικρι.
139Oμπρς στη σλα ακομπησε, και τ' λογο επορπτει,
        το χαλινρι δεν κρατε, τσι σκλες δεν επτει.
Mεγλον πνον του'δωκε το π[αι]νεμνο χρι,
        κενην την ρα εδε στη γη τ' στρα το μεσημρι.        1910
Aκμη λλη τοιαν κοπανι δεν του'λαχε να πρει,
        μηδ' εκονταροκτπησε με ττοιον Kαβαλρη.
ργησε να ξεζαλιστε, κ' η κεφαλ του επνει,
        μα αντρειεγετο, ερωτεγετο, κι σο μπορε το χνει.

§Oι κονταρς του Kρητικο, που νθρωπο δε λυπονται,        1915
        κι ,τινος κι αν εδκασιν, πντα τς-ε θυμονται,
εκμα' σου, Δρακμαχε, πρμα, που δεν εθρρεις,
        και χμαι σ' επεζψασιν, οπο'σουν καβαλρης.
Hρεν τον εις το πρσωπον η κοπανι η μεγλη,
        κ' καμεν το κοντρι του τα μαθημνα πλι.        1920
Tο σδερο εκατσπασε, τα χελη του εσχιστκα',
        μα'τονε η ζλη του πολλ, και πνο δεν εγρκα.
Tη σλαν απαρνθηκεν, πνο βαρ εκοιμτο,
        τα πδια προς τον Oυρανν, κ' η κεφαλ νω-κτω.
πεσεν απ τ' λογο μ' τοιο μεγλο βρος,        1925
        οπο ο λας ελγιαζεν, πως τον επρε ο Xρος.
Mε μουγκρισμ ενεστθηκεν, μ' αγριτην εσηκθη,
        να τρξει πλι πεθυμ, μα τ' δικ του γνθει.
K' εμσεψε με μνητα, σα λιντας εβρουχτο,
        του Kρητικο με το σπαθ δεχνοντας αποντο.        1930
Eκενος, οπο στη μαλιν ποτ δεν εφοβθη,
        αφνει τον και μχεται, και δεν του απιλογθη.
Kοντρι πλι οι δολοι του λλον εφρασ του,
        και να πληθανει εξτρεχεν παινο σε τιμ του.

O Nικοστρτης να θωρε, και να γρικ στο φρο,        1935
        πως δδουσιν πολλ τιμ κεινο του μαυροφρο',
140μι πεθυμι τον κνησε τσι πολλ μεγλη,
        που την τιμ του εβλθηκε στη ζυγαρ να βλει.

                NIKOΣTPATHΣ
Σιμνει του Xαρδημου, και λγει του• "Aντρειωμνε,
        λλος επ στη δναμιν ωσν εσ δεν ναι.        1940
K' εις τοτο με του λγου σου η ρεξη κιν με,
        να παξω το κοντρι μου, κι αν εν' και πσω χμαι,
εγ δεν το'χω για ντροπ, γιατ θωρ λιοντρι
        απνω σ' να-ν λογο σμερον καβαλρη.
Kαι με λιοντρι πολεμ, κρδος δεν ανιμνω,        1945
        μα ,τι κι α' χσω μετ σε, δεν το κρατ χαημνο."
                ΠOIHTHΣ
Θωρε τον ο Xαρδημος, με σπλχνος το σιμνει,
        κι απ τα νχια ς την κορφ τον αποκαμαρνει.

                KPHTIKOΣ
Λγει του• "Aπ τα λγια σου, κι απ' τα'μορφ σου κλλη,
        εσ χεις αντρειν πολλ και φρνεψη μεγλη.        1950
Kι ,τ' θελα να πω σε σε, επες εσ σε μνα,
        κ' ευχαριστ σου ,τι μπορ, στ μου'χεις μιλημνα.
Eσ' εσαι Bασιλιο παιδ, ψηλο δεντρο κλωνρι,
        σμερον πεθυμ κ' εγ, να'χω απ σε μι χρη.
φ'ς το κονταροκτπημα, να ζσεις, μετ μνα,        1955
        γιατ γρικ τα μλη μου, πως τα'χεις σκλαβωμνα.
Kαι ττοια νιτη ωσν αυτν, τοιαν αντρει και χρη,
        δεν το μπορ, ουδ κνω το, να βλψω με κοντρι.
K' εις κενα, οπο μου μλησες, δες σ' ντα εμαι φερμνος,
        δχως να τρξεις μετ με, βρσκομαι νικημνος."        1960

                ΠOIHTHΣ
Γρικντας ο Nικστρατος του Kρητικο, ντα λγει,
        πως τη Φιλιν του πεθυμ, κι Aγπην το γυρεγει,

                NIKOΣTPATHΣ
του απιλογται• "Δεν μπορ οπσω να γυρσω,
        η χρεα με σφγγει μετ σε να κονταροκτυπσω.
Γιατ' εναι επ τσος λας, που στκουν και θωροσι,        1965
        και αν-ε γιαγερω, κι α' συρθ, ντα θαρρες να ποσι;
141Δεν το κατχεις φυσικ στον νθρωπο ντα εγνη,
        πντα να λγει το κακ, και το καλ ν' αφνει;
Δε θλου' ειπε πως σε Φιλι κι Aγπη προπατομε,
        μα πντα θλου' μαρτυρ, πως τρμω και φοβομαι.        1970
Kαι βρει μου, να σου βαρ, κι ας δεξει το κοντρι
        του καθενς τη δναμη, του καθενς τη χρη."

                ΠOIHTHΣ
Σαν κουσεν ο Kρητικς, και γιαγερμ δεν χει,
        του λγει, ση ρα πολεμον, ο-για [οχου]θρ ας τον χει•
"Tα κονταροκτυπματα σαν πψουν, και περσου',        1975
        για Φλον και γι' Aφντη μου να'χω την Aφεντι σου."

§Πινουν κοντρια δυνατ, βαρ, πολλ μεγλα,
        και τη Φιλι, οπ' αρχσασι, παρμερας εβλα'.
Φωνς μεγλες στο λα, σεισμς στη γη εγρικθη,
        ντε τσι πρτες κονταρς εδκαν εις τα στθη.        1980
Aσλευτοι επομενασι στην πρτη οι Kαβαλροι,
        για ττες δε γνωρζουσιν το κλλιο παλικρι.
Eξανατρξαν τ' λογα, και δευτερνουν πλι,
        κ' νας τον λλον πασκε χμαι στη γη να βλει.
Eις το λαιμ αποκατωθι τσι κονταρς κτυποσι,        1985
        και μηδ ττες διαφορ σ' κιαννα δε θωροσι.
Kαλονται να τριτσουνε, κι ακοσετε ντα εγνη,
        κ' ντα κονταροκτπημα τον την ρα εκενη.

§Σαν οξοπσω τση βροντς, που ανεμικ μεγλη
        ρθει και ρξει τα δεντρ, χμαι στη γη τα βλει,        1990
και το γιαλ με κματα ασπρζει και φουσκνει,
        και νφαλο στον Oυρανν κνει τση γης η σκνη,
γενε μεγλη ταραχ, κ' η μρα σκοτεινισει,
        κ' εκενους τσ' ανακατωμος ο Kσμος τους δειλισει
τσι στο συναπντημα εκενον εγρικθη,        1995
        εδελιασε λος ο λας, και [γ]ια τους δυ εφοβθη.

142§δωκε του Aφεντπουλου του μαρου στο κεφλι
        μι κονταρ τσι δυνατ, κ' τσι πολλ μεγλη,
την περικεφαλααν του ζουλζει, ξεκαρφνει,
        και ρχτει την, κ' εφνηκεν το πρσωπο οπο χνει.        2000
Λαβωματι δεν του'καμεν η κοπανι η μεγλη,
        μνο οπο του'ρθε σα σεισμς στον ομυαλ, και ζλη.
K' εκομπησεν την κεφαλν, τσι γδυμν σαν το,
        εις το λαιμν του αλγου του, και δυνατ κρατε το.

Mα η κονταρ του Kρητικο δωκε στη μασλα        2005       
        του Nικοστρτη του θεριο, κ' πεσε απ τη σλα
με διχωστς λαβωματι, μα'χε μεγλη ζλη.
        Σα δρκος εσηκθηκε, να ξανατρξει πλι.
Mα στοντας κι λοι να του πουν, πως δεν μπορε να δρμει,
        εσπασεν, πρμ' πρεπο δεν θελε να κμει.        2010
Kαι πρι' μισψει αποδεκε, του Kρητικο σιμνει,
        και σπλαχνικ τον-ε φιλε, δαμκι αναδακρυνει.

                NIKOΣTPATHΣ
Kαι λγει του• "που κι α' βρεθ, κι πο'μαι, κι που πηανω,
        σ' Aγπην ναν αδερφν χεις εμπιστεμνο.
Kαι πντα θλω μαρτυρ τσι χρες του κορμιο σου,        2015
        και δεν επαραστρτισες, μα μοιζεις του Kυρο σου•
που σοι τον εγνωρσασιν, ακμη του θυμονται,
        τη γνσιν, τσι παλικαρις, τσι χρες του δηγονται.
Θυμομαι, και πολλς φορς κουσα του Kυρο μου
        λγια, οπο δεν μποροσι πλι να βγοσι απ το νου μου.        2020
M' ρχοντες εσυντχαινε, και το Γον σου επανα'
        σε μι μαλιν, οπο'καμε γυρζοντας στα ξνα,
με του Σπιθλιοντα απατ τον αντρειωμνον κρη,
        κ' εκε λαχε ο Πατρας μου, κι λλοι πολλο μαρτροι.
K' λεγε, σαν τον Kρη σου δεν εδε λλον κιαννα,        2025
        κι ς πρισυ, οπο πθανε, πντα του τον επανα'.
143Mα εσ τον επερσσεψες σ' εκενο, που γνωρζω,
        και να'ν' κιανες ωσν εσ, στ' ρματα, δεν ολπζω.
Kτεχε, πως δυ κρδητα καμες μετ μνα,
        την Tζγιαν την ολχρουσην, και τη Φιλι μου εμνα.        2030
Tες χρες μου, τα πλοτη μου ριζε σα δικ σου,
        κ' εσκλβωσς με σμερο με την παλικαρι σου.
Kι αν πεσα απ τ' λογο, δεν το'χω σ' εντροπ μου,
        γιατ σε πρξιν κι αντρειν ωσν εσ δεν μου'."

                ΠOIHTHΣ
Nα του γρικσει ο Kρητικς, τοτα ν' αναθιβνει,        2035
        με σπλχνος και ταπενωσιν αγκαλιαστν τον πινει.

                KPHTIKOΣ
Λγει του• "Pγα κι Aμιρ, και δυνατ στρατιτη,
        ακμη τοι' ντρα ωσν εσ δεν καμεν η νιτη.
Kι ουδ ποτ μου το'λπιζα κ' η Mορα να θελσει,
        ο ανμπορος το δυνατ σμερο να νικσει.        2040
Mα τοτον εν' το Pιζικ, να δω τ δεν ολπζω,
        μ' Aφντη μου κ' εις την αντρειν κ' εις τ' λλα σε γνωρζω.
Kι που βρεθ, να δουλευτν χεις εμπιστεμνο,
        οπο σε θλει πεθυμ, κορμ χαριτωμνο.
K' εσκλβωσ με η χρη σου ετοτην την ημρα,        2045
        τα κονταροκτυπματα σ' τοια σκλαβι μ' εφρα'.
Mνα μου δχως 'ντρηση σ' κθε σου χρεα, να ζσεις,
        αγπα με στε που να ζω, και μη μου λησμονσεις."

                ΠOIHTHΣ
Mε ττοια λγια σπλαχνικ εποχαιρετιστκα',
        κι ο γ-ες κι ο λλος στην καρδιν πνον πολν εγρκα.        2050

Tην ρα εκενην φταξεν και δυνατ μανζει
        εκενος που τη Σκλαβουνιν αφντευγεν κι ορζει,
ο λιντας ο Tριπλεμος, οπο ντρα δε φοβται,
        κι απ μακρ του Kρητικο φωνιζει κι απονται.

                TPIΠOΛEMOΣ
Kι ς σωσε, με μνητα και μ' χθρητα μεγλη,        2055
        του λγει• "Kμε, αρμτωσε γλγορα το κεφλι.
144Tα δυ μου χρια να ψυγον, για πρτη α' δε σε ρξω,
        πς κονταροκτυποσιν-ε, σμερο να σου δεξω.
K' εκενο τ' αρχοντπουλον, οπο'πεσε απ' τη σλα,
        το δειλ κι ακτεχο, στ' ρματα δεν εφλα."        2060

                ΠOIHTHΣ
Mαζνουνται λος ο λας, και στκουν και θωροσι,
        κ' εκενα τ' απονματα τα φοβερ γρικοσι.
Eκε τον κι ο Pωτκριτος κι ο Pγας απ' το Aμξι,
        να δοσι τον Xαρδημο σμερον πς θα διξει.
(Tα ψεσιν καμματα που'καμε το λιοντρι,        2065
        σ' γνοια μεγλην βαλ[αν] τ' Aμξι και Ψυχρι.)
Eτοτ' οι δυ ενικσασι μ' εκενους, που τσ' εβλα',
        κ' εκμα' στην παλικαρι θαμσματα μεγλα.
Eπμεινε ο Xαρδημος στερος απ τσ' λλους,
        μα'τονε δυναττερος σ' μικρος κ' εις-ε μεγλους.        2070
Eδ με τον Σκλαβοναρον χει να πολεμσει,
        κ' ρθε με τ' απονματα να τον-ε φοβερσει.
O Kρητικς, οπο ποτ το φβο δεν κατχει,
        να του γρικ να μχεται, χαρ μεγλην χει.
Mα'δειξεν πως εδελιασεν, για να του δσει τρπον,        2075
        να σρνει πλιτερες φωνς ομπρς εις των ανθρπων.

                KPHTIKOΣ
Kαι λγει με γλυκτητα και με ταπεινοσνη•
        "Aδρφι μου, του Pιζικο εν' τοτον οπ' εγνη.
Kι αυτνο το Pηγπουλον ντρα τον-ε κατχω,
        για τσ' αρετς και χρες του, Aφντη μου τον χω.        2080
Tες δυ φορς, που τρξαμεν ομδι το κοντρι,
        νκος πολ δεν λπιζα με ττοιο παλικρι.
Mα εθλησε το Pιζικν, χι και δεν εφλα,
        σ' τρα κονταροκτυπματα πεσε απ τη σλα.
Στο πρτον κ' εις το δετερον, ελγιαζα πως χνω,        2085
        σαν πργος το δυνατς εις το φαρ-ν απνω.
145Στο στερον εσλεψεν, κ' πεσε απ' τ' λογ του,
        κ' βαλεν και το Pιζικν εκε το μερτικ του.
Δεν τον το κοντρι μου ξο να τον-ε ρξει,
        και δεν το θλω καυχιστε, σ' ποιον κι α' μ' ερωτξει.        2090
Kι δικον χεις κ' εντροπν τοιο Aμιρ να ψγεις,
        και βλπεσε, κιαμι φορ μην ερεις τ γυρεγεις.
τσι κ' εμνα σμερον, με δχως να σου σφλω,
        μου'δωκες με τα λγια σου φβον πολλ μεγλο.
Kι απετις και με ανμπορον, κοντρι θ' να δρμεις,        2095
        ομπρς μι χρη σου ζητ, θλω να μου την κμεις.
Παρακαλ σε, να μου πεις να μθω τ' νομ σου,
        για να μπορ να σε παιν εις την παλικαρι σου."
                ΠOIHTHΣ
Tοτα ο Σκλαβονος να γρικ, πλι τη φωνν αγριεγει,
        στρφεται επ, στρφετ' εκε, να τον-ε δο' γυρεγει.        2100

                TPIΠOΛEMOΣ
Λγει του• "Eγ τη Σκλαβουνιν ορζω κι αφεντεγω,
        νκτα και μρα μχομαι, πντα μαλις γυρεγω.
Kαι τ' νομ μου αν πεθυμς και θλεις να το μθεις,
        Tριπλεμο με λγουσι. Θρειε ντα θ' να πθεις."

                ΠOIHTHΣ
Ως κουσεν ο Kρητικς ποις εναι, πο εγεννθη,        2105
        με φρνεψη εκνογλασε, μα δεν του απιλογθη.

                KPHTIKOΣ
Kαι λγει ομπρς του δουλευτ• "Bλε μου εις το κεφλι
        την περικεφαλαα μου, κενην την πλι μεγλη.
Σμερον, καταπς θωρ, ρθεν εκενη η ρα,
        να ρξω τον Tριπλεμον, και να χαρε κ' η Xρα."        2110

§Kαι λγει του• "Σκλαβοναρε, εγ'λεγα ποις εσαι.
        Δεν το'χω για παρξενο, πντα Σκλαβονος ζσε,
ακτεχος στην αρχοντιν κι αμθητος στην πρξιν,
        σμερον απ λγου μου θλω να πρεις τξιν.
Στκε στη σλα δυνατς, κ' χεις να παραδερεις,        2115
        πολλ μεγλο σε θωρ, φοβομαι σε μη γερεις."

                ΠOIHTHΣ
146Aρμτωσε την κεφαλν, το τρξιμον αρχσαν,
        σφγγουσι τα κοντρια τως, και τα φαρι εκινσαν.
Ωσν το μαρο νφαλο, που νεμος το μανζει,
        και με βροντς και μ' αστραπς τον Kσμον φοβερζει,        2120
φυσ το απ' την Aνατολ, και πγει το στη Δση,
        κνει το η ανακτωση να βρξει, να χιονσει
εδτσι αστραποβρντησεν τση Kρτης το λιοντρι,
        ντε εις την αμασκλην του σφιξεν το κοντρι.
M' λλη ρεξιν κι λλην καρδι με τον Σκλαβονον τρχει,        2125
        παρ για το Pηγπουλο, γιατ κι οχθρν τον χει.
Eμογκρισεν τση Σκλαβουνις ο δρκος, κ' εβρουχτο,
        λογιζει σ' πρτη κονταρ να τον-ε ρξει κτω.
Συναπαντχνουν τα θερι, και τα κοντρια επγαν
        εις τον αρα ωσ φτερ, κι ωσν πουλκια εφγαν.        2130
Στο κοτελο ο Tριπλεμος την κονταρν το δδει,
        κ' βγαλε σπθες εκατν το σιδερ κασδι.
T' λογον εγοντισε, μα χμαι δεν εστρφη,
        και το ζιμιν επδηξεν ολρθο σαν το λφι.
λλο κακ δεν καμεν η κονταρ η μεγλη,        2135
        γιατ με σδερα διπλ σκεπζει το κεφλι.

Δδει κι ο μαρος κοπανι με το βαρ κοντρι,
        τ' λογο ρχνει ανσκελα μ' λον τον καβαλρη.
Kι ωσν απ ψηλ βουν χοντρ χαρκι πσει,
        και δσει με το βροντισμν εις του γιαλο τη μση,        2140
ανακατσει τα νερ και κμει αφρος κυμτων,
        γενε μεγλη ταραχ σ' τση θλασσας τον πτον
τοιας λογς εβρντησε στην πεσματιν εκενη,
        κ' τσι μεγλη ταραχ την ρα εκενη εγνη.
Kατακτυπον, κι ο βροντισμς βγαινε των αρμτω',        2145
        κ' ετσνα, και εταρσσουντο στ' λογον αποκτω.

147§Eτρμαξε λος ο λας, τοιο θερι να δοσι,
        να πσει μ' λο τ' λογον, για θαμα το μιλοσι.
Kτυποσιν τσι παλμες τως, για θμασμα το λσι,
        εγογια του σ' τοιες δουλεις, ποιος κι αν κακοπσει!        2150
Πσιν πολλο, βουηθοσιν του, και τ' λογο σηκνουν,
        κ' εκενον οπο ευρσκουντο στον τφον, αναχνουν.
Σηκνεται ο Tριπλεμος με τσ' εντροπς τη ζλη,
        και θλημα-ν εζτηξε, να ξανατρξει πλι.
λοι οπο ευρσκουνταν εκε, ετοτο να γρικσουν,        2155
        ολγο-λγο ελεφτηκε να τον-ε ξαφορμσουν.
K' εκενος, ως το γρκησε, το πς τον-ε μισοσι,
        τα μτια του κιαννα πλι δε στρφουνται να δοσι.
Mισεγει με την εντροπ, και πλι του δεν εφνη.
        (Eτοτους τσ' μορφους καρπος η καυχησ τος κνει.)        2160
σοι κι αν εχασι δουλεις, εξελησμονηθκα',
        κι πο'χε πει ττες κιανες, για τον Σκλαβονο εγρκα.
Tς το'λεγε μ' ευλβειαν, και τς με γλιο πλι,
        κ' ετοτην την αθιβολ εχα' μικρο-μεγλοι.

Oι σλπιγγες, τα βοκινα δδου' μεγλη ζλην,        2165
        τς πιλαλε στη μι μερν, και τς γλακ στην λλην.
Tα κονταροκτυπματα επψαν κ'ετελεισαν,
        κ' οι Στρατηγο τως την αντρειν, που'χαν, εφανερσαν.
Σρνουνται οι τρεις στη μι μερν, [Kερ,] Ψυχρι, Aμξι,
        με πεθυμι ανιμνασιν ο Pγας ποι να κρξει.        2170       
Γιατ κ' οι τρεις τως εχασι το νκος επαρμνον,
        στκει στο Pγα ποιν να πει πλι' ξον και πλι αντρειωμνον.
Πολλ γνοιαν χει ο Pκριτος, μες στην καρδιν τον πινει,
        φοβντας μην του προυσιν οι λλοι το Στεφνι.
Γιατ' εδεν τσι παλικαρις, που κμασιν κ' εκενοι,        2175
        και μσα του ντρες δυνατος και θαμαστος τους κρνει.

                EPΩTOKPITOΣ
148K' λεγε• "Aς το μπορετ, κι ο Pγας να θελσει,
        σ' εκενον, οπο πεθυμ, να γνει δκια κρση.
Σμερο να μας βανεν ναν προς ναν χρια,
        να γνωριστε ποις απ' τους τρεις εν' ξος για την Tζγια."        2180

                ΠOIHTHΣ
Στκουσιν, κι ανιμνουσι με πεθυμι μεγλη,
        σαν ντ' απφαση να πει του Pγα το Kεφλι.

κραξε τον Πιστφορον η Pγισσα πλι πρτα,
        και τον Aνθ το εχρισε για τα'μορφ του νιτα.

                PHΓIΣΣA
Λγει του• "Eσ εσαι σμερον απ' λους διωματρης,        2185
        στο τρξιμο του κονταριο πολλ μεγλης χρης.
Mε δκια εσνα πρπει ο Aνθς, για κενο τον-ε παρνεις,
        και με τιμ στες χρες σου, και μ' παινο γιαγρνεις."

                 ΠOIHTHΣ
Eυχαριστ ο Pηγπουλος πολλ την ραν κενη,
        κι λοι εφωνιξαν κ' επασι πως δικιοσνη εγνη.        2190
Tης Aρετοσας μοναχς ετοτο δεν τσ' αρσει,
        κι οργστηκε ττοιου Aφεντς, με δχως να τση φτασει.
Eκενη πντα ελγιαζε, πντ'λπιζε κ' εθρρει,
        πως τον Aνθ ο Pωτκριτος χει να τον-ε πρει.
Kαι δεν εμτρησε να πει, το πως την ρα εκενη,        2195
        με φρνεψιν η Mνα της καμε δικιοσνη,
σαν το γνωρζασι πολλο, κι ωσν το λγαν κι λλοι.
        Mα ο Πθος την εσκτισεν κ' ετφλωσν την πλι.

Σαν εδε κι ο Pωτκριτος τη Pγισσα ντα κνει,
        εντρπηκε, επρικθηκεν, μ' απξω δεν του εφνη.        2200
Kαι σζηλον τον πιασεν πολ την ρα εκενη,
        κ' εφνιστ του κ' η Aρετ αλλο γυνακα εγνη.
K' εκενη, μ' λες τσ' ομορφις, οπο'χε, και τα κλλη,
        δεν την εσυντηροσανε τσα περσσα οι λλοι.
Γιατ, σα δεν εστρφηκε να δει ποτ κιαννα,        2205       
        τα κλλη τση επομενασιν εις τσ' λλους θαμπωμνα.
149(Tα μτια εις την ομορφι μεγλη χριν χουν,
        κ' οι διωματροι να τα δουν πσκουσι και ξετρχουν.
Kι ντε στραφοσι δυ και τρεις φορς, και δεν τα δοσι,
        λες τες λλες ομορφις ποσς δεν τσι ψηφοσι.)        2210
λοι την Aρετ παινον ο-για την ομορφι τση,
        μα λογισμ δεν βαλε κιανες για νομ τση.
Ωσ δεν αναντρνισε να δει κιαννα ετοτη,
        ολσβηστα επομενασιν της ομορφις τα πλοτη.

Tην ρα εκενη οι Στρατηγο γρικον φων μεγλη        2215
        απ' το Πατρι του Pηγς, κ' τοιας λογς ελλει•
"Pωτκριτος, Xαρδημος, κι ο Pγας ο Kυπριτης,
        που'ναι καθρφτες της αντρεις και πανεμα τση νιτης,
ας ρθουσιν εις του Pηγς, να προσκυνσουν πλι,
        ν' ακοσουν την απφασιν, και στκουσιν οι λλοι."        2220

Eπγασιν εις του Pηγς. Λει τως την ρα εκενη,
        πως το Στεφνι το χρουσ για να κορμ-ν εγνη.
Kι αυτενοι οι τρεις, αν πεθυμον, και θ' να το νικσουν,
        αλλλως τως ας τρξουσι, να το ξεκαθαρσουν.
Tα ονματα και των τρι' σ' χρουσ γαβθι βνει,        2225
        κ' να κοπλι-ν κραξε κ' επεν του να τα βγνει.
Kι απκει, με τη φρνεψιν, κνει την ραν κενη,
        δυ ονματα να βγουν ομπρς, κ' εκενο που απομενει,
να μην μπορε με τσ' λλους δυ να κονταροκτυπσει,
        μα να μισεγει το ζιμι μ' απφαση στην κρση.        2230       
[Kαι] δεν του εφανετο πρεπ, κ' το δικο μεγλο,
        ποιος νικσει απ τους δυ, να πολεμ και μ' λλο'.
Mα εκενοι οπ' βγουσιν ομπρς, Aφντης τσι θλει,
        να το ξεκαθαρσουσιν η Tζγια τνος μλλει.
Kι ας χει και το Pιζικν επ το μερτικν του,        2235
        καθνας πρτον πεθυμ τ' νομα το δικν του.

150§Στκουν ομπρς εις του Pηγς οι τρεις τως, και θωροσι,
        και τ' νομ του κθα ες παρακαλε ν' ακοσει.
Kι ομπρς επροσκυνσασι τον ορισμν τ' Aφντη,
        κ' εκενην την απφαση με γνσιν καμν τη.        2240

H Aρετοσα τρμοντας, τοτ'στεκεν κ' εθρει,
        εδελια κ' εφοβτονε η πληγωμνη Kρη.

                APETOYΣA
K' λεγε• "Aς το μπορετ, τ πεθυμ να γνει,
        εις το γαβθι ο Pκριτος στερος ν' απομενει.
Kι ας πγει η Tζγια στο καλ, κι ας την-ε προυν λλοι,        2245
        και λγον εν' το διφορο σ' τοια δουλει μεγλη.
K' εκενη η χρα που'καμε το ωριπλουμο Στεφνι,
        επ'ναι, δεν εξμαθε, μα πλι'μορφα τα κνει.
Πλι, α' θελσει η Mορα μου, που πντα με παιδεγει,
        και τ' νομα του Eρκριτου κμει και πρτον βγει,        2250
μην ρθει οπσω ο Kρητικς, γιατ χει πλσα χρη,
        πολλ φοβομαι μετ' αυτν πως χνει το Ψυχρι.
O Kυπριτης τ' νομα το δετερον ας χει,
        'πειδ γι' αυτενο ο φβος μου τσον πολς δεν τρχει."

                ΠOIHTHΣ
Bγανει το πρτον νομα, κ' τον του πληγωμνου        2255
        του Eρκριτου, κ' οι λλοι δυ στκουσι κι ανιμνου'.
Bγανει ο Kυπριτης δετερος, κι απ' τη χαρν την τση
        εδ κ' εκε χαρσματα ηθλησε να δσει.
Eπμεινεν ο Kρητικς στου γαβαθιο τον πτο.
        Mιλον του, κι απ' την πρκαν του πλι δεν απιλογτο,        2260
και προς τη Mορα εμνιζε, και προς το Pιζικ του,
        που'καμε κ' τον στερο τ' νομα το δικ του.
Δχως αποχαιρετισμν, και δχως να πεζψει,
        δχως να πρει θλημα του Pγα να μισψει,
παρνει τους καβαλρους του, και πλι δεν ανιμνει,        2265
        και πρικαμνος πορπατε, και μανισμνος πηανει.

151§σον πλι τοτος στην καρδιν εχε μεγλα βρη,
        τσον και πλι ο Pηγπουλος κι ο Pκριτος εχρη.
Πορι κι αυτο κατχουν το, πς χουσι να πσι,
        νας θ' να'ναι ο νικητς, κι ο λλος θ' να χσει.        2270
Mα κθε ες ελγιαζε, το πως το νκος παρνει.
        Mα η Mορα λλους ψηλ πετ, κι λλους στα βθη γρνει.

Eτοτοι οι δυ επομενασι, κι σοι κι αν τσ' αγαποσι,
        πιδξα τσ' ορδινιζασι, τ κνει χρεα θωροσι.
Tα σελοσκαλοχλινα θωροσιν να-ν να,        2275
        και πασπατεγουν τ' ρματα, αν εναι ραγισμνα.
Tην τχνην και τη δναμιν παρ ποτ μαζνουν,
        και πο να κμουν κοπανιν καλτερην ξαμνουν.
Oμπρς στο στθος σφγγουσι τα δυνατ κοντρια,
        πατον τσι σκλες δυνατ τα'μορφα παλικρια.        2280

§Πρι' να κινσει τ' λογον, ο Pκριτος γυρζει,
        και την Kερ του εις τα ψηλ με Πθο αναντρανζει.
Kαλ και δεν εμλησεν ττες ντεν εστρφη,
        τον πνον, τη λαχτραν του στο ανβλεμμ του γρφει.
H Aρετοσα εδιβασε στα μτια του ,τι χνει,        2285
        γιατ σε τοτες τσι δουλεις λγο σημδι σνει.
Eξψεν, κ' εκοκκνισεν, κ' εχλμιανεν περσσα,
        και σα φωτις αναλαμπς ψαν και πλι εσβσα'.
Ως τσ' εδε, κ' εκινσασιν, ασπρζει και κρυγανει,
        και το κονταροκτπημα πολλ την-ε πρικανει.        2290

§Kεντον, φουσκνουν τ' λογα, κι ως αστραπ εχυθκαν,
        κι ωσν ατο ευρεθκασι στον κμπον κ' εσμιχθκαν.
Σ' τοτο το συναπντημα, που εκμα' οι Kαβαλροι,
        εφνιστ σου και σεισμς σεισε το Πατρι.
Kαι τα κοντρια σα γυαλι εκαταθρουλιστκαν,        2295
        χλια κομμτια επγασι, στα νφαλα ανεβκαν.
152λλα κοντρια δυνατ πινου' να δευτερσουν,
        κ' εις τ'χουσι να κμουσι, τλος γοργ να δσουν.

H Aρετοσα ετρμασσε, τα χελη δε μιλοσι,
        κ' εφανετ τση οι κονταρς στο στθος τση κτυποσι.        2300


                APETOYΣA
Kι αν θελε μπορε η φτωχ να το ξεφανερσει,
        κ' εκενο, που'τονε χωστ, με λγια να ξεχσει,
διδε απ τα μλη τση, τη χρη να τση κμουν,
        οι Kαβαλροι να σταθον, κοντρι να μη δρμουν.
K' λεγε• "Eδιβη-ν η χαρ, οπο'χα, ντες εβγκε        2305
        ο Kυπριτης, κ' στερον τον Kρητικν αφκε.
Γιατ εφοβομουνε πολλ τον αντρειωμνο εκενο,
        κ' εδ πλι τρμω, πλι δειλι, και πλι φοβομαι αυτενο."

                ΠOIHTHΣ
Tοτον τον φβον τσ' δωκε, κ' εις πλσαν γνοια εμπκε,
        κποια φων, δεν ξερουσιν απ' ντα στμα εβγκε,        2310
και τον Kυπρδη επανεσε στο τρξιμον εκενο
        (μα τοτα εγ δεν τα θαρρ, παραμερς τ' αφνω).
ρχισε να δειλι ο λας, κ' θελεν κ' επεθμα,
        ο Kυπριτης το θερι, να πσει απ το κτμα.
Mνο η Φροσνη εχαρουντον, κ' εκρουφοπαρακλει,        2315
        τ' Aμξι να'βγει νικητς, χμαι να τον-ε βλει.

§Δευτεροτρχουν τ' λογα, παρ ποτ μανζουν,
        οι Kαβαλροι μχουνται, και τα φαρι μουγκρζουν.
Eξμωσε ο Pηγπουλος στα μτια να του δσει,
μα τ' λογν του εστθηκε, δε θλει να σιμσει.        2320
Σαν εδεν ο Pωτκριτος, κ' σφαλεν τ' λογν του,
        το χαλινρι-ν σεισε, στνει και το δικν του.
Kαι δεν του φανετον αντρει, να τρξει το κοντρι
        μ' ναν που εκαβαλκευγεν λογο φοβιτσρι.
EPΩTOKPITOΣ
Λγει του• "Aφντη, το φαρ θ' να'χει ανθρπου γνση.        2325
        Δε θλει πρκα, ουδ' εντροπ σμερο να σου δσει.
153Γρικ, πως χνεις μετ με, και το ζιμιν εστθη,
        τη δναμ σου εγρκησεν απνω του κ' εχθη.
Kαι απες θωρες και τ' λογο φρνιμα κι ξα κνει,
        με θλημ σου σμερον φις μου το Στεφνι."        2330                ΠOIHTHΣ
Ως κουσε ο Pηγπουλος του Pκριτου τα λγια,
        του λγει• "Oγλγορα να δεις, σ' ποιν θ' να πγει η Tζγια."
Kαι παρευθς επζεψε, κι λλο φαρ γυρεγει,
        κι ως το'βρε, απνω σαν ατς πετ, καβαλικεγει.
Aγριομιλε του Pκριτου, με της αντρεις το διμα,        2335
        κ' βγανε απ τα μτια του σπθες, κι απ το στμα.                KYΠPIΔHMOΣ
"T' λογο αν εφοβθηκε, δε φταγει ο Kαβαλρης,
        κ' εις τ' νοστα, που εμλησες, την πλερωμ να πρεις•
περμζωξε την αντρειν και δναμιν, αν χεις,
        και να σε μθω να μιλες, γιατ κακ κατχεις."        2340                ΠOIHTHΣ
Mικρο-μεγλοι εστκασι με φβον κ' εθωροσαν,
        και να κερδσει ο Pκριτος λοι επαρακαλοσαν.
Eπλθαινεν η μνητα στον να κ' εις τον λλον.
        Σα ντε προβλει νφαλον γριον, πολλ μεγλον,
ρξει χαλζι μ' αστραπ, χσει βαθι τον λιον,        2345
        και τα κουρδια στα βουνι γυρεγου' να'βρου' σπλιον,
γλακ ο ζευγς και χνεται, τρχει ο βοσκς και φεγει,
        και πσα ες να φυλαχτε τπο να βρει γυρεγει,
βροντο' λαγκδια και βουνι, σιγοτρομον τα δση,
        κι λοι γυρεγου' φλαξης τπο να βρου' να πσι        2350
τσι κι ντεν εδκασι την κονταρν την λλη,
        σου εφνη κ' απ τσ' Oυρανος ρθε βροντ μεγλη.
Mα, σα χαρκι δυνατ, π' νεμο δε φοβται,
        και μηδ σ' αστραπ δειλι, μηδ σ' βροντ ξυπται,
τσι εσταθκα' ασλευτοι στην κονταρν εκενη,        2355
        σ' ναν κ' απ' λλον διαφορ για ττες δεν εγνη.
154Oυδ τον πλι καλτερον ακμη δε γνωρζουν,
        κι σον πλι στκου' δυνατο, τσον και πλι μανζουν.
Στη χραν τως επμεινε μι πιθαμ κοντρι,
        τ' λογα εγονατσασι, κι απνω οι Kαβαλροι.        2360
O Pγας εχεν πεθυμι να τους-ε ξεχωρσει,
        και μ' ξο αποστολτορα πμπει να τως μηνσει,
να πψουσι τη μνητα για την ημραν κενη,
        κι ο γ-ες, κι ο λλος, ς ταχι, σ' αγπη ν' απομενει.
Tη νκτα ν' αναπψουσι τα κουρασμνα μλη,        2365
        κι ως ξημερσει, να το δουν η Tζγια τνος μλλει.
Mα τοτοι εξαγριψασι, σ' πλι μνηταν εμπανουν,
        και το μανττο του Pηγς δε στκου' ν' ανιμνουν.
Mε βι γυρζουν τ' λογα, το τλος θ' να δοσι,
        μικρο-μεγλοι στκουσι με φβον και θωροσι.        2370
φου κακ στην Aρετ την παραπονεμνη!
        Πς χει μτια να θωρε, καρδι να τ' απομνει,
ναν οπο'χει τσ' ακριβν, και βλπει μ' γνοιαν τση,
        ο λιος να μην τον-ε δει, κι νεμος μην του δσει;
τοιο κονταροκτπημα σμερο να'ν' για κενη,        2375
        και το Στεφνι, που'καμε, στη Xρα ν' απομενει.
Kρουφ-κρουφ παρακαλε, και κρουφαναδακρυνει,
        αγκοσες χει και καημος, μα δεν τσι φανερνει.
ρθαν κ' οι δυ με μιν καρδι σκλινην, κ' εκτυπσα'
        τσι κονταρς τσι δυνατς και φοβερς περσσα.        2380
Tου Kυπριτη το βαρ και δυνατ κοντρι
        στον διον τπον του'δωκεν, οπο'τον το Ψυχρι.
Kι ουδ Ψυχρι, ουδ κερ, ουδ φωτι, ουδ γρμμα,
        του επμεινε στην κεφαλ. K' το μεγλο πρμα
να τα ξεσκσει η κονταρ, κι λα να σκορπιστοσι,        2385
        κι απ' τη φωτιν του κονταριο καημνα να τα βροσι.
155Πολλ εζαλστη ο Pκριτος στην κονταρν εκενη,
        του αλγου απνω στο λαιμν την κεφαλν του κλνει.
Kμποσην ραν τονε με τη μεγλη ζλη,
        κ' η Mορα του, του βοηθησεν εις τοια χρεα μεγλη.        2390
Δυ, τρεις, και τσσερεις φορς δεχνει να πσει κτω,
        κ' η Aρετ ενεδκρυωνε, κουρφ τον ελυπτο.
Πορι αντρειεθηκε καλ, στη σλα σταματζει,
        προς την Kερν του με καημν τα μτια αναντρανζει,
κ' ξαψε απ την εντροπν πλι παρ το καμνι,        2395
        κ' στερα πλι εχλμιανε, κι ωσ νεκρς εγνη,
γιατ τον εδε τοιας λογς εκενη οπο τον κρνει,
        εις το λαιμν τ' αλγου του την κεφαλ να κλνει.
M' ας πομεν και την κονταρν, οπο'δωκεν και τοτος,
        με την οποιν εκρδεσεν του Στεφανιο το πλοτος.        2400
Hρηκεν τον Pηγπουλον τ' αλπητο κοντρι
        στο κοτελο, κ' επρεν του της αντρεις τη χρη.
Xνει τσι σκλες και τσι δυ, το χαλινρι αφκε,
        εξπλωσε τα χρια του, κι απ τη σλα εβγκε.
Kαι τς μπορε να δηγηθε ο-για την ρα εκενη,        2405
        σε τσους κτπους και φωνς, η ταραχ οπο εγνη;
H σλπιγγα, το βοκινο πολλ βαβορα δδει,
        σημδι πως εσκλασε τση Tζγιας το παιγνδι.
Πολλ χαρν κι αμτρητην καμε στο Πατρι,
        ο Pγας με τη Pγισσαν, κι λοι οι απομονροι.        2410
M' απ' λους τοτους σμερον, η Aρετοσα εν' κενη,
        οπο πολλ αναγλλιασεν, κι λο χαρς εγνη.
Eμρωσε, εσυνφερεν, λαμψε η ομορφι της,
        κ' επψαν οι τρομρες τση, που γρκα-ν η καρδι της.
Tα βοκινα ξαναφυσον, οι σλπιγγες επαξαν,        2415
        κι απ' λους τον Pωτκριτο στο νκος εδιαλξαν.

156Eπγε εμπρς εις του Pηγς, πεζεγει, γονατζει,
        και τη χρουσν του κεφαλ με Tζγια τη στολζει.
Tην Tζγια εκενη πινοντας η Aρετ στη χρα,
        στολζει τν πολυαγαπ εκενην την ημρα.        2420
O Pγας τσι το'θελε, τα γρμματα το λσι,
        να την-ε δδει η Aρετ την Tζγια ποιου κερδσει.
Tα κλλη τση επομενασιν ωσν αποθαμνα,
        κ' ετρμασιν τα χρια τση, τα λγια τση εμπερδνα.
Oλγο-λγον λειψε να τη γνωρσου' οι λλοι,        2425
        και τα κρουφ του λογισμο απξω να τα βγλει.
Kαι πλι του Pωτκριτου ως γγιξεν η χρα,
        οπο του δδει την υγει, νκτα και την ημρα,
δεν ξευρε πο βρσκεται, νφαλο τον πλακνει,
        τον ομυαλν του εζβωσεν και την καρδιν πληγνει.        2430
Mεγλη κατασκπαση τον ηρε και τρομρα,
        δυ-τρεις φορς εγρκησε να του'ρθει λιγωμρα.
Θμασμα, πς δεν εδασι τον πνον τση καρδις του,
        την ραν που του εγγξασιν τα χρια τση Kερς του.

§Πολλ χαρν κι αμτρητην επρεν λη η Xρα,        2435       
        πως το παιδ του Παλατιο εκρδεσεν τα Δρα.
O Kρης του ο Πεζστρατος, ωσ Γονς του, εχρη,
        κι αποκαμρων τον-ε στ' λογο Kαβαλρη,
κι ως καθς το'χεν Πεθυμιν, κι ως το'θελεν, εγνη,
        πολλ κανσκια εδ κ' εκε δδει την ρα κενη.        2440
Ωσν του εβλαν το χρουσ Στεφνι στο κεφλι,
        και δδει ο Pγας θλημα, καβαλικεγει πλι.
Nα τον-ε συντροφισουσιν, εναι ορδινι του Pγα,
        και με παιγνδια και χαρς στο σπτι τον επγα'.
Mισεγουν κι αποχαιρετον οι λλοι Kαβαλροι,        2445
        κι ο Pγας εκατβηκεν κτω απ το Πατρι,
157ομδι με τη Pγισσαν και με τη Θυγατρα,
        κι αθιβολς εφρνασι για κενην την ημρα.
Λγουν τσι τσες ομορφις, οπο'χαν οι αντρειωμνοι,
        κι απ τη γλσσαν ολωνν πολλ σαν παινεμνοι.        2450
M' απ' λους τον Pωτκριτον παρ' νθρωπον παινοσι,
        και τοτα ομπρς της Aρετς κακα τα μιλοσι.
Kι εκενη τα παινματα ως σον πλι τ' ακογει,
        τσον ο Πθος στη καρδι πλι δυνατ τη κρογει.
Oι πνοι τση επληθανασιν, πλι δεν μπορε να χσει        2455
        τη λβραν και του Pκριτου θ' να τη φανερσει.

                      ...συνεχζεται... η  Γ' Εντητα

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers