-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Gogol Nikolay Vasilyevich:

    Βιογραφικ

     Ρσος συγγραφας, που γραψε μερικ απ τα μεγαλτερα αριστουργματα της ρωσικς ρεαλιστικς λογοτεχνας στο 19ο αι. και θεωρεται εφμιλλος γιγντων πως: Λων Τολστι (Leo Tolstoy), Ιβν Τουργκνιεφ (Ivan Turgenev), Φιοντρ Ντοστογιφσκη (Fyodor Dostoyevsky) κι ο ποιητς Αλεξντρ Ποσκιν (Aleksandr Pushkin).
     Ο Νικολι Βασλιεβιτς Γκγκολ γεννθηκε 20 Μρτη 1809, στο Sorochintsy, Mirgorod, επαρχα του Πολτβα, απ γονες κοζκους. Το 1828 πγε στην Αγα Πετροπολη, που εξασφλισε απασχληση στο δημσιο κι γινε γνωστς στους λογοτεχνικος κκλους. λαβε παινο για τη πρτη του συλλογ διηγημτων, απ την ουκρανικ ζω το 1831. Κατπιν ακολοθησε λλη συλλογ, "Mirgorod" (1835), περιχοντας το κλασσικ "Τρας Μπολμπα" (Taras Bulba) που επεκτθηκε το 1842 σ' ολκληρο μυθιστρημα. Αυτ η εργασα, που εξετζει τη ζω των κοζκων του 16ου αινα, αποκλυψε τη μεγλη δυναττητα του συγγραφα για την ακριβ και συμπονετικ απεικνιση χαρακτρων καθς και το σπινθηροβλο χιομορ του.
     Το 1836, κνει την εμφνισ του "Ο Γενικς Επιθεωρητς", μια εθυμη στιρα για τη φιλαργυρα και την ηλιθιτητα των γραφειοκρατν αντερων υπαλλλων, μια φαρσοκωμωδα που θεωρεται απ πολλος κριτικος ως ν απ τα σημαντικτερα κεμενα στη ρωσικ λογοτεχνα. Αφορ τους τοπικος αντερους υπαλλλους μιας μικρς πλης που μπερδεουν να νο ταξιδιτη μ' ναν αναμενμενο κυβερνητικ επιθεωρητ και του προσφρουν εξευμενιστικς δωροδοκες για να τον πεσουν ν' αγνοσει την αρχικ κακ μεταχερισ του, απ' αυτος.
     Μεταξ 1826-48 ζησε κυρως στη Ρμη, κι εργστηκε σ' να μυθιστρημα που θεωρεται η μγιστη δημιουργικ προσπθει του κι να απ τα λεπττερα μυθιστορματα στη παγκσμια λογοτεχνα: "Οι Νεκρς Ψυχς" (1842). χει δημοσιευθε επσης στα αγγλικ. Στη δομ του συγγενεει με τον "Δον Κιχτη" του Θερβαντς (Miguel Cervades Saavedra). Το εξαιρετικ χιομορ της ιστορας προρχεται απ μοναδικ και σαρδνεια σε σλληψη, ιδα: νας φιλδοξος, πονηρς κι αδστακτος τυχοδικτης, πηγανει απ μρος σε μρος, αγορζοντας κλβοντας απ τους ιδιοκττες τους, τους ττλους των... νεκρν δουλοπαροκων. Μ' αυτ την 'ιδιοκτησα' ως ασφλεια, προγραμματζει να πρει δνεια με τα οποα θ' αγορσει να κτμα με... ζωντανς ψυχς.
     Αυτ το μυθιστρημα αντανακλ τη σχση μεταξ κολγων κι αφεντδων και φυσικ την ιδα που 'χαν οι δετεροι για τους πρτους, καθς επσης κι να μεγλο αριθμ εξχως απεικονισμνων ρωσικν επαρχιακν χαρακτρων. Οι "Νεκρς Ψυχς" ασκσανε τερστια επιρρο στις μετπειτα γενις των ρσων συγγραφων. Πολλ απ τα πνευματδη ρητ που γρφονται στις σελδες του χουν γνει ρωσικ αποφθγματα. μως αυτ το δημοσιευμνο κομμτι ταν το πρτο μρος μιας πολ μεγαλτερης εργασας που την ρχισε με συνπεια, μα σε μια κρση υποχονδριακς μελαγχολας και κατθλιψης, καψε το χειργραφο. τσι το ργο θεωρεται ημιτελς.
     Το 1842 δημοσευσε μιαν λλη δισημη εργασα, "Το Παλτ," διγημα για να καταπονημνο υπλληλο που πφτει θμα της ρωσικ κοινωνικς αδικας. Το επμενο τος κανε προσκνημα στους 'Αγιους Τπους και στην επιστροφ, νας ιερας τον πεισε πως η καλλιτεχνικ του εργασα ταν αμαρτωλ. Ττε κατστρεψε διφορα αδημοσευτα χειργραφ του.
     Πθανε πρωρα, στις 4 Μρτη 1852, στη Μσχα, σ' ηλικα μλις 43 ετν.

----------------------------------------------------------------

                                  
Η Μτη

     Στις 25 Μρτη συνβη να εξαιρετικ γεγονς στην Αγα
Πετροπολη. Ο κουρας Ιβν Γιακβλεβιτς, κτοικος της λεωφρου Βοζνεσνσκι (το επνυμ του χει χαθε και δεν φανεται οτε στην ταμπλα του μαγαζιο του, που απεικονζει να κριο με

καλοσαπουνισμνα μγουλα και την επιγραφ "ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΦΑΙΜΑΞΕΙΣ"), ξπνησε νωρς το πρω κι η μυρωδι ζεστο ψωμιο του τρπησε τη μτη. Ανασηκθηκε ελαφρ στο κρεβτι κι εδε πως η γυνακα του, μια καθ' λα αξιοσβαστη κυρα, που εχε ιδιατερη αδυναμα στον καφ, βγαζε φρεσκοψημνες φραντζλες απ το φορνο.

 -"Σμερα, Πρασκβγια Οσποβνα, δεν θα πιω καφ", της ανγγειλε, "αντθετα, θα θελα να φω να ζεστ καρβλι με κρεμμδι". (Στην πραγματικτητα, στον Ιβν Γιακβλεβιτς θα του ρεσε να πιει και καφ, αλλ ξερε τι θα ταν εντελς μταιο να ζητσει ταυτχρονα και τα δυο, γιατ η Πρασκβγια Οσποβνα κατσοφιαζε για τα καλ με ττοιες ιδιοτροπες).
   "'Aσε τον ανητο γρο να φει ψωμ, τσο το καλτερο για μνα", σκφτηκε η γυνακα του, "θα πιω ακμα να φλιτζνι καφ" και πταξε να καρβλι στο τραπζι.

     Χριν αξιοπρεπεας ο Ιβν Γιακβλεβιτς βαλε τη ρμπα πνω απ' τη πουκαμσα του, κθισε στο τραπζι, βαλε λγο αλτι, καθρισε δυο κρεμμδια, πρε να μαχαρι και με εξαιρετικ σοβαρ φος ρχισε να κβει το καρβλι. Κβοντς το στη μση κοταξε μσα και προς μεγλη του κπληξη εδε κτι σπρο. Το 'βγαλε προσεκτικ με το μαχαρι και το πεσε με το δκτυλο. "Εναι σκληρ..." σκφτηκε, "τι στο καλ μπορε να εναι"; Το πεσε με τα δκτυλ του και το βγαλε μια μτη!...
     Στη θα της τα χρια του κρεμστηκαν, στερα τριψε τα μτια του και ξανακοταξε το αντικεμενο: ναι, μια μτη, δεν υπρχε καμι αμφιβολα, και μλιστα του φαινταν σαν να την ξερε. Μια κφραση φρκης απλθηκε στο πρσωπ του. μως αυτ η φρκη δεν ταν τποτα σε σγκριση με την αγανκτηση που κατλαβε την κυρα σζυγ του.

 -"Απ πο κοψες αυτ τη μτη, χασπη;" σκουξε, κιτρινζοντας απ την οργ της. "Ρεμπεσκ! Μπεκρολιακα! Εγ η δια θα το αναφρω στην αστυνομα. Εγκληματα με δπλωμα! Κιλας τρεις νθρωποι μου 'χουνε πει πως τους τρβηξες τσο δυνατ τις μτες εν τους ξριζες, στε εναι θαμα που αυτς εναι ακμα στη θση τους".

     μως ο Ιβν Γιακβλεβιτς εχε αποσβολωθε. Εχε αναγνωρσει τη μτη: ανκε στον κολλεγιακ πρεδρο, τον οποο ξριζε κθε Τετρτη και Σββατο.

 -"Περμενε, Πρασκβγια Οσποβνα! Θα τη τυλξω σ' να παν και θα τη βλω κει στη γωνι. 'Aφησ την εκε για λγο, μετ θα τη πρω".

 -"Μη συνεχζεις! Νομζεις τι θα επιτρψω να στκεται στο δωμτι μου μια κομμνη μτη; Βλκα! Στο μνο που εσαι καλς εναι να τροχζεις το ξυρφι σου και σντομα δεν θα μπορες καθλου να κνεις σωστ τη δουλει σου, μπουνταλ! Μασκαρ! Νομζεις τι θα πρω το μρος σου στην αστυνομα; Οτε που να το σκφτεσαι, ανκανε, χοντροκφαλε! Πρ' την απ δω! Αμσως! που σου αρσει, αλλ να μη τη ξαναδ"!

     Ο Ιβν Γιακβλεβιτς στεκταν εκε εμβρντητος. Κντευε να χσει τα μυαλ του, τα εχε τελεως χαμνα . "Ο διβολος ξρει πς γινε αυτ", επε τελικ, ξνοντας το κεφλι του. "σως ρθα σπτι μεθυσμνος χτες βρδυ, σως χι, δεν μπορ να πω. Αλλ τι σχση χει αυτ; Εναι εντελς γελοο. Εννο τι το ψωμ εναι κτι που το ψνουμε και μια μτη δεν χει καμι σχση. Εναι μυστριο για μνα!..." Ο Ιβν Γιακβλεβιτς βυθστηκε στη σιωπ. Η σκψη πως η αστυνομα μποροσε να τονε βρει με τη μτη και να τονε συλλβει τονε τρομοκρατοσε. βλεπε κιλας με τη φαντασα του το κκκινο κολρο, με το ωραο ασημνιο σιρτι, το σπαθ... κι τρεμε απ την κορφ μχρι τα νχια. Τελικ πρε τη φανλα και τις μπτες του, τις φρεσε και με τη συνοδεα των δυσοωνων προσταγν της Πρασκβγια Οσποβνα τλιξε τη μτη σ' να παν και βγκε στο δρμο.

     θελε να την κρψει κπου μακρι, σως να τη χσει πσω απ καμι πτρα κοντ στις πλες να την πετξει τυχαα κπου κι στερα να στρψει βιαστικ στον κοντιντερο δρμο. Αλλ προς απογοτευσ του, πεφτε συνεχς πνω σε γνωστος, που του γνονταν τσιμπορι:
 -"Πο πηγανεις;" -"Ποιν πας να ξυρσεις τσο πρω;" και δεν αφνανε καμι δυναττητα στον Ιβν Γιακβλεβιτς να πραγματοποισει το σχδι του. Κποια στιγμ κατφερε να την πετξει, αλλ νας αστυφλακας που κανε περιπολα τον φναξε δεχνοντας με τη λγχη του:
 -"Ε, εσες! Σας πεσε κτι!" Κι ο Ιβν Γιακβλεβιτς ταν υποχρεωμνος να πρει τη μτη και να την παραχσει στην τσπη του. Εχε αρχσει ν' απελπζεται, γιατ ο δρμος γμιζε κσμο καθς νοιγαν τα μαγαζι κι οι πγκοι. Αποφσισε να τραβξει για τη γφυρα Ισακιβσκι, που αν εχε τχη θα μποροσε να την πετξει στον Νβα... μως εμαι νοχος ελαφρις αβλεψας, εφσον μχρι τρα χω παραλεψει να σας πω ο,τιδποτε για τον Ιβν Γιακβλεβιτς, πρσωπο ξιο εκτμησης απ πολλς απψεις.

     Ο Ιβν Γιακβλεβιτς, πως κθε Ρσος μαγαζ τορας που σβεται τον εαυτ του, ταν φοβερς μπεκρς. Και παρλο που κθε μρα της εβδομδας ξριζε τα πηγονια των λλων, το δικ του ταν σταθερ αξριστο. Το φρκο του Ιβν Γιακβλεβιτς (γιατ ο Ιβν Γιακβλεβιτς ποτ δε φοροσε ρεντιγκτα) ταν ψαρωτ, δηλαδ μαρο, αλλ με κιτρινοκαφ και γκρζες βολες. Το κολρο ταν τριμμνο και στη θση των τριν κουμπιν κρμονταν απλς κλωστς. Ο Ιβν Γιακβλεβιτς ταν πολ κυνικς και ταν, καταπς το συνθιζε, ο κολλεγιακς πρεδρος Κοβλεφ του κανε την παρατ ρηση εν τον ξριζε:
 -"Ιβν Γιακβλεβιτς, τα χρια σου πντα βρωμνε!", ο Ιβν Γιακβλεβιτς θ' αποκρινταν:
 -"Δεν καταλαβανω πς θα μποροσαν".
 -"Δεν το ξρω, παλιφιλε, αλλ αυτ το ξρουν", θα λεγε ο κολλεγιακς πρεδρος κι ο Ιβν Γιακβλεβιτς ρουφντας μια πρζα ταμπκο, θ' αντιδροσε σ' αυτ τη παρατρηση σαπουνζοντς τον στα μγουλα, κτω απ' τη μτη, πσω απ τ' αφτι και κτω απ το πηγονι, με λλα λγια, που του κατβαινε.

     Αυτς ο ευυπληπτος πολτης εχε τρα φτσει στη γφυρα Ισακιβσκι. Πρτα κοταξε τριγρω, στερα σκυψε πνω απ τα κγκελα σαν να θελε να κοιτξει κτω απ τη γφυρα, για να εξακριβσει αν υπρχαν πολλ ψρια εκενη τη μρα και στα κλεφτ ριξε το παν που περιεχε τη μτη. νιωσε σαν να εχε φγει να βρος τνου απ τους μους του, μλιστα ο Ιβν Γιακβλεβιτς γλασε χαμηλφωνα. Αντ να πει να ξυρσει τα πηγονια δημοσων υπαλλλων, στρεψε τα βματ του προς να κατστημα με την επιγραφ: "ΤΡΟΦΙΜΑ & ΤΣΑ" για να παραγγελει να ποτρι ποντς, ταν πρσεξε ξαφνικ στην λλη κρη της γφυρας ναν αξιωματικ της αστυνομας, με επιβλητικ παρστημα, με φαβορτες σαν μπριζλες, τρκωχο καπλο και ξφος. Κοκλωσε. Στο μεταξ, ο αξιωματικς της αστυνομας δεχνοντς τον με το δκτυλο, επε:
 -"Σταμτα, καλ μου νθρωπε"!

     Ο Ιβν Γιακβλεβιτς, που ξερε τη σωστ διαδικασα σε ττοιες περιστσεις, βγαλε το καπλο του εν απεχε ακμα αρκετ και πλησιζοντας ζωηρ επε:
 -"Πολλ καλημρα σας, εντιμτατε"!

 -"χι, χι, φλε μου, αφστε τα 'εντιμτατε' και πετε μου τι κνατε πνω στη γφυρα, ε";

 -"Στ' νομα του Θεο, κριε, πγαινα σε να πελτη και σκφτηκα να ρξω μια ματι πσο γργορα κυλ το ποτμι".

 -"Λες ψματα! Μη νομζεις τι θα ξεφγεις μ' αυτ. Ας ακοσουμε λοιπν, την αλθεια"!

 -"Θα 'μουν ευτυχς, εντιμτατε, αν σας ξριζα δυο φορς τη βδομδα ακμα και τρεις φορς, χωρς καννα παρπονο", απντησε ο Ιβν Γιακβλεβιτς.

 -"χι, φλε μου, αυτ δεν αρκε. χω κιλας τρεις μπαρμπρηδες να με ξυρζουν κι λοι τους το θεωρον μεγλη τιμ. Αλλ τρα ας ακοσουμε τ κνατε";

     Ο Ιβν Γιακβλεβιτς χλμιασε... Σ' αυτ το σημεο, μως, τα γεγοντα τυλγονται στη καταχνι και δε ξρουμε απολτως τποτα για ,τι επακολοθησε.

     Ο κολλεγιακς πρεδρος Κοβλεφ ξπνησε πολ νωρς και ξεφσηξε "μπρ!..." πως κανε πντα ταν ξυπνοσε, χωρς να υπρχει κανες προφανς λγος ακμα και για τον διο. Τεντθηκε και ζτησε το μικρ καθρφτη που ταν πνω στην τουαλτα. θελε να ρξει μια ματι στο σπυρ που 'χε εμφανιστε στη μτη του τη προηγομενη νχτα. Αλλ προς τερστια κατπληξ του εδε πως εκε που θα 'πρεπε να εναι η μτη του ταν μια εππεδη επιφνεια! νιωσε φρκη, ζτησε νερ και σκοπισε τα μτια του με μια πετστα: ταν αλθεια, δεν υπρχε καθλου μτη! Τσιμπθηκε για να σιγουρευτε τι δεν κοιμταν. Ο κολλεγιακς πρεδρος Κοβλεφ πετχτηκε απ το κρεβτι του και κουνθηκε: δεν υπρχε καθλου μτη!... Ζτησε αμσως τα ροχα του και ξεκνησε βιαστικ με κατεθυνση το γραφεο του αστυνομικο διευθυντ.

     Στο μεταξ μως, ο αναγνστης πρπει να κνει τη γνωριμα του Κοβλεφ, στε να μπορε να καταλβει απ μνος του τι εδους νθρωπος ταν ο κολλεγιακς μας πρεδρος. Οι κολεγιακο πρεδροι, που παρνουν αυτ το βαθμ με τη βοθεια ποικλων πανεπιστημιακν διπλωμτων, δε μπορονε με καννα τρπο να συγκριθον με κενους τους κολεγιακος παρδρους που αποκτον αυτ τη θση στον Κακασο. Πρκειται για δυο εντελς διαφορετικ εδη. Για μορφωμνους κολεγιακος παρδρους. μως η Ρωσα εναι τσο παρξενο μρος που μα πεις κτι για ναν κολλεγιακ πρεδρο, εναι σγουρο τι λοι οι συνδελφο του, απ τη Ργα μχρι την Καμτσιτκα, το παρνουν προσωπικ. Το διο ισχει για λους τους βαθμος, για λα τ' αξιματα. Ο Κοβλεφ εχε γνει κολλεγιακς πρεδρος στον Κακασο. Εχε αυτ το βαθμ μνον δυο χρνια και τσι φοσκωνε ακμα για τη νεοαποκτημνη του αξιοπρπεια. Για να δνει στον εαυτ του ακμα μεγαλτερη βαρτητα και κρος, αποκαλοσε πντα τον εαυτ του ταγματρχη αντ κολλεγιακ πρεδρο.
 -"'Aκουσε, καλ μου γυνακα", θα λεγε, αν συναντοσε κποια πωλτρια υποκαμσων στο δρμο, "λα σπτι μου, το διαμρισμ μου εναι στην οδ Σαντβαγια. Ρτα οποιονδποτε που μνει ο ταγματρχης Κοβλεφ και θα σου δεξει". Και αν ξεχριζε καμι ιδιατερα χαριτωμνη να, θα της δινε πρσθετη μυστικ παραγγελα λγοντας:
 -"Ρτα την ορντινντσα μου για το διαμρισμα του ταγματρχη Κοβλεφ". Γι' αυτ το λγο, θ' αποκαλομε στον εξς τον κολλεγιακ μας πρεδρο ταγματρχη.

     Ο ταγματρχης Κοβλεφ εχε τη συνθεια να κνει καθημεριν περπατο κατ μκος της λεωφρου Νιβσκι. Το κολρο του πουκαμσου του ταν πντα σπρο σαν το χινι και κολλαριστ. Οι φαβορτες του ταν του εδους που μπορομε ακμα να δομε στα μγουλα επαρχιακν επιθεωρητν, αρχιτεκτνων, στρατιωτικν γιατρν, αστυνομικν κθε εδους και γενικ λων των κυρων που εναι προικισμνοι με γεμτα, ροδοκκκινα μγουλα και κλση στην πρφα. Αυτς οι φαβορτες εκτενονται μχρι τη μση του μγουλου κι απ κει φθνουν ακριβς μχρι τη μτη. Ο ταγματρχης Κοβλεφ εχε πολλς σφραγδες απ κορνλιο, μερικς με εμβλματα και λλες που γραφαν: Τετρτη, Πμπτη, Δευτρα κι οτω καθεξς. Ο ταγματρχης εχε ρθει στην Αγα Πετροπολη για ναν ειδικ σκοπ, συγκεκριμνα για να βρει μια θση κατλληλη για το βαθμ του. Αν το πετχαινε θα 'τανε σ' εππεδο υποδιοικητ, αν χι θα καννιζε μια θση στη διοκηση κποιου σημαντικο υπουργεου. Ο ταγματρχης Κοβλεφ δεν ταν αντθετος με την ιδα του γμου, αλλ μνον με την προπθεση τι η νφη θα διθετε κεφλαιο διακοσων χιλιδων. τσι ο αναγνστης μπορε τρα να κρνει απ μνος του τη διθεση του ευυπληπτου ταγματρχη, ταν αυτς ανακλυψε αντ για μια ευπαρουσαστη μτη μετρων διαστσεων μια γελοα, κεν, εππεδη επιφνεια.

     Για κακ του τχη, δε φαιντανε καμι μαξα στο δρμο κι ταν υποχρεωμνος να πει με τα πδια, τυλιγμνος στην κπα του και καλπτοντας το πρσωπ του μ' να μαντλι σαν κποιος που η μτη του αιμορραγε. "σως τα φαντζομαι λ' αυτ, μια μτη δεν μπορε να εξαφανιστε τσι". Πγε σ' να ζαχαροπλαστεο με συγκεκριμνο σκοπ να κοιταχτε σ' να καθρφτη. Για καλ του τχη δεν ταν κανες στο μαγαζ, οι σερβιτροι καθριζαν τις αθουσες και τακτοποιοσαν τις καρκλες. Μερικο κουβαλοσαν δσκους με ζεστς πτες. Οι χτεσινς λεκιασμνες με καφδες εφημερδες ταν πεταμνες στα τραπζια και στις καρκλες. "Δξα στο Θε, δεν εναι κανες εδ", σκφτηκε, "τρα μπορ να ρξω μια ματι." Πλησασε δειλ τον καθρπτη και κοταξε: "Τι αηδιαστικ!" αναφνησε φτνοντας... "Αν τουλχιστον υπρχε κτι στη θση της μτης, αλλ να μην χει μενει τποτα!..." Δαγκνοντας απ στενοχρια τα χελη του, φυγε απ το ζαχαροπλαστεο κι αποφσισε ν' αποχωριστε τη συνθεια που εχε και να μην κοιτξει οτε να χαμογελσει σε καννα.
     Ξαφνικ, κοκλωσε δπλα στο κοφωμα μιας πρτας, καθς να απστευτο γεγονς ξετυλιγταν κτω απ τα μτια του: μια μαξα σταμτησε στην εσοδο, οι πρτες νοιξαν, νας αξιωματικς με στολ βγκε σκυφτς και ανβηκε τρχοντας τα σκαλι. Φανταστετε τη φρκη και την κατπληξη του Κοβλεφ, ταν αναγνρισε πως αυτ το τομο ταν η δια του η μτη! Αυτ το απθανο θαμα τον κανε να τρικλζει απ κατπληξη και μλις που μποροσε να κρατηθε ρθιος στα πδια του, αλλ αποφσισε, ποιο κι αν ταν το τμημα να περιμνει την επιστροφ της μτης στην μαξα και παρμεινε κει τρμοντας σα να 'χε πυρετ. Πργματι, δυο λεπτ αργτερα, εμφανστηκε η μτη. Φοροσε χρυσοκεντ ημνη στολ με ψηλ, σκληρ κολρο, πτσινη κυλτα και να σπαθ κρεμταν στο πλευρ του. Απ το φτερωτ καπλο του ταν φανερ τι εχε το βαθμ του κρατικο συμβολου. ταν επσης φανερ απ το παρουσιαστικ του τι πγαινε επσκεψη. Κοταξε γρω, φναξε ρρινα στον αμαξ: "Εδ!", ανβηκε στην μαξα και τ' λογα ξεκνησαν καλπζοντας.

     Ο κακμοιρος Κοβλεφ σχεδν χασε το μυαλ του. Δεν ξερε τι να κνει μ' αυτ το εξαιρετικ απθανο συμβν. Και πργματι, πς θα μποροσες να εξηγσεις το γεγονς τι μια μτη, που την προηγομενη μρα ταν ακμη κολλημνη στο πρσωπ του, ανκανη να ιππεσει να περπατσει, φοροσε τρα στολ! Ακολοθησε τον αμαξ, που ευτυχς δεν πγε μακρι προτο σταματσει μπροστ στον καθεδρικ να του Καζν. Κατευθνθηκε βιαστικ προς τον καθεδρικ να, νοιξε δρμο ανμεσα απ τις γρις ζητινες, οι οποες εχαν τυλιγμνα τα πρσωπ τους με κουρλια αφνοντας μνον δυο σχισμς για τα μτια, θαμα που προηγουμνως του προκαλοσε πντα ιλαρτητα και μπκε στην εκκλησα. Δεν υπρχαν πολλο μσ α και ταν στριμωγμνοι γρω απ την εσοδο. Ο Κοβλεφ ταν τσο αναστατωμνος που του ταν εντελς αδνατο να προσευχηθε κι ερευνοσε ζωηρ με το βλμμα την εκκλησα ελπζοντας να διακρνει τον κριο με τη στολ. Τελικ τον εδε να στκεται στην μια πλευρ. Η μτη εχε κρψει τελεως το πρσωπ της στο ψηλ, σκληρ κολρο και προσευχταν μ' κφραση υπρτατης ευσβειας.

    "Πς μπορ να τον πλησισω;" σκφτηκε ο Κοβλεφ. "Αν κρνω απ τη στολ και το καπλο του θα πρπει να 'ναι κρατικς σμβουλος. νας Διολος ξρει τι πρπει να κνω"! βηξε καθς πλησαζε αλλ η μτη απτητη παρμεινε στη ψευτοθεοσεβομενη στση της, κνοντας βαθις υποκλσεις στην κατεθυνση της Αγας Τρπεζας.
 -"Καλ μου κριε..." επε ο Κοβλεφ, επιστρατεοντας στην απελπισα του λο το θρρος, "καλ μου κριε..."

 -"Τ συμβανει;" ρτησε η μτη κοιτζοντας γρω.

 -"Εμαι κπληκτος, κριε... Νομζω... θα πρεπε να ξρετε τη θση σας. Και κοιτξτε πο σας βρσκω: σε μια εκκλησα. Θα πρπει να συμφωνετε..."

 -"Συγχωρστε με, αλλ μου εναι αδνατο να καταλβω ο,τιδποτε απ' σα μου λτε. Παρακαλ εξηγηθετε".

     "Πς μπορ να εξηγηθ;" σκφτηκε ο Κοβλεφ και ξαναπαρνοντας θρρος ρχισε:
 -"Φυσικ... τρα εμαι ταγματρχης κι εμαι σγουρος τι συμφωνετε, το να τριγυρνω χωρς μτη εναι μλλον ανρμοστο. Δεν θα υπρχε πρβλημα αν κποια πλανδια πωλτρια που πουλ καθαρισμνα πορτοκλια στη γφυρα Βοσκρεσνσκι καθταν εκε χωρς μτη, αλλ καθς ελπζω σε προαγωγ κι επιπλον να γνωριστ με τις κυρες κποιων διακεκριμνων οικογενειν, με τη σζυγ του κρατικο συμβολου Τσεκτργιοφ κι λλες... Κρνετε μνος σας... Δε ξρω καθλου πς να θσω το ζτημα, κριε..." (Μ' αυτ τα λγια ο ταγματρχης Κοβλεφ σκωσε τους μους.) "Συγχωρστε με, αλλ αν το δετε αυστηρ απ την ποψη του καθκοντος και της τιμς... θα πρπει σγουρα να συμφωνετε..."

 -"Δεν καταλαβανω τποτα", απντησε η μτη. "Θα 'τανε καλωσνη σας αν γινσασταν σαφς".

 -"Καλ μου κριε..." επε ο Κοβλεφ με αξιοπρεπς φος. "Στην πραγματικτητα, δυσκολεομαι να καταλβω τα λγια σας... Εμνα μου φανεται πολ απλ... επιθυμετε... Το ζτημα εναι τι εσαστε η μτη μου!"

     Η μτη κοταξε τον ταγματρχη και τα χαρακτηριστικ της συνοφρυθηκαν.

 -"Κνετε λθος, καλ μου κριε. Εμαι αυθπαρκτο τομο. Επιπλον, δεν μπορε να υπρχει καμι στεν σχση μεταξ μας, γιατ αν κρνω απ τα κουμπι της στολς σας θα πρπει να υπηρετετε σε λλο υπουργεο". Αφο επε αυτ, η μτη γρισε απ την λλη μερι και συνχισε να προσεχεται.

     Τρα ο Κοβλεφ τα εχε εντελς χαμνα και δεν ξερε τι να κνει, οτε καν τι να σκεφτε. Ακριβς ττε κουσε το ευχριστο θρισμα γυναικεου φουστανιο: πλησαζε μια ηλικιωμνη κυρα, στολισμνη με να σωρ δαντλες και συνοδευμενη απ μια αδνατη παρξη, ντυμνη μ' να λευκ φρεμα που ταριαζε τλεια με τη λιγν της κορμοστασι κι να ανοικτ κτρινο καπλο, ελαφρ σαν φλλο για μιλφιγ. Πσω τους στεκταν νας ψηλς υπηρτης με μεγλες φαβορτες και γεμτος δαντλες που νοιγε μια ταμπακρα.

     Ο Κοβλεφ πλησασε λγο περισστερο, σιαξε το μπατιστνιο κολρο του πουκαμσου του, προσρμοσε τις σφραγδες στην χρυσ αλυσδα του ρολογιο του και χαμογελντας δεξι και αριστερ στρεψε την προσοχ του στην λιγν κυρα, που γειρε ελαφρ προς τα μπρος, σα λουλοδι την νοιξη, καθς ψωσε στο μτωπ της τα σχεδν διαφαν δκτυλα του κατλευκου σαν κρνου χεριο του. Το χαμγελο του Κοβλεφ γινε πλαττερο ταν κτω απ το καπλο της δικρινε να στρογγυλ, βελοδινο πηγονι κι να μρος απ το μγουλ της, που εχε το χρμα του πρτου ανοιξιτικου τριαντφυλλου. Ξαφνικ, μως, αναπδησε σαν να τον εχαν ζεματσει. Θυμθηκε πως στη θση της μτης δεν εχε απολτως τποτα και δκρυα τρξαν απ τα μτια του. κανε μεταβολ για να πει με πολλ λγια στον κριο με τη στολ πως απλς ισχυριζτανε πως τανε κρατικς σμβουλος, πως ταν απατενας και παλινθρωπος κι τι δεν ταν τποτα παραπνω παρ η μτη του... μως, η μτη εχε εξαφανιστε. Στο διστημα που μεσολβησε εχε σημνει υποχρηση, αναμφβολα για να κνει κποια λλη επσκεψη.

     Αυτ βθισε τον Κοβλεφ σ' απελπισα. Βγκεν ξω και σταμτησε μια στιγμ στη στο, κοιτζοντας προσεκτικ γρω με την ελπδα πως θα ξεχριζε τη μτη. Θυμταν ευκρινς τι φοροσε καπλο με φτερ και χρυσοκεντημνη στολ, αλλ δεν εχε προσξει το πανωφρι του, οτε το χρμα της μαξς του, οτε τ' λογ του, οτε καν αν εχε λακ κι αν εχε, τι λιβρα φοροσε αυτς. Επιπλον, υπρχανε τσες πολλς μαξες που συνωστζονταν πηγανοντας πνω κτω και με ττοια ταχτητα που δεν μποροσε να τις ξεχωρσει μεταξ τους κι εξλλου ταν εντελς ανσχυρος να σταματσει οποιαδποτε απ αυτς.
     ταν μια θεσπσια ηλιλουστη μρα. Πλθη κσμου ταν μαζεμνα στον Νιβσκι και τα πεζοδρμια ξεχελιζαν απ 'να λουλουδνιο καταρρκτη κυριν σ' λο το δρμο απ τη γφυρα Πολιτσικι μχρι τη γφυρα Αντσκοφ. Εκε ταν νας γνωστς του, νας αυλικς σμβουλος, που προσφωνοσε αντισυνταγματρχη, ιδιατερα μπρος σε ξνους. Εδ εδε τον Γιαργκιν, επικεφαλς μιας υπηρεσας στη Γερουσα, μεγλο φλο, που πντοτε χανε ταν παιζε πρφα. Δπλα, κποιος λλος ταγματρχης, που κι αυτς εχε κερδσει το βαθμ του κολεγιακο παρδρου στον Κακασο, του 'γνεψε σε χαιρετισμ...

 -"Στο διβολο!" επε ο Κοβλεφ. "Ε, αμαξ, πγαιν με αμσως στον αστυνομικ διευθυντ!" κι ανεβανοντας σε μια ντρσκι, κθισε φωνζοντας στον αμαξ: "σο πιο γργορα μπορες"! Φτνοντας στον προθλαμο φναξε: "Εναι ο αστυνομικς διευθυντς στο σπτι";
 -"Φοβμαι πως χι", απντησε ο υπηρτης, "μλις βγκε".

 -"Να πρει ο διβολος"!

 -"Ναι", συνχισε ο υπηρτης, "δεν χει πολλ ρα, αλλ χει φγει. να λεπτ νωρτερα και θα τον εχατε προλβει".

     Ο Κοβλεφ, που λη την ρα σκπαζε το πρσωπ του με το μαντλι, ξανανβηκε στην μαξα και φναξε με απελπισμνη φων:

 -"Ξεκνα"!

 -"Για πο;" ρτησε ο αμαξς.

 -"σια μπροστ!"
 -"Πς γνεται; Ο δρμος χωρζει στα δυο. Δεξι αριστερ";

     Αυτ η ερτηση υποχρωσε τον Κοβλεφ να σταθε και να σκεφτε. Στη θση που βρισκταν θα ταν καλτερα να επιστρψει στο Υπουργεο Δημσιας Τξης, χι γιατ αυτ συνδεταν μεσα με την αστυνομα, αλλ γιατ διεκπεραωνε τις υποθσεις πολ πιο γργορα απ τις λλες υπηρεσες. Να ζητσει ικανοποηση απ την υπηρεσα που η μτη ισχυριζταν τι εργαζταν δεν θα ταν προφανς συνετ. ταν φανερ απ τις διες τις δηλσεις της μτης τι αυτ το πλσμα δεν εχε ιερ κι σιο και πως ταν εξσου πιθαν να ξαναπε ψματα, πως εχε πει ψματα και προηγουμνως, ταν ισχυρστηκε τι ποτ δεν εχε αντικρσει τον ταγματρχη Κοβλεφ. Ο Κοβλεφ ταν τοιμος να διατξει τον αμαξ να πει στο Υπουργεο Δημσιας Τξης, ταν του 'ρθε στο νου λλη σκψη, συγκεκριμνα, πως αυτς ο κατεργρης κι απατενας, που στη πρτη τους συνντηση εχε φερθε τσο ξετσπωτα, μπορε να το 'χε κιλας σκσει απ τη πλη. Σ' αυτ τη περπτωση, λες οι προσπθειες να τον βρει θα 'ταν εντελς μταιες, ετε θα συνεχζονταν, ο Θες να φυλ, για ναν ολκερο μνα. Τελικ, τανε σα να τον καθοδγησε ο Θες. Αποφσισε να πει κατευθεαν στα γραφεα της εφημερδας και να βλει αμσως αγγελα με λεπτομερειακ περιγραφ λων της των γνωρισμτων, στε, ποιος την βλεπε, θα μποροσε να του τη ξαναβρε τουλχιστον να τονε πληροφορσει που βρισκταν.
     Αφο κατληξε σ' αυτ την απφαση, διταξε τον αμαξ να κατευθυνθε στα γραφεα της εφημερδας και σ' λη τη διαδρομ ξεφυσοσε πσω του φωνζοντας:
 -"Πιο γργορα, κατεργρη! Πιο γργορα, μασκαρ!"
 -"Ουφ, κριε!" μογκρισε ο αμαξς, 
κουνντας το κεφλι και τραβντας ελαφρ τα γκμια του αλγου του, που ταν τριχωτ σαν μαλλιαρ σκυλκι. Μετ απ ρα, η μαξα σταμτησε τελικ κι ο Κοβλεφ τρεξε ασθμανοντας στη μικρ αθουσα υποδοχς, που νας γκριζομλλης διοπτροφρος γραμματας μ' να παλι φρκο καθτανε πσω απ 'να γραφεο και δαγκνοντας τη πνα απ φτερ μετροσε μια στοβα χλκινα νομσματα που 'ταν ακουμπισμνα μπρος του.
 -"Ποιος παρνει τις αγγελες εδ;" φναξε ο Κοβλεφ. "Α, καλημρα"!
 -"'Μρα", επε ο γκριζομλλης γραμματας σηκνοντας τα μτια για μια στιγμ και ξαναχαμηλνοντς τα στις τακτοποιημνες στοβες νομισμτων.
 -"Θα 'θελα να δημοσιεσω..."
 -"Μια στιγμ. Αν δεν σας πειρζει να περιμνετε", επε ο γραμματας, γρφοντας ναν αριθμ με το δεξ του χρι, εν μετακινοσε δυο χνδρες σ' ναν βακα με το αριστερ του. νας λακς με κομψ πανωφρι με σιρτια και με εμφνιση που φανρωνε τι δολευε σε αριστοκρατικ σπτι, στεκταν δπλα στο γραφεο κρατντας να σημεωμα και επειδ νιωσε τι του επιβαλλταν να επιδεξει απλοκτητα προσφρθηκε αυθρμητα:
 -"Πιστψτε με, κριε, το φρικτ σκυλκι δεν αξζει ογδντα καπκια, σο για μνα δεν θα σας δινα γι' αυτ οτε μπροτζινο κουμπ, αλλ η κμισσα το αγαπ, το αγαπ τρομερ κι τσι προσφρει εκατ ροβλια σ' ποιον το βρει. Αν θλετε να ξρετε την ειλικριν μου γνμη, μεταξ μας μνο, οι νθρωποι δε λογαριζουνε τα λεφτ προκειμνου να ικανοποισουνε τα γοστα τους. Πρτε να κυνηγ, δε θα τον νοιαζε να πληρσει πεντακσια, ακμα και χλια ροβλια για να λαγωνικ για να ριτρβερ, αλλ τουλχιστον πληρνει για καλ σκυλ."
     Ο ευυπληπτος γραμματας κουγε σοβαρ αυτ το λγο και συγχρνως συνχιζε τους υπολογισμος του, μετρντας τον αριθμ των γραμμτων στο σημεωμα που του εχαν φρει. Γρω του περιφρονταν πολλς γρις, εμποροπλληλοι και θυρωρο με σημειματα. Το να ταν ενς ρεμου αμαξ που γρευε δουλει, το λλο διαφμιζε την πληση μιας ελχιστα χρησιμοποιημνης παγδας, φερμνης απ το Παρσι το 1814, λλο ζητοσε δουλοπροικη πεπειραμνη πλστρα, αλλ κατλληλη και για λλες δουλεις, ζητοσαν αγοραστς για γερ ντρσκι, που της λειπε μια σοστα, για νεαρ ζωηρ λογο με γκρζες πιτσιλις, για φορδα δεκαεφτ χρνω, για νους σπρους γογγυλιο και ραδικιν που 'χαν εισαχθε απ το Λονδνο, γι' αγροτικ σπτι με μεγλο κπο, στβλο για δο λογα, μιαν κταση που θα μποροσε να φυτευτε εξαιρετικ σημδα  σδεντρο απ λατα. ν λλο σημεωμα εφιστοσε τη προσοχ σε σους θελαν να αγορσουν παλις σλες απ μπτες, προσκαλντας τους στην αθουσα πλειστηριασμν καθημεριν μεταξ 8 π.μ. και 3 μ.μ. Το δωμτιο στο οποο ταν συγκεντρωμνη αυτ η ομγυρη ταν μικρν διαστσεων κι η ατμσφαιρα σ' αυτ ταν εξαιρετικ βαρι, αλλ ο Κοβλεφ δε καταλβαινε τποτα απ την ατμσφαιρα επειδ κρατοσε το μαντλι του στο πρσωπ του κι εξλλου η δια η μτη του ταν εκενη τη στιγμ νας Θες ξρει που.
 -"Καλ μου κριε, πραγματικ, πρπει... Εναι πολ σημαντικ", ξσπασε ανυπμονα.
 -"Μια στιγμ! Δο ροβλια και σαρντα τρα καπκια! Αμσως! να ροβλι εξντα τσσερα καπκια!" διτασσε ο γκριζομλλης γραμματας, κουνντας κομμτια χαρτ μπροστ στη μορη των ηλικιωμνων γυναικν και των θυρωρν. "Τι θλετε;" επε τελικ και στρφηκε στον Κοβλεφ.
 -"Θα 'θελα..." επε ο Κοβλεφ, "χει διαπραχθε μια θλια πρξη προδοσας, ακμα δεν μπορ να την αποδεξω. Θλω να δημοσιεσετε τι το τομο που θα μου φρει αυτν τον κατεργρη θα ανταμειφθε πλουσιοπροχα".
 -"Θα μποροσα, παρακαλ, να 'χω τ' νομ σας";
 -"χι, γιατ χρειζεστε το νομ μου; Δε μπορ να το κοινοποισω. χω να σωρ γνωριμες: τη γυνακα του κρατικο συμβολου Τσεκτρεφ, την Παλγκεγια Γκριγκορεβνα Πονττσινα, σζυγο αξιωματικο του επιτελεου. Θα μποροσαν να το δουν, ο Θες ας φυλει! Θα μποροσατε απλς να γρψετε: νας κολλεγιακς πρεδρος ακμα καλτερα νας κριος με το βαθμ του ταγματρχη".
 -"Και το τομο που το σκασε ταν κποιος δουλοπροικς σας";
 -"Τ; νας δουλοπροικς μου; Ω, χι, ακμα χειρτερο! Εναι η μ... η μτη μου που το σκασε..."
 -"Χμ, τ περεργο επνυμο. Κι αυτς ο κριος Μτη σας βοτηξε καννα μεγλο ποσ";
 -"χι, Μτη, χι... λθος καταλβατε! Η μτη μου, η δια μου η μτη φυγε κι εξαφανστηκε. Μου κνει κποιο διαβολικ κλπο!"
 -"Αλλ με ποι τρπο εξαφανστηκε; Φοβμαι τι δε μπορ καθλου να σας παρακολουθσω".
 -"Δεν ξρω οτε εγ ο διος, αλλ το κριο εναι τι τρα περιφρεται στη πλη παριστνοντας τον κρατικ σμβουλο. Σας ζητ λοιπν, να βλετε μια αγγελα που να ζητ απ ποιον την πισει να μου την φρει επειγντως και χωρς την παραμικρ καθυστρηση. Κρνετε μνος σας: πς μπορ να συνεχσω χωρς να τσο εξχον μρος της ανατομικς μου κατασκευς. Δεν εναι το διο σαν να χασα το μικρ δκτυλο του ποδιο μου που θα μποροσα να γλιστρσω γργορα το πδι μου μσα στην μπτα προτο δεν κανες τι λεπει. Κθε Πμπτη επισκπτομαι τη σζυγο του κρατικο συμβολου Τσεκτρεφ. Η Παλγκεγια Γκριγκορεβνα Ποντοτσνα εναι σζυγος αξιωματικο του επιτελεου κι χει μια πολ χαριτωμνη κρη κι εναι κι οι δυο πολ καλς φλες μου τσι μπορετε κι εσες ο διος να καταλβετε σε τι δσκολη θση βρσκομαι... Απλοστατα τρα δεν μπορ να εμφανιστ μπροστ τους".
     Ο γραμματας μεινε σκεπτικς για μια στιγμ, πως φανρωναν τα σφικτ ζαρωμνα χελη του.
 -"χι, δεν μπορ να δημοσιεσω ττοια αγγελα στην εφημερδα", επε τελικ μετ απ παρατεταμνη σιωπ.
 -"Τ; Γιατ χι";
 -"Δε μπορ. Η εφημερδα θα χανε την υπληψ της. Φανταστετε μνο αν ο καθνας ρχιζε να γρφει τι το εχε σκσει η μτη του... Κιλας ο κσμος λει τι η εφημερδα δημοσιεει να σωρ ανοησες και ψευδες διαδσεις".
 -"Αλλ πο βρσκεται η ανοησα; λα εναι καθαρ σαν το φως της μρας".
 -"τσι φανεται σε σας. Αλλ ας προυμε την παρακτω περπτωση που συνβη την προηγομενη βδομδα. ρθε νας υπλληλος, ακριβς πως ρθατε σεις σμερα, μ' να σημεωμα, που κστιζε δο ροβλια και εβδομντα τρα καπκια κι αυτ που λεγε η αγγελα ταν τι το εχε σκσει να μαρο μαλλιαρ σκυλκι. Φαινομενικ τποτα ασυνθιστο. Αλλ κατληγε σε μια δυσφημιστικ συνχεια, γιατ αυτ το μαλλιαρ σκυλκι ταν ο ταμας κποιου οργανισμο, δεν θυμμαι ποιανο".
 -"Εγ, μως, δεν βζω αγγελα για μαλλιαρ σκυλκι, αλλ για την δια μου τη μτη, που ισοδυναμε με τον διο μου τον εαυτ".
 -"Λυπμαι, δε μπορ να βλω ττοια αγγελα".
 -"Ακμα κι αν χω χσει πραγματικ τη μτη μου"!
 -"Αν εναι τσι, ττε εναι δουλει των γιατρν. Λνε πως υπρχουν νθρωποι που μπορον να σας εφοδισουν με ,τι μτη σας αρσει. Πντως παρατηρ τι εσαστε χωρατατζς και σας αρσουν τα αστεα".
 -"Σας ορκζομαι σε ,τι εναι ιερ! Αφο τα πργματα φτσανε σ' αυτ το σημεο, θα σας δεξω"!
 -"Μην ενοχλεστε!" συνχισε ο γραμματας, παρνοντας μια πρζα ταμπκο. "Στην πραγματικτητα δεν εναι τσο μεγλος μπελς" πρσθεσε κοιτζοντας με περιργεια, "σως θα μποροσα να ρξω μια ματι".
     Ο κ. Κοβλεφ απομκρυνε το μαντλι απ το πρσωπ του.
 -"Λοιπν, αυτ εναι πολ απθανο!" επεν ο γραμματας. "Η περιοχ εναι εντελς λεα, σαν φρεσκοψημνη τηγαντα. Εξαιρετικ λεα, πργματι"!
 -"Τρα ελπζω πως αυτ αντρεψε τις αντιρρσεις σας! Μπορετε να δετε απ μνος σας τι η αγγελα πρπει να μπει. Θα σας εμαι εξαιρετικ ευγνμων κι εμαι πολ ευτυχς που αυτ το ατχημα μου 'δωσε την ευχαρστηση της γνωριμας σας..." Ο ταγματρχης, πως μπορομε να δομε, εχε αποφασσει σ' αυτ το σημεο να χρησιμοποισει λγο τη κολακεα.
 -"Να τη δημοσιεσω, φυσικ, θα ταν απλ το ζτημα", επε ο γραμματας, "μνο που δεν καταλαβανω σε τι μπορε να σας ωφελσει. Αν εστε αποφασισμνος να κνετε κτι γι' αυτ ττε βρετε κποιον ικαν να γρφει, βλτε τον να το γρψει σαν να σπνιο περιστατικ της φσης και δημοσιεσετε αυτ το ρθρο, στη Μλισσα του Βορ" (σ' αυτ το σημεο πρε λλη μια πρζα ταμπκο) "για τη διαπαιδαγγηση των νων μας" (σ' αυτ το σημεο σκοπισε τη μτη του) " πργματι για το ενδιαφρον του κοινο γενικ".
     Αυτ η πρταση ταν το τελειωτικ χτπημα. Ο κ. Κοβλεφ χαμλωσε το μτια του στην εφημερδα, που πεσαν στην στλη για το θατρο. ταν τοιμος να χαμογελσει καθς το μτι του πιασε το νομα μιας νεαρς γοητευτικς ηθοποιο και πλωσε το χρι του στην τσπη για να δει αν εχε μαζ του να χαρτονμισμα των πντε ρουβλων, επειδ κατ τη γνμη του Κοβλεφ οι αξιωματικο του επιτελεου πρπει να πινουν θση στη πλατεα αλλ ττε θυμθηκε τη μτη κι η καρδι του κατρρευσε!
     Ακμα κι ο γραμματας, ταν φανερ, συγκινθηκε απ τη κατσταση του Κοβλεφ. Επιθυμντας να του δσει κποια παρηγορι, το θερησε αρμζον να εκφρσει τη συμπθει του με λγα λγια:

 -"Εμαι πργματι πολ λυπημνος που υπρξατε θμα ενς τσο αστεου ατυχματος. σως θα ενδιαφερσασταν για μια πρζα ταμπκο; Ανακουφζει απ πονοκεφλους κι αναπτερνει το ηθικ, ακμα χει ευεργετικ αποτελσματα στις αιμορροδες". Μ' αυτ τα λγια, ο γραμματας πρσφερε στον Κοβλεφ τη ταμπακρα του, κρβοντας αδξια απ κτω το καπκι που επεδεκνυε το πορτρτο μια κυρας με καπλο. Αυτ η απερσκεπτη χειρονομα ξεπερνοσε σα η υπομον του Κοβλεφ μποροσε ν' αντξει:
 -"Δεν καταλαβανω πς μπορετε να θεωρετε αυτ την κατσταση αστεα", επε οργισμνα. "Σγουρα μπορετε να καταλβετε τι δεν χω τα αναγκαα μσα για να ρουφξω ταμπκο. Στο διβολο ο ταμπκος σας! Δεν αντχω να κοιτω αυτ το πργμα, οτε καν την καλτερη μρκα, πσο μλλον αυτν τον ψιλοκομμνο καπν Μπερεζνσκι".
     Αφο επε αυτ, μ' αγρωχο βδισμα βγκε εξαγριωμνος απ τα γραφεα της εφημερδας και κατευθνθηκε στον αξιωματικ της αστυνομας, μεγλο εραστ της ζχαρης. Ολκληρο το μπροστιν δωμτιο του σπιτιο του, που χρησμευε επσης για τραπεζαρα, ταν αφιερωμνο σε μια κθεση ζαχαρωτν, που του φρναν οι καταστηματρχες σε νδειξη φιλας. Αυτ τη στιγμ, ο μγειρας του βγαζε τις ψηλς μπτες του αξιωματικο της αστυνομας. Το ξφος του και λα τα στρατιωτικ του εξαρτμα τα κρμονταν κιλας ειρηνικ στις γωνις του δωματου κι ο τρχρονος γιος του παιζε με το επιβλητικ τρκωχο καπλο του πατρα του, εν ο διος ο πολεμιστς, μετ τη μρα του στις οδνες της μχης, ετοιμαζταν να γευτε τις απολασεις της ειρνης. Του ανγγειλαν τον ερχομ του Κοβλεφ την στιγμ ακριβς που, αφο εχε καλοτεντωθε και χασμουρηθε, ανγγελνε:
 -"Αχ, ρα να ρχναμε κανναν υπνκο για καν-δυο ρες!"
     τσι μπορομε να καταλβουμε τι ο κολλεγιακς πρεδρος εχε υπολογσει εξαιρετικ σχημα την ρα της φιξς του. Κι υποψιζομαι τι ακμα κι αν εχε φρει μαζ του μερικ κιλ τσι να τπι φασμα και σ' αυτ την περπτωση δεν θα του γινταν ιδιατερα εγκρδια υποδοχ. Ο αξιωματικς της αστυνομας τανε σανι αλλ και μοναδικς στο να λαδνεται με κθε τρπο, αλλ περισστερο απ' λα προτιμοσε τα κρατικ τραπεζογραμμτια. "Τρα μου αρσει αυτ", εχε τη συνθεια να λει, "δεν υπρχει τποτα που να το ξεπερν: δεν χρειζεται να το ταζεις, πινει λγο χρο, υπρχει πντα χρος γι' αυτ στην τσπη και αν σας πσει δε σπζει".
     Ο αξιωματικς της αστυνομας δχτηκε τον Κοβλεφ μλλον ψυχρ και παρατρησε τι μετ το γεμα δεν εναι η ρα για να διεξαχθε ρευνα, τι η δια η φση τα 'χει τσι κανονσει στε, αφο φμε του σκασμο, θα πρπει ν' αναπαυμαστε λιγκι (απ αυτ ο κολλεγιακς πρεδρος μποροσε να καταλβει τι ο αξιωματικς της αστυνομας ταν οικεος με τα λγια των παλιν σοφν), τι να αξιοσβαστο τομο δεν θα αποχωριζτανε τσο βναυσα τη μτη του κι τι υπρχουνε ταγματρχες και ταγματρχες σ' αυτ τον κσμο, μερικο απ τους οποους δεν χουν οτε να αξιοπρεπς πουκμισο στο νομ τους και συχνζουν στα πιο κακφημα μρη.
     Αυτ, δυστυχς, ταν η αχλλειος πτρνα του Κοβλεφ! Θα πρπει να σημεισουμε τι ο κολλεγιακς πρεδρος ταν υπερευασθητο τομο. Θα μποροσε να συγχωρσει οτιδποτε λεγτανε για το τομ του, αλλ χι την λλειψη σεβασμο για το βαθμ του τη θση του. Μλιστα, επιχειρηματολογοσε τι στις θεατρικς παραστσεις μποροσαν να επιτρπονται αναφορς στους καττερους αξιωματικος, αλλ χι παρατηρσεις για αντερους αξιωματικος. τσι μεινε τσο σξυλος με την υποδοχ του αξιωματικο της αστυνομας, που κονησε το κεφλι και δλωσε απλνοντας τα χρια:
 -"Λυπμαι που μετ απ τσο προσβλητικς παρατηρσεις εκ μρους σας δεν μπορ να κνω περαιτρω σχλια..." κι αποχρησε.
     Επστρεψε σπτι του μλις μπορντας να κρατηθε στα πδια του. Εχε κιλας σκοτεινισει. Μετ απ λη αυτ τη μακρ, μταιη ρευνα, το διαμρισμ του το φνηκε ρημο και εντελς απωθητικ. ταν μπκε στο χολ, εδε τον λακ του Ιβν ξαπλωμνο στον φθαρμνο δερμτινο καναπ να φτνει σε να σημεο στο ταβνι, στχο που τον κτυποσε με κποιο μτρο επιτυχας. Η ραθυμα του εξργισε τον κολλεγιακ πρεδρο. Κτυπντας τον στο κεφλι με το καπλο του, φναξε:
 -"λη την ρα λουφρεις, γουρονι!" Μεμις ο Ιβν πετχτηκε πνω κι ρμησε δπλα στον αφντη του για να τονε βοηθσει να βγλει το παλτ. Μλις μπκε στο δωμτι του, ο ταγματρχης βυθστηκε εξαντλημνος και θλιμμνος σε μια πολυθρνα κι αφο αναστναξε μερικς φορς, επε τελικ:
 -"Θε μου, ω Θε μου! Τ κανα για να τιμωρομαι τσι; Αν εχα χσει να χρι να πδι, θα ταν πολ καλτερα ακμα και τ' αφτι μου, θα ταν δσκολο, αλλ τουλχιστον υποφερτ, αλλ χωρς τη μτη του ο νθρωπος δεν εναι τποτα, οτε νθρωπος, οτε ζο, νας Θες ξρει τι. να σκουπδι για να το πετξεις απ το παρθυρο! Τουλχιστον, αν την εχα χσει στον πλεμο σε μια μονομαχα αν την εχα χσει απ δικ μου σφλμα, αλλ αυτ εξαφανστηκε χωρς λγο και αιτα, τσι ξεκρφωτα. Αλλ χι, δεν μπορε", πρσθεσε μετ απ σκψη ενς λεπτο. "Εναι πολ απθανο να εξαφανιστε μια μτη, εντελς αδνατο. Ετε ονειρεομαι, ετε το φαντζομαι. σως αντ για νερ πια τη βτκα που χρησιμοποι για να τρβω το πρσωπ μου μετ το ξρισμα. Αυτς ο ανητος Ιβν δεν την τακτοποησε κι εγ τη ξαναπρα".
     Για να βεβαιωθε απολτως τι δεν ταν μεθυσμνος, τσιμπθηκε τσο δυνατ που φναξε απ τον πνο. Αυτς ο πνος τον πεισε τι ταν πρα για πρα ξπνιος. Πλησασε στον καθρπτη και κοταξε λοξ με την ελπδα τι η μτη του θα ξαναεμφανιζταν στο σωστ μρος, βλποντας μως την αντανκλασ του αναπδησε προς τα πσω, αναφωνντας: "Τ γελοο θαμα!" Πργματι ταν εντελς ακατανητο. Δεν ταν σαν να χνεις να κουμπ, να ασημνιο κουτλι, να ρολγι κτι παρμοιο, αλλ να χσεις την δια σου τη μτη και μλιστα μσα στο διαμρισμ σου! Ο ταγματρχης Κοβλεφ ζγισε τις περιστσεις κι αποφσισε πως πιθαντερος νοχος πσω απ' λ' αυτ δεν τανε κανες λλος παρ η σζυγος του αξιωματικο του επιτελεου Πονττσιν, που 'θελε να τονε παντρψει με τη κρη της.
     Πργματι, τον ευχαριστοσε να φλερτρει την κοπλα, αλλ απφευγε προσεκτικ κθε οριστικ δσμευση. ταν η σζυγος του αξιωματικο του επιτελεου ανγγειλε με πολλ λγια πως επιθυμοσε να παντρψει την κρη της μαζ του, βγκε προσεκτικ απ τη δσκολη θση με να καταιγισμ φιλοφρονσεων, λγοντας τι ταν ακμη πολ νος, τι ταν υποχρεωμνος να υπηρετσει λλα πντε χρνια μχρι να φτσει στην κατλληλη ηλικα των σαρντα δο ετν. Κι τσι, η σζυγος του αξιωματικο του επιτελεου, σαφς απ επιθυμα εκδκησης, εχε αποφασσει να τον καταστρψει και μσθωσε γι' αυτ το λγο τις υπηρεσες μαγισσν, γιατ ταν παντελς αδιανητο να του εχαν κψει τη μτη: κανες δεν εχε μπει στο δωμτι του, ο κουρας του ο Ιβν Γιακβλεβιτς τον εχε ξυρσει για τελευταα φορ την Τετρτη και λη την Τετρτη και ακμα λη την Πμπτη η μτη του εχε παραμενει θικτη -αυτ το θυμταν κι ταν τελεως πεπεισμνος - επιπλον θα 'χε νισει τον πνο και δεν υπρχε περπτωση η πληγ να εχε κλεσει τσο γργορα και να γνει τσι λεα σαν τηγαντα.
     ρχισε να κνει σχδια: θα πρεπε να πει στο δικαστριο τη γυνακα του αξιωματικο του επιτελεου μσα απ τα επσημα κανλια θα πρεπε να πει να την δει και να την κατηγορσει ευθως. Αυτος τους συλλογισμος του δικοψε το φως που φνηκε μσα απ τις χαραμδες της πρτας και τον πληροφρησε τι ο Ιβν εχε κιλας ανψει το κερ στο μπροστιν δωμτιο. Η πρτη αντδραση του Κοβλεφ ταν ν' αρπξει το μαντλι του και να σκεπσει αυτν τον δειο χρο, που μλις την προηγομενη μρα περιεχε μια μτη, στε αυτς ο ηλθιος υπηρτης του να μη σταθε χσκοντς τον. Προτο ο Ιβν προλβει να μπει στο δωμτιο, ακοστηκε στο χολ μια παρξενη φων που ρωτοσε:
 -"Εδ εναι η κατοικα του κολλεγιακο παρδρου Κοβλεφ";
 -"Περστε. Ο ταγματρχης Κοβλεφ εναι στην υπηρεσα σας", επε ο Κοβλεφ, που πετχτηκε πνω κι νοιξε τη πρτα. Μσα μπκε νας αστυφλακας με κομψ παρουσιαστικ, με φαβορτες που δεν ταν οτε στλα πιο ανοιχτχρωμες πιο σκορες απ' ,τι πρεπε κι ολοστργγυλα μγουλα, ο διος αστυφλακας που συναντσαμε στην αρχ της ιστορας στη γφυρα Ισκιεβσκι.
 -"χω δκιο να πιστεω τι η Εντιμτης σας χασε τη μτη της";
 -"χετε δκιο".
 -"χει εντοπιστε".
 -"Τ λτε;" φναξε ο ταγματρχης Κοβλεφ. στερα, φωνος απ τη χαρ του, κοταξε με γουρλωμνα μτια τον αστυφλακα που στεκταν μπρος του, του οποου τα γεμτα χελη και μγουλα μοιζαν να χορεουν στο δυνατ φως του κεριο. "Πς τη βρκατε";
 -"Απ καθαρ τχη: ετοιμαζταν να το σκσει ταν τον συλλβαμε. Εχε κιλας ανβει στην ταχυδρομικ μαξα με προορισμ τη Ργα. Το διαβατρι του ταν παλι στο νομα κποιου αξιωματοχου. να λλο παρξενο πργμα εναι τι στην αρχ τον πρασα για πρσωπο. Αλλ ευτυχς εχα μαζ μου τα γυαλι μου και εδα αμσως τι ταν μτη. Βλπετε, εμαι μωπας κι αν στεκσασταν ακριβς μπροστ μου θα 'βλεπα μνο τι χετε πρσωπο, αλλ θα μουν αν κανος να ξεχωρσω ο,τιδποτε, πως για παρδειγμα τη μτη τα γνεια. Η πεθερ μου, δηλαδ η μητρα της γυνακας μου, δεν μπορε κι αυτ να δει τποτα".
     Ο Κοβλεφ ταν τελεως συνεπαρμνος.
 -"Πο εναι μως; Πο εναι; Θα πω αμσως".
 -"Δεν χρειζεται να ανησυχετε. Εφσον ξερα τι τη χρειαζσασταν, την φερα μαζ μου. Και το παρξενο εναι τι ο κριος νοχος σ' αυτ την ιστορα εναι κενος ο κατεργρης ο μπαρμπρης στην οδ Βοζνεσσκαγια, που αυτ τη στιγμ βρσκεται στο αστυνομικ τμμα. Τον υποψιαζμουν εδ και πολ καιρ τι ταν μεθστακας και κλφτης και μλις πριν δυο μρες ξφρισε μια μεγλη δσμη κουμπι απ ναν πγκο. Η μτη σας εναι ακριβς πως ταν ταν φυγε".
     Λγοντας αυτ, ο αστυφλακας βαλε το χρι του στην τσπη του κι βγαλε μια μτη τυλιγμνη σε χαρτ.
 -"Αυτ εναι!" φναξε ο Κοβλεφ. "Η μτη μου! Δεν θα πιετε μαζ μου να φλιτζνι τσι σμερα";
 -"Μεγλη μου τιμ, αλλ φοβμαι πως δε μπορ. Πρπει να πω κατευθεαν στη σωφρονιστικ φυλακ... Εναι τρομερ πσο ανεβανουν οι τιμς... Η πεθερ μου, δηλαδ η μητρα της γυνακας μου, ζει μαζ μας κι στερα εναι και τα παιδι. Το μεγαλτερο υπσχεται πολλ, τσο λαμπρ παλικρι, αλλ δεν χουμε οτε μπροτζινο καπκι για τη μρφωσ του".
     Ο Κοβλεφ κατλαβε αμσως πο το πγαινε ο λλος και παρνοντας να χαρτονμισμα των δκα ρουβλων απ το γραφεο του το βαλε στο χρι του αστυφλακα, που βγκε απ την πρτα με βαθι υπκλιση κι ακριβς το επμενο λεπτ, ο Κοβλεφ τον κουγε ξω στο δρμο να επιπλττει με ξυλις κποιο βλκα χωριτη που εχε καβαλσει το κρο του στο πεζοδρμιο.
     Με την αναχρηση του αστυφλακα ο κολλεγιακς πρεδρος κθισε ζαλισμνος για λγα λεπτ και τα εχε τσο χαμνα απ' αυτ την ξαφνικ καλ τχη, που χρειστηκε να περσει αρκετ ρα για να ξαναποκτσει συνεδηση του περιβλλοντος. Τελικ, πρε προσεκτικ την ανακτημνη μτη στη χοφτα του και για λλη μια φορ την εξτασε απ κοντ.
 -"Αυτ εναι η μτη μου!" επε. "Να το σπυρ αριστερ που βγκε χτες". Ο ταγματρχης γελοσε συνεχς απ χαρ. Τποτα, μως, δεν διαρκε πολ σ' αυτ τη ζω και το δετερο λεπτ τα ξεσπσματα χαρς δεν εναι ποτ τσο ντονα σο το πρτο και στο τρτο υποχωρον τελεως κι η ψυχ μας επιστρφει στη συνηθισμνη της κατσταση, ακριβς πως ο κυματισμς τον οποο δημιουργε μια πτρα που πφτει στο νερ σβνει σιγ-σιγ και γνεται να με τη λεα επιφνεια του νερο γρω του. Ο Κοβλεφ ρχισε να ζυγιζει τα πρματα και συνειδητοποησε τι το ζτημα δεν εχε ακμα λυθε: η μτη εχε βρεθε, αλλ πρεπε και να κολληθε, να επιστρψει στη θση της. "Και τι γνεται, αν δεν κολλει"; Με το που βαλε το ερτημα στον εαυτ του, ο ταγματρχης χλμιασε. τρεξε ολοταχς στην τουαλτα γεμτος πανικ και τρβηξε κονττερα τον καθρφτη, στε να εναι σγουρος τι θα κολλοσε σωστ τη μτη. Τα χρια του τρμανε καθς με λεπτολγα προσοχ τη τοποθτησε στην προηγομενη θση της. Φρκη! Η μτη δεν κολλοσε!... Την φερε κοντ στο στμα του, τη ζστανε με την αναπνο του και τη ξανατοποθτησε στη λεα επιφνεια ανμεσα στα δυο μγουλα, αλλ η μτη δεν στεκταν στη θση της οτε λεπτ.
 -"Για κου... στσου εκε, ανητη!" τη διταξε. μως η μτη ταν καμπτη σαν ξλο κι πεσε στο τραπζι κνοντας να παρξενο θρυβο σαν να ταν φτιαγμνη απ φελ. Το πρσωπο του ταγματρχη συσπστηκε βαια. "Σγουρα θα κολλσει", επε με τρμο. σες φορς, μως, κι αν την βαλε στη θση της, λες του οι προσπθειες ταν μταιες.
     Φναξε τον Ιβν και τον στειλε να καλσει τον γιατρ που 'μενε στο διο κτριο και που νοκιαζε το καλλτερο διαμρισμα στον πρτο ροφο. Αυτς ο γιατρς εχε χαρακτηριστικ εμφνιση, με θαυμσιες μαρες σαν κρβουνο φαβορτες και μια νστιμη και δροσερ γυνακα. τρωγε φρσκα μλα το πρω και διατηροσε το στμα του αξιοσημεωτα καθαρ κνοντας γαργρες σχεδν επ τρα τταρτα της ρας κθε πρωιν και γυαλζοντας τα δντια του με πντε διαφορετικ εδη οδοντβουρτσας. Ο γιατρς εμφανστηκε αμσως. Αφο ρτησε πριν πσο καιρ εχε συμβε το ατχημα, ανασκωσε το κεφλι του ταγματρχη Κοβλεφ πινοντς το απ το πηγονι και πεσε τον αντχειρ του τσο δυνατ σε κενο το μρος του προσπου που φιλοξενοσε μια μτη που ο ταγματρχης αποτραβχτηκε απτομα και χτπησε το κεφλι του στον τοχο.
 -"Δεν ταν τποτα", επε ο γιατρς και τονε συμβολευσε ν' απομακρυνθε απ τον τοχο. Ευθς τον πρσταξε να γρει το κεφλι του προς τα δεξι και αφο ψηλφισε το μρος που ταν λλοτε η μτη, επε: "Μπα!" πειτα, του επε να γυρσει το κεφλι του αριστερ και κνοντας λλη μια φορ "Μπα!" τον πτησε ξαν με τον αντχειρ του κνοντας τον ταγματρχη Κοβλεφ να τινξει το κεφλι του προς τα πσω σαν λογο που του εξταζαν τα δντια. Μετ απ' αυτ τη δοκιμ, ο γιατρς κονησε το κεφλι του και επε: "χι, δεν μπορε να γνει. Θα σας συμβολευα να την αφσετε τσι πως εναι, αλλις θα μποροσε να γνει χειρτερα. Θα μποροσε φυσικ να κολλσει και θα μποροσα να το κνω αμσως, αλλ σας διαβεβαι τι απλ θα 'τανε χειρτερα για σας".
 -"Τρα αυτ εναι το πρωτεον! Πς μπορ να συνεχσω χωρς μτη;" διαμαρτυρθηκε ο Κοβλεφ. "Δεν μπορε να εναι χειρτερα απ τρα. Μνον ο διβολος ξρει τι εναι αυτ! Πο μπορ να δεξω το πρσωπ μου σε ττοια αλλκοτη κατσταση; Κυκλοφορ στους καλτερους κκλους και ακμα και σμερα με περιμνουν σε δυο σπτια. χω πολλς γνωριμες: τη σζυγο του κρατικο συμβολου Τσεκτρεφ, την Ποντοτσνα, σζυγο αξιωματικο του επιτελεου... αν και μετ απ' αυτ το κατρθωμ της δεν θα χω πια καμα σχση μαζ της, παρ μνο με ενδιμεσο την αστυνομα. Σας ικετεω", εκλιπρισε. "Δεν μπορε να γνει; Ττε κολλστε την με οποιοδποτε τρπο, ακμα κι αν δεν εναι πολ σγουρη, αρκε να στκεται. Θα μποροσα ακμη και να τη στηρζω με το χρι μου σε επικνδυνες στιγμς. Θα πρπει να προσθσω τι δεν χορεω ποτ κι τσι δεν υπρχει περπτωση να την ξεκολλσω με κποια απρσεκτη κνηση. Μπορετε να εσαστε σγουρος τι θα εκφρσω σγουρα την ευγνωμοσνη μου για την επσκεψ σας στα πλασια των δυνατοττων μου..."
 -"Πιστψτε με", επε ο γιατρς με φων οτε δυνατ οτε χαμηλ, αλλ εξαιρετικ πειστικ και ελκυστικ, "τι ποτ δεν περιποιομαι τους ανθρπους απ επιθυμα προσωπικο κρδους. Αυτ εναι αντθετο στον κδικ μου και στην επιστμη μου. Ομολογουμνως, δχομαι αμοιβ για τις επισκψεις μου, αλλ μνο και μνο για να μην προσβλω τους ασθενες μου με την ρνησ μου. Φυσικ θα μποροσα να κολλσω τη μτη σας, αλλ σας διαβεβαι στη τιμ μου, αν δεν δνετε εμπιστοσνη στο λγο μου, τι το αποτλεσμα θα εναι πολ χειρτερο. Θα ταν καλλτερα να εμπιστευτετε τη δρση της φσης. Να πλνεστε συχν με κρο νερ και σας βεβαι τι χωρς μτη θα 'σαστε το διο υγις, πως αν εχατε. Και σας συμβουλεω να φυλξετε τη μτη σ' να μπουκλι με οινπνευμα ακμα καλτερα να προσθσετε δυο κουταλις της σοπας πιπερτη βτκα και ζεστ ξδι και ττε θα μποροσατε να πετχετε λογικ τιμ για αυτ. Θα την παιρνα εγ ο διος, αν η τιμ σας δεν εναι πολ ψηλ".
 -"χι, χι! Δεν θα τη πουλσω για οποιαδποτε τιμ!" φναξεν απελπισμνος ο ταγματρχης Κοβλεφ, "καλλτερα να σαπσει και να πσει!"
 -"Λυπμαι πολ", επε ο γιατρς υποκλινμενος. "Το μνο που θελα ταν να σας εξυπηρετσω... Λοιπν, εδ εμαστε! Πντως δεν μπορετε να πετε τι δεν προσπθησα".
     Αφο επε αυτ, ο γιατρς βαδζοντας αγρωχα βγκε απ το
δωμτιο με αξιοπρεπς φος. Ο Κοβλεφ δεν εχε καν κοιτξει το πρσωπ του κι, πως ταν σαν ναρκωμνος, το μνο που πρσεξε ταν τα μανικτια του πουκαμσου του, λευκ και καθαρ σαν χινι, καθς πρβαλαν απ τα μανκια του μαρου του φρκου. Την επμενη κιλας μρα, αποφσισε, προτο καταθσει επσημη αγωγ, να γρψει στη σζυγο του αξιωματικο του επιτελεου, ζητντας της να συμφωνσει φιλικ να του επιστρψει αυτ που δικαιωματικ του ανκε. Το γρμμα ταν το ακλουθο:

   Αγαπητ κυρα Αλεξνδρα Γκριγκριεβνα,

     Μου εναι αδνατο να κατανοσω την παραξενι της συμπεριφορς σας. Μπορετε να εσαστε σγουρη τι ενεργντας με αυτν τον τρπο δεν θα καταφρετε να κερδσετε τποτα και δεν θα με υποχρεσετε με καννα τρπο να παντρευτ την κρη σας. Πιστψτε με, ξρω στην εντλεια λη την ιστορα πσω απ τη μτη μου, καθς επσης τι εσες και κανες λλος εσαστε η κρια πρωταγωνστρια σε αυτ την υπθεση. Ο ξαφνικς αποχωρισμς της απ τη θση της, η φυγ της κι η μεταμφεσ της, αρχικ σε κυβερνητικ αξιωματοχο, στη συνχεια στον διο της τον εαυτ, δεν εναι παρ μνο τα αποτελσματα μαγικν πρξεων που διενεργθηκαν απ εσς απ εκενους που ασχολονται με παρομοως εκλεπτυσμνες ασχολες. Εκ μρους μου το θεωρ υποχρωσ μου να σας προειδοποισω τι αν η ως νω αναφερομνη μτη δεν επιστρψει σμερα στη θση της, θα υποχρεωθ να προσφγω στην υποστριξη και στην προστασα του νμου.
     Παρλα αυτ, με το μεγαλτερο σεβασμ, χω την τιμ να εμαι ο ταπεινς σας υπηρτης.

Πλτων Κοβλεφ

   Αγαπητ μου Πλτων Κοζμιτς,

     Το γρμμα σας με κατπληξε υπερβολικ. Με κθε ειλικρνεια ταν κτι το εντελς απρσμενο, ιδιατερα σον αφορ τις εκ μρους σας δικες κατηγορες. Μπορ να σας διαβεβαισω τι ποτ δεν δχτηκα στο σπτι μου τον αξιωματοχο τον οποο αναφρετε, οτε μεταμφιεσμνο, οτε με την πραγματικ του ψη. Ομολογουμνως, ο Φλιππος Ιβνοβιτς Ποτντσικοφ μας χει επισκεφτε. Κι εν εναι αλθεια τι πργματι ζτησε το χρι της κρης μου κι ο διος εναι νθρωπος καλο και σοβαρο χαρακτρα και μεγλης μρφωσης, ποτ δεν τον ενθρρυνα κατ καννα τρπο. Αναφρεστε επσης σε κποια μτη. Αν μ' αυτ θλετε να πετε τι εμαι ψηλομτα μαζ σας, δηλαδ τι σας απορρπτω μεσα, ττε εκπλσσομαι που εσες ο διος θτετε να ττοιο ζτημα, εφσον, πως γνωρζετε, εχα εντελς αντθετη γνμη κι ν επρκειτο τρα να ζητσετε με τον νμιμο τρπο το χρι της κρης μου, θα μουν προετοιμασμνη χωρς αναβολ να συμφωνσω με το ατημ σας, γιατ αυτ υπρξε πντοτε το αντικεμενο της ζωηρτερης επιθυμας μου, στην οποα ελπζοντας εμαι αιωνως στην υπηρεσα σας.

Αλεξνδρα Πονττσινα

 -"χι", επε ο Κοβλεφ, αφνοντας το γρμμα. "Οριστικ δεν εναι νοχη. Δεν μπορε να εναι! Κανες νοχος ενς εγκλματος δεν θα μποροσε να εχε γρψει ττοιο γρμμα!" Ο κολλεγιακς πρεδρος εχε γνση ττοιων θεμτων, επειδ κποιες φορς, ταν υπηρετοσε στον Κακασο, εχε διευθνει ποινικς διξεις. "Πς στο διβολο γιναν λα αυτ; Μνον ο διβολος ξρει!" αναφνησε τελικ, αφνοντας τα χρια του να πσουν.
     Στο μεταξ, διαδσεις γι' αυτ το εξαιρετικ συμβν κυκλοφοροσανε στην πρωτεουσα κι ως συνθως χι χωρς κποιες γαρνιτορες. Εκενη την εποχ, τα μυαλ των ανθρπων ταν ιδιατερα δεκτικ σε κθε εδους εξαιρετικ φαινμενα: λγο πριν, ολκληρη η πλη ασχολονταν με πειρματα με μαγνητισμ. Επιπροσθτως, εχε κυκλοφορσει πρσφατα μια ιστορα για καρκλες που χρευαν στην οδ Κονιουσνι, τσι δεν εναι να εκπλσσεται κανες που, πριν περσει καιρς, κυκλοφοροσαν διαδσεις τι η μτη του παρδρου Κοβλεφ κανε καθημεριν βλτα στη λεωφρο Νιφσκι στις τρεις η ρα ακριβς. Καθημεριν θα συγκεντρωνταν να μεγλο πλθος περεργων.
     Κποιος επε τι εχανε δει τη μτη στο κατστημα Γιονκερ κι αυτ προκλεσε ττοιο συνωστισμ γρω απ το μαγαζ, που χρειστηκε να καλσουν την αστυνομα. Κποιος μπορος, με σεβσμια εμφνιση και τερστιες φαβορτες, που πουλοσε διφορα ζαχαρωτ στην εσοδο του θετρου, κανε ειδικ για την περσταση μερικος ψηλος, γερος πγκους και καλοσε τους περεργους ν' ανβουν πνω τους με ανττιμο ογδντα καπκια για κθε τομο. Κποιος διακεκριμνος συνταγματρχης ξεκνησε ιδιατερα νωρς απ το σπτι του κι νοιξε δρμο με μεγλη δυσκολα ανμεσα στο πλθος, αλλ προς μεγλη του λπη, στη βιτρνα του μαγαζιο εδε χι μια μτη, αλλ μια συνηθισμνη μλλινη φανλα και μια λιθογραφα που απεικνιζε μια κοπλα η οποα ταριαζε τις κλτσες της, εν την παρατηροσε πσω απ να δντρο κποιος δανδς που φοροσε γιλκο και εχε γενκι -εικνα η οποα ταν κρεμασμνη στο διο μρος για πνω απ δκα χρνια. Φεγοντας με αγρωχο περπτημα ανγγειλε πειραγμνος:
 -"Πς επιτρπεται να κυκλοφορον τσο γελοες και παρατραβηγμνες διαδσεις";
     στερα, κυκλοφρησε η φμη τι η μτη του ταγματρχη Κοβλεφ κανε τον περπατ της χι στη λεωφρο Νιφσκι, αλλ στους Κπους Ταβριτσκσκι, τι αυτ συνβαινε απ καιρ και πως ταν ο πρσης απεσταλμνος Κζρεφ Μζρα ζοσε κει, εχε μενει τελεως κατπληκτος απ αυτ το παρξενο φαινμενο της φσης. Μερικο φοιτητς της Χειρουργικς Ακαδημας ξεκνησαν γι' αυτ το μρος. Μια σεβσμια κυρα αριστοκρατικς καταγωγς γραψε ειδικ γρμμα στο φλακα του πρκου, στο οποο του ζητοσε να δεξει στα παιδι της αυτ το σπνιο φαινμενο και, αν ταν δυνατ, να δσει εποικοδομητικς και παραινετικς διευκρινσεις σε φελος των νων. λοι οι θαμνες των δεξισεων και των λλων κοσμικν συναναστροφν, που τσο τους αρσει να διασκεδζουν τις κυρες, ταν εξαιρετικ ευχαριστημνοι με αυτ τα συμβντα καθς τα αποθματα διασκδασης εχαν εντελς εξαντληθε. Μικρς αριθμς αξιοσβαστων και νομοταγν πολιτν ταν δυσαρεστημνοι στο πακρο.
     Κποιος κριος ανγγειλε με λπη τι αδυνατοσε να καταλβει πς στη σημεριν εποχ των φτων μποροσαν να χουν πραση ττοιες γελοες φανταστικς ιστορες και τι ταν κπληκτος που η κυβρνηση δεν ασχολονταν με το ζτημα. Αυτς ο κριος ανκε σαφς σ' εκενη την κατηγορα των πολιτν που θα θελαν η κυβρνηση ν' ανακατνεται στα πντα, ακμα και στους καθημερινος καυγδες τους με τις γυνακες τους. Μετ απ αυτ... αλλ σ' αυτ το σημεο το επεισδιο τυλγεται στη καταχνι κι εναι τελεως γνωστο τι επακολοθησε.
     Τα πιο παρλογα πργματα συμβανουν στη ζω. Μερικς φορς αψηφον λους τους νμους της αληθοφνειας: μια μρα η δια ακριβς μτη, που τριγυρνοσε με το βαθμ του κρατικο συμβολου και που εχε δημιουργσει ττοια αναταραχ στην πλη, σαν να μην εχε συμβε τποτα ξαναεμφανστηκε στο σωστ μρος, δηλαδ ανμεσα απ τα δυο μγουλα του ταγματρχη Κοβλεφ. Αυτ συνβη στις εφτ τ' Απρλη.
     Ξυπνντας και κοιτζοντας τυχαα στον καθρφτη, τι να δει: μια μτη! Την πιασε, ναι ταν η μτη του! "Γιοπι!" φναξε ο Κοβλεφ και μες στη μεγλη του χαρ θα 'χε χορψει να κοζκικο χορ με γυμν πδια στο δωμτιο, αν δεν τον εχε εμποδσει η εσοδος του Ιβν. Ζτησε αμσως να του φρουν ,τι χρειαζταν για να πλυθε και καθς πλενταν ξανριξε μια ματι στον καθρπτη: η μτη του ταν εκε. Καθς σκουπιζταν με μια πετστα, ξανριξε λλη μια ματι: εκε ταν, η μτη του!
 -"Χμμ, Ιβν, ρξε μια ματι, νομζω χω να σπυρ στη μτη μου", επε, εν απ μσα του σκεφτταν: τι γνεται αν ο Ιβν πει: "Γιατ χι, κριε, αλλ χι μνο δεν υπρχει σπυρ, αλλ οτε καν μτη!" Ο Ιβν, μως, επε:
 -"Δεν χετε καννα σπυρ, η μτη σας εναι καθαρ σα σφυρχτρα!"
     "Φοβερ καλ νο!" επε απ μσα του ο ταγματρχης και κτπησε τα δκτυλ του. Εκενη τη στιγμ ξεπρβαλε απ τη πρτα ο μπαρμπρης Ιβν Γιακβλεβιτς, δειλ σα γτα που μλις τν ξυλοφρτωσαν επειδ κλεψε το μπικον.
 -"Πες μου πρτα, εναι τα χρια σου καθαρ;" φναξε ο Κοβλεφ, εν ο νους του ταν ακμα μακρυ.

 -"Εναι".
 -"Ψετη".
 "Ορκζομαι τι εναι καθαρ, κριε".
 -"Καλ, καλλτερα θα πρπει να εναι".
     Ο Κοβλεφ κθισε. Ο Γιακβλεβιτς τον τλιξε με μια πετστα και σε μια στιγμ, με τη βοθεια μιας βορτσας, μεττρεψε λο του το γνι και μρος απ τα μγουλ του σε μια μζα κτυπητς κρμας, πως αυτ σερβρεται σε γιορτς γενεθλων στα σπτια εμπρων. "Ποτ!" διαμαρτυρθηκε απ μσα του ο Ιβν, ταν εδε τη μτη κι στερα γρισε το κεφλι του και κοταξε τη μτη απ το πλι: "Κοτα! Ποις θα το σκεφτταν!" συνχισε παρατηρντας για ρα τη μτη. Τελικ, με μια κνηση σο μπορε να φανταστε κανες πιο προσεκτικ κι απαλ ψωσε δυο δκτυλα κι ετοιμαζταν να τη πισει απ την κρη. Αυτ ταν το σστημα του Ιβν Γιακβλεβιτς.
 -"Και τρα πρσεχε!" φναξε ο Κοβλεφ.
     Μ' αυτ τα λγια, ο Ιβν φησε το χρι του να πσει τρομοκρατημνος και παραζαλισμνος σο ποτ στη ζω του. Τελικ, ρχισε να ξυρζει προσεκτικ με το ξυρφι κτω απ το πηγονι του ταγματρχη και παρλο που δεν το βρισκε καθλου εκολο βολικ να ξυρζει χωρς να κρατ το οσφρητικ ργανο του πελτη του, τα κατφερε παρλα αυτ, στηρζοντας τον χοντρ του αντχειρα στο μγουλο του ταγματρχη και στο σαγνι για να ξεπερσει λα τα εμπδια κι ολοκλρωσε την πρξη του ξυρσματος. ταν το εγχερημα εχε τελεισει, ο Κοβλεφ ντθηκε βιαστικ, κλεσε μαξα και τρβηξε κατευθεαν για το ζαχαροπλαστεο. Εν ταν ακμα στο κατφλι φναξε:
 -"Γκαρσν, να φλιτζνι σοκολτα"! και την δια στιγμ κοταξε στο καθρφτη: η μτη ταν στη θση της. Στρφηκε ξγνοιαστα και μισοκλενοντας τα μτια ριξε να ειρωνικ βλμμα σε δυο αξιωματικος, ο νας απ τους οποους εχε μια μτη χι μεγαλτερη απ κουμπ γιλκου. Κατπιν, ξεκνησε για το γραφεο του υπουργεου, στο οποο διαπραγματευταν τη θση του υποδιοικητ , αν δεν τα κατφερνε, κποια θση στη διοκηση. Καθς δισχιζε τη αθουσα υποδοχς κοταξε στον καθρπτη: η μτη ταν στη θση της. στερα πγε να φωνξει κποιον λλο κολλεγιακ πρεδρο, συνδελφο ταγματρχη και μεγλο ερωνα, στις κοροδευτικς παρατηρσεις του οποου απαντοσε: "λα, λα μζεψε λγο τη φαρμακερ σου γλσσα!"
     Στο δρμο σκεφτταν: "Αν ο ταγματρχης δεν σκσει στα γλια ταν με δει, αυτ θα εναι σγουρο σημδι τι τα πντα εναι πως θα πρεπε να εναι και στην σωστ τους θση". μως, ο κολλεγιακς πρεδρος δεν κονησε οτε βλφαρο. "Πολ καλ, στ' ανθεμα λα!" συλλογστηκε ο Κοβλεφ. Στο δρμο συνντησε την κυρα Πονττσινα με την κρη της, τους υποκλθηκε και τον χαιρτησαν με κραυγς χαρς: προφανς η εμφνισ του δεν εχε επηρεαστε δυσμενς. Μλησε επ μακρν μαζ τους, βγαλε την ταμπακρα του και με πολλ περσκεψη ροφηξε καπν κι απ τα δυο ρουθονια, εν λο αυτ το διστημα σκεφτταν:
    "Τρα την πθατε εσες οι δυο κτες! Και δεν θα παντρευτ την κρη, πως και να 'ναι. Απλς μια ερωτοδουλει, με κθε τρπο!" Και στο εξς, ο ταγματρχης Κοβλεφ συνχισε τις ασχολες του σαν να μην εχε ποτ συμβε τποτα, κανε βλτες στη λεωφρο Νιφσκι, επισκεπτταν το θατρο, δειχνε παντο το πρσωπ του. Κι η μτη του, επσης σαν να μην εχε ποτ συμβε τποτα, παρμεινε κολλημνη στο πρσωπ του και δεν δειχνε καννα σημδι τι εχε ποτ ξεκολλσει. Μετ απ' αυτ, ο ταγματρχης Κοβλεφ εχε μονμως καλ διθεση, σκορποσε χαμγελα, κυνηγοσε επμονα λες τις χαριτωμνες κυρες και μλιστα σταμτησε κποτε σ' να πγκο στη Γκοστνι Ντβορ για ν' αγορσει κορδλλα στην οποα κρεμον τα μετλλια, αν και δεν εναι σγουρο για ποιο λγο την αγρασε, εφσον ο διος δεν εχε κανενς εδους παρσημο.
     Κι να ττοιο πργμα συνβη στη βρεια πρωτεουσα της αχανος μας χρας! Και μνο τρα, ταν αναλογιζμαστε ολκληρη την ιστορα, βλπουμε τι περιχει πολλ που εναι εξαιρετικ απθανα. Αφνοντας κατ μρος την παρξενη, αφσικη αποκλληση της μτης και την εμφνισ της σε διφορα μρη μεταμφιεσμνη σε κρατικ σμβουλο, πς ο Κοβλεφ δεν μπρεσε να καταλβει τι δεν εναι δυνατ να βζει κανες αγγελες στην εφημερδα για χαμνες μτες; Μ' αυτ δεν εννο τι θεωρ τις αγγελες στις εφημερδες χρηστη σπτλη, αυτ εναι ανοησα και δεν εμαι με καννα τρπο σφιχτοχρης. Αλλ εναι αναξιοπρεπς, ανρμοστο, πρεπο! Και στερα: πς η μτη βρθηκε σ' να φρεσκοψημνο καρβλι και τι κανε καταρχν ο Ιβν Γιακβλεβιτς; χι, δεν το καταλαβανω αυτ, οτε μια στλα!
     Αλλ ακμα πιο παρξενο -και το δυσκολτερο να καταλβει κανες, εναι γιατ οι συγγραφες διαλγουνε ττοια επεισδια για θμα τους. Εμαι υποχρεωμνος να παραδεχτ τι το βρσκω εντελς ακατανητο, ακριβς... χι, απλς δεν καταλαβανω. Κατ πρτο λγο, αυτ δεν ωφελε απολτως καθλου το θνος, κατ δετερο λγο... χι, και κατ δετερο λγο δεν υπρχει καννα φελος. Απλς δεν ξρω τι σημανει...
     Παρλ' αυτ, μως, αν προυμε υπψη μας λα τα πργματα, μπορομε να παραδεχτομε το να το λλο πργμα και το παρδοξο εδ εκε κι σως ακμα... εννο τι παρξενα πργματα συμβανουν λη την ρα, τσι δεν εναι; Και πρπει να παραδεχτετε, ταν το αναλογιστετε, υπρχει κτι σ' λα αυτ, τσι δεν εναι; ,τι κι αν πετε, ττοια πργματα συμβανουν, σπανως σως, αλλ συμβανουν.


                                        Τ  Ε  Λ  Ο  Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers