-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Hawthorne Nathaniel:


              Η αδικοπραγα μιας γενις ζει μες στις διαδοχικς.
                                                      Η ζω αποτελεται απ μρμαρο και λσπη.

 Βιογραφικ

     Ο Ναθνιελ Χθορν (Nathaniel Hawthorne) ταν Αμερικανς μυθιστοριογρφος και διηγηματογρφος. Τα ργα του συχν επικεντρνονται στην ιστορα, την ηθικ και τη θρησκεα. Μεγλο μρος της γραφς του επικεντρνεται στη Να Αγγλα, πολλ ργα με ηθικς μεταφορς με αντιπουριτανικ μπνευση. Τα μυθιστορματ του θεωρονται μρος του ρομαντισμο, πιο συγκεκριμνα, του σκοτεινο ρομαντισμο. Τα θματ του συχν επικεντρνονται στο εγγενς κακ και την αμαρτα της ανθρωπτητας και τα ργα του χουνε συχν ηθικ μηνματα και βαθει ψυχολογικ πολυπλοκτητα. Τα δημοσιευμνα ργα του περιλαμβνουν μυθιστορματα, διηγματα και μια βιογραφα του κολλεγιακο φλου του Franklin Pierce, γραμμνη για την εκστρατεα του το 1852 για Πρεδρος των ΗΠΑ, που κρδισε κι γινε ο 14ος πρεδρος

     Γεννθηκε 4 Ιουλου 1804 στο Σλεμ της Μασαχουστης, απ οικογνεια που συνδεταν απ καιρ μ' αυτ τη πλη, οι πργονο του ζοσανε εκε απ' το 17ο αι. Μπκε στο Bowdoin College το 1821, εξελγη στο Phi Beta Kappa το 1824 κι αποφοτησε το 1825. Δημοσευσε το 1ο του μυθιστρημα το 1828, το Fanshawe. Αργτερα προσπθησε να το πνξει, νιθοντας τι δεν αντικατπτριζε την αξα του μετπειτα ργου του. Δημοσευσε αρκετ διηγματα σε περιοδικ, που τα συγκντρωσε το 1837 ως Twice-Told Tales. Τον επμενο χρνο, αρραβωνιστηκε τη Sophia Peabody. Εργστηκε στο τελωνεο της Βοστνης κι εντχθηκε στο Brook Farm, μια υπερβατικ κοιντητα, πριν παντρευτε τη Peabody το 1842. Το ζευγρι μετακμισε στο The Old Manse στο Concord Μασαχουστης, αργτερα μετακμισε στο Salem, στο Berkshire και στη συνχεια στο Wayside στο Concord. Το Scarlet Letter δημοσιεθηκε το 1850, ακολουθομενο απ μια σειρ λλων μυθιστορημτων. νας πολιτικς διορισμς ως πρξενο πρε τον Χθορν και την οικογνει του στην Ευρπη πριν επιστρψουν στο Κνκορντ το 1860. Πθανε στις 19 Μη 1864..
     Ο Hathorne, πως γρφτηκε αρχικ τ' νομ του, γεννθηκε στο Σλεμ της Μασαχουστης. Η κατοικα του διατηρεται κι εναι ανοιχτ στο κοιν. Ο προ-προ-προπππους του, William Hathorne, τανε πουριτανς κι ο 1ος της οικογνειας που μετανστευσε απ' την Αγγλα. Εγκαταστθηκε στο Ντρτσεστερ της Μασαχουστης, πριν μετακομσει στο Σλεμ. Εκε γινε σημαντικ μλος της αποικας του κλπου της Μασαχουστης και κατεχε πολλς πολιτικς θσεις, συμπεριλαμβανομνου του δικαστ και του δικαστ, καθιστντας διαβητο για τη σκληρ καταδκη του -τανε δικαστς που 'χε καταδικσει μια γυνακα Κουκερων σε δημσιο μαστγωμα. Εχε ενεργσει ως νθερμος υπερασπιστς της πουριτανικς ορθοδοξας, με την νθερμη υπερσπιση μιας καθαρς, ανεπηραστης μορφς θρησκευτικς λατρεας, την καμπτη προσκλλησ της σε απλ, σχεδν αυστηρ, τρπο ζως και τη πεποθησ της για τη φυσικ εξαχρεωση του ξεπεσμνου ανθρπου.  Ο Χθορν μετ αναρωτθηκε αν η παρακμ της ευημερας και της εξχουσας θσης της οικογνεις του στη διρκεια του 18ου αι., εν λλες οικογνειες του Σλεμ πλοτιζαν απ το επικερδς ναυτιλιακ εμπριο, δεν θα μποροσε να 'ναι αντποινα γι' αυτ τη πρξη και για το ρλο του γιου του Γουλιλμου, Ιωννη, ως ενς απ τους 3 δικαστς στις δκες μαγεας του Σλεμ το 1692.



     Ο γιος του Γουλιαμ, ο προ-προπππους του Χθορν, ο Τζον Χθορν ταν νας απ τους δικαστς που επβλεψαν τις δκες μαγισσν του Σλεμ. Ο Hawthorne πιθαντατα πρσθεσε το "w" στο επνυμ του στα 20 του, λγο μετ την αποφοτηση απ' το κολλγιο, σε προσπθεια να διαχωρσει τον εαυτ του απ τους διαβητους προγνους του. Ο πατρας του τανε καπετνιος που πθανε το 1808 απ κτρινο πυρετ στο ολλανδικ Σουρινμ. ταν μλος της Θαλσσιας Εταιρεας Ανατολικς Ινδας. Μετ το θνατ του, η χρα μετακμισε με τον νεαρ Ναθαναλ, τη μεγαλτερη αδελφ του Ελισβετ και τη μικρτερη αδελφ τους Λουζα για να ζσουν με συγγενες που ονομζονταν Μνινγκς στο Σλεμ, που ζσανε 10 τη. Ο νεαρς χτυπθηκε στο πδι εν παιζε στις 10 Νοεβρη 1813 κι μεινε κουτσς κλινρης ν τος, αν κι αρκετο γιατρο δεν μποροσαν να βρονε τποτα κακ.

      ταν ο πατρας του Ναθαναλ -καπετνιος πλοου- πθανε απ κτρινο πυρετ, στη διρκεια ενς απ τα ταξδια του, φησε τη νεαρ χρα χωρς μσα για να φροντσει τα δο κορτσια της και τον νεαρ Ναθαναλ, στα 4. τη μετ κοταξε πσω στην εποχ του στο Μιν στοργικ: "Αυτς ταν ευχριστες μρες, γιατ κενο το μρος της χρας ταν γριο ττε, με μνο δισπαρτα ξφωτα κι 9/10 απ' αυτ αρχγονα δση".  Το 1819, στλθηκε πσω στο Σλεμ για το σχολεο και σντομα παραπονθηκε για νοσταλγα κι ταν πολ μακρυ απ' τη μητρα και τις αδελφς του. Δινειμε 7 τεχη του The Spectator στην οικογνει του τον Αγουστο και τον Σεπτμβρη 1820 για διασκδαση. Η αυτοσχδια εφημερδα γρφτηκε με το χρι και περιλμβανε δοκμια, ποιματα κι ειδσεις με το εφηβικ χιομορ του νεαρο συγγραφα.
     Ο θεος του Hawthorne, Robert Manning, επμεινε τι το αγρι πρπει να φοιτσει στο κολλγιο, παρ τις διαμαρτυρες του. Με την οικονομικ υποστριξη του θεου, στλθηκε στο κολλγιο Bowdoin το 1821, εν μρει λγω των οικογενειακν δεσμν στη περιοχ, αλλ και λγω του σχετικ φθηνο ποσο διδκτρων. Σποδασε λογοτεχνα και στο σπτι με τον λεξικογρφο Joseph Emerson Worcester. Πολλ απ' τα παιδικ ποιματα κι ιστορες του αφοροσαν ιστιοπλοα και θλασσα. Ο Hawthorne συναντθηκε με τον μελλοντικ πρεδρο Franklin Pierce στο δρμο προς το Bowdoin, στη στση στο Πρτλαντ κι οι 2 γνανε φλοι. Στο σχολεο, συναντθηκε επσης με τον μελλοντικ ποιητ Henry Wadsworth Longfellow, τον μελλοντικ βουλευτ Jonathan Cilley και τον μελλοντικ ναυτικ μεταρρυθμιστ Horatio Bridge. Αποφοτησε με τη τξη του 1825 κι αργτερα περιγραψε την εμπειρα του κολλεγου στον Richard Henry Stoddard:

  "Εκπαιδετηκα στο Bowdoin College. μουν αργσχολος φοιτητς, αμελς των καννων του κολλεγου και των προκροστειων λεπτομερειν της ακαδημακς ζως, προτιμντας να καλλιεργσω τις δικς μου φαντασισεις παρ να σκψω στις ελληνικς ρζες και να συγκαταλεγχθ στους μορφωμνους Θηβαους".


                                      Το Πατρικ του

     Το 1ο δημοσιευμνο ργο του, Fanshawe: A Tale, βασισμνο στις εμπειρες του στο Bowdoin College, εμφανστηκε αννυμα Οκτβρη του 1828, τυπωμνο μ' ξοδα του διου ψους 100 δολαρων. Αν κι λαβε γενικ θετικς κριτικς, δεν πολησε καλ. Δημοσευσε αρκετ δευτερεοντα κομμτια στην εφημερδα Salem Gazette. Το 1836, γινε συντκτης του American Magazine of Useful and Entertaining Knowledge. Κενη την εποχ, διμεινε με τον ποιητ Thomas Green Fessenden στην οδ Hancock στο Beacon Hill, Βοστνη. Του προσφρθηκε διορισμς ως ζυγιστς και μετρητς στο τελωνεο της Βοστνης με μισθ 1.500 δολαρων ετησως, που δχτηκε στις 17 Γενρη 1839. Στη διρκεια του τους εκε, νοκιασε δωμτιο απ' τον George Stillman Hillard, επιχειρηματικ συνεργτη του Charles Sumner. μεινε σε αφνεια αυτο που ονμασε φωλι κουκουβγιας στο σπτι της οικογνειας. Καθς κοταζε πσω σ' αυτ τη περοδο της ζως του, γραψε: "Δεν χω ζσει, αλλ μνο ονειρετηκα να ζσω". δωσε διηγματα σε περιοδικ ετσια, συμπεριλαμβανομνων των Young Goodman Brown και The Minister's Black Veil, αν και καννα δε τρβηξε τη προσοχ σ' αυτν. Ο Bridge προσφρθηκε να καλψει τον κνδυνο της συλλογς αυτν των ιστοριν την νοιξη του 1837 στον τμο Twice-Told Tales, που 'κανε τον Hawthorne γνωστ σε τοπικ εππεδο.
     Εν ταν στο Bowdoin, στοιχημτισε να μπουκλι κρασ της Μαδρα με τον φλο του Cilley τι θα παντρευταν πριν το κνει ο Hawthorne. Μχρι το 1836, εχε κερδσει το στοχημα, αλλ δεν παρμεινε εργνης για λη του τη ζω. Εχε φλερτ με τη Mary Silsbee και την Elizabeth Peabody και στη συνχεια ρχισε να κυνηγ την αδελφ της Peabody, την εικονογρφο και υπερβατικ Sophia Peabody. Εντχθηκε στην υπερβατικ ουτοπικ κοιντητα στο Brook Farm το 1841, χι επειδ συμφωνοσε με το περαμα, αλλ επειδ τον βοθησε να εξοικονομσει χρματα για να παντρευτε τη Σοφα. Πλρωσε προκαταβολ 1.000 δολαρα και τθηκε υπεθυνος για το φτυρισμα κοπρις που αναφρεται ως το χρυσωρυχεο. φυγε κενο το τος, αν κι η περιπτει του στο Brook Farm γινε μπνευση για το μυθιστρημ του The Blithedale Romance. Παντρετηκε τη Sophia στις 9 Ιουλου 1842, σε τελετ στο σαλνι της στη West Street στη Βοστνη. Το ζευγρι μετακμισε στο The Old Manse στο Concord της Μασαχουστης, που ζσανε για 3 τη. Ο γετονς του Ralph Waldo Emerson τονε προσκλεσε στον κοινωνικ του κκλο, αλλ' ταν σχεδν παθολογικ ντροπαλς και παρμεινε σιωπηλς σ' αυτ. Στο Old Manse, γραψε τις περισστερες απ' τις ιστορες που συλλχθηκαν στο Mosses from an Old Manse.



     πως ο Χθορν, η Σοφα ταν απομονωμνο τομο. Καθ' λη τη διρκεια της πρτης ζως της, εχε συχνς ημικρανες κι υποβλθηκε σε αρκετς πειραματικς ιατρικς θεραπεες. ταν ως επ το πλεστον κλινρης μχρι που η αδελφ της την στειλε στο Hawthorne, μετ οι πονοκφαλο της φανεται να χουν μειωθε. Οι Hawthornes απολμβαναν μακρ κι ευτυχισμνο γμο. Αναφρθηκε σε αυτν ως το περιστρι του κι γραψε τι "εναι, με τη στεν ννοια, η μοναδικ μου σντροφος. Και δεν χρειζομαι λλη -δεν υπρχει κεν στο μυαλ μου, πως δεν υπρχει και στη καρδι μου... Δξα τω Θε που αρκ για την απεριριστη καρδι της!" Η Σοφα θαμαζε πολ το ργο του συζγου της. γραψε σε να απ τα ημερολγι της:

   "Εμαι πντα τσο θαμπωμνη και μπερδεμνη με τον πλοτο, το βθος, τα κοσμματα ομορφις στα ργα του που ανυπομον πντα για μια 2η ανγνωση που μπορ να συλλογιστ και ν' απολβω πλρως τον θαυμαστ πλοτο των σκψεν του".

     Ο ποιητς Ellery Channing ρθε στο Old Manse για βοθεια στη 1η επτειο του γμου των. Μια ντπια φηβη ονματι Martha Hunt εχε πνιγε στο ποτμι κι η βρκα του Hawthorne, Pond Lily, χρειστηκε για να βρει το σμα της. Ο Hawthorne βοθησε στην ανκτηση του πτματος, που το περιγραψε ως "θαμα τσο τλειου τρμου ... ταν η δια η εικνα της αγωνας του θαντου". Το περιστατικ αργτερα ενπνευσε μια σκην στο μυθιστρημ του The Blithedale Romance.
     Οι Hawthornes εχανε 3 παιδι. Η 1η τους τανε κρη, Una, γεννημνη στις 3 Μρτη 1844. Το νομ της ταν αναφορ στο The Faerie Queene, στη δυσαρσκεια των μελν της οικογνειας. Ο Hawthorne γραψε σε ναν φλο, "Το βρσκω να πολ νηφλιο και σοβαρ εδος ευτυχας που πηγζει απ τη γννηση ενς παιδιο "... Δεν υπρχει πλον διαφυγ. χω δουλει στη γη τρα και πρπει να ψξω γρω μου για τα μσα για να το κνω". Οκτβρη του 1845, οι Hawthornes μετακμισαν στο Σλεμ. Το 1846, γεννθηκε ο γιος τους Julian. Ο Χθορν γραψε στην αδελφ του Λουζα στις 22 Ιουνου 1846: "νας μικρς τρωγλοδτης εμφανστηκε εδ στις 6 .10πμ σμερα πρω, που ισχυρστηκε πως ταν ανιψις σου". Η κρη Ρουζ γεννθηκε τον Μη του 1851 κι ο Χθορν την αποκλεσε το "φθινοπωριν λουλοδι" του. Τον Απρλη του 1846, διορστηκε επσημα Επιθεωρητς για τη Περιφρεια του Σλεμ και του Μπβερλι κι Επιθεωρητς των Εσδων για το Λιμνι του Σλεμ μ' ετσιο μισθ 1.200 δολαρα. Εχε δυσκολα να γρψει στη διρκεια αυτς της περιδου αυτς, πως παραδχτηκε στο Longfellow:

   "Προσπαθ να συνεχσω το στυλ μου... Κθε φορ που κθομαι μνος περπατ μνος, πινω τον εαυτ μου να ονειρεεται ιστορες, πως παλι. αλλ αυτ τα πρωιν στο Τελωνεο αναιρον λα σα χουνε κνει τ' απογεματα και τα βρδια. Θα μουνα πιο ευτυχισμνος αν μποροσα να γρψω".


                               Η συζυγς του Σοφα Πμποντυ

     Αυτ η απασχληση, πως κι ο προηγομενος διορισμς του στο τελωνεο της Βοστνης, ταν ευλωτη στη πολιτικ του συστματος των λαφρων. Ο Hawthorne ταν Δημοκρατικς κι χασε τη δουλει λγω της αλλαγς διοκησης στην Ουσιγκτον μετ τις προεδρικς εκλογς του 1848. γραψε επιστολ διαμαρτυρας στη Boston Daily Advertiser, που δχθηκε επθεση απ τους Ουγους κι υποστηρχθηκε απ τους Δημοκρατικος, καθιστντας την απλυση του Hawthorne να πολυσυζητημνο γεγονς στη Να Αγγλα. Επηρεστηκε βαθι απ το θνατο της μητρας του στα τλη Ιουλου, αποκαλντας τη "τη πιο σκοτειν ρα που 'ζησα ποτ". Διορστηκε αντεπιστλλων γραμματας του Λυκεου Σλεμ το 1848. Οι καλεσμνοι που 'ρθαν να μιλσουν εκενη τη σεζν ταν οι: Emerson, Thoreau, Louis Agassiz και Theodore Parker.
     Ο Χθορν επστρεψε στη συγγραφ και δημοσευσε το The Scarlet Letter στα μσα Μρτη 1850, συμπεριλαμβανομνου ενς προλγου που αναφρεται στη 3ετ θητεα του στο Τελωνεο και κνει αρκετς αναφορς σε τοπικος πολιτικος -που δεν εκτμησαν τη μεταχερισ τους.ταν απ τα 1α βιβλα μαζικς παραγωγς στιις ΗΠΑ, πουλντας 2.500 τμους σε 10 μρες(!)  και κερδζοντας $ 1.500 σε διστημα 14 ετν. Το βιβλο γινε πειρατικ απ βιβλιοπλες στο Λονδνο και μπεστ-σλερ στις ΗΠΑ. Ξεκνησε τη πιο προσοδοφρα περοδο του ως συγγραφας. Ο φλος του, ντουιν Πρσι Γουπλ, αντιτχθηκε στη νοσηρ νταση του μυθιστορματος και τις πυκνς ψυχολογικς του λεπτομρειες, γρφοντας τι το βιβλο "εναι επομνως ικαν να γνει, πως ο Χθορν, πολ οδυνηρ ανατομικ στην κθεσ του", εν ο συγγραφας του 20ο αι. Ντ. Χ. Λρενς επε τι δεν θα μποροσε να υπρξει πιο τλειο ργο της αμερικανικς φαντασας απ αυτ.
     Οι Hawthornes μετακoμσανε σε μικρ κατοικα κοντ στο Lenox της Μασαχουστης, τλη Μρτη του 1850. γινε φλος με το Herman Melville ξεκινντας στις 5 Αυγοστου 1850, ταν οι συγγραφες συναντθηκαν σε πικνκ που φιλοξνησε νας κοινς φλος. Ο Μλβιλ εχε μλις διαβσει τη συλλογ διηγημτων του Χθορν Mosses from an Old Manse κι η ανυπγραφη κριτικ του για τη συλλογ τυπθηκε στο The Literary World στις 17 και 24 Αυγοστου με ττλο Hawthorne & His Mosses. Ο Μλβιλ γραψε τι αυτς οι ιστορες αποκλυψαν μια σκοτειν πλευρ του, "τυλιγμνη σε μαυρλα, δκα φορς μαρη". Συνθετε το μυθιστρημ του Moby Dick κενη την εποχ και του αφιρωσε το ργο το 1851: "Σε νδειξη του θαυμασμο μου για την ιδιοφυα του, αυτ το βιβλο εναι χαραγμνο στον Nathaniel Hawthorne".



     Ο χρνος του στο Berkshires τανε πολ παραγωγικς. Εν ταν εκε, γραψε το The House of the Seven Gables (1851), που ο ποιητς και κριτικς James Russell Lowell επε τι τανε καλτερο απ' το λικο Γρμμα αποκλεσε "τη πιο πολτιμη συμβολ στην ιστορα της Νας Αγγλας που χει γνει". γραψε επσης το The Blithedale Romance (1852), το μοναδικ του ργο γραμμνο σε 1ο πρσωπο. Δημοσευσε επσης το A Wonder-Book for Girls and Boys το 1851, μια συλλογ διηγημτων που επαναλαμβνουν μθους που σκεφτταν να γρψει απ το 1846.  Παρ' λ' αυτ, ο ποιητς Ellery Channing ανφερε τι  "χει υποφρει πολ ζντας σε αυτ το μρος". Η οικογνεια απολμβανε το τοπο των Berkshires, αν κι ο Hawthorne δεν απολμβανε τους χειμνες στο μικρ σπτι τους. Φγανε στις 21 Νομβρη 1851. Ο δε Hawthorne σημεωνε, "Εμαι ρρωστος μχρι θαντου στο Berkshire... νιωθα νωθρς κι αποθαρρυμνος, σχεδν καθ' λη τη διρκεια της διαμονς μου".
   Το Μη του 1852, επστρεψαν στο Concord που ζησαν μχρι τον Ιολιο του 1853. Το Φλεβρη, αγρασαν το The Hillside, σπτι που κατοικονταν προηγουμνως απ τον Amos Bronson Alcott και την οικογνει του και το μετονμασαν σε The Wayside. Οι γετονς τους στο Concord ταν τοι Emerson και Thoreau. Κενο το τος, γραψε το The Life of Franklin Pierce, τη βιογραφα εκστρατεας του φλου του, που τον απεικνιζε ως "νθρωπο ειρηνικν επιδιξεων". Ο Ορτιος Μαν επε: "Αν κνει τον Πιρς σπουδαο γενναο νθρωπο, θα εναι το μεγαλτερο ργο μυθοπλασας που γραψε ποτ". Στη βιογραφα, απεικονζει τον Pierce ως πολιτικ και στρατιτη που δεν εχε πετχει μεγλα κατορθματα λγω της ανγκης του να κνει λγο θρυβο κι τσι αποσρθηκε στο παρασκνιο. φησε επσης ξω τις συνθειες κατανλωσης αλκολ του, παρ τις φμες για τον αλκοολισμ του και τνισε τη πεποθηση του Pierce τι η δουλεα δεν θα μποροσε να θεραπευτε με ανθρπινα τεχνσματα αλλ, με τη προδο του χρνου, θα εξαφανιστε σαν νειρο.



     Με την εκλογ του Πιρς ως Προδρου το 1853, ανταμεφθηκε με τη θση του προξνου των ΗΠA στο Λβερπουλ λγο μετ τη δημοσευση του Tanglewood Tales. Ο ρλος θεωρθηκε η πιο προσοδοφρα θση εξωτερικς υπηρεσας εκενη την εποχ, που περιγρφεται απ τη σζυγο του ως 2η σε αξιοπρπεια στη πρεσβεα στο Λονδνο. Στη διρκεια αυτς της περιδου αυτς κι η οικογνει του ζοσανε στο κτμα Rock Park στο Rock Ferry σ' ν απ τα σπτια ακριβς δπλα στη παραλα Tranmere στην χθη Wirral του ποταμο Mersey. τσι, για να παρευρεθε στον τπο εργασας στο προξενεο στο Λβερπουλ, ταν τακτικς επιβτης στο ατμπλοιο που λειτουργοσε η υπηρεσα πορθμεων Rock Ferry προς Λβερπουλ που αναχωροσε απ το Rock Ferry Slipway στο τλος του Bedford Road. Ο διορισμς του ληξε το 1857 στο τλος της προεδρας του Pierce. Η οικογνεια Hawthorne περιδευσε στη Γαλλα και την Ιταλα μχρι το 1860. Στη διρκεια του χρνου στην Ιταλα, ο πριν ξυρισμνος Hawthorne μεγλωσε να θαμνδες μουστκι. Η οικογνεια επστρεψε στο The Wayside το 1860 και κενη τη χρονι εδε τη δημοσευση του The Marble Faun, του 1ου νου βιβλου του σ' 7 τη. Παραδχτηκε πως εχε γερσει σημαντικ, αναφερμενος στον εαυτ του ως τσαλακωμνος απ' το χρνο και με κπο.
     Στην αρχ του Αμερικανικο Εμφυλου Πολμου, ταξδεψε με τον William D. Ticknor στην Ουσιγκτον, DC, που συνντησε τον Αβραμ Λνκολν κι λλες αξιοσημεωτες προσωπικτητες. γραψε για τις εμπειρες του στο δοκμιο Chiefly About War Matters το 1862. Η κακ υγεα τον εμπδισε να ολοκληρσει αρκετ ακμη ρομαντικ μυθιστορματα. Υπφερε απ πνο στο στομχι κι επμενε σε ταξδι ανρρωσης με το φλο του Franklin Pierce, αν κι ο γετονς του Bronson Alcott ανησυχοσε πως τανε πολ ρρωστος. Εν βρισκτανε σε περιοδεα στα Λευκ ρη, πθανε στον πνο του στις 19 Μη 1864, στο Πλμουθ του Νιου Χμσαρ. Ο Πιρς στειλε τηλεγρφημα στην Ελζαμπεθ Πμποντυ ζητντας της να ενημερσει προσωπικ τη κυρα Χθορν. Η κυρα Χθορν ταν πολ λυπημνη απ τα να για να χειριστε η δια τις ρυθμσεις της κηδεας. Ο γιος του Julian, πρωτοετς φοιτητς στο Harvard College, μαθε το θνατο του πατρα του την επμενη μρα. συμπτωματικ, μυθηκε στην αδελφτητα ΔΚ την δια μρα με δεμνα μτια με τοποθτηση σε φρετρο. Ο Longfellow γραψε ποημα-αφιρωμα στον Hawthorne που δημοσιεθηκε το 1866 με ττλο The Bells of Lynn. Ο Hawthorne θφτηκε σ' αυτ που εναι τρα γνωστ ως Authors' Ridge στο νεκροταφεο Sleepy Hollow, Concord, Μασαχουστη. Οι Pallbearers περιελμβαναν τους Longfellow, Emerson, Alcott, Oliver Wendell Holmes Sr., James T. Fields και Edwin Percy Whipple. Ο μερσον γραψε για τη κηδεα: "Νμιζα πως υπρχε τραγικ στοιχεο στο γεγονς, που θα μποροσε να αποδοθε πληρστερα -στην οδυνηρ μοναξι του ανθρπου, που, υποθτω, δεν μποροσε πλον να υπομενει, και πθανε απ' αυτ".  Η σζυγς του Σοφα κι η κρη του Ονα θφτηκαν αρχικ στην Αγγλα. Ωστσο, τον Ιονιο του 2006, ενταφισθηκαν ξαν σε τφους δπλα στο Hawthorne.
     Ο Hawthorne εχε ιδιατερα στεν σχση με τους εκδτες του William Ticknor και James T. Fields. Επε κποτε στον Φιλντς: "Νοιζομαι πιτερο για τη καλ σου γνμη παρ για εκενες μιας σειρς κριτικν". Στη πραγματικτητα, ταν ο Fields που πεισε τον Hawthorne να μετατρψει το The Scarlet Letter σε μυθιστρημα κι χι σε διγημα. Ο Ticknor χειρστηκε πολλ απ τα προσωπικ θματα του Hawthorne, συμπεριλαμβανομνης της αγορς πορων, της επβλεψης οικονομικν λογαριασμν, ακμη και της αγορς ροχων. Ο Ticknor πθανε με τον Hawthorne στο πλευρ του στη Φιλαδλφεια το 1864. Σμφωνα με φλο, ο Hawthorne μεινε προφανς ζαλισμνος.


                                                   The Wayside

     Τα ργα του ανκουνε στο ρομαντισμ , πιο συγκεκριμνα, στον σκοτειν ρομαντισμ, προειδοποιητικς ιστορες που υποδηλνουν τι η ενοχ, η αμαρτα και το κακ εναι οι πιο εγγενες φυσικς ιδιτητες της ανθρωπτητας. Πολλ απ τα ργα του εναι εμπνευσμνα απ τη πουριτανικ Να Αγγλα, συνδυζοντας ιστορικ ρομαντισμ φορτωμνο συμβολισμος και βαθι ψυχολογικ θματα, στα ρια του σουρρεαλισμο. Οι απεικονσεις του παρελθντος εναι εκδοχ της ιστορικς μυθοπλασας που χρησιμοποιεται μνον ως χημα για να εκφρσει κοιν θματα προπατορικο αμαρτματος, ενοχς και τιμωρας. Τα μεταγενστερα γραπτ του αντικατοπτρζουν επσης την αρνητικ ποψη για το κνημα του Υπερβατισμο.
Ο Hawthorne τανε κυρως συγγραφας διηγημτων στην αρχ της καρριρας του. Μετ τη δημοσευση του Twice-Told Tales, ωστσο, περμενε μικρ ανταπκριση απ το κοιν. Τα 4 μεγλα ειδλλι του γρφτηκαν μεταξ 1850-60: The Scarlet Letter (1850), The House of the Seven Gables (1851), The Blithedale Romance (1852) και The Marble Faun (1860). ν λλο μυθιστρημα ειδλλιο, το Fanshawe, δημοσιεθηκε αννυμα το 1828. Ο Hawthorne ρισε να ειδλλιο ως ριζικ διαφορετικ απ 'να μυθιστρημα επειδ δεν ασχολεται με τη πιθαν πορεα της συνηθισμνης εμπειρας. Στον πρλογο του The House of the Seven Gables, περιγρφει τη ρομαντικ γραφ του ως χρησιμοποιντας "ατμοσφαιρικ μσο για να αναδεξει να μαλακσει τα φτα και να εμβαθνει και να εμπλουτσει τις σκις της εικνας". Η εικνα, βρκε ο Ντνιελ Χφμαν, ταν απ τις "πρωτγονες ενργειες της γονιμτητας και της δημιουργας".
     Οι κριτικο χουν εφαρμσει φεμινιστικς προοπτικς και ιστορικιστικς προσεγγσεις στις απεικονσεις των γυναικν απ τον Hawthorne. Οι φεμινστριες μελεττριες ενδιαφρονται ιδιατερα για την Hester Prynne: αναγνωρζουν τι εν η δια δεν θα μποροσε να εναι η προορισμνη προφτις του μλλοντος, ο γγελος κι απστολος της επερχμενης αποκλυψης πρπει ωστσο να εναι γυνακα. Η Camille Paglia εδε τη Hester ως μυστικιστικ, περιπλανμενη θε που εξακολουθε να φρει το σημδι της ασιατικς καταγωγς της ... κινεται γαλνια στον μαγικ κκλο της σεξουαλικς της φσης". Η Lauren Berlant ονμασε την Hester τον πολτη ως γυνακα-προσωποποηση της αγπης, ποιτητα του σματος που περιχει το καθαρτερο φως της φσης, τη προκπτουσα προδοτικ πολιτικ θεωρα μια γυναικεα συμβολικ κυριολεξα μταιων πουριτανικν μεταφορν. Οι ιστορικιστς βλπουνε τη Hester ως πρωτοφεμινστρια κι avatar της αυτοδυναμας και της ευθνης που οδγησε στο δικαωμα ψφου των γυναικν και την αναπαραγωγικ χειραφτηση.
     Ο Anthony Splendora βρκε τη λογοτεχνικ γενεαλογα της ανμεσα σ' λλες αρχετυπικ ξεπεσμνες αλλ λυτρωμνες γυνακες, τσον ιστορικς σο και μυθικς. Ως παραδεγματα, προσφρει τη Ψυχ του αρχαου μθου. Η τραγωδα της Ελοζ της Γαλλας του 12ου αι. με τον παγκοσμου φμης φιλσοφο Πτρο Αβελρδο, η Anne Hutchinson (1η αιρετικ της Αμερικς, γρω στο 1636), κι η οικογενειακ φλη του Hawthorne, Margaret Fuller επσης. Στη 1η εμφνιση της Hester, ο Hawthorne τη παρομοιζει με τη Μαρα, τη "βρφος στην αγκαλι της", με τη Μαρα, τη Μητρα του Ιησο, "την εικνα της Θεας Μητρτητας". Στη μελτη της για τη βικτωριαν λογοτεχνα, που κατχουν εξχουσα θση ττοιοι "γαλβανικο απβλητοι" πως η Hester, η Nina Auerbach φτασε στο σημεο να ονομσει την πτση του Hester και την επακλουθη λτρωση, αδιαμφισβτητα θρησκευτικ δραστηριτητα του μυθιστορματος. σον αφορ τη Hester ως θετητα φιγορα, η Meredith A. Powers βρκε στο χαρακτηρισμ της το παλαιτερο στην αμερικανικ μυθοπλασα τι η αρχετυπικ θε εμφανζεται αρκετ παραστατικ, σαν μια θε χι η σζυγος του παραδοσιακο γμου, μνιμα υποκεμενη σε αρσενικ ρχοντα. Ο Πουερς σημεωσε "τον συγκρητισμ της, την ευελιξα της, την μφυτη ικαντητ της ν' αλλζει κι τσι ν' αποφεγει την ττα της δευτερεουσας θσης σε πολιτισμ προσανατολισμνο στο στχο.


                                        Ο Ναθνιελ το 1848

     Εκτς απ τη Hester Prynne, οι γυνακες-μοντλα των λλων μυθιστορημτων του -απ την Ellen Langton του Fanshawe ως τη Zenobia και την Priscilla του The Blithedale Romance, τη Hilda και τη Miriam του The Marble Faun και τη Phoebe και την Hepzibah του The House of the Seven Gables- εναι πιο πλρως συνειδητοποιημνες απ τους αρσενικος χαρακτρες του, που απλς περιστρφονται γρω τους. Αυτ η παρατρηση ισχει εξσου και για τα διηγματ του, που οι κεντρικς γυνακες χρησιμεουν ως αλληγορικς φιγορες: η μορφη αλλ μεταβαλλμενη για τη ζω κρη του Rappaccini, δεμνη στον κπο, σχεδν τλεια Γεωργιννα του The Birth-Mark, η αμαρτωλ (εγκαταλελειμμνη) Ester του Ethan Brand κι η καλ σζυγος Φιθ Μπρουν, ακρογωνιαος λθος της διας της πστης του νεαρο Γκοντμαν Μπρουν στον Θε. "Η πστη μου χθηκε!" Ο Μπρουν αναφωνε απελπισμνος ταν βλπει τη γυνακα του στο Σββατο των Μαγισσν. σως η πιο σαρωτικ δλωση της θησης του Hawthorne προρχεται απ τον Mark Van Doren: "Κπου, αν χι στη Να Αγγλα της εποχς του, ο Hawthorne ανακλυψε την εικνα μιας θες υπρτατης σε δναμη κι ομορφι". Ο Hawthorne γραψε επσης nonfiction. Το 2008, η Βιβλιοθκη της Αμερικς επλεξε το ργο του A show of wax-figures για να συμπεριληφθε στην αναδρομικ κθεση των 2 αινων του American True Crime.
     Τα γραπτ του τχανε καλς υποδοχς εκενη την εποχ. Η σγχρονη απντηση επανεσε τον συναισθηματισμ και την ηθικ του καθαρτητα, εν οι πιο σγχρονες αξιολογσεις επικεντρνονται στη σκοτειν ψυχολογικ πολυπλοκτητα. Ο Herman Melville γραψε παθιασμνη κριτικ για το Mosses from an Old Manse, με ττλο Hawthorne & His Mosses, υποστηρζοντας τι "εναι νας απ τη να και πολ καλτερη γενι των συγγραφων σας". Περιγρφει συγγνεια για τον Χθορν που θα αυξανταν: "Αισθνομαι τι αυτς ο Χθορν χει ρξει βλαστικος σπρους στην ψυχ μου. Επεκτενεται και βαθανει, σο περισστερο τον συλλογζομαι. και περαιτρω, και περαιτρω, πυροβολε τις ισχυρς ρζες του στη Να Αγγλα στο καυτ χμα της ντιας ψυχς μου". Ο Poe γραψε σημαντικς κριτικς τσο για το Twice-Told Tales σο και για το Mosses from an Old Manse. Η εκτμηση του βασστηκε εν μρει στη περιφρνησ του για την αλληγορα, τις ηθικς ιστορες και τις χρνιες κατηγορες του για λογοκλοπ και παραδχτηκε:

   "Το στυλ του κ. Hawthorne εναι η δια η αγντητα. Ο τνος του εναι μοναδικ αποτελεσματικς -γριος, παραπονεμνος, στοχαστικς και σε πλρη συμφωνα με τα θματ του... Τον βλπουμε ως ναν απ' τους λγους ανθρπους αδιαμφισβτητης ιδιοφυας που η χρα μας χει γεννσει μχρι στιγμς".


     Το περιοδικ του John Neal The Yankee δημοσευσε τον 1ο ουσιαστικ δημσιο παινο του Hawthorne, λγοντας το 1828 πως ο συγγραφας του Fanshawe χει δκαιη προοπτικ μελλοντικς επιτυχας.  Ο Ralph Waldo Emerson γραψε, "Η φμη του Nathaniel Hawthorne ως συγγραφα εναι να πολ ευχριστο γεγονς, επειδ το γρψιμ του δεν εναι καλ για τποτα κι αυτ εναι φρος τιμς στον νθρωπο". Ο Henry James επανεσε τον Hawthorne, λγοντας, "Το ωραο πργμα στον Hawthorne εναι τι νοιαζτανε για τη βαθτερη ψυχολογα κι τι με τον τρπο του, προσπθησε να εξοικειωθε μ' αυτν". Ο ποιητς John Greenleaf Whittier γραψε τι θαμαζε τη παρξενη και λεπτ ομορφι στις ιστορες του. Ο Evert Augustus Duyckinck επε: "Απ τους Αμερικανος συγγραφες που προορζονται να ζσουν, εναι ο πιο πρωττυπος, αυτς που εναι λιγτερο χρεωμνος σε ξνα μοντλα λογοτεχνικ προηγομενα οποιουδποτε εδους". Ξεκινντας απ τη 10ετα του 1950, οι κριτικο χουν επικεντρωθε στον συμβολισμ και τον διδακτισμ.
     Ο κριτικς Harold Bloom γραψε τι μνον ο James κι ο Faulkner αμφισβητον τη θση του Hawthorne ως του μεγαλτερου Αμερικανο μυθιστοριογρφου, αν και παραδχτηκε τι ευνοοσε τον James ως τον μεγαλτερο Αμερικαν μυθιστοριογρφο. Ο Μπλουμ εδε τα σπουδαιτερα ργα του να εναι κυρως το The Scarlet Letter, ακολουθομενο απ το The Marble Faun κι ορισμνα διηγματα, συμπεριλαμβανομνων των My Kinsman Major Molineux, Young Goodman Brown, Wakefield και Feathertop. Σμφωνα με την μελεττρι του Rita K. Gollin, η οριστικ κδοση των ργων του εναι η Centenary Edition of the Works of Nathaniel Hawthorne, που εκδθηκε απ The Ohio State University Press σ' 23 τμους μεταξ 1962 και 1997. Tales & Sketches (1982) ταν ο 2ος τμος που δημοσιεθηκε στη Βιβλιοθκη της Αμερικς και Collected Novels (1983) ο δκατος.
     Η υψηλ θση του μεταξ των Αμερικανν συγγραφων μυθοπλασας εναι αποτλεσμα 3 εκτιμσεων: 1η, ταν νας επιδξιος τεχντης μ' εντυπωσιακ καλλιτεχνικ ασθηση της μορφς. Η δομ του The Scarlet Letter, για παρδειγμα, εναι τσο στεν ενσωματωμνη που καννα κεφλαιο, καμμα παργραφος, ακμη κι αυτ, δεν θα μποροσε να παραλειφθε χωρς να ασκηθε βα στο σνολο. Οι 4 χαρακτρες του βιβλου εναι ρρηκτα συνδεδεμνοι μεταξ τους στον μπερδεμνο ιστ μιας κατστασης ζως που μοιζει να μην χει λση και η σφιχτ υφασμνη πλοκ χει μια εντητα δρσης που ανεβανει αργ αλλ αδυσπητα στην κορυφαα σκην της δημσιας εξομολγησης του Dimmesdale. Η δια σφιχτ κατασκευ βρσκεται και στα λλα γραπτ του Hawthorne, ειδικ στα μικρτερα κομμτια "ιστορες". Ο Hawthorne ταν επσης ο δσκαλος ενς κλασικο λογοτεχνικο στυλ που εναι αξιοσημεωτο για την αμεστητα, τη σαφνεια, τη σταθερτητα και τη σιγουρι του ιδιματος.


                          Τα παιδι του Ονα, Τζολιαν και Ρουζ 1862

     2η, για το μεγαλεο του Hawthorne εναι η ηθικ του διορατικτητα. Κληρονμησε την πουριτανικ παρδοση της ηθικς σοβαρτητας και ασχολθηκε βαθι με τις ννοιες του προπατορικο αμαρτματος και της ενοχς και τους ισχυρισμος του νμου και της συνεδησης. Ο Hawthorne απρριψε αυτ που βλεπε ως διαφαν αισιοδοξα των Υπερβατικν για τις δυναττητες της ανθρπινης φσης. Αντθετα, κοταξε πιο βαθι και σως πιο ειλικριν τη ζω, βρσκοντας σε αυτν πολλ βσανα και συγκροσεις, αλλ και βρσκοντας τη λυτρωτικ δναμη της αγπης. Δεν υπρχει ρομαντικ διαφυγ στα ργα του, αλλ μλλον μια σταθερ και αποφασιστικ εξταση των ψυχολογικν και ηθικν γεγοντων της ανθρπινης κατστασης.
     3η για την υπεροχ του, εναι η κυριαρχα του στην αλληγορα και τον συμβολισμ. Οι πρξεις και τα διλμματα των φανταστικν χαρακτρων του εκφρζουν προφανς μεγαλτερες γενικεσεις σχετικ με τα προβλματα της ανθρπινης παρξης. Αλλ με τον Hawthorne αυτ δεν οδηγε σε μη πειστικς φιγορες απ επικλληση με επεξηγηματικς ετικτες, αλλ σε μια ζοφερ, συμπυκνωμνη συναισθηματικ εμπλοκ με τους χαρακτρες του που χει τη δναμη, τη βαρτητα και το αναπφευκτο της αληθινς τραγωδας. Η χρση του συμβολισμο του στο The Scarlet Letter εναι ιδιατερα αποτελεσματικ και το διο το κκκινο γρμμα παρνει μια ευρτερη σημασα και εφαρμογ που εναι εντελς δυσανλογη με τον κυριολεκτικ χαρακτρα του ως θρασμα υφσματος.
     Το ργο του εγκαινασε τη πιο ανθεκτικ παρδοση στην αμερικανικ μυθοπλασα, αυτ του συμβολικο ρομαντισμο που αναλαμβνει την καθολικτητα της ενοχς και διερευν την πολυπλοκτητα και τις ασφειες των επιλογν του ανθρπου. Τα σπουδαιτερα διηγματ του και το The Scarlet Letter χαρακτηρζονται απ να βθος ψυχολογικς και ηθικς διορατικτητας που σπνια συγκρνεται με οποιονδποτε Αμερικαν συγγραφα.
     Το Twice-Told Tales, συλλογ διηγημτων του, που εκδθηκε το 1837 κι αναθεωρθηκε κι επεκτθηκε το 1842. Η κδοση του 1837 αποτελονταν απ 18 ιστορες. Η διερυνση του 1842 φερε το σνολο σε 39.Ιστορες πως "The Gray Champion", "The May-Pole of Marymount", "The Gentle Boy" και "Endicott and the Red Cross" αντικατοπτρζουν την ηθικ διορατικτητα του Hawthorne και το δια βου ενδιαφρον του για την ιστορα της πουριτανικς Νας Αγγλας. Μεταξ λλων ιστοριν εναι το αλληγορικ "The Ambition Guest". "The Minister's Black Veil" και "Wakefield", ψυχολογικς εξερευνσεις της αμαρτας και της ενοχς. "Howe's Masquerade", νας θρλος φαντασμτων που διαδραματζεται στη Βοστνη λγο πριν απ την Αμερικανικ Επανσταση. και "Το περαμα του Δρ Χιντεγκερ", μια αλληγορικ αναζτηση για την Πηγ της Νετητας.
     The Celestial Railroad, αλληγορικ διγημ του που εκδθηκε το 1843 και συμπεριλφθηκε στη συλλογ διηγημτων του Mosses from an Old Manse (1846). Ακολουθντας το μονοπτι του Christian στο The Pilgrim's Progress του John Bunyan, ο αφηγητς ταξιδεει απ τη Πλη της Καταστροφς στην Ουρνια Πλη -χι με τα πδια πως εχε κνει ο αρχικς προσκυνητς, αλλ ως επιβτης στον Ουρνιο Σιδηρδρομο. Ο κ. Smooth-it-away, νας φιλικς συνοδοιπρος, σχολιζει περιφρονητικ το εππονο ταξδι που πρεπε να κνουν οι παλιομοδτες προσκυνητς. Καθ' οδν, ο αφηγητς παρατηρε τι λα τα ορσημα που αναφρονται στην Ουρνια Πλη του Μπουνιν χουν αλλξει. Στο τλος του ταξιδιο, ο κριος Smooth-it-away αφνει τους λλους επιβτες και αποκαλπτει την πραγματικ του ταυττητα αναπνοντας φωτι και θειφι. Ο αφηγητς ξυπν και συνειδητοποιε, με μεγλη ανακοφιση, τι λα ταν να νειρο.



     The House of the Seven Gables, ειδλλιο του Nathaniel Hawthorne, που δημοσιεθηκε το 1851. Το ργο, που διαδραματζεται στα μσα του 19ου αινα στο Σλεμ της Μασαχουστης, εναι μια ζοφερ μελτη της κληρονομικς αμαρτας, βασισμνη στο μθο μιας κατρας που απαγγλθηκε στην δια την οικογνεια του Χθορν απ μια γυνακα που καταδικστηκε σε θνατο κατ τη διρκεια των διαβητων δικν μαγισσν του Σλεμ. Η απληστα και η αλαζονεα της οικογνειας Pyncheon του μυθιστορματος απ γενι σε γενι αντικατοπτρζονται στη ζοφερ παρακμ της επτπτυχης παυλς τους, στην οποα ζουν οι εξασθενημνες και φτωχς σχσεις της οικογνειας. Στο τλος του, ο απγονος μιας οικογνειας που χει εξαπατηθε εδ και πολ καιρ απ τους Pyncheons αρει τη κατρα των προγνων του στην παυλη και παντρεεται μια νεαρ ανιψι της οικογνειας. Η Hester Prynne, φανταστικς χαρακτρας, η πολπαθη εξευγενισμνη πρωταγωνσρια του The Scarlet Letter (1850) . The Blithedale Romance, μικρ μυθιστρημ του, που δημοσιεθηκε το 1852. Αφορ μια ομδα ανθρπων που ζονε σε μια πειραματικ κοιντητα, βασστηκε εν μρει στην απογοτευση του Hawthorne με την ουτοπικ κοιντητα Brook Farm κοντ στη Βοστνη τη 10ετα του 1840.
     Σε σκτσα, ιστορες κι ειδλλια που δημοσιευθκανε στο 2/3ο του 19ου αι., επλεξε κυρως αμερικανικ υλικ, αντλντας ιδιατερα απ την ιστορα της αποικιακς Νας Αγγλας και του Salem την εποχ των 1ων Αμερικανν προγνων του. Κληρονμος της πουριτανικς παρδοσης και σ' εγργορση για την υπερβατικ σκψη που κυριαρχοσε στη περιοχ και την εποχ του, υπβαλε σκεπτικιστικ κι αμφισβητητικ λεγχο στη ψυχολογικ κι ηθικ διερενηση που χαρακτηρζει τα φανταστικ του ργα. Θεωρντας την ενοχ -πραγματικ φανταστικ, αποκαλυφθεσα κρυμμνη -σα καθολικ ανθρπινη εμπειρα, εντπισε στους χαρακτρες, τους τπους και τις επιπτσεις της ενοχς. Η σοβαρτητα του λογοτεχνικο του σκοπο, η ανεξαρτησα μυαλο του, η πνευματικ και καλλιτεχνικ του ακεραιτητα αναγνωρστηκαν απ τον Μλβιλ κι λλους συγχρνους. Τοποθτησε αριθμ χαρακτρων και σκηνν μεταξ των πιο αξιομνημνευτων στη παγκσμια λογοτεχνα. τανε δεξιοτχνης πεζογραφικο φους που 'ναι ατομικ, απλ κι μεσο, αλλ πλοσιο σε ποικιλα. Τρβηξε ιδιατερα η συμβολικ του μθοδος κι η προσοχ του στα σκοτειν στοιχεα της ανθρπινης εμπειρας. Με την μεση δλωση και με το παρδειγμα, βοθησε να οριστε για την ηλικα του το λογοτεχνικ σκτσο, το παραμθι κι η μακρ μυθοπλασα που συνδυζει ρομαντισμ και ψυχολογικ ρεαλισμ.
     Ο Χθορν γραψε επσης μερικ ποιματα, κυρως το The Ocean, που δημοσιεθηκε στην εφημερδα Salem Gazette το 1825, και το Oh Could I Raise the Darken'd Veil, που εμφανστηκε το 1820 στο Spectator, εβδομαδιαα εφημερδα που δημιοργησε κι επιμελθηκε ο διος, ξεκινντας το καλοκαρι του διου τους.
     Το 1986 εισχθη στη Γωνι των Αμερικανν Ποιητν, εντασσμενος στο συμβολικ αμερικανικ πνθεον των γραμμτων, μαζ με το Φροστ, τον 1ο ποιητ του 20ο αι. που εισχθη. πως επε το 1820: "χω σχεδν σταματσει να γρφω ποηση [...] Κανες νθρωπος δεν μπορε να ναι ποιητς και λογιστς ταυτχρονα". Εν συνδθηκε με τους στοχαστς και μοιρστηκε πολλς απ τις φιλοσοφες τους, προτμησε τη συντροφι του Franklin Pierce, του παλιο του φλου στο κολλγιο, που μετ γινε ο 14ος πρεδρος των ΗΠΑ. Ο Hawthorne πθανε στις 19 Μη 1864, στο Plymouth του New Hampshire, εν βρισκτανε σε ορειν περιοδεα με τον Pierce.

 

ΡΗΤΑ:

 *Αν η ενδμυχη καρδι του μποροσε να ανοιχτε, θα εχε ανακαλυφθε εκενο το νειρο της αθνατης φμης, το οποο, πως εναι, εναι πιο ισχυρ απ χλιες πραγματικτητες.

 * Στα παλι χρνια, οι ποικοι συνθιζαν να εκπλσσονται απ τις επιδρομς των βρειων Ινδινων, κατεβανοντας πνω τους απ αυτν τον ορειν προμαχνα, μσω κποιου μολυσμο γνωστο μνο στους διους. Εναι πργματι να θαυμσιο μονοπτι. νας δαμονας, θα μποροσε να φανταστε κανες, νας απ τους Τιτνες, ταξδευε στην κοιλδα, παραμερζοντας απρσεκτα τα ψη καθς περνοσε, μχρι που να μεγλο βουν πρε τη θση του ακριβς απναντι απ τον δρμο που προοριζταν. Δεν μνει για να ττοιο εμπδιο, αλλ σπρχνοντς το, χλια πδια απ κορυφ σε βση, αποκαλπτει τους θησαυρος των κρυμμνων ορυκτν, τα ανλιαγα νερ του, λα τα μυστικ της εστατης καρδις του βουνο, με να ισχυρ σπσιμο τραχιν γκρεμν σε κθε πλευρ. Αυτ εναι η εγκοπ των λευκν λφων. Ντροπ μου, που προσπθησα να το περιγρψω με μια τσο κακ εικνα – νιθοντας, πως κνω, τι εναι μια απ εκενες τις συμβολικς σκηνς, που οδηγον το μυαλ στο συνασθημα, αν και χι στην αντληψη, της Παντοδυναμας.

 * Ας ξεχσουμε τ' λλα ονματα των Αμερικανν πολιτικν, που 'χουνε σφραγιστε σ' αυτος τους λφους, αλλ εξακολουθον να αποκαλον τους πιο υψηλος. Τα βουν εναι φθαρτα μνημεα της Γης. Πρπει να σταθον ρθια σο υπομνουν και ποτ δεν πρπει ν' αφιερωθονε στους απλος μεγλους νδρες της εποχς και της χρας τους, αλλ μνο στους ισχυρος, που η δξα τους εναι παγκσμια και που ο χρνος θα τους καταστσει επιφανες.

 * Η ευτυχα σ' αυτ τον κσμο, ταν ρχεται, ρχεται παρεμπιπτντως... Κθε τομο χει να μρος να γεμσει στον κσμο κι εναι σημαντικ, απ κποια ποψη, ετε το επιλξει ετε χι. Κντε το αντικεμενο της καταδωξης και μας οδηγε σε κυνγι αγριχηνας και δεν επιτυγχνεται ποτ. Ακολουθστε κποιο λλο αντικεμενο και πολ πιθαν να διαπιστσουμε τι χουμε πισει την ευτυχα χωρς να την ονειρευμαστε.

 * Μερικς φορς συγχαρουμε τον εαυτ μας τη στιγμ που ξυπνμε απ να ταραγμνο νειρο: μπορε να εναι τσι τη στιγμ μετ το θνατο.
Τι θα κανε νας νθρωπος, αν ταν αναγκασμνος να ζει πντα στην αποπνικτικ ζστη της κοινωνας και δεν μποροσε ποτ να λουστε στη δροσερ μοναξι;

 * Το σεληνφως εναι γλυπτικ. το φως του λιου ζωγραφζει.

 * Απεχθνομαι λα τα αξιματα -λα, τουλχιστον, που κατχονται με πολιτικ θητεα. Και δεν θλω να χω καμμα σχση με τους πολιτικος. Οι καρδις τους μαρανονται και πεθανουν απ τα σματ τους. Η συνεδησ τους εναι στραμμνη στο ινδικ καουτσοκ, σε κποια ουσα τσο μαρη σο αυτ και που θα εκτενεται τσο πολ.

 * Δεν μπορ ν' αντξω να σπαταλ κτι τσο πολτιμο σο η φθινοπωριν ηλιοφνεια μνοντας στο σπτι.

 * Λξεις -τσο αθες κι ανσχυρες σο εναι, σο στκονται σε λεξικ, πσο ισχυρς για το καλ και το κακ γνονται στα χρια κποιου που ξρει πς να τις συνδυσει.

 * Τα χδια, εκφρσεις του ενς του λλου εδους, εναι απαρατητα για τη ζω των συναισθημτων πως τα φλλα εναι για τη ζω ενς δντρου. Αν εναι εντελς συγκρατημνα, η αγπη θα πεθνει στις ρζες.

 * Αν η ανθρωπτητα ταν λη δινοια, θα λλαζε συνεχς, τσι στε μια εποχ θα ταν εντελς διαφορετικ απ μια λλη. Ο μεγλος συντηρητικς εναι η καρδι, η οποα παραμνει η δια σε λες τις ηλικες. τσι στε κοινοτοπες χιλων ετν να εναι τσο αποτελεσματικς σο ποτ.


 * Τα νευρικ κι ευερθιστα τομα πρπει να μιλνε πολ, για να εκτονσουνε τον ατμ τους.

 * Αν η ανθρωπτητα ταν λη δινοια, θα λλαζε συνεχς, τσι στε μια εποχ θα ταν εντελς διαφορετικ απ μια λλη. Ο μεγλος συντηρητικς εναι η καρδι, η οποα παραμνει η δια σε λες τις ηλικες. τσι στε κοινοτοπες χιλων ετν να εναι τσο αποτελεσματικς σο ποτ.

 * Η αγντητα μιας γυνακας αποτελεται, πως να κρεμμδι, απ μια σειρ παλτν. Μπορετε να απογυμνσετε τα εξωτερικ χωρς να κνετε πολλς αταξες, σως καθλου. Αλλ συνεχζετε να απογεινεστε ο νας μετ τον λλο, περιμνοντας να ρθετε στον εσωτερικ πυρνα, συμπεριλαμβανομνης ολκληρης της αξας της λης. Αποδεικνει, ωστσο, τι δεν υπρχει ττοιος πυρνας και τι η αγντητα διαχεται σε ολκληρη τη σειρ των παλτν, μεινεται με την αφαρεση του καθενς και εξαφανζεται με το τελευταο που υποτθεται τι θα σας εισγαγε στο κρυμμνο μαργαριτρι.

 * Συμβλλει σημαντικ στην ηθικ και διανοητικ υγεα ενς ανθρπου, για να αποκτσει συνθειες συντροφικτητας με τομα διαφορετικ απ τον εαυτ του, που ενδιαφρονται ελχιστα για τις επιδιξεις του και των οποων τη σφαρα και τις ικαντητες πρπει να βγει απ τον εαυτ του για να εκτιμσει.

 * Η τχη μου μοιαζε κπως με κενη ενς ατμου που θα 'πρεπε να 'χει την ιδα ν' αυτοκτονσει και πρα απ' τις ελπδες του, να συναντσει τη καλ τχη να δολοφονηθε.

 * Η καρδι μου τανε κατοικα αρκετ μεγλη για πολλος επισκπτες, αλλ μοναχικ, ψυχρ και χωρς οικιακ φωτι. Λαχταροσα ν' ανψω να! Δεν φαινταν τσο γριο νειρο.

 * Η αδικοπραγα μιας γενις ζει μες στις διαδοχικς...

 * Ο κσμος οφελει λες τις περαιτρω παρορμσεις του σε ανθρπους που δεν αισθνονται νετα. Ο ευτυχισμνος νθρωπος αναπφευκτα περιορζεται μσα στα αρχαα ρια.

 * Η ζω αποτελεται απ μρμαρο και λσπη.

 * Ποιο λλο μπουντρομι εναι τσο σκοτειν σο η καρδι κποιου! Ποιος δεσμοφλακας τσο αδυσπητος σο ο εαυτς του!

 * Ο κσμος οφελει λες τις περαιτρω παρορμσεις του σε ανθρπους που δεν αισθνονται νετα. Ο ευτυχισμνος νθρωπος αναπφευκτα περιορζεται μσα στα αρχαα ρια.

 * Απ' λα τα γεγοντα που αποτελονε τη βιογραφα ενς ατμου, δεν υπρχει σχεδν καννα -καννα, σγουρα, παρμοιας σημασας- με το οποο ο κσμος συμφιλινεται τσο εκολα ως προς το θνατ του.

 * Το μεγαλτερο εμπδιο στο να 'ναι κανες ηρωικς εναι η αμφιβολα μπως δεν πρκειται ν' αποδεξει πως εναι ανητος. Ο πιο αληθινς ηρωισμς εναι ν' αντιστκεσαι στην αμφιβολα. Κι η βαθτερη σοφα να γνωρζει πτε πρπει ν' αντισταθε και πτε να υπακοσει.

 * Ευχμουν σοβαρ -σο εγωιστικ κι αν φανεται- η μεταρρθμιση της κοινωνας να 'χε αναβληθε περπου μισ αινα, , εν πση περιπτσει, σε ττοια ημερομηνα που θα 'πρεπε να θσει εντελς εκτς συζτησης την ανμειξ μου σ' αυτν.

 * Επειδ το πνεμα εναι ανεκτμητο, το ψυχο σμα χει τσο μικρ αξα.



ΕΡΓΑ:

Μυθιστορματα
Fanshawe (1828)
Το κκκινο γρμμα (1850)
Το σπτι των επτ αετωμτων (1851)
Blithedale (1852)
The Marble Faun: Or, The Romance of Monte Beni (1860)
The Dolliver Romance (1863) (ημιτελς)
Septimius Felton; , το ελιξριο της ζως (ημιτελς, 1872)
Doctor Grimshawe's Secret: A Romance (ημιτελς, 1882)

Συλλογς διηγημτων
Ιστορες που ειπθηκαν δο φορς (1837)
Θρλοι του Επαρχιακο Οκου (1838–1839)
Καρκλα του παππο (1840)
Βρα απ να παλι σπτι (1846)
να βιβλο θαυμτων για κορτσια και αγρια (1851)
Η εικνα του χιονιο κι λλες ιστορες που ειπθηκαν δο φορς (1852)
Tanglewood Tales (1853)
Το ειδλλιο του Ντλιβερ κι λλα (1876)
Το μεγλο πτρινο πρσωπο κι λλες ιστορες των Λευκν Ορων (1889)
Twice-Told Tales (1837; 2η κδοση, 1841; δτομο σετ, 1851 Τ 2
Mosses from an Old Manse (1846; 2η κδοση, 1854) 
να βιβλο θαυμτων για κορτσια και αγρια (1851)
κδοση 1852 (πργραμμα μεταγραφς)
The Snow Image (1851) (εξωτερικ σρωση)
Tanglewood Tales (1853)
Little Daffydowndilly, και λλες ιστορες (1887)
Tales of the White Hills, και σκτσα (1889)
Μεμονωμνες ιστορες
Απ το Twice-Told Tales, 1η κδοση (1837):
"Ο Γκρζος Πρωταθλητς"
"Κυριακ στο σπτι"
"Η γαμλια καμπνα"
"Το μαρο ππλο του υπουργο"
"Ο Μαου-Πλος του Εθυμου ρους"
"Το ευγενικ αγρι"
"Η καταστροφ του κ. Higginbotham"
"Η περιπλνηση της μικρς ννυ"
"Γουικφιλντ"
"να Rill απ την αντλα της πλης"
"Το Μεγλο Carbuncle"
"Οι προφητικς εικνες"
"Ντιβιντ Κκνος"
"Αξιοθατα απ να καμπαναρι"
"Το κολωμα των τριν λφων"
"Το ραμα της κρνης"
Φανταχτερ κουτ

Επιλεγμνα διηγματα
Το κολωμα των τριν λφων (1830)
Η ταφ του Ρτζερ Μλβιν (1832)
Ο συγγενς μου, ταγματρχης Molineux (1832)
Νεαρς Γκοντμαν Μπρουν (1835)
Ο γκρζος πρωταθλητς (1835)
Η λευκ γρι υπηρτρια (1835)
Γουικφιλντ (1835)
Ο φιλδοξος επισκπτης (1835)
Το μαρο ππλο του υπουργο (1836)
Ο νθρωπος του αννδοτου (1837)
Ο Μαγικς Πλος του Εθυμου ρους (1837)
Το Μεγλο Καρμπκ (1837)
Το περαμα του Δρ Χιντεγκερ (1837)
A Virtuoso's Collection (1842)



Το εκ γενετς σημδι (1843)
Ο Ουρνιος Σιδηρδρομος (1843)
Εγωισμς; , The Bosom-Serpent (1843)
Ολοκατωμα της Γης (1844)
Η κρη του Rappaccini (1844)
Η αλληλογραφα του Π. (1845)
Ο καλλιτχνης του ωραου (1846)
Λατρεα της φωτις (1846)
θαν Μπραντ (1850)
Το μεγλο πτρινο πρσωπο (1850)
Feathertop (1852)
Mosses from an Old Manse (1846), πως συλλχθηκε απ πολυριθμες εκδσεις (1891):
Ο γρος"
"Το σημδι εκ γενετς
να επιλεγμνο μρος
Νεαρς Γκοντμαν Μπρουν
Η κρη του Rappaccini
Κυρα Bullfrog
Λατρεα της φωτις
Μπουμποκια και φωνς πουλιν
Monsieur du Miroir
Η αθουσα της φαντασας
Ο Ουρνιος Σιδηρδρομος
Η πομπ της ζως
Φτερ
Ο νος Αδμ και η Εα
Εγωισμς; , The Bosom-Serpent
Το συμπσιο των Χριστουγννων
"λινη εικνα του Drowne
Το Γραφεο Πληροφοριν
Η ταφ του Ρτζερ Μλβιν
Αλληλογραφα του Π.
Ολοκατωμα της Γης
Αποσπσματα απ να εγκαταλελειμμνο ργο
Σκτσα απ μνμης
Ο παλις μπορος μλων
Ο καλλιτχνης του ωραου
Η συλλογ ενς βιρτουζου

Nonfiction
Η ζω του Franklin Pierce (1852)
Το παλι μας σπτι (1863)
Αποσπσματα απ τα αγγλικ σημειωματρια (1870)
Αποσπσματα απ τα γαλλικ και ιταλικ σημειωματρια (1871)
Αποσπσματα απ τα αμερικανικ σημειωματρια (1879)
Twenty Days with Julian &; Little Bunny, a Diary (γρφτηκε το 1851, δημοσιεθηκε το 1904),
Passages from the American Note-Books να απσπασμα.
Καρκλα του παππο (1840)
Επιστολ προς τον εκδτη της Λογοτεχνικς Επιθερησης (1850)
Κυρως για πολεμικ θματα (1863)
Το παλι μας σπτι (1863)
Αποσπσματα απ τα γαλλικ και ιταλικ σημειωματρια του Nathaniel Hawthorne. 2 τμος, (1871) Τμος 1: (πργραμμα μεταγραφς) Τμος 2: (σχδιο μεταγραφς)


Απ το A Wonder-Book for Girls and Boys (1851):
"Το κεφλι της Γοργνας"
"Το χρυσ γγιγμα"
"Ο Παρδεισος των Παιδιν"
"Τα Τρα Χρυσ Μλα"
"Η θαυματουργ στμνα"
"Η Chimæra"

Απ το The Snow Image (1851):
"Η εικνα του χιονιο: να παιδικ θαμα"
"Το Μεγλο Πτρινο Πρσωπο"
"Κεντρικς δρμος"
"Μρκα Ethan"
"Βιογραφα ενς κουδουνιο"
"Sylph Etherege"
"Οι προσκυνητς του Canterbury"
"Παλι Να"
"Ο νθρωπος του αννδοτου"
"Ο διβολος στο χειργραφο"
"Η Ημρα των Ευχαριστιν του John Inglefield"
"Παλι Ticonderoga"
"Οι γυνακες των νεκρν"
"Μικρ Daffydowndilly"
"Ταγματρχης Molineux"

Απ το Twice-Told Tales (1851), Τμος 2:
"Θρλοι του Επαρχιακο Σπιτιο"
"Το στοιχειωμνο μυαλ"
"Ο θεος του χωριο"
"Ο φιλδοξος επισκπτης"
"Τα αδελφικ χρνια"
"Νιφδες χιονιο"
"Οι επτ αλτες"
"Η Λευκ Γρι Υπηρτρια"
"Ο θησαυρς του Peter Goldthwaite"
"Τσιπ με καλμι"
"Το νυφικ Shaker"
"Νυχτεριν σκτσα"
"Endicott και ο Ερυθρς Σταυρς"
"Η αναζτηση του κρνου"
"Αποτυπματα ποδιν στην παραλα"
"Το τριαντφυλλο του Edward Fane"
"Το τριπλ πεπρωμνο"

Απ το Tanglewood Tales (1853):
"Η κρη του δρμου"
"Ο Μινταυρος"
"Οι Πυγμαοι"
"Τα δντια του δρκου"
"Παλτι της Κρκης"
"Οι σπροι του ροδιο"
"Το χρυσμαλλο δρας"

Απ το Little Daffydowndilly, and other stories (1887):
"Μικρ Daffydowndilly"
"Η περιπλνηση της μικρς ννυ"
"Η εικνα του χιονιο"
"να Rill απ την αντλα της πλης"
"Ντιβιντ Κκνος"
"Το ραμα της κρνης"
"Το τριπλ πεπρωμνο"



Απ το Tales of the White Hills, και σκτσα (1889):
"Το Μεγλο Πτρινο Πρσωπο"
"Ο φιλδοξος επισκπτης"
"Το Μεγλο Carbuncle"
"Σκτσα απ μνμης"
"Η επσκεψ μου στο Νιαγρα"
"Παλι Ticonderoga"
"Τα αδελφικ χρνια"

Απ τα Μικρ Αριστουργματα (1897):
"Το περαμα του Δρ Χιντεγκερ"
"Το σημδι εκ γενετς"
"Μρκα Ethan"
"Γουικφιλντ"
"Ξλινη εικνα του Drowne"
"Ο φιλδοξος επισκπτης"
"Το Μεγλο Πτρινο Πρσωπο"
"Ο Γκρζος Πρωταθλητς"
Το φντασμα του Δρ Harris (1900)

Ποηση
Ομιλα στη Σελνη
Το σκοτειν ππλο
Γινη πομπ
Μορφς ηρων
Πηγανετε στον τφο
Το χαμηλ και ταπειν σπτι μου
Ο ωκεανς

Δοκμια
Κεντρικς δρμος (1849)
A Scene from the Dolliver Romance (1864)

Ημερολγια
"Passages from Hawthorne's Note-Books I." στο The Atlantic Monthly, 17 (99) (Ιανουριος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Βιβλα Σημεισεων ΙΙ του Χθορν". στο The Atlantic Monthly, 17 (100) (Φεβρουριος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Βιβλα Σημεισεων ΙΙΙ του Χθορν". στο The Atlantic Monthly, 17 (101) (Μρτιος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Βιβλα Σημεισεων VII του Χθορν". στο The Atlantic Monthly, 18 (105) (Ιολιος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Βιβλα Σημεισεων VIII του Χθορν". στο The Atlantic Monthly, 18 (106) (Αγουστος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Σημειωματρια IX του Hawthorne." στο The Atlantic Monthly, 18 (107) (Σεπτμβριος, 1866)
"Passages from Hawthorne's Note-Books X." στο The Atlantic Monthly, 18 (108) (Οκτβριος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Βιβλα Σημεισεων XI του Hawthorne". στο The Atlantic Monthly, 18 (109) (Νομβριος, 1866)
"Αποσπσματα απ τα Βιβλα Σημεισεων XII του Hawthorne." στο The Atlantic Monthly, 18 (110) (Δεκμβριος, 1866)



========================



                                       Η Γαμλια Καμπνα

     Υπρχει μια συγκεκριμνη εκκλησα στη πλη της Νας Υρκης, που πντα αντιμετπιζα με ιδιατερο ενδιαφρον, λγω ενς γμου εκε που τελστηκε, κτω απ πολ ιδιατερες συνθκες, στα κορτσια της γιαγις μου. Αυτ η σεβσμια κυρα τυχε να εναι θεατς της σκηνς κι κτοτε την κανε την αγαπημνη της αφγηση. Αν το οικοδμημα που βρσκεται τρα στον διο χρο εναι το διο στο οποο αναφρθηκε, δεν εμαι αρκετ αρχαιοδφης για να το γνωρζω. Οτε θα ξιζε τον κπο να διορθσω τον εαυτ μου, σως, απ να ευχριστο λθος, διαβζοντας την ημερομηνα ανγερσς του στο δισκο πνω απ την πρτα. Πρκειται για μια μεγαλοπρεπ εκκλησα, που περιβλλεται απ ναν περβολο απ το πρσινο της ομορφις, μσα στον οποο εμφανζονται τεφροδχοι, κολνες, οβελσκοι και λλες μορφς μνημειακο μαρμρου, τα αφιερματα της ιδιωτικς αγπης πιο υπροχα μνημεα ιστορικς σκνης. Με να ττοιο μρος, αν και η αναταραχ της πλης κυλ κτω απ τον πργο της, θα τανe κανες πρθυμος να συνδσει κποιο θρυλικ ενδιαφρον.
     Ο γμος θα μποροσε να θεωρηθε ως αποτλεσμα ενς πριμου αρραβνα, αν και υπρξαν δο ενδιμεσοι γμοι απ την πλευρ της κυρας και σαρντα χρνια αγαμας απ εκενη του κυρου. Στα εξντα πντε, ο κ. λενγουντ ταν νας ντροπαλς, αλλ χι αρκετ απομονωμνος νθρωπος. εγωιστς, πως λοι οι νθρωποι που σκβουν πνω απ τις καρδις τους, αλλ εκδηλνουν, σε σπνιες περιπτσεις, μια φλβα γενναιδωρου συναισθματος. νας λγιος, καθ' λη τη διρκεια της ζως του, αν και πντα νωθρς, επειδ οι σπουδς του δεν εχαν συγκεκριμνο αντικεμενο, οτε δημσιου οφλους οτε προσωπικς φιλοδοξας. νας κριος, μεγαλσωμος και σχολαστικ ευασθητος, αλλ μερικς φορς απαιτε σημαντικ χαλρωση, για λογαριασμ του, των κοινν καννων της κοινωνας. Στην πραγματικτητα, υπρχαν τσες πολλς ανωμαλες στον χαρακτρα του και, αν και συρρικνθηκε με αρρωστημνη ευαισθησα απ τη δημσια ειδοποηση, ταν ο θνατς του τσο συχν να γνει το θμα της ημρας, απ κποια γρια εκκεντρικτητα συμπεριφορς, που οι νθρωποι ψαχναν τη γενεαλογα του για μια κληρονομικ κηλδα παραφροσνης. Αλλ δεν υπρχε ανγκη για αυτ. Τα καπρτσια του εχαν την προλευσ τους σε να μυαλ που δεν εχε την υποστριξη ενς συναρπαστικο σκοπο και σε συναισθματα που λυμανονταν τον εαυτ τους, λγω λλειψης λλης τροφς. Αν ταν τρελς, ταν η συνπεια, και χι η αιτα, μιας σκοπης και αποτυχημνης ζως.
     Η χρα τανε τσο πλρης αντθεση με τον τρτο γαμπρ της, σε κθε πργμα εκτς απ την ηλικα, σο μπορε κλλιστα να συλληφθε. Αναγκασμνη να παραιτηθε απ τον πρτο της αρραβνα, εχε ενωθε με ναν ντρα δο ετν για τα δικ της χρνια, με τον οποο γινε υποδειγματικ σζυγος και μχρι το θνατ του μεινε στην κατοχ μιας υπροχης περιουσας. νας ντιος κριος αρκετ νετερος απ τον εαυτ της, πτυχε στο χρι της και την μετφερε στο Τσρλεστον, που, μετ απ πολλ βολα χρνια, βρθηκε και πλι χρα. Θα ταν μοναδικ, αν κποια ασυνθιστη λεπττητα συναισθματος εχε επιβισει μσα απ μια ττοια ζω πως αυτ της κυρας Dabney. Δεν μποροσε παρ να συντριβε και να σκοτωθε απ την πριμη απογοτευσ της, το ψυχρ καθκον του πρτου γμου της, την εξρθρωση των αρχν της καρδις, συνεπεα μιας δετερης νωσης, και την αγνεια του ντιου συζγου της, που αναπφευκτα την εχε οδηγσει να συνδσει την ιδα του θαντου του με εκενη της νεσς της. Για να εμαι σντομος, ταν αυτ η σοφτερη, αλλ πιο μορφη ποικιλα γυναικν, μια φιλσοφος, που κουβαλοσε τα προβλματα της καρδις με αταραξα, απαλλσσοντας απ λα σα θα πρεπε να ταν η ευτυχα της και κνοντας το καλτερο απ ,τι εχε απομενει. Σοφ στα περισστερα θματα, η χρα ταν σως η πιο συμπαθς, για τη μοναδικ αδυναμα που την κανε γελοα. ντας τεκνη, δεν μποροσε να παραμενει μορφη μσω πληρεξουσου, στο πρσωπο μιας κρης. Γι' αυτ αρνθηκε να γερσει και να γνει σχημη, με κθε σκψη. Πλεψε με τον Χρνο και κρτησε γερ τα τριαντφυλλ της παρ αυτν, μχρι που ο σεβσμιος κλφτης φνηκε να χει παραιτηθε απ τα λφυρα, καθς δεν ξιζε τον κπο να τα αποκτσει.
     Ο επικεμενος γμος αυτς της γυνακας του κσμου, με να τσο απκοσμο νδρα πως ο κριος Ellenwood, ανακοινθηκε λγο μετ την επιστροφ της κυρας Dabney στη γεντειρ της. Επιφανειακο παρατηρητς, και βαθτεροι, φνηκαν να συμφωνον, υποθτοντας τι η κυρα δεν πρπει να εχε αναλβει ανενεργ ρλο, στη διευθτηση της υπθεσης. υπρχαν σκψεις σκοπιμτητας, τις οποες θα ταν πολ πιο πιθαν να εκτιμσει απ τον κ. Ellenwood. Και υπρχε μνο το απατηλ φντασμα του συναισθματος και του ρομαντισμο, σε αυτ την καθυστερημνη νωση δο πριμων εραστν, που μερικς φορς γελοιοποιε μια γυνακα, η οποα χει χσει τα αληθιν της συναισθματα ανμεσα στα ατυχματα της ζως. Το μνο που αποροσε ταν πς ο κριος, με την λλειψη κοσμικς σοφας και την αγωνιδη συνεδηση της γελοιοποησης, θα μποροσε να παρακινηθε να πρει να μτρο, ταυτχρονα τσο συνετ και τσο γελοο. Αλλ εν οι νθρωποι μιλοσαν, η ημρα του γμου φτασε. Η τελετ πρεπε να τελεται σμφωνα με τους επισκοπικος τπους, και σε ανοιχτ να, με να βαθμ δημοσιτητας που προσλκυε πολλος θεατς, οι οποοι καταλμβαναν τα μπροστιν καθσματα των στον και τα στασδια κοντ στο βωμ και κατ μκος του μεγλου κλτους. Εχε κανονιστε, σως ταν θιμο της ημρας, τα μρη να πηγανουν χωριστ στην εκκλησα. Κατ κποιο ατχημα, ο γαμπρς ταν λγο λιγτερο ακριβς απ τη χρα και τους νυφικος συνοδος της. Με την φιξη του οποου, μετ απ αυτν τον κουραστικ, αλλ απαρατητο πρλογο, μπορομε να πομε τι αρχζει η δρση της ιστορας μας.
     Ακοστηκαν οι αδξιοι τροχο αρκετν παλιομοδτικων αμαξν και οι κριοι και οι κυρες, που αποτελοσαν το νυφικ πρτι, πρασαν την πρτα της εκκλησας, με το ξαφνικ και χαρομενο αποτλεσμα μιας κρηξης ηλιοφνειας. Ολκληρη η ομδα, εκτς απ την κρια φιγορα, αποτελονταν απ νεολαα και ευθυμα. Καθς ανβαιναν στο πλατ κλτος, εν τα στασδια και οι κολνες φανονταν να φωτζονται εκατρωθεν, τα βματ τους ταν τσο ζωηρ σαν να μπρδευαν την εκκλησα με αθουσα χορο και ταν τοιμα να χορψουν χρι-χρι με το βωμ. Τσο λαμπρ ταν το θαμα, που λγοι πρσεξαν να μοναδικ φαινμενο που εχε σημαδψει την εσοδ του. Τη στιγμ που το πδι της νφης γγιξε το κατφλι, η καμπνα κονησε δυνατ στον πργο απ πνω της και στειλε τη βαθτερη καμπνα της. Οι δονσεις σβησαν και επστρεψαν, με παρατεταμνη επισημτητα, καθς εισλθε στο σμα της εκκλησας.
 -"Καλ παρδεισο! Τι οιωνς", ψιθρισε μια νεαρ κοπλα στον εραστ της.
 - "Προς τιμ μου", απντησε ο κριος, "πιστεω τι η καμπνα χει το καλ γοστο να χτυπ μνη της. Τι σχση χει με τους γμους; Αν εσ, αγαπημνη Τζολια, πλησαζες στο βωμ, η καμπνα θα χτυποσε το πιο χαρομενο βουητ της. χει μνο μια κηδεα γι' αυτν".
     Η νφη, και το μεγαλτερο μρος της συντροφις της, τανε πολ απασχολημνη με τη φασαρα της εισδου, για να ακοσει το πρτο χτπημα της καμπνας, τουλχιστον για να αναλογιστε τη μοναδικτητα ενς ττοιου καλωσορσματος στο βωμ. Ως εκ τοτου, συνχισαν να προοδεουν, με αμεωτη ευθυμα. Τα πανμορφα φορματα της εποχς, τα πορφυρ βελοδινα παλτ, τα χρυσ δαντελωτ καπλα, τα στεφνια, το μετξι, το σατν, το μπροκρ και το κντημα, οι πρπες, τα καλμια και τα σπαθι, λα επιδεικνονταν με τον καλτερο τρπο σε τομα κατλληλα για ττοια φιντσα, καναν την ομδα να μοιζει περισστερο με μια φωτειν γχρωμη εικνα, παρ με οτιδποτε πραγματικ. Αλλ με ποια διαστροφ του γοστου, ο καλλιτχνης εχε παρουσισει την κρια φιγορα του ως τσο ζαρωμνη και σπια, εν παρλα αυτ την εχε στολσει με την πιο λαμπρ λαμπρτητα ενδυμασας, σαν η πιο μορφη κοπλα να εχε ξαφνικ μαραθε στην ηλικα και να εχε γνει ηθικ δδαγμα για την μορφη γρω της! Πγαν, μως, και εχαν λμψει κατ μκος περπου του ενς τρτου του διαδρμου, ταν να λλο χτπημα της καμπνας φνηκε να γεμζει την εκκλησα με μια ορατ κατφεια, θαμπνοντας και επισκιζοντας το φωτειν θαμα, μχρι που λαμψε ξαν σαν απ ομχλη.
     Αυτ τη φορ το πρτι αμφιταλαντετηκε, σταμτησε και μαζετηκε πιο κοντ, εν μια μικρ κραυγ ακοστηκε απ μερικς απ τις κυρες, και νας μπερδεμνος ψθυρος μεταξ των κυρων. τσι, πετντας πρα δθε, θα μποροσαν να συγκριθον φανταστικ με να υπροχο μπουκτο λουλουδιν, που ξαφνικ ταρακουνθηκε απ μια ριπ ανμου, η οποα απειλοσε να σκορπσει τα φλλα ενς παλιο, καφ, μαραμνου τριαντφυλλου, στον διο μσχο με δο δροσερ μπουμποκια. Αυτ εναι το μβλημα της χρας ανμεσα στις ωραες νεαρς παρνυμφους της. Αλλ ο ηρωισμς της ταν αξιοθαμαστος. Εχε ξεκινσει με να ασυγκρτητο ργος, σαν το χτπημα του κουδουνιο να εχε πσει κατευθεαν στην καρδι της. Στη συνχεια, αναρρνοντας, εν οι συνοδο της ταν ακμα απογοητευμνοι, πρε το προβδισμα και βημτισε ρεμα στο διδρομο. Η καμπνα συνχισε να ταλαντεεται, να χτυπ και να δονεται, με την δια θλιβερ κανονικτητα, πως ταν να πτμα βρσκεται καθ' οδν προς τον τφο.
 -"Οι νεαρο φλοι μου εδ χουν τα νερα τους λγο ταραγμνα", επε η χρα, χαμογελντας, στον κληρικ στην Αγα Τρπεζα. "Αλλ τσοι πολλο γμοι εγκαινιστηκαν με το πιο χαρομενο χτπημα των κουδουνιν, και μως εξελχθηκαν δυστυχς, που θα ελπζω για καλτερη τχη κτω απ τσο διαφορετικος οιωνος".
 -"Κυρα", απντησε ο πρτανης, με μεγλη αμηχανα, "αυτ το παρξενο περιστατικ μου φρνει στο μυαλ να γαμλιο κρυγμα του δισημου επισκπου Taylor, που αναμιγνει τσες πολλς σκψεις θνηττητας και μελλοντικν δεινν, στε, για να μιλσουμε κπως σμφωνα με το δικ του πλοσιο στυλ, φανεται να κρεμει τον νυφικ θλαμο στα μαρα και να κβει το γαμλιο νδυμα απ να φρετρο. Και ταν συνθεια των διαφορετικν εθνν να εμφυσον κτι θλψης στις γαμλιες τελετς τους. τσι, να χουμε κατ νου τον θνατο, εν συνπτουμε αυτν τον αρραβνα που εναι η κρια υπθεση της ζως. τσι μπορομε να αντλσουμε να θλιβερ αλλ επωφελς ηθικ δδαγμα απ αυτ τη νεκρικ καμπνα".
     Αλλ, αν κι ο κληρικς θα μποροσε να εχε δσει στο ηθικ του ακμη πιο ντονο σημεο, δεν παρλειψε να στελει ναν υπλληλο για να ερευνσει το μυστριο και να σταματσει αυτος τους χους, τσο θλιβερ κατλληλους για ναν ττοιο γμο. Πρασε νας σντομος χρος, κατ τη διρκεια του οποου η σιωπ σπασε μνο απ ψιθρους και μερικος καταπιεσμνους ττλους, μεταξ του γαμλιου πρτι και των θεατν, οι οποοι, μετ το πρτο σοκ, ταν διατεθειμνοι να αντλσουν μια κακοπροαρετη ευθυμα απ την υπθεση. Οι νοι χουν λιγτερη ελεημοσνη για τους ηλικιωμνους, απ τους ηλικιωμνους για εκενους της νεολαας. Το βλμμα της χρας παρατηρθηκε να περιπλανιται, για μια στιγμ, προς να παρθυρο της εκκλησας, σαν να ψαχνε για το φθαρμνο μρμαρο που εχε αφιερσει στον πρτο σζυγ της. Ττε τα βλφαρ της πεσαν πνω απ τις ξεθωριασμνες σφαρες τους και οι σκψεις της τραβχτηκαν ακαταμχητα σε ναν λλο τφο. Δο θαμμνοι ντρες, με φων στο αυτ και κραυγ απ μακρι, την καλοσαν να ξαπλσει δπλα τους. σως, με στιγμιαα αλθεια συναισθματος, σκφτηκε πσο πιο ευτυχισμνη ταν η μορα της, αν, μετ απ χρνια ευδαιμονας, η καμπνα χτυποσε τρα για την κηδεα της, και την ακολουθοσε στον τφο η παλι στοργ του πρτου εραστ της, του μακροχρνιου συζγου της. Αλλ γιατ εχε επιστρψει σε αυτν, ταν οι κρες καρδις τους συρρικνθηκαν η μα απ την αγκαλι της λλης;
     Ακμα η καμπνα του θαντου χτυποσε τσο πνθιμα, που ο λιος φαινταν να σβνει στον αρα. νας ψθυρος, που μεταδθηκε απ εκενους που στκονταν πιο κοντ στα παρθυρα, τρα απλθηκε μσα απ την εκκλησα. Μια νεκροφρα, με να τρνο με πολλ πολμαν, σρνεται κατ μκος του δρμου, μεταφροντας κποιον νεκρ στο προαλιο της εκκλησας, εν η νφη περμενε ναν ζωνταν στο βωμ. Αμσως μετ, τα βματα του γαμπρο και των φλων του ακοστηκαν στην πρτα. Η χρα κοταξε κτω στο διδρομο και σφιξε το χρι μιας απ τις παρνυμφους της στο οστεδες χρι της, με ττοια ασυνεδητη βα, που το ωραο κορτσι τρεμε.
 -"Με τρομζεις, αγαπητ μου κυρα!" φναξε. "Για νομα του Θεο, τι συμβανει";
 -"Τποτα, αγαπητ μου, τποτα", επε η χρα. Ττε, ψιθυρζοντας κοντ στο αυτ της,"Υπρχει μια ανητη φαντασωση, απ την οποα δεν μπορ να απαλλαγ. Περιμνω τον γαμπρ μου να ρθει στην εκκλησα, με τους δο πρτους συζγους μου για γαμπρος"!
 -"Κοτα, κοτα!" φναξε η παρνυμφος. "Τι υπρχει εδ; Η κηδεα"!
     Καθς μιλοσε, μια σκοτειν πομπ μπκε στην εκκλησα. Πρτα ρθε νας γρος νδρας και μια ηλικιωμνη γυνακα, σαν επικεφαλς πενθοντες σε μια κηδεα, ντυμνοι απ το κεφλι μχρι τα πδια με το πιο βαθ μαρο, λα εκτς απ τα χλωμ χαρακτηριστικ τους και τα ιερ μαλλι τους. Στηρζεται σε να ραβδ και στηρζει την ετοιμρροπη μορφ της με το νευρο χρι του. Πσω, εμφανστηκε να λλο κι να λλο ζευγρι, τσο γερασμνο, τσο μαρο και πνθιμο σο το πρτο. Καθς πλησαζαν, η χρα αναγνρισε σε κθε πρσωπο κποιο χαρακτηριστικ πρην φλων, ξεχασμνων απ καιρ, αλλ τρα επιστρφοντας, σαν απ παλιος τφους, για να την προειδοποισει να ετοιμσει να σβανο. , με σκοπ σχεδν εξσου ανεπιθμητο, να επιδεξουν τις ρυτδες και την αναπηρα τους και να τη διεκδικσουν ως σντροφ τους με τα σημδια της δικς της φθορς. Πολλς χαρομενες νχτες εχε χορψει μαζ τους, στα νιτα. Και τρα, σε χαρη ηλικα, νιωσε τι κποιος μαραμνος σντροφος πρεπε να ζητσει το χρι της και λοι να ενωθον, σε να χορ θαντου, με τη μουσικ της νεκρικς καμπνας.
     Εν αυτο οι ηλικιωμνοι πενθοντες περνοσαν απ το διδρομο, παρατηρθηκε τι, απ στασδι σε στασδι, οι θεατς ανατρχιαζαν απ ασυγκρτητο δος, καθς κποιο αντικεμενο, που μχρι ττε κρυβαν οι φιγορες που μεσολβησαν, τανε γεμτο θαμα. Πολλο στρψανε τα πρσωπ τους. λλοι κρτησαν να σταθερ κι καμπτο βλμμα. Κι να νεαρ κορτσι γλασε υστερικ και λιποθμησε με το γλιο στα χελη της. ταν η φασματικ πομπ πλησαζε το βωμ, κθε ζευγρι χωρστηκε και σιγ-σιγ απκλινε, σπου, στο κντρο, εμφανστηκε μια μορφ, που εχε επξια εισαχθε με λη αυτ τη ζοφερ μεγαλοπρπεια, τη χαριστικ βολ και τη κηδεα. ταν ο γαμπρς στο σβαν του!
     Κανν νδυμα εκτς απ κενο του τφου δεν θα μποροσε να ταιριζει σε μια ττοια επιθαντια ψη. Τα μτια, πργματι, εχαν την γρια λμψη ενς επιτμβιου λυχναριο. λα τ' λλα τανε στερεωμνα στην αυστηρ ηρεμα που φορον οι γροι στο φρετρο. Το πτμα στεκταν ακνητο, αλλ απευθυνταν στη χρα με τνους που μοιαζαν να λινουν στο χτπημα του κουδουνιο, που 'πεφτε βαρι στον αρα εν μιλοσε.
 -"λα, νφη μου!" επαν εκενα τα χλωμ χελη, "Η νεκροφρα εναι τοιμη. Ο σξτον στκεται και μας περιμνει στην πρτα του τφου. Ας παντρευτομε. και μετ στα φρετρα μας"!
     Πς θα αναπαρασταθε η φρκη της χρας! Της δωσε τη φρκη της νφης ενς νεκρο. Οι νεαρο φλοι της στκονταν χρια, ανατριχιζοντας απ τους πενθοντες, τον τυλιγμνο γαμπρ και τον εαυτ της. Η λη σκην εξφραζε, με τις πιο δυνατς εικνες, τον μταιο αγνα των επιχρυσωμνων ματαιοδοξιν αυτο του κσμου, σε αντθεση με την ηλικα, την αναπηρα, τη θλψη και το θνατο. Η ντρομη σιωπ σπασε πρτα απ τον κληρικ.
 -"Κριε Ellenwood", επε καθησυχαστικ, αλλ με κποια εξουσα, "δεν εστε καλ. Ο νους σας χει ταρακουνηθε απ τις ασυνθιστες συνθκες στις οποες βρσκεστε. Η τελετ πρπει να αναβληθε. Ως παλις φλος, επιτρψτε μου να σας ικετεσω να επιστρψετε στο σπτι".
 -"Σπτι! Ναι; Αλλ χι χωρς τη νφη μου", απντησε κενος, με την δια κοφια προφορ. "Θεωρετε αυτ την κοροδα. σως τρλα. Αν εχα βψει το γερασμνο και σπασμνο σκελετ μου με κκκινο και κντημα -αν εχα αναγκσει τα μαραμνα χελη μου να χαμογελσουν στη νεκρ καρδι μου- αυτ μπορε να ταν κοροδα τρλα. Αλλ τρα, ας δηλσουν μικρο και μεγλοι, ποιος απ εμς ρθε εδ χωρς γαμλιο νδυμα, ο γαμπρς η νφη"!
     Προχρησε μπρος με ρυθμ φντασμα και στθηκε δπλα στη χρα, αντιπαραβλλοντας τη τρομερ απλτητα του σβανο του με τη λμψη και τη λμψη με την οποα εχε παραταχθε για αυτ τη δυστυχισμνη σκην. Καννας, που τους εδε, δεν μποροσε να αρνηθε την τρομερ δναμη της ηθικς που η διαταραγμνη δινοι του εχε επινοσει να αντλσει.
 -"Σκληρ! Σκληρ!" αναστναξε η συντετριμμνη νφη.
 -"Σκληρς;" επανλαβε. Στη συνχεια, χνοντας την επιθαντια ψυχραιμα του σε μια γρια πικρα, "Ουρνιε κριτ, ποιος απ εμς υπρξε σκληρς με τον λλο! Στα νιτα μου, μου στρησες την ευτυχα μου, τις ελπδες μου, τους στχους μου. Αφαρεσες λη την ουσα της ζως μου και την κανες νειρο, χωρς πραγματικτητα αρκετ οτε καν για να θρηνσω -με μνο μια διχυτη κατφεια, που μσα της περπατοσα κουρασμνος και δεν νοιαζμουν για το πο. Αλλ μετ απ σαρντα χρνια, ταν χτισα τον τφο μου και δεν θα παραιτομην απ' τη σκψη να αναπαυθ εκε -χι, χι για ττοια ζω πως κποτε φανταζμασταν- με καλετε στο βωμ. Στη κλεσ σας εμαι εδ. Αλλ λλοι σζυγοι χουν απολασει τα νιτα σας, την ομορφι σας, τη ζεστασι της καρδις σας και λα αυτ που θα μποροσαν να ονομαστον ζω σας. Τι υπρχει για μνα εκτς απ τη φθορ και το θνατ σου; Και γι' αυτ πρσταξα αυτος τους φλους κηδεας, και μλησα για το βαθτερο χτπημα του σξτον, και ρχομαι, μσα στο σβαν μου, να σας παντρευτ, πως με μια νεκρσιμη ακολουθα, στε να ενσουμε τα χρια μας στην πρτα του τφου και να μπομε μαζ σε αυτν".
     Δεν ταν φρεντιδα. Δεν ταν μνο η μθη του δυνατο συναισθματος, σε μια καρδι ασυνθιστη σε αυτ, που τρα σφυρηλατθηκε πνω στη νφη. Το αυστηρ μθημα της ημρας εχε κνει τη δουλει του. Η κοσμικτητ της εχε χαθε. ρπαξε το χρι του γαμπρο.
 -"Ναι!" φναξε. "Ας παντρευτομε, ακμη και στη πρτα του τφου! Η ζω μου χει χαθε μσα στη ματαιοδοξα και το κεν. Αλλ στο τλος της, υπρχει να αληθιν συνασθημα. Με κανε αυτ που μουν στα νιτα. Με κνει ξιο για σνα. Ο χρνος δεν υπρχει πια και για τους δυο μας. Ας παντρευτομε για την αιωνιτητα"!
     Με μακρ και βαθ σεβασμ, ο γαμπρς τη κοταξε στα μτια, εν να δκρυ μαζευταν στο δικ του. Πσο παρξενη εναι αυτ η ανβλυση ανθρπινου συναισθματος απ την παγωμνη αγκαλι ενς πτματος! Σκοπισε το δκρυ, ακμα και με το σβαν του.
 -"Αγαπημνη της νιτης μου", επε, "υπρξα γριος. Η απελπισα ολκληρης της ζως μου εχε επιστρψει αμσως και με εχε τρελνει. Συγχωρ; και να συγχωρεθε. Ναι; Εναι βρδυ μαζ μας τρα. Και δεν χουμε πραγματοποισει καννα απ τα πρωιν μας νειρα ευτυχας. Αλλ ας ενσουμε τα χρια μας μπροστ στο θυσιαστριο, ως εραστς, τους οποους οι αντξοες συνθκες χουν χωρσει απ τη ζω, αλλ που συναντιονται ξαν καθς την αφνουν, και βρσκουν τη γινη στοργ τους να μετατρπεται σε κτι ιερ πως η θρησκεα. Και τι εναι ο Χρνος, στους παντρεμνους της Αιωνιτητας";
     Ανμεσα στα δκρυα πολλν κι να κμα εξυψωμνου αισθματος, σε κενους που αισθνθηκαν σωστ, επισημοποιθηκε η νωση δο αθνατων ψυχν. Το τρνο των μαραμνων πενθοντων, ο ιερς γαμπρς στο σβαν του, τα χλωμ χαρακτηριστικ της ηλικιωμνης νφης και η καμπνα του θαντου που χτυποσε σε λο το σνολο, μχρι που η βαθι φων της νκησε τα λγια του γμου, λα σημδεψαν την κηδεα των επγειων ελπδων. Αλλ καθς προχωροσε η τελετ, το ργανο, σαν να συγκινθηκε απ τη συμπθεια αυτς της εντυπωσιακς σκηνς, ξεχθηκε νας μνος, πρτα αναμειγνοντας με τη θλιβερ καμπνα, στη συνχεια ανεβανοντας σε μια υψηλτερη νταση, μχρι που η ψυχ κοταξε κτω τη θλψη της.
     Κι ταν τελεωσε η φοβερ ιεροτελεστα, και με κρο χρι σε κρο χρι, οι Παντρεμνοι της Αιωνιτητας αποσρθηκαν, ο κατανυκτικς θραμβος του οργνου πνιξε τη Γαμλια Καμπνα.
___________________________-

                        Η Περιπλνηση Της Μικρς ννυ

Ντινγκ-ντονγκ! Ντινγκ-ντονγκ! Ντινγκ-ντονγκ!
     Ο αστυνμος χει χτυπσει το κουδονι του, σε μια μακρυν γωνι κι η μικρ ννυ στκεται στα κατφλια του πατρα της, προσπαθντας να ακοσει τι λει ο ντρας με τη δυνατ φων. Επιτρψτε μου να ακοσω κι εγ. Ω! Λει στους ανθρπους τι νας ελφαντας, να λιοντρι, μια βασιλικ τγρη, να λογο με κρατα κι λλα παρξενα θηρα απ ξνες χρες χουν ρθει στη πλη και θα δεχτον λους τους επισκπτες που επιλγουν να τους περιμνουν. σως η μικρ ννυ θα θελε να πει. Ναι; και μπορ να δω τι το μορφο παιδ εναι κουρασμνο απ αυτν τον φαρδ και ευχριστο δρμο, με τα πρσινα δντρα να πετον τη σκι τους στον συχο λιο, και τα πεζοδρμια και τα πεζοδρμια λα τσο καθαρ σαν η υπηρτρια να τα εχε μλις σκουπσει με τη σκοπα της. Νιθει αυτ την παρρμηση να πει μακρυ -αυτ τη λαχτρα για το μυστριο του μεγλου κσμου – που πολλ παιδι αισθνονται και που νιωσα εγ στην παιδικ μου ηλικα. Η μικρ ννυ θα κνει μια βλτα μαζ μου. Βλπω! Το μνο που κνω εναι να απλνω το χρι μου και, σαν να φωτειν πουλ στον ηλιλουστο αρα, με το μπλε μεταξωτ πδι της να φτερουγζει προς τα πνω απ τα λευκ παντελνια της, ρχεται δεμνη στις μτες των ποδιν απναντι απ το δρμο.
     Φτιξε τις καστανς μποκλες σου, ννυ. Κι επτρεψ μου να κλεσω το καπ και θα ξεκινσουμε! Τι παρξενο ζευγρι να κνουν τις βλτες τους μαζ! Περπατ κανες με μαρη ενδυμασα, με μετρημνο βμα και βαρ φρδι, και τα στοχαστικ μτια του σκυμμνα, εν το χαρωπ κοριτσκι σκοντφτει ελαφρ, σαν να αναγκστηκε να κρατσει το χρι μου, για να μην χορψουν τα πδια της μακρι απ τη γη. Ωστσο, υπρχει συμπθεια μεταξ μας. Αν υπερηφανεομαι για κτι, εναι επειδ χω να χαμγελο που αγαπον τα παιδι. και, απ την λλη πλευρ, υπρχουν λγες ενλικες κυρες που θα μποροσαν να με δελεσουν απ την πλευρ της μικρς ννυ. Γιατ χαρομαι να αφνω το νου μου χρι-χρι με το νου ενς αναμρτητου παιδιο. λα, λοιπν, ννυ. Αλλ αν ηθικολογ καθς προχωρμε, μην με ακοτε. Κοιτξτε μνο για εσς και να εστε χαρομενοι!
     Τρα γυρζουμε τη γωνα. Εδ υπρχουν αμυχς με δο λογα και μαξες με τσσερα, που βροντον για να συναντηθον μεταξ τους, και φορτηγ και κρα που κινονται με πιο αργ ρυθμ, φορτωμνα βαρι με βαρλια απ τις αποβθρες, και εδ εναι κροταλιστικς συναυλες, οι οποες σως θα σπσουν σε κομμτια μπροστ στα μτια μας. Μχρι στιγμς, επσης, ρχεται νας νδρας που ποδοπατ να καροτσκι κατ μκος του πεζοδρομου. Δεν φοβται η μικρ ννυ μια ττοια αναταραχ; χι; Δεν συρρικννεται καν στο πλευρ μου, αλλ μεταδδει με ατρμητη αυτοπεποθηση, να ευτυχισμνο παιδ ανμεσα σε να μεγλο πλθος μεγλων, που αποδδουν την δια ευλβεια στη βρεφικ της ηλικα, πως θα καναν μχρι τα βαθι γερματα. Κανες δεν την ταρακουνει. λοι κνουν στην κρη για να κνουν χρο για τη μικρ ννυ. Και το πιο μοναδικ, φανεται να χει επγνωση της αξωσς της για ττοιο σεβασμ. Τρα τα μτια της φωτζονται απ ευχαρστηση! νας πλανδιος μουσικς χει καθσει στα σκαλι της εκκλησας και ξεχειλζει τις εντσεις του στην πολυσχναστη πλη, μια μελωδα που χει ξεστρατσει ανμεσα στον αλτη των βημτων, το βουητ των φωνν και τον πλεμο των τροχν που περνον. Ποιος προσχει τον φτωχ οργανοσυλλκτη; Κανες εκτς απ μνα και τη μικρ ννυ, που τα πδια αρχζουν να κινονται σε αρμονα με τη ζωνταν μελωδα, σαν να ταν απρθυμη να σπαταληθε η μουσικ χωρς χορ.
     Αλλ πο θα βρισκε η ννυ σντροφο; Μερικο χουν την ουρικ αρθρτιδα στα δχτυλα των ποδιν τους, τους ρευματισμος στις αρθρσεις τους; μερικο εναι δσκαμπτοι με την ηλικα. μερικο αδναμοι με ασθνεια. Μερικο εναι τσο αδνατοι που τα οστ τους θα κουδουνζουν, και λλοι με τσο βαρ μγεθος που η ευκινησα τους θα σπσει τις σημαες. Αλλ πολλο, πολλο χουν μολυβνια πδια, επειδ οι καρδις τους εναι πολ βαρτερες απ το μλυβδο. Εναι μια θλιβερ σκψη που τυχε. Τι θασος χορευτν πρπει να εμαστε! Γιατ κι εγ εμαι νας κριος με νηφλια βματα, και γι' αυτ, μικρ ννυ, ας συνεχσουμε ρεμα.

     Εναι να ερτημα μαζ μου, αν αυτ το ζαλισμνο παιδ ο σοφς εαυτς μου, χουνε τη μεγαλτερη ευχαρστηση να κοιτονε τις βιτρνες. Αγαπμε τα μετξια της ηλιλουστης απχρωσης, που λμπουν μσα στις σκοτεινς εγκαταστσεις των ερυθρελτων ξηρν αγαθν. Θαμπωμνοι ευχριστα απ το γυαλισμνο ασμι και το κυνηγημνο χρυσφι, τα δαχτυλδια του γμου και τα ακριβ ερωτικ στολδια, που λμπουν στο παρθυρο του κοσμηματοπωλεου. αλλ η ννυ, περισστερο απ μνα, αναζητ μια ματι στην περαστικ φιγορα της στα σκονισμνα γυαλι στα καταστματα υλικο. λα σα εναι φωτειν και γκι μας προσελκουν και τους δο.
     Εδ εναι να κατστημα που οι αναμνσεις της παιδικς μου ηλικας, καθς κι οι παροσες μεροληψες, δνουνε περεργη μαγεα. Πσο ευχριστο εναι να αφνεις τη φαντασα να απολαμβνει τις λιχουδις ενς ζαχαροπλστη. Αυτς οι πτες, με ττοια λευκ και νιφδα πστας, το περιεχμεν τους εναι να μυστριο, ετε πλοσιος κιμς, με ολκληρα δαμσκηνα αναμεμειγμνα, ετε πικντικο μλο, απαλ αρωματισμνο με τριαντφυλλο. Αυτ τα κικ, σε σχμα καρδις στρογγυλ, στοιβαγμνα σε μια ψηλ πυραμδα. Αυτο οι γλυκο μικρο κκλοι, γλυκ ονομαζμενα φιλι. Αυτς οι σκοτεινς μεγαλοπρεπες μζες, κατλληλες για νυφικ ψωμι στο γμο μιας κληρονμου, βουν σε μγεθος, οι κορυφς τους βαθι χιονισμνες με ζχαρη! Στη συνχεια, οι ισχυρο θησαυρο των κουφτων, λευκν και πορφυρν και κτρινων, σε μεγλα γυλινα βζα. και καραμλες λων των ποικιλιν. Κι αυτ τα μικρ κοτσνια, πως αλλις λγονται, που εκτιμνται πολ απ τα παιδι για τη γλυκτητ τους, και περισστερο για τα συνθματα που περικλεουν, απ ερωτοπαθες υπηρτριες και εργνηδες! Ω! Το στμα μου ποτζει, μικρ ννυ, και το διο κνει και το δικ σου. Αλλ δεν θα μπομε στον πειρασμ, παρ μνο σε μια φανταστικ γιορτ. Ας σπεσουμε λοιπν να προχωρσουμε, καταβροχθζοντας το ραμα ενς κικ δαμσκηνου.
     Εδ υπρχουν απολασεις, πως θα λεγαν ορισμνοι, ενς πιο εξυψωμνου εδους, στη βιτρνα ενς βιβλιοπλη. Εναι η ννυ λογοτεχνικ κυρα; Ναι; Εναι βαθι διαβασμνη στους τμους του Peter Parley κι χει αυξανμενη αγπη για τα παραμθια, αν και σπνια συναντται τρα μρες και θα εγγραφε, το επμενο τος, στο Juvenile Miscellany. Αλλ, για να πομε την αλθεια, χει την τση να απομακρνεται απ την τυπωμνη σελδα και να συνεχζει να κοιτζει τις μορφες εικνες, πως αυτς με τα γκι χρματα που κνουν αυτ τη βιτρνα το συνεχς μρος των παιδιν. Τι θα σκεφτταν η ννυ, αν, στο βιβλο που θλω να της στελω, την Πρωτοχρονι, βρισκε τον γλυκ μικρ εαυτ της, δεμνο σε μετξι μαρκο με χρυσς κρες, εκε για να παραμενει μχρι να μεγαλσει, με δικ της παιδι να διαβζουνε για τη παιδικ ηλικα της μητρας τους! Αυτ θα ταν πολ κουτ.
     Η μικρ ννυ χει κουραστε απ τις εικνες και με τραβ απ το χρι, μχρι που ξαφνικ σταματμε στο πιο θαυμαστ μαγαζ λης της πλης. Ω, αστρια μου! Εναι αυτ να κατστημα παιχνιδιν, εναι νεριδα; Γιατ εδ υπρχουν επιχρυσωμνα ρματα, που ο βασιλις κι η βασλισσα των νεριδων μπορον να ιππεουν δπλα-δπλα, εν οι αυλικο τους, πνω σε αυτ τα μικρ λογα, πρπει να καλπζουν σε θριαμβευτικ πομπ μπροστ και πσω απ το βασιλικ ζεγος. Εδ, επσης, υπρχουν πιτα απ πορσελνινα σκεη, κατλληλα για να εναι το σετ τραπεζαρας αυτν των διων πριγκιπικν προσωπικοττων, ταν κνουν να βασιλικ συμπσιο στην πιο μεγαλοπρεπ αθουσα του παλατιο τους, γεμτη πντε πδια ψος, και βλπουν τους ευγενες τους να γλεντον κτω απ τη μακρ προοπτικ του τραπεζιο. Betwixt ο βασιλις και η βασλισσα θα πρπει να καθσει μικρ μου ννυ, η ομορφτερη νεριδα απ λες. Εδ στκεται νας τουρμπνι Τορκος, που μας απειλε με το σπαθ του, σαν σχημος ειδωλολτρης πως εναι. Και στη συνχεια να κινζικο μανταρνι, που κουν το κεφλι του στην ννυ και σε μνα. Εδ μπορομε να αναθεωρσουμε ναν ολκληρο στρατ αλγων και ποδιν, με κκκινες και μπλε στολς, με τμπανα, φιγορες, τρομπτες και κθε εδους αθρυβη μουσικ. χουν σταματσει στο ρφι αυτο του παραθρου, μετ την κουρασμνη πορεα τους απ το Lilliput. Αλλ τι νοιζει την ννυ για τους στρατιτες; Καμμα κατακττρια βασλισσα δεν εναι αυτ, οτε Σεμραμις οτε Κθριν. λη της η καρδι εναι στραμμνη σε εκενη την κοκλα, που μας κοιτζει με τσο μοντρνο βλμμα. Αυτ εναι το αληθιν παιχνδι του μικρο κοριτσιο. Αν και κατασκευασμνη απ ξλο, μια κοκλα εναι μια οραματικ και αιθρια προσωπικτητα, προικισμνη απ παιδικ φαντασα με μια περεργη ζω. Η μιμητικ κυρα εναι μια ηρωδα του ρομαντισμο, νας ηθοποις και νας πσχων σε χλιες σκιδεις σκηνς, ο κριος κτοικος αυτο του γριου κσμου με τον οποο τα παιδι πιθηκζουν τον πραγματικ. Η μικρ ννυ δεν καταλαβανει τι λω, αλλ κοιτζει ευσεβς την περφανη κυρα στο παρθυρο. Θα την προσκαλσουμε σπτι μαζ μας καθς επιστρφουμε. Εν τω μεταξ, αντο, Dame Doll! να παιχνδι ο διος, κοιτζετε μπροστ απ το παρθυρ σας πολλς κυρες που εναι επσης παιχνδια, αν και περπατον και μιλον, και σε να πλθος που κυνηγ παιχνδια, αν και φορον σοβαρ πρσωπα. Ω, με τα μτια σου που δεν κλενουν ποτ, αν δεν εχες παρ μια δινοια να ηθικολογες για λα σα πετον μπροστ τους, τι σοφ κοκλα θα σουν! λα, μικρ ννυ, θα βρομε αρκετ παιχνδια, πγαινε που μπορομε.
     Τρα χωνμαστε ξαν στο πλθος. Εναι περεργο, στο πιο πυκνοκατοικημνο μρος μιας πλης, να συναντς ζωνταν πλσματα που εχαν τη γεντειρ τους σε κποια μακριν μοναξι, αλλ χουν αποκτσει μια δετερη φση στην ρημο των ανθρπων. Κοτα ψηλ, ννυ, κενο το καναρνι, που κρμεται ξω απ' το παρθυρο στο κλουβ του. Καημνος μικρς νθρωπος! Τα χρυσ φτερ του εναι λα αμαυρωμνα σε αυτν τον καπνιστ λιο. Θα λαμπε δο φορς πιο ντονα ανμεσα στα καλοκαιριν νησι. Αλλ ακμα χει γνει πολτης σε λα τα γοστα και τις συνθεις του, και δεν θα τραγουδοσε τσο καλ χωρς την αναταραχ που πνγει τη μουσικ του. Τι κρμα που δεν ξρει πσο δυστυχισμνος εναι! Υπρχει επσης νας παπαγλος, που φωνζει: "Pretty Poll! Pretty Poll!" καθς περνμε. Ανητο πουλ, να μιλς για την ομορφι της σε ξνους. ειδικ καθς δεν εναι μια μορφη δημοσκπηση, αν και ντυμνη στα πρσινα και κτρινα. Αν εχε πει "μορφη ννυ", θα εχε κποιο νημα. Δετε αυτν τον γκρζο σκουρο, στην πρτα του φρουτοπωλεου, να στροβιλζεται τσο χαρομενα μσα στον συρμτινο τροχ του! ντας καταδικασμνος στο διδρομο, το κνει διασκδαση. Αξιοθαμαστη φιλοσοφα!
     Εδ ρχεται να μεγλο, τραχ σκυλ, το σκυλ ενς συμπατριτη σε αναζτηση του κυρου του. μυρζοντας στα τακονια κθε σματος και αγγζοντας το χρι της μικρς ννυ με την κρα μτη του, αλλ βιαστικ μακρι, αν και θα λιποθυμοσε να τον εχε χαδψει. Επιτυχα στην αναζτησ σας, Fidelity! Και εκε κθεται μια μεγλη κτρινη γτα πνω σε να περβζι παραθρου, μια πολ εσωμη και νετη γτα, κοιτζοντας αυτν τον παροδικ κσμο, με τα μτια της κουκουβγιας, και κνοντας μεστ σχλια, αναμφβολα, , τι φανεται ττοιο, στο ανητο θηρο. Ω, φασκμηλο, κνε χρο για μνα δπλα σου, και θα εμαστε να ζευγρι φιλοσφων!
     Εδ βλπουμε κτι που μας θυμζει τον αστυνμο και το ding-dong-bell του! Κοτα! Κοιτξτε αυτ το μεγλο φασμα απλωμνο στον αρα, που απεικονζεται παντο με γρια θηρα, σαν να εχαν συναντηθε μαζ για να επιλξουν ναν βασιλι, σμφωνα με το θιμο τους στις ημρες του Εσπου. Αλλ δεν επιλγουν οτε βασιλι οτε πρεδρο. Αλλις θα πρεπε να ακοσουμε να φρικτ γρλισμα! χουν ρθει απ τα βαθι δση, και τα γρια βουν, και την μμο της ερμου, και τα πολικ χινια, μνο για να αποτσουν φρο τιμς στη μικρ μου ννυ. Καθς μπανουμε ανμεσ τους, ο μεγλος ελφαντας μας κνει να τξο, με το καλτερο στυλ ελεφαντνης ευγνειας, σκβοντας χαμηλ κτω απ τον γκο του βουνο του, με τον κορμ να βασζεται και το πδι να σπρχνεται πσω. Η ννυ ανταποδδει τον χαιρετισμ, προς μεγλη ικανοποηση του ελφαντα, ο οποος εναι σγουρα το καλτερα αναθρεμμνο τρας στο καραβνι. Το λιοντρι και η λαινα εναι απασχολημνα με δο οστ βοεου κρατος. Ο βασιλικς τγρης, ο μορφος, ο αδμαστος, συνεχζει να βηματζει το στεν κλουβ του με να υπεροπτικ βμα, αδιαφορντας για τους θεατς ανακαλντας τις γριες πρξεις της προηγομενης ζως του, ταν ταν συνηθισμνος να πηδει πνω σε ττοια καττερα ζα, απ τις ζογκλες της Βεγγλης.
     Εδ βλπουμε τον διο λκο -μη πας κοντ του, ννυ!- τον διο λκο που καταβρχθισε τη μικρ Κοκκινοσκουφτσα και τη γιαγι της. Στο επμενο κλουβ, μια αινα απ την Αγυπτο, που αναμφβολα ουρλιζει γρω απ τις πυραμδες και μια μαρη αρκοδα απ τα δικ μας δση, εναι συγκρατομενοι κι εξαιρετικο φλοι. Υπρχουνε δο ζωνταν πλσματα, που χουν τσο λγες συμπθειες που δεν μπορον να εναι φλοι; Εδ κθεται μια μεγλη λευκ αρκοδα, την οποα οι κοινο παρατηρητς θα αποκαλοσαν πολ ηλθιο θηρο, αν και αντιλαμβνομαι τι εναι απορροφημνη μνο απ τον στοχασμ. Σκφτεται τα ταξδια του σε να παγβουνο, και το νετο σπτι του κοντ στο Βρειο Πλο, και τα μικρ μικρ που φησε να κυλον στα αινια χινια. Στην πραγματικτητα, εναι μια αρκοδα συναισθημτων. Αλλ, ω, αυτο οι μη συναισθηματικο πθηκοι! Τα σχημα, χαμογελαστ, πιθηκζοντα, φλαρα, κακοπροαρετα, τακτα και queer μικρ κτνη. Η ννυ δεν αγαπ τους πιθκους. Η ασχμια τους σοκρει την αγν, ενστικτδη λεπττητα της γεσης της και κνει το μυαλ της ανσυχο, επειδ χει μια γρια και σκοτειν ομοιτητα με την ανθρωπτητα. Αλλ εδ εναι να μικρ πνι, αρκετ μεγλο για να ιππεσει η ννυ, και γρω-γρω καλπζει σε κκλο, κρατντας το χρνο με τις οπλς του σε μια μπντα μουσικς. Και εδ – με να δαντελωτ παλτ και να καπλο, και να μαστγιο ιππασας στο χρι του, ρχεται νας μικρς κριος, αρκετ μικρς για να εναι βασιλις των νεριδων, και αρκετ σχημος για να εναι βασιλις των στοιχειν, και κνει να ιπτμενο λμα στη σλα. Χαρομενα, χαρομενα, παζει τη μουσικ και καλπζει χαρομενα το πνι και καβαλει χαρομενα τον μικρ ηλικιωμνο κριο. λα, ννυ, ξαν στο δρμο. Κατ πσα πιθαντητα μπορε να δομε πιθκους φιππους εκε!
     λεος μα σε τι θορυβδη κσμο ζομε μες οι συχοι νθρωποι! Διβασε ποτ η ννυ τις κραυγς της πλης του Λονδνου; Με τι λγνα πνευμνια διακηρσσει ο νθρωπος τι το καροτσκι του εναι γεμτο αστακος! Εδ ρχεται νας λλος τοποθετημνος σε να κρο, και φυσντας μια βραχν και τρομερ κρηξη απ να κρατο κασστερου, τσο πολ στε να πει "φρσκο ψρι!" Και hark! Μια φων ψηλ, πως αυτ ενς μουεζνη απ την κορυφ ενς τζαμιο, που αναγγλλει τι κποιος καπνοδοχοκαθαριστς χει αναδυθε απ καπν και αιθλη, και σκοτειν σπλαια, στον επνω αρα. Τι νοιζεται ο κσμος γι' αυτ; Αλλ, κθε μρα, ακομε μια διαπεραστικ φων θλψης, την κραυγ ενς μικρο παιδιο, που ανεβανει πιο δυνατ με κθε επανληψη αυτο του ξυπνου, αιχμηρο, χαστουκιστικο χου, που παργεται απ να ανοιχτ χρι πνω σε τρυφερ σρκα. Η ννυ συμπσχει, αν και χωρς εμπειρα ττοιας τρομερς θλψης. Ιδο! Η πλη-κραυγ και πλι, με κποιο νο μυστικ για το αυτ του κοινο. Θα μας πει για μια δημοπρασα, για να χαμνο βιβλιριο τσπης, για μια επδειξη μορφων κρινων ομοιωμτων, για κποιο τερατδες θηρο πιο φρικτ απ οποιοδποτε λλο στο καραβνι; Υποθτω το τελευταο. Δετε πς σηκνει το κουδονι στο δεξ του χρι και το κουν αργ στην αρχ, στη συνχεια με βιαστικ κνηση, μχρι που το γλωσσδι φανεται να χτυπ και στις δο πλευρς ταυτχρονα κι οι χοι διασκορπζονται σε γργορη διαδοχ, μακρυ και κοντ.

Ντινγκ-ντονγκ! Ντινγκ-ντονγκ! Ντινγκ-ντονγκ!
     Τρα υψνει την καθαρ, δυνατ φων του, πνω απ' λα το din της πλης. Πνγει τη βου πολλν γλωσσν και τραβει το μυαλ κθε ανθρπου απ τη δικ του δουλει. Κυλει πνω-κτω στον δρμο που αντηχε, ανεβανει στο σιωπηλ θλαμο των αρρστων και διεισδει προς τα κτω στην κουζνα του κελαριο, που ο ζεστς μγειρας γυρζει απ τη φωτι για να ακοσει. Ποιος, απ λους σους απευθνονται στο δημσιο αυτ, ετε στην εκκλησα, ετε στο δικαστριο, ετε στην αθουσα του κρτους, χει να τσο προσεκτικ ακροατριο σο ο αστυνμος! Τι λει ο ρτορας του λαο;
 -"Ξεστρατισμνο απ το σπτι της, να κοριτσκι, πντε ετν, με μπλε μεταξωτ ππλο και λευκ παντελνια, με κασταν κατσαρ μαλλι και φουντουκι μτια. ποιος θα την φρει πσω στην ταλαιπωρημνη μητρα της-"...
     Σταμτα, σταμτα, τελλη Το χαμνο βρσκεται. Ω, μορφη ννυ μου, ξεχσαμε να πομε στη μητρα σου για τη περιπλνησ μας κι εναι σε απγνωση κι στειλε τον αστυνμο να ψχνει στους δρμους, ταλαιπωρντας γρους και νους, για την απλεια ενς μικρο κοριτσιο που δεν χει αφσει οτε μια φορ το χρι μου; Λοιπν, ας σπεσουμε προς το σπτι. Και καθς πηγανουμε, μη ξεχστε να ευχαριστσετε τον ουραν, ννυ μου, που αφο περιπλανηθετε λγο στον κσμο, μπορετε να επιστρψετε με την πρτη κλση, με μια αμλυντη κι ακοραστη καρδι και να 'στε και πλι να ευτυχισμνο παιδ. Αλλ χω παραστρατσει πρα πολ για να με καλσει πσω ο αστυνμος!
    Το γλυκ ταν η γοητεα της παιδικς ηλικας στο πνεμα μου, καθ' λη τη διρκεια της βλτας μου με τη μικρ ννυ! Μη πετε τι ταν χσιμο πολτιμων στιγμν, να αργσχολο θμα, μια φλυαρα παιδικν συζητσεων και μια ονειροπληση παιδικς φαντασας, για θματα που δεν αξζουν την προσοχ ενς ενλικου ανθρπου. ταν μνο αυτ; Δεν εναι τσι. Δεν εναι τσι. Δεν εναι πραγματικ σοφο αυτο που θα το επιβεβαωναν. πως η αγν πνο των παιδιν αναζωογονε τη ζω των ηλικιωμνων ανδρν, τσι και η ηθικ μας φση αναζωογονεται απ τις ελεθερες και απλς σκψεις τους, το εγγενς τους συνασθημα, το αρινο κφι τους, για ασμαντη αιτα για καννα, η θλψη τους, σντομα ξεσηκθηκε και σντομα καταπρανθηκε. Η επιρρο τους πνω μας εναι τουλχιστον αμοιβαα με τη δικ μας πνω τους. ταν η βρεφικ μας ηλικα χει σχεδν ξεχαστε κι η παιδικ μας ηλικα χει φγει προ πολλο αν και φανεται μνο σα χθες. ταν η ζω καταλαγιζει σκοτειν πνω μας κι αμφιβλλουμε αν πρπει να αποκαλομε τους εαυτος μας νους πια. Στη συνχεια, εναι καλ να κλψετε μακρι απ την κοινωνα των γενειοφρων ανδρν, ακμη και της ευγενστερης γυνακας, και να περσετε μια ρα δο με παιδι. Αφο πιομε απ εκενες τις πηγς της ακμα νωπς παρξης, θα επιστρψουμε στο πλθος, πως κνω τρα, για να αγωνιστομε και να κνουμε το μρος μας στη ζω, σως τσο νθερμα σο ποτ, αλλ, για να διστημα, με μια πιο ευγενικ, αγν καρδι και πνεμα πιο ελαφρ. λ' αυτ με τη γλυκει σου μαγεα, αγαπητ μικρ ννυ!
______

                                      Το Εκ Γενετς Σημδι

     Στο τελευταο μρος του περασμνου αινα ζοσε νας νθρωπος της επιστμης, εξχων γνστης σε κθε κλδο της φυσικς φιλοσοφας, που λγο πριν ανοξει η ιστορα μας εχε κνει την εμπειρα μιας πνευματικς συγγνειας πιο ελκυστικ απ' οποιαδποτε χημικ. Εχε αφσει το εργαστρι του στη φροντδα ενς βοηθο, καθρισε την ωραα ψη του απ τον καπν του φορνου, πλυνε το λεκ των οξων απ τα δχτυλ του κι πεισε μια μορφη γυνακα να γνει σζυγς του. Κενες τις μρες που η σχετικ πρσφατη ανακλυψη του ηλεκτρισμο κι λλων συγγενν μυστηρων της Φσης φαινταν να ανογει δρμους στη περιοχ του θαματος, δεν ταν ασυνθιστο για την αγπη της επιστμης να ανταγωνζεται την αγπη της γυνακας στο βθος και την απορροφητικ της ενργεια. Η αντερη δινοια, η φαντασα, το πνεμα, ακμη και η καρδι θα μποροσαν λοι να βρουν τη συμπαθητικ τροφ τους σε επιδιξεις οι οποες, πως πστευαν μερικο απ τους νθερμους πιστος τους, θα ανβαιναν απ το να βμα ισχυρς νοημοσνης στο λλο, ως του ο φιλσοφος βλει το χρι του στο μυστικ της δημιουργικς δναμης και σως να κνει νο κσμους για τον εαυτ του. Δεν γνωρζουμε αν ο υλμερ κατεχε αυτν τον βαθμ πστης στον απλυτο λεγχο του ανθρπου πνω στη φση. Εχε αφιερωθε, ωστσο, πολ ανεπιφλακτα στις επιστημονικς μελτες για να αποδυναμωθε ποτ απ αυτς απ οποιοδποτε δετερο πθος. Η αγπη του για τη νεαρ σζυγ του μπορε να αποδειχθε η ισχυρτερη απ τις δο. Αλλ θα μποροσε να εναι μνο συνυφασμνη με την αγπη του για την επιστμη και εννοντας τη δναμη της τελευταας με τη δικ του.
     Μια ττοια νωση λαβε χρα αναλγως, και συνοδετηκε με πραγματικ αξιοσημεωτες συνπειες κι να βαθι εντυπωσιακ θος. Μια μρα, πολ σντομα μετ το γμο τους, ο υλμερ κθισε κοιτζοντας τη σζυγ του με να πρβλημα στην ψη του που γινε ισχυρτερο μχρι να μιλσει.
 -"Γεωργιννα", επε, "δεν σου πρασε ποτ απ το μυαλ τι το σημδι στο μγουλ σου μπορε να αφαιρεθε";
 -"χι, πργματι", επε χαμογελντας. Αλλ, αντιλαμβανμενη τη σοβαρτητα του τρπου του, κοκκνισε βαθι. "Για να σου πω την αλθεια, χει ονομαστε τσο συχν γορι που μουν αρκετ απλ για να φανταστ τι θα μποροσε να εναι τσι".
 -"Α, σε λλο πρσωπο σως θα μποροσε", απντησε ο σζυγς της. "Αλλ ποτ στο δικ σου. χι, αγαπητ Γεωργιννα, ρθες τσο σχεδν τλεια απ το χρι της Φσης, που αυτ το παραμικρ πιθαν ελττωμα, που διστζουμε να ονομσουμε ελττωμα ομορφι, με σοκρει, ως ορατ σημδι της γινης ατλειας".
 -"Σε σοκρει, ντρα μου!" φναξε η Γεωργιννα, βαθι πληγωμνη. Στην αρχ κοκκνισε απ στιγμιαο θυμ, αλλ στη συνχεια ξσπασε σε κλματα. "Ττε γιατ με πρες απ την αγκαλι της μητρας μου; Δεν μπορες ν' αγαπς αυτ που σε σοκρει"!
     Για να εξηγσουμε αυτ τη συζτηση πρπει ν' αναφρουμε τι στο κντρο του αριστερο μγουλου της Γεωργιννας υπρχε μοναδικ σημδι, βαθι συνυφασμνο, τρπον τιν, με την υφ και την ουσα του προσπου της. Στη συνθη κατσταση της επιδερμδας της -υγις αν και λεπτ νθιση- το σημδι εχε απχρωση βαθτερου πορφυρο, που καθρισε ατελς το σχμα του μες στο γρω ρδινο. ταν κοκκνισε, σταδιακ γινε πιο δυσδικριτη και τελικ εξαφανστηκε μες στη θριαμβευτικ ορμ του αματος που λουζε ολκληρο το μγουλο με τη λαμπρ λμψη του. Αλλ αν κποια μεταβαλλμενη κνηση την κανε να γνει χλωμ, υπρχε και πλι το σημδι, νας βυσσιν λεκς πνω στο χινι, σ' αυτ που ο υλμερ μερικς φορς θεωροσε μια σχεδν τρομακτικ δικριση. Το σχμα του δεν εχε μικρ ομοιτητα με το ανθρπινο χρι, αν και του μικρτερου πυγμαου μεγθους. Οι εραστς της Γεωργιννας συνθιζαν να λνε τι κποια νεριδα την ρα της γννησς της εχε βλει το μικροσκοπικ της χρι στο μγουλο του βρφους κι φησε αυτ το αποτπωμα εκε σ' νδειξη των μαγικν χαρισμτων που θα της διναν ττοια επιρρο πνω σ' λες τις καρδις. Πολλο απελπισμνοι θα διακινδνευαν τη ζω τους για το προνμιο να πιζουν τα χελη τους στο μυστηριδες χρι. Δεν πρπει να κρβεται, ωστσο, τι η εντπωση που προκαλοσε αυτ το εγχειρδιο του παραμυθνιου σημεου διφερε υπερβολικ ανλογα με τη διαφορ ιδιοσυγκρασας στους θεατς. Μερικο σχολαστικο νθρωποι -αλλ ταν αποκλειστικ του δικο της φλου- επιβεβαωσαν τι το ματωμνο χρι, πως επλεξαν να το αποκαλονε, κατστρεψε αρκετ την επδραση της ομορφις της κι κανε την ψη της ακμη κι αποκρουστικ. Αλλ θα ταν εξσου λογικ να πομε τι νας απ' αυτος τους μικρος μπλε λεκδες που μερικς φορς εμφανζονται στο καθαρτερο μρμαρο αγαλμτων θα μεττρεπε την Παραμον των Δυνμεων σε τρας. Οι αρσενικο παρατηρητς, αν το σημδι δεν αξανε τον θαυμασμ τους, αρκονταν στο να το ευχηθον, τι ο κσμος θα μποροσε να κατχει να ζωνταν δεγμα ιδανικς ομορφις χωρς την επφαση ενς ελαττματος. Μετ το γμο του -επειδ εχε σκεφτε ελχιστα τποτα γι' αυτ πριν- ο υλμερ ανακλυψε τι αυτ συνβαινε και με τον εαυτ του.
     Αν ταν λιγτερο μορφη, -αν ο Φθνος μποροσε να βρει κτι λλο να χλευσει- σως να 'νιωθε την αγπη του να αυξνεται απ την ομορφι αυτο του μιμικο χεριο, που τρα απεικονζεται αριστα, τρα χαμνο, τρα κλβει ξαν και λμπει πρα δθε με κθε παλμ συναισθματος που πλλεται μες στη καρδι της. Αλλ, βλποντς τη κατ τα λλα τσο τλεια, βρκε αυτ το ελττωμα να γνεται λο και πιο ανυπφορο με κθε στιγμ της ενωμνης ζως τους. ταν το μοιραο ελττωμα της ανθρωπτητας που η Φση, με τον να τον λλο τρπο, σφραγζει ανεξτηλα σε λες τις παραγωγς της, ετε για να υπονοσει τι εναι προσωρινς και πεπερασμνες, ετε τι η τελειτητ τους πρπει να σφυρηλατηθε απ τον μχθο και τον πνο. Το πορφυρ χρι εξφραζε την αδιαπραγμτευτη γκρνια που η θνηττητα κρατ τη ψηλτερη κι αγντερη γινη μοχλα, υποβαθμζοντς τους σε συγγενες με τους χαμηλτερους, ακμη και με τα δια τα κτνη, σαν τα οποα τα ορατ τους πλασια επιστρφουν στη σκνη. Με αυτν τον τρπο, επιλγοντς το ως σμβολο της ευθνης της συζγου του στην αμαρτα, τη θλψη, τη φθορ και το θνατο, η σκοτειν φαντασα του υλμερ δεν ργησε να καταστσει το σημδι να τρομακτικ αντικεμενο, προκαλντας του περισστερα προβλματα και τρμο απ ποτ.
     Σε λες τις εποχς που θα πρεπε να εναι οι πιο ευτυχισμνες τους, πντα και χωρς να το επιδικει, χι, παρ ναν σκοπ για το αντθετο, επανερχταν σε αυτ το καταστροφικ θμα. σο ασμαντο κι αν φαινταν αρχικ, συνδθηκε τσο πολ με αναρθμητα τρνα σκψης και τρπους συναισθματος που γινε το κεντρικ σημεο λων. Με το πρωιν λυκφως ο υλμερ νοιξε τα μτια του στο πρσωπο της συζγου του και αναγνρισε το σμβολο της ατλειας. Κι ταν κθισαν μαζ στη βραδιν εστα, τα μτια του περιπλανθηκαν κρυφ στο μγουλ της κι εδαν, τρεμοπαζοντας απ τη φλγα της φωτις του ξλου, το φασματικ χρι που γραφε τη θνηττητα εκε που θα λιποθυμοσε. Η Γεωργιννα σντομα μαθε να τρμει στο βλμμα του. Δεν χρειαζταν παρ μια ματι με την περεργη κφραση που φοροσε συχν το πρσωπ του για να αλλξει τα τριαντφυλλα του μγουλου της σε μια επιθαντια ωχρτητα, μσα στην οποα το πορφυρ χρι βγαινε δυνατ, σαν ανγλυφο ρουμπιν στο πιο λευκ μρμαρο.
     Αργ μια νχτα, ταν τα φτα ρχισαν να χαμηλνουν, τσι στε να μη προδδουν το λεκ στο μγουλο της φτωχς συζγου, η δια, πρτη φορ, ανλαβε οικειοθελς το θμα.
 -"Θυμσαι, αγαπητ μου υλμερ", του 'πε, με αδναμη προσπθεια να χαμογελσει, "χεις καμμα ανμνηση ενς ονερου χθες το βρδυ για αυτ το απεχθς χρι";
 -"Καμμα! Τποτα απολτως!" απντησε ο υλμερ, αρχζοντας. Αλλ μετ πρσθεσε, με ξηρ, ψυχρ τνο, επηρεασμνος για χρη της απκρυψης του πραγματικο βθους των συναισθημτων του: "Θα μποροσα κλλιστα να το ονειρευτ. γιατ πριν κοιμηθ εχε πρει μια αρκετ σταθερ λαβ της φαντασας μου".
 -"Και το ονειρετηκες;" συνχισε βιαστικ η Γεωργιννα. Γιατ φοβταν μπως μια ριπ δακρων διακψει αυτ που εχε να πει. "να τρομερ νειρο! Αναρωτιμαι αν μπορες να το ξεχσεις. Εναι δυνατν να ξεχσουμε αυτ τη μα κφραση; -"Εναι στη καρδι της τρα. Πρπει να το βγλουμε ξω!" Σκψου, ντρα μου. γιατ με κθε τρπο θα θελα να θυμσαι εκενο το νειρο".
     Ο νους βρσκεται σε μια θλιβερ κατσταση ταν ο πνος, ο παντοδναμος, δεν μπορε να περιορσει τα φαντσματ του μσα στη σκοτειν περιοχ της κυριαρχας του, αλλ τα υποφρει να ξεσπσουν, προσβλλοντας αυτ την πραγματικ ζω με μυστικ που πιθαντατα ανκουν σε μια βαθτερη. Ο υλμερ θυμθηκε τρα το νειρ του. Εχε φανταστε τον εαυτ του με τον υπηρτη του Αμιναντμπ να επιχειρε μια εγχερηση για την αφαρεση του σημαδιο. αλλ σο πιο βαθι πγαινε το μαχαρι, τσο πιο βαθι βθιζε το χρι, μχρι που η μικροσκοπικ του λαβ φνηκε να χει πισει την καρδι της Γεωργιννας. Απ ττε, μως, ο σζυγς της ταν αμελικτα αποφασισμνος να το κψει να το ξεριζσει.
     ταν το νειρο εχε διαμορφωθε τλεια στη μνμη του, ο υλμερ κθισε στη παρουσα της συζγου του με να ασθημα ενοχς. Η αλθεια συχν βρσκει το δρμο της προς το νου κλεισμνο πνιγμνο σε ενδματα πνου και στη συνχεια μιλει με ασυμββαστη αμεστητα για θματα σχετικ με τα οποα ασκομε μια ασυνεδητη αυταπτη κατ τη διρκεια των στιγμν που εμαστε ξπνιοι. Μχρι τρα δεν εχε επγνωση της τυραννικς επιρρος που απκτησε μια ιδα πνω στο μυαλ του, και των ορων που θα μποροσε να βρει στην καρδι του για να δσει στον εαυτ του ειρνη.
 -"υλμερ", συνχισε η Γεωργιννα, επσημα, "δεν ξρω ποιο μπορε να εναι το κστος και για τους δυο μας για να με απαλλξουν απ αυτ το μοιραο σημδι. σως η αφαρεσ του μπορε να προκαλσει αθερπευτη παραμρφωση. μπορε να εναι ο λεκς τσο βαθς σο η δια η ζω. Και πλι: γνωρζουμε τι υπρχει η δυναττητα, με οποιουσδποτε ρους, να ξετυλξουμε τη σταθερ λαβ αυτο του μικρο χεριο που τθηκε πνω μου πριν ρθω στον κσμο";
 -"Αγαπημνη Γεωργιννα, χω σκεφτε πολ το θμα", δικοψε βιαστικ ο ιλμερ. "Εμαι πεπεισμνος για τη τλεια πρακτικτητα της απομκρυνσς του".
 -"Αν υπρχει η παραμικρ πιθαντητα", συνχισε η Γεωργιννα, "ας γνει η προσπθεια, με οποιονδποτε κνδυνο. Ο κνδυνος δεν εναι τποτα για μνα. Για μια ζω, εν αυτ το μισητ σημδι με κνει αντικεμενο της φρκης και της αηδας σου, η ζω εναι να βρος που θα πετοσα κτω με χαρ. Ετε αφαιρστε αυτ το φοβερ χρι, ετε πρτε την θλια ζω μου! χετε βαθι επιστμη. λος ο κσμος γνεται μρτυρας γι' αυτ. χετε πετχει μεγλα θαματα. Δεν μπορετε να αφαιρσετε αυτ το μικρ, μικρ σημδι, που καλπτω με τις κρες δο μικρν δακτλων; Εναι αυτ πρα απ τις δυνμεις σας, για χρη της δικς σας ειρνης και για να σσετε τη φτωχ γυνακα σας απ τη τρλλα";
 -"Ευγενστερη, πιο αγαπητ, πιο τρυφερ σζυγος", φναξε εκστασιασμνος ο υλμερ, "μην αμφιβλλεις για τη δναμ μου. χω δη σκεφτε βαθτερα αυτ το ζτημα -σκψη που θα μποροσε σχεδν να με διαφωτσει να δημιουργσω να ον λιγτερο τλειο απ σας. Γεωργιννα, με οδγησες βαθτερα απ ποτ στη καρδι της επιστμης. Αισθνομαι πλρως ικανς να καταστσω αυτ το αγαπητ μγουλο τσο ψογο σο κι ο συννθρωπς του. Και ττε, πολυαγαπημνοι, ποιος θα εναι ο θραμβς μου ταν θα 'χω διορθσει αυτ που η Φση φησε ατελς στο πιο δκαιο ργο της! Ακμα κι ο Πυγμαλων, ταν η γλυπτ γυνακα του ανλαβε τη ζω, δεν νιωσε μεγαλτερη κσταση απ τη δικ μου".
 -"Λθηκε, λοιπν", επε η Γεωργιννα, χαμογελντας αμυδρ. "Κι υλμερ, μη με λυπσαι, αν και θα πρπει επιτλους να βρεις το σημδι να καταφεγει στη καρδι μου".
     Ο σζυγς της φλησε τρυφερ το μγουλ της, το δεξ της μγουλο, χι αυτ που 'φερε την εντπωση του πορφυρο χεριο.
     Την επμενη μρα ο υλμερ ενημρωσε τη σζυγ του για να σχδιο που 'χε καταρτσει που θα μποροσε να 'χει την ευκαιρα για την ντονη σκψη και τη συνεχ επαγρπνηση που θ' απαιτοσε η προτεινμενη επιχερηση. εν η Γεωργιννα, ομοως, θ' απολμβανε τη τλεια ανπαυση που εναι απαρατητη για την επιτυχα της. Επρκειτο να απομονωθον στα εκτεταμνα διαμερσματα που καταλμβανε ο υλμερ ως εργαστριο και που, κατ τη διρκεια της κοπιαστικς νετητς του, εχε κνει ανακαλψεις στις στοιχειδεις δυνμεις της φσης που εχαν προκαλσει το θαυμασμ λων των μορφωμνων κοινωνιν στην Ευρπη. Καθισμνος ρεμα σε αυτ το εργαστριο, ο χλωμς φιλσοφος εχε ερευνσει τα μυστικ της υψηλτερης νεφοπεριοχς και των βαθτερων ορυχεων. Εχε ικανοποιηθε απ τις αιτες που ναψαν και κρτησαν ζωντανς τις φωτις του ηφαιστεου. Και εχε εξηγσει το μυστριο των πηγν και πς αναβλζουν, λλες τσο φωτεινς και αγνς, και λλες με τσο πλοσιες φαρμακευτικς αρετς, απ τους σκοτεινος κλπους της γης. Και εδ, επσης, σε μια παλαιτερη περοδο, εχε μελετσει τα θαματα του ανθρπινου πλαισου και προσπθησε να κατανοσει την δια τη διαδικασα με την οποα η Φση αφομοινει λες τις πολτιμες επιρρος της απ τη γη και τον αρα, και απ τον πνευματικ κσμο, για να δημιουργσει και να καλλιεργσει τον νθρωπο, το αριστοργημ της. Την τελευταα αυτ επιδωξη, ωστσο, ο υλμερ εχε απ καιρ παραμερσει με την απρθυμη αναγνριση της αλθειας -εναντον της οποας λοι οι αναζητητς αργ γργορα σκοντφτουν- τι η μεγλη δημιουργικ Μητρα μας, εν μας διασκεδζει με το να εργζεται φαινομενικ στον ευρτερο λιο, εναι ωστσο αυστηρ προσεκτικ στο να κρατσει τα δικ της μυστικ και, παρ την υποτιθμενη ειλικρνεια της, δεν μας δεχνει τποτα λλο παρ αποτελσματα. Μας επιτρπει, πργματι, να αμαυρνουμε, αλλ σπνια να επιδιορθνουμε κι πως νας ζηλιρης κτοχος διπλματος ευρεσιτεχνας, σε καμμα περπτωση να κνουμε. Τρα, ωστσο, ο υλμερ επανλαβε αυτς τις μισοξεχασμνες ρευνες. χι, φυσικ, με ττοιες ελπδες ευχς πως τις πρτειναν αρχικ. αλλ επειδ περιλαμβνανε πολλ φυσιολογικ αλθεια και βρσκονταν στο δρμο του προτεινμενου σχεδου του για τη θεραπεα της Γεωργιννα.
     Καθς την οδηγοσε στο κατφλι του εργαστηρου, η Γεωργιννα τανε κρα κι τρεμε. Ο υλμερ κοταξε χαρομενα το πρσωπ της, με πρθεση να τη καθησυχσει, αλλ ξαφνιστηκε τσο πολ με την ντονη λμψη του σημαδιο πνω στη λευκτητα του μγουλο της που δεν μποροσε να συγκρατσει να δυνατ σπασμωδικ ργος. Η γυνακα του λιποθμησε.
 -"Αμιναντμπ! Αμιναντμπ!" φναξε ο υλμερ, χτυπντας βαια στο πτωμα.
     Αμσως βγκε απ να εσωτερικ διαμρισμα νας νδρας χαμηλο αναστματος, αλλ ογκδης σκελετς, με δαστριχα μαλλι να κρμονται γρω απ το πρσωπ του, που τανε βρμικο απ' τους ατμος του φορνου. Αυτ το πρσωπο ταν ο υποεργτης του υλμερ καθ' λη τη διρκεια της επιστημονικς σταδιοδρομας του κι ταν αξιοθαμαστα κατλληλο γι' αυτ το αξωμα λγω της μεγλης μηχανικς ετοιμτητς του και της ικαντητας που, εν ταν ανκανος να κατανοσει μια ενιαα αρχ, εκτλεσε λες τις λεπτομρειες των πειραμτων του δασκλου. Με τη τερστια δναμ του, τα δαστριχα μαλλι του, τη καπνιστ ψη του και την απεργραπτη γινη φση που τονε δεπε, φαινταν ν' αντιπροσωπεει τη φυσικ φση του ανθρπου. εν η λεπτ φιγορα του υλμερ και το χλωμ, διανοητικ πρσωπο, δεν ταν λιγτερο κατλληλο εδος πνευματικο στοιχεου.
 -"νοιξε τη πρτα του μπουντουρ, Αμιναντμπ", επε ο ιλμερ, "και κψε να παστλι".
 - "Ναι, δσκαλε", απντησε ο Αμιναντμπ, κοιτντας προσεκτικ την ψυχη μορφ της Γεωργιννας. Και μετ μουρμορισε στον εαυτ του: "Αν ταν γυνακα μου, δεν θ' αποχωριζμουνα ποτ αυτ το σημδι".
     ταν η Γεωργιννα ανκτησε τις αισθσεις της, βρκε τον εαυτ της να αναπνει μια ατμσφαιρα διεισδυτικς ευωδας, η απαλ δναμη της οποας την εχε ανακαλσει απ τη νεκρικ λιποθυμα της. Η σκην γρω της μοιαζε με γοητεα. Ο υλμερ εχε μετατρψει αυτ τα καπνιστ, βρμικα, σκοτειν δωμτια, που εχε περσει τα λαμπρτερα χρνια του σε αναζητσεις, σε μια σειρ απ μορφα διαμερσματα που δεν ταν ακατλληλα να εναι η απομονωμνη κατοικα μιας μορφης γυνακας. Οι τοχοι τανε γεμτοι με πανμορφες κουρτνες, που προσδδανε συνδυασμ μεγαλεου και χρης που κανν λλο εδος στολισμο δεν μπορε να πετχει. Και καθς πεφταν απ το ταβνι στο πτωμα, οι πλοσιες και βαρεις πτυχσεις τους, που κρβαν λες τις γωνες και τις ευθεες γραμμς, μοιαζαν να κλενουνε τη σκην απ το πειρο διστημα. Για ,τι ξερε η Γεωργιννα, θα μποροσε να εναι περπτερο ανμεσα στα σννεφα. Κι ο υλμερ, εξαιρουμνης της ηλιοφνειας, που θα παρεμπδιζε τις χημικς διεργασες του, εχε προμηθεσει τη θση του με αρωματικς λμπες, που εξπεμπαν φλγες διαφρων αποχρσεων, αλλ λες εννονταν σε μια απαλ, πορφυρ ακτινοβολα. Τρα γοντισε στο πλευρ της γυνακας του, παρακολουθντας την νθερμα, μα χωρς ανησυχα. Γιατ τανε σγουρος για την επιστμη του κι νιωθε τι μποροσε να σχεδισει να μαγικ κκλο γρω της, που μσα του καννα κακ δεν θα μποροσε να εισβλει.
 -"Πο εμαι; Αχ, θυμμαι", επε η Γεωργιννα, αμυδρ. Και βαλε το χρι της στο μγουλ της για να κρψει το τρομερ σημδι απ τα μτια του συζγου της. "Μη φοβσαι, αγαπημνε μου!" αναφνησε.
 -"Μη στεναχωρισαι για μνα! Πστεψ με, Γεωργιννα, χαρομαι ακμη και γι' αυτ τη μοναδικ ατλεια, αφο θα εναι μεγλη κσταση να την αφαιρσεις".

 -"Ω, σσε με!" απντησε λυπημνη η γυνακα του. "Προσευχσου, μη το ξανακοιτξεις. Ποτ δεν μπορ να ξεχσω αυτ το σπασμωδικ ργος".
     Προκειμνου να ηρεμσει την Γεωργιννα και, τρπον τιν, ν' απελευθερσει το μυαλ της απ το βρος των πραγμτων, ο υλμερ θεσε τρα σε εφαρμογ μερικ απ τα ελαφρι και παιχνιδιρικα μυστικ που του 'χε διδξει η επιστμη μεταξ των βαθτερων παραδσεν της. Αρινες φιγορες, απολτως ασματες ιδες και μορφς ανοσιας ομορφις ρθαν και χρεψαν μπρος της, αποτυπνοντας τα στιγμιαα βματ τους σε δσμες φωτς. Αν κι εχε κποια ασαφ ιδα για τη μθοδο αυτν των οπτικν φαινομνων, η ψευδασθηση τανε σχεδν αρκετ τλεια στε να δικαιολογε τη πεποθηση τι ο σζυγς της κυριαρχοσε στον πνευματικ κσμο. Και πλι, ταν νιωσε την επιθυμα να κοιτξει μπρος απ την απομνωσ της, αμσως, σαν να 'χαν απαντηθε οι σκψεις της, η πομπ της εξωτερικς παρξης πταξε σε μια οθνη. Το τοπο κι οι φιγορες της πραγματικς ζως αναπαριστνται τλεια, αλλ μ' αυτ τη μαγευτικ αλλ απεργραπτη διαφορ που κνει πντα μια εικνα, μια εικνα μια σκι πολ πιο ελκυστικ απ την αρχικ. ταν κουρστηκε απ' αυτ, ο υλμερ τη διταξε να ρξει τα μτια της σε δοχεο που περιεχε ποστητα γης. Το κανε, με ελχιστο ενδιαφρον στην αρχ. Αλλ σντομα ξαφνιστηκε ταν αντιλφθηκε το μικρβιο ενς φυτο που εκτοξεεται προς τα πνω απ το δαφος. Στη συνχεια ρθε ο λεπτς μσχος. τα φλλα ξεδιπλθηκαν σταδιακ. Κι ανμεσ τους ταν να τλειο κι υπροχο λουλοδι.
 -"Εναι μαγικ!" φναξε η Γεωργιννα. "Δεν τολμ να το αγγξω".
 -"χι, μζεψ το", απντησε ο ιλμερ, "μζεψ το κι εισπνευσε το σντομο ρωμ του σο μπορες. Το λουλοδι θα μαραθε σε λγα λεπτ και δεν θ' αφσει τποτα εκτς απ τους καφ σπρους του. Αλλ απ 'κε μπορε να διαιωνιστε μια φυλ τσο εφμερη σο και το διο".
     Αλλ η Γεωργιννα δεν γγξε γκαιρα το λουλοδι και το φυτ μαρθηκε απτομα, τα φλλα του γνανε μαρα σαν τον νθρακα υπ την επηρρεια φωτις.
 -"Υπρχε να πολ ισχυρ ερθισμα", επε ο υλμερ, σκεπτμενος.
     Για ν' αντισταθμσει αυτ το αποτυχημνο περαμα, πρτεινε να πρει το πορτρατο της με μια επιστημονικ διαδικασα δικς του εφερεσης. Επρκειτο να πραγματοποιηθε με ακτνες φωτς που χτυποσανε πνω σε γυαλισμνη πλκα μετλλου. Η Γεωργιννα συνανεσε. αλλ κοιτντας το αποτλεσμα, τανε συγκλονισμνος που βρκε τα χαρακτηριστικ του πορτρατου θολ κι απροσδιριστα. εν η λεπτ φιγορα ενς χεριο εμφανστηκε εκε που θα 'πρεπε να 'ναι το μγουλο. Ο υλμερ ρπαξε τη μεταλλικ πλκα και την ριξε σε βζο διαβρωτικο οξος.
     Σντομα, μως, ξχασε αυτς τις θανσιμες αποτυχες. Στα διαλεμματα της μελτης και του χημικο πειρματος ρθε σ' αυτν ξεπλυμνος κι εξαντλημνος, αλλ φαινταν αναζωογονημνος απ τη παρουσα της και μλησε σε λαμπερ γλσσα για τους πρους της τχνης του. δωσε μια ιστορα της μακρς δυναστεας των αλχημιστν, που περσανε τσους αινες αναζητντας τον παγκσμιο διαλτη που ο χρυσς θα μποροσε να εξαχθε απ' λα τα θλια και βασικ πργματα. Ο υλμερ φαινταν να πιστεει τι, με την απλοστερη επιστημονικ λογικ, ταν εντελς εντς των ορων της δυναττητας ν' ανακαλυφθε αυτ το πολυπθητο μσο.
 -"Αλλ", πρσθεσε, "νας φιλσοφος που θα πρεπε να πει αρκετ βαθι για να αποκτσει τη δναμη θα αποκτοσε πολ υψηλ σοφα για να σκψει στην σκησ της". χι λιγτερο μοναδικς ταν οι απψεις του σχετικ με το ελιξριο vitæ. Περισστερο απ υπαινχθηκε τι ταν στην επιλογ του να παρασκευσει να υγρ που θα πρεπε να παρατενει τη ζω για χρνια, σως ατελεωτα. αλλ τι θα προκαλοσε μια διχνοια στη φση, την οποα λος ο κσμος, και κυρως ο αθνατος του αθνατου ρουθονου, θα βρισκε αφορμ να καταραστε".

 -"υλμερ, εσαι σοβαρς;" ρτησε η Γεωργιννα, κοιτζοντς τον μ' κπληξη και φβο. "Εναι τρομερ να κατχεις ττοια δναμη, ακμα και να ονειρεεσαι να τη κατχεις".
 -"Ω, μη τρμεις, αγπη μου", επε ο σζυγς της. "Δεν θ' αδικοσα οτε σνα οτε τον εαυτ μου με το να εργζομαι με τσο δυσαρμονικ αποτελσματα στη ζω μας, αλλ θα 'θελα να σκεφτες πσο ασμαντη, σε σγκριση, εναι η ικαντητα που απαιτεται για ν' αφαιρσει αυτ το μικρ χρι".
     Στην αναφορ του σημαδιο, η Γεωργιννα, ως συνθως, αναπδησε σαν να κκκινο καυτ σδερο να 'χε αγγξει το μγουλ της. Και πλι ο υλμερ αφοσιθηκε στους κπους του. Μποροσε ν' ακοσει τη φων του στο μακρυν καμνι να δνει οδηγες στον Αμιναντμπ, που οι σκληρο, ξεστοι, παραμορφωμνοι τνοι ακογονταν ως απντηση, πιτερο σα γρλισμα κτνους παρ με ανθρπινη ομιλα. Μετ απ ρες απουσας, ο υλμερ επανεμφανστηκε και πρτεινε να εξετσει τρα το γραφεο χημικν προντων και φυσικν θησαυρν της γης. Μεταξ αυτν της δειξε να μικρ φιαλδιο, που παρατρησε, περιεχε απαλ αλλ πιο ισχυρ ρωμα, ικαν να εμποτσει λο το αερκι που φυσ σ' να βασλειο. ταν ανεκτμητης αξας, το περιεχμενο αυτο του μικρο φιαλιδου. Και, καθς το επε, πταξε λγο απ το ρωμα στον αρα και γμισε το δωμτιο με διαπεραστικ κι αναζωογονητικ απλαυση.
 -"Και τι εναι αυτ;" ρτησε η Γεωργιννα, δεχνοντας μια μικρ κρυστλλινη σφαρα που περιεχε να χρυσ υγρ. "Εναι τσο μορφο στο μτι που θα μποροσα να το φανταστ ως το ελιξριο της ζως".
 -"Κατ μαν ννοια εναι", απντησε ο υλμερ. ", μλλον, το ελιξριο της αθανασας. Εναι το πιο πολτιμο δηλητριο που επινοθηκε ποτ σ' αυτ τον κσμο. Με τη βοθει του θα μποροσα να μοιρσω τη ζω οποιουδποτε θνητο που θα μποροσες να δεξεις με το δχτυλ σου. Η ισχς της δσης θα καθριζε αν θα μενε για χρνια θα 'πεφτε νεκρς στη μση μιας ανσας. Κανες βασιλις στο φυλασσμενο θρνο του δεν θα μποροσε να κρατσει τη ζω του αν εγ, απ' τη θση μου, θεωροσα πως η ευημερα εκατομμυρων ανθρπων με δικαιολογοσε να του τη στερσω".
 -"Γιατ κρατς να τσο καταπληκτικ ναρκωτικ;" ρτησε ντρομη η Γεωργιννα.
 -"Μη με εμπιστεεσαι, αγαπημνη", επε ο ντρας της χαμογελντας. "Η ενρετη δναμ του εν' ακμη μεγαλτερη απ την επιβλαβ. Αλλ δες! Εδ εναι να ισχυρ καλλυντικ. Με μερικς σταγνες απ αυτ σε βζο με νερ, οι φακδες μπορον να ξεπλυθον τσο εκολα σο καθαρζονται τα χρια. Μια ισχυρτερη γχυση θα βγαζε το αμα απ το μγουλο και θ' φηνε τη πιο ρδινη ομορφι σε χλωμ φντασμα".
 -"Με αυτ τη λοσιν σκοπεεις να λοσεις το μγουλ μου;" ρτησε η Γεωργιννα με αγωνα.
 -"Ω, χι", απντησε βιαστικ ο ντρας της. "Αυτ εναι απλς επιφανειακ. Η υπθεσ σου απαιτε θεραπεα που θα πει βαθτερα".
     Στις συνεντεξεις του με τη Γεωργιννα, ο υλμερ κανε γενικ μικρς ερωτσεις σχετικ με τις αισθσεις της κι αν ο περιορισμς των δωματων κι η θερμοκρασα της ατμσφαιρας συμφωνοσαν μαζ της. Αυτς οι ερωτσεις εχανε ττοια ιδιατερη μετατπιση που η Γεωργιννα ρχισε να εικζει τι εχε δη υποβληθε σε ορισμνες φυσικς επιρρος, ετε εισπνοντας με τον αρωματικ αρα ετε παρνοντας μαζ με το φαγητ της. Φανταζτανε το διο, αλλ θα μποροσε να 'ναι εντελς φανερ, τι υπρχε μια αναταραχ του συστματς της, μια παρξενη, αριστη ασθηση που σρνεται στις φλβες της και μυρμηγκιζει, μισοοδυνηρ, μισοευχριστα, στη καρδι της. Ωστσο, ποτε τολμοσε να κοιτξει στον καθρφτη, εκε βλεπε τον εαυτ της χλωμ σαν λευκ τριαντφυλλο και με το πορφυρ σημδι σφραγισμνο στο μγουλ της. Οτε καν ο υλμερ δεν το μισοσε τσο πολ σο κενη.
     Για να διαλσει τη κοραση των ωρν που ο σζυγς της θερησε απαρατητο ν' αφιερσει στις διαδικασες συνδυασμο κι ανλυσης, η Γεωργιννα παρδωσε τους τμους της επιστημονικς βιβλιοθκης του. Σε πολλος σκοτεινος παλιος τμους συναντθηκε με κεφλαια γεμτα ρομαντισμ και ποηση. ταν ργα φιλοσφων του μεσαωνα, πως ο Albertus Magnus, ο Κορνλιος Αγρππας, ο Παρκελσος κι ο δισημος μοναχς που δημιοργησε το προφητικ Brazen Head. λοι αυτο οι αρχαοι φυσιοδφες στθηκαν μπροστ απ τους αινες τους, αλλ ταν διαποτισμνοι με κποια απ την ευπιστα τους, και ως εκ τοτου πιστεονταν, και σως φαντζονταν τους εαυτος τους να χουν αποκτσει απ την ρευνα της φσης μια δναμη πνω απ τη φση, και απ τη φυσικ μια κυριαρχα πνω στον πνευματικ κσμο. χι λιγτερο περεργοι και ευφνταστοι ταν οι πρτοι τμοι των Συναλλαγν της Βασιλικς Εταιρεας, στους οποους τα μλη, γνωρζοντας ελχιστα για τα ρια των φυσικν δυνατοττων, κατγραφαν συνεχς θαματα πρτειναν μεθδους που θα μποροσαν να γνουνε θαματα.
     Αλλ για τη Γεωργιννα ο πιο συναρπαστικς τμος ταν να μεγλο folio απ το διο το χρι του συζγου της, που 'χε καταγρψει κθε περαμα της επιστημονικς του σταδιοδρομας, τον αρχικ του στχο, τις μεθδους που υιοθετθηκαν για την ανπτυξ του και τη τελικ επιτυχα αποτυχα του, με τις συνθκες που αποδθηκε οποιοδποτε γεγονς. Το βιβλο, στην πραγματικτητα, ταν τσο η ιστορα σο και το μβλημα της νθερμης, φιλδοξης, ευφνταστης, αλλ πρακτικς και εππονης ζως του. Χειρστηκε τις φυσικς λεπτομρειες σαν να μην υπρχε τποτα πρα απ αυτς. Ωστσο, τους πνευματικοποησε λους και λτρωσε τον εαυτ του απ τον υλισμ με την ισχυρ και πρθυμη φιλοδοξα του προς το πειρο. Στα χρια του ο πιο αληθινς σβλος γης πρε μια ψυχ. Η Γεωργιννα, πως διβαζε, σεβταν τον υλμερ και τον αγαποσε πιο βαθι απ ποτ, αλλ με λιγτερη εξρτηση απ τη κρση του απ ,τι μχρι τρα. σο κι αν εχε επιτχει, δεν μποροσε παρ να παρατηρσει τι οι πιο λαμπρς επιτυχες του ταν σχεδν πντα αποτυχες, σε σγκριση με το ιδανικ στο οποο στχευε. Τα λαμπρτερα διαμντια του ταν τα πιο πενιχρ βτσαλα, κι νιωθε να 'ναι τσι απ μνος του, σε σγκριση με τα ανεκτμητα πετρδια που κρβονταν πρα απ τις δυναττητς του. Ο τμος, πλοσιος σε επιτεγματα που εχαν κερδσει φμη για τον συγγραφα του, ταν μως τσο μελαγχολικς δσκος σο εχε γρψει ποτ θνητ χρι. ταν η θλιβερ ομολογα και το συνεχς παρδειγμα των ελαττωμτων του σνθετου ανθρπου, του πνεματος που εναι φορτωμνο με πηλ και εργζεται στην λη, και της απελπισας που επιτθεται στην αντερη φση που βρσκεται τσο θλια ματαιωμνη απ το γινο μρος. σως κθε ιδιοφυς νθρωπος, σε οποιαδποτε σφαρα, θα μποροσε να αναγνωρσει την εικνα της δικς του εμπειρας στο ημερολγιο του υλμερ.
Τσο βαθι επηρασαν αυτς οι σκψεις τη Γεωργιννα που ακομπησε το πρσωπ της στον ανοιχτ γκο και ξσπασε σε κλμματα. Σε αυτ τη κατσταση βρθηκε απ τον σζυγ της.
 -"Εναι επικνδυνο να διαβζεις στα βιβλα ενς μγου", επε χαμογελντας, αν κι η ψη του ταν ανσυχη και δυσαρεστημνη. "Γεωργιννα, υπρχουν σελδες σε αυτν τον τμο που μετ βας μπορ να κοιτξω και να διατηρσω τις αισθσεις μου. Πρσεχε μπως αποδειχθε επιζμιο για σνα".
 -"Μ' κανε να σε λατρεω περισστερο απ ποτ", επε.
 -"Α, περμενε αυτ τη μα επιτυχα", απντησε κενος, "ττε λτρεψ με αν θλεις. Δεν θα θεωρσω τον εαυτ μου ανξιο γι' αυτ. λα μως, σε αναζτησα για τη πολυτλεια της φωνς σου. Τραγοδησ μου, αγαπημνη".
     τσι χυσε την υγρ μουσικ της φωνς της για να σβσει τη δψα του πνεματς του. Στη συνχεια φυγε με μια αγορστικη ευθυμα, διαβεβαινοντς την τι η απομνωσ της θα διαρκοσε λγο περισστερο κι τι το αποτλεσμα ταν δη ββαιο. Μλις εχε φγει, ταν η Γεωργιννα αισθνθηκε ακαταμχητα την ανγκη να τον ακολουθσει. Εχε ξεχσει να ενημερσει τον υλμερ για να σμπτωμα που για δο τρεις ρες εχε αρχσει να διεγερει τη προσοχ της. ταν ασθηση στο θανατηφρο σημδι, χι επδυνη, αλλ που προκλεσε ανησυχα σε λο το σστημ της. Κυνηγντας βιαστικ τον σζυγ της, εισβαλε για πρτη φορ στο εργαστριο.
     Το πρτο πργμα που χτπησε το μτι της ταν το καμνι, αυτς ο ζεστς και πυρετδης εργτης, με την ντονη λμψη της φωτις του, που απ τις ποστητες αιθλης που 'χανε συγκεντρωθε πνω του μοιαζε να καει για αινες. Υπρχε συσκευ απσταξης σε πλρη λειτουργα. Γρω απ το δωμτιο υπρχαν αποστακτρες, σωλνες, κλινδροι, χωνευτρια κι λλες συσκευς χημικς ρευνας. Μια ηλεκτρικ μηχαν ταν τοιμη για μεση χρση. Η ατμσφαιρα μοιαζε καταπιεστικ στεν και ταν μολυσμνη με αριες οσμς που εχαν βασανιστε απ τις διαδικασες της επιστμης. Η αυστηρ και σπιτικ απλτητα του διαμερσματος, με τους γυμνος τοχους και το τοβλο πεζοδρμιο, φαινταν παρξενη, συνηθισμνη πως η Γεωργιννα στη φανταστικ κομψτητα του μπουντουρ της. Αλλ' αυτ που κυρως, στη πραγματικτητα σχεδν αποκλειστικ, τρβηξε τη προσοχ της, ταν η πτυχ του διου του υλμερ.
     τανε χλωμς σαν θνατος, ανσυχος κι απορροφημνος και κρεμτανε πνω απ' το καμνι σαν να εξαρτιταν απ τη μγιστη εγργορσ του αν το υγρ που αποστζαζε θα 'πρεπε να 'ναι το ρεμα της αθνατης ευτυχας δυστυχας. Πσο διαφορετικ απ' το αισιδοξο και χαρομενο φος που εχε αναλβει για την ενθρρυνση της Γεωργιννα!
 -"Προσεκτικ τρα, Αμιναντμπ. Προσεκτικ, εσ ανθρπινη μηχαν. προσεκτικ, εσ νθρωπε απ πηλ!" μουρμορισε ο υλμερ, περισστερο για τον εαυτ του παρ για το βοηθ του. "Τρα, αν υπρχει μια σκψη πρα πολ πολ λγο, λα χουν τελεισει".
 -"Χο! Χο!" μουρμορισε ο Αμιναντμπ. "Κοτα, δσκαλε! Κοτα!"
     Ο υλμερ σκωσε τα μτια του βιαστικ και στην αρχ κοκκνισε, στη συνχεια γινε πιο χλωμς απ ποτ, βλποντας τη Γεωργιννα. ρμησε προς το μρος της κι ρπαξε το χρι της με μια λαβ που φησε το αποτπωμα των δακτλων του πνω του.
 -"Γιατ ρχεσαι εδ; Δεν χεις εμπιστοσνη στον ντρα σου;" φναξε ορμητικ. "Θα 'ριχνες τη μστιγα αυτο του μοιραου σημαδιο πνω απ τους κπους μου; Δεν εναι καλ. Πγαινε, αδικριτη γυνακα, φγε!"
 -"χι, υλμερ", επε η Γεωργιννα με σταθερτητα που δεν διθετε καννα χνος χιομορ, "δεν εσαι εσ που χεις το δικαωμα να παραπονισαι. Δεν εμπιστεεσαι τη γυνακα σου. χετε κρψει την αγωνα με την οποα παρακολουθετε την εξλιξη αυτο του πειρματος. Μη σκφτεσαι τσο ανξια για μνα, τον ντρα μου. Πες μου λους τους κινδνους που διατρχουμε, και μη φοβσαι τι θα υποχωρσω. Γιατ το μερδι μου σε αυτ εναι πολ μικρτερο απ το δικ σας".
 -"χι, χι, Γεωργιννα!" επε ο ιλμερ ανυπμονα. "Δεν πρπει να εναι".
 -"Υποτσσομαι", απντησε ρεμα. "Και υλμερ, θα καταβροχθσω ποιο βθισμα μου φρεις. Αλλ θα 'ναι με την δια αρχ που θα με παρακινσει να πρω μια δση δηλητηρου αν μου προσφερθε απ το χρι σου".
 -"Η ευγενς σζυγς μου", επε ο υλμερ, βαθι συγκινημνος, "δεν ξερα το ψος και το βθος της φσης σου μχρι τρα. Τποτα δεν πρπει να αποκρπτεται. Να ξρεις λοιπν, τι αυτ το πορφυρ χρι, σο επιφανειακ κι αν φανεται, χει πισει την παρξ του μσα στην παρξ σας με μια δναμη για την οποα δεν εχα καμμα προηγομενη αντληψη. χω δη χορηγσει παργοντες αρκετ ισχυρος για να κνουνε τποτα εκτς απ το ν' αλλξουν ολκληρο το φυσικ σου σστημα. Μνο να πργμα μνει να δοκιμαστε. Αν αυτ μας αποτχει, θα καταστραφομε".
 -"Γιατ δστασες να μου το πεις αυτ;" τονε ρτησε.
 -"Γιατ, Γεωργιννα", επε ο υλμερ, με χαμηλ φων, "υπρχει κνδυνος".
 -"Κνδυνος; Υπρχει μνο νας κνδυνος, αυτ το φρικτ στγμα να μενει στο μγουλ μου!" φναξε η Γεωργιννα. "Βγλτε το, αφαιρστε το, ποιο κι αν εναι το κστος, αλλις θα τρελλαθομε κι οι δυο!"
 -"Ο Θες ξρει τι τα λγια σου εναι πολ αληθιν", επε ο υλμερ, λυπημνος. "Και τρα, αγαπημνη, γρισε στο μπουντουρ σου. Σε λγο θα δοκιμαστον λα".
     Την οδγησε πσω και την φησε με μια σοβαρ τρυφερτητα που 'λεγε πολ περισστερα απ τα λγια του πσα διακυβεονταν τρα. Μετ την αναχρησ του, η Γεωργιννα γινε ξαλλη στους συλλογισμος. Σκφτηκε τον χαρακτρα του υλμερ και το κανε πιο δκαιο απ οποιαδποτε προηγομενη στιγμ. Η καρδι της αγαλλαζε, εν τρεμε, για την ντιμη αγπη του -τσο αγν κι υψηλ που δεν δεχταν τποτα λιγτερο απ τη τελειτητα, οτε θα ικανοποιονταν θλια με μια γινη φση απ ,τι εχε ονειρευτε. νιωθε πσο πιο πολτιμο ταν να ττοιο συνασθημα απ εκενο το πιο κακ εδος που θα ντεχε την ατλεια για χρη της, και ταν νοχη προδοσας της γιας αγπης υποβαθμζοντας την τλεια ιδα της στο εππεδο του πραγματικο. Και με λο της το πνεμα προσευχθηκε στε, για μια στιγμ, να μπορσει να ικανοποισει την υψηλτερη και βαθτερη σλληψ του. Περισστερο απ μα στιγμ ξερε καλ τι δεν θα μποροσε να εναι. Γιατ το πνεμα του τανε πντα σε πορεα, πντα ανερχμενο και κθε στιγμ απαιτοσε κτι που τανε πρα απ το πεδο της προηγομενης στιγμς.
     Ο χος των βημτων του συζγου της την ξπνησε. φερε να κρυστλλινο κπελλο που περιεχε να υγρ χρωμο σαν νερ, αλλ αρκετ φωτειν στε να εναι το ποτ της αθανασας. Ο υλμερ τανε χλωμς. Αλλ φαινταν μλλον η συνπεια μιας εξαιρετικ σφυρηλατημνης κατστασης του νου και της ντασης του πνεματος παρ του φβου της αμφιβολας.
 -"Το παρασκεασμα του βυθσματος ταν τλειο", επε, απαντντας στο βλμμα της Γεωργιννα. "Αν δεν με χει εξαπατσει λη η επιστμη μου, δεν μπορε να αποτχει".
 -"Εκτς απ' το λογαριασμ σου, αγαπημνε μου υλμερ", παρατρησε η σζυγς του, "σως θα 'θελα να αναβλω αυτ το σημδι της θνηττητας εγκαταλεποντας την δια τη θνηττητα προτιμντας οποιονδποτε λλο τρπο. Η ζω δεν εναι παρ να θλιβερ απκτημα για κενους που 'χουνε φτσει ακριβς στο βαθμ της ηθικς προδου στον οποο στκομαι. Αν μουν πιο αδναμη και πιο τυφλ, σως να 'ταν ευτυχα. Αν μουνα πιο δυνατ, θα μποροσα να 'χα υπομενει ελπζω. Αλλ, ντας αυτ που βρσκω στον εαυτ μου, νομζω τι εμαι απ λους τους θνητος η πιο κατλληλη για να πεθνω".
 -"Εσαι κατλληλη για τον παρδεισο χωρς να γευτες το θνατο!" απντησε ο σζυγς της. "Αλλ γιατ μιλμε για θνατο; Το βθισμα δεν μπορε να αποτχει. Ιδο η επδρασ του σ' αυτ το φυτ".
     Στο κθισμα του παραθρου στεκταν να γερνι ρρωστο με κτρινες κηλδες, που 'χε απλσει λα τα φλλα του. Ο υλμερ ριξε μια μικρ ποστητα του υγρο στο δαφος στο οποο μεγλωσε. Σε λγο καιρ, ταν οι ρζες του φυτο εχανε πρει την υγρασα, οι αντιαισθητικς κηλδες ρχισαν να σβνουνε σε να ζωνταν πρσινο.
 -"Δεν χρειαζταν αποδεξεις", επε συχα η Γεωργιννα. "Δσε μου το κπελλο. Με χαρ ποντρω λα στο λγο σου".
 -"Πιες, λοιπν, εσ αντερο πλσμα!" αναφνησε ο υλμερ, μ' ντονο θαυμασμ. "Δεν υπρχει χνος ατλειας στο πνεμα σου. Το λογικ σου πλασιο, επσης, σντομα θα εναι τλειο".
     Ροφηξε το υγρ κι επστρεψε το κπελλο στο χρι του.
 -"Εναι ευγνμον", επε με ρεμο χαμγελο. "Νομζω τι εναι σαν το νερ απ μια ουρνια πηγ. γιατ περιχει, δεν ξρω τι απ διακριτικ ρωμα και νοστιμι. Κατευνζει μια πυρετδη δψα που με εχε ξερνει για πολλς μρες. Τρα, αγαπημνη, σε με να κοιμηθ. Οι γινες αισθσεις μου κλενουν το πνεμα μου σαν τα φλλα γρω απ τη καρδι ενς τριαντφυλλου στο ηλιοβασλεμα".
     Επε τις τελευταες λξεις με μια απαλ απροθυμα, σαν να απαιτοσε σχεδν περισστερη ενργεια απ ,τι μποροσε να διαλξει για να προφρει τις αχνς και παρατεταμνες συλλαβς. Μλις εχανε χαθε απ τα χελη της πριν χαθε στον πνο. Ο υλμερ κθισε δπλα της, παρακολουθντας την ψη της με τα συναισθματα που αρμζουνε σ' ναν νδρα, που λη η αξα της παρξης του συμμετεχε στη διαδικασα που τρα πρπει να δοκιμαστε. Αναμεμειγμνη με αυτ τη διθεση, ωστσο, ταν η φιλοσοφικ ρευνα που χαρακτηρζει τον νθρωπο της επιστμης. Οτε το παραμικρ σμπτωμα δεν του ξφυγε. να ντονο κοκκνισμα του μγουλου, μια μικρ ανωμαλα της αναπνος, να πετρισμα του βλεφρου, νας σχεδν ανεπασθητος τρμος μσα απ το κδρο -ττοιες ταν οι λεπτομρειες που, καθς περνοσαν οι στιγμς, κατγραφε στον τμο του folio του. Η ντονη σκψη εχε βλει τη σφραγδα της σε κθε προηγομενη σελδα αυτο του τμου. Αλλ οι σκψεις των χρνων ταν λες συγκεντρωμνες στο τελευταο.
     Εν εργαζταν τσι, δε μποροσε να μην κοιτ συχν το μοιραο χρι κι χι χωρς ανατριχλα. Ωστσο, κποτε, απ μια παρξενη και ασδοτη παρρμηση, το πεσε με τα χελη του. Το πνεμα του, ωστσο, οπισθοχρησε στην δια τη πρξη. Κι η Γεωργιννα, μες στο βαθ πνο της, κινθηκε ανσυχα κι μουρμορισε, σαν σε διαμαρτυρα. Και πλι ο υλμερ κοταξε το ρολι του. Οτε ταν χωρς αποτλεσμα. Το πορφυρ χρι που αρχικ ταν ντονα ορατ πνω στη μαρμρινη ωχρτητα του μγουλου της Γεωργιννας, τρα γινε πιο αμυδρ σκιαγραφημνο. Δεν παρμεινε λιγτερο χλωμ απ ποτ. Αλλ το σημδι, με κθε ανσα που ερχταν κι φευγε, χανε κπως τη προηγομενη ιδιαιτερτητ του. Η παρουσα του ταν απασια. Η αναχρησ του ταν ακμα πιο απασια. Παρακολουθστε το λεκ του ουρνιου τξου να ξεθωριζει στον ουραν και θα μθετε πς πθανε αυτ το μυστηριδες σμβολο.
 -"Απ τον Ουραν! Σχεδν φυγε!" επε ο υλμερ στον εαυτ του, σε σχεδν ασυγκρτητη κσταση. "Μετ βας μπορ να το εντοπσω τρα. Επιτυχα! επιτυχα! Και τρα εναι σαν το πιο αχν ροζ χρμα. Η ελαφρτερη ρο αματος στο μγουλ της θα το ξεπερνοσε. Αλλ εναι τσο χλωμ!"
     Τρβηξε στην κρη τη κουρτνα του παραθρου κι υπφερε το φως της φυσικς ημρας να πσει στο δωμτιο και να ακουμπσει στο μγουλ της. Την δια στιγμ κουσε να χονδροειδς, βραχν γλιο, που γνριζε απ καιρ ως κφραση ευχαρστησης του υπηρτη του Αμιναντμπ.
 -"Αχ, σβλο! Αχ, γινη μζα!" φναξε ο υλμερ, γελντας με να εδος φρεντιδας, "με υπηρτησες καλ! Η λη και το πνεμα -γη κι ουρανς- χουνε παξει και τα δο το ρλο τους σ' αυτ! Γλασε πργμα των αισθσεων! χεις κερδσει το δικαωμα να γελς".
     Αυτ τα επιφωνματα διακψανε τον πνο της Γεωργιννας. Σιγ-σιγ κλεισε τα μτια και κοταξε στον καθρφτη που ο σζυγς της εχε κανονσει γι' αυτ το σκοπ. να αμυδρ χαμγελο πταξε πνω απ τα χελη της ταν αναγνρισε πσο μλις αντιληπτ τανε τρα κενο το πορφυρ χρι που κποτε εχε λμψει με ττοια καταστροφικ λαμπρτητα στε να τρομξει λη την ευτυχα τους. Αλλ ττε τα μτια της αναζητοσαν το πρσωπο του υλμερ προβληματισμνη κι με γχος που δεν μποροσε σε καμμα περπτωση να εξηγσει.
 -"Φτωχ μου υλμερ!" μουρμορισε.
 -"Φτωχς; χι, ο πιο πλοσιος, ο πιο ευτυχισμνος, ο πιο ευνοημνος!" αναφνησε. "Ασυναγνιστη νφη μου, εναι επιτυχς! Εσαι τλεια"!
 -"Καημνε μου υλμερ", επανλαβε, με μια περισστερο απ ανθρπινη τρυφερτητα, "στχευσες ψηλ. Τα κατφερες ευγενικ. Μη μετανοες που με τσο υψηλ κι αγν συνασθημα, χεις απορρψει το καλτερο που θα μποροσε να προσφρει η γη. υλμερ, αγαπητ υλμερ, πεθανω"!
     Αλμονο! ταν πρα πολ αλθεια! Το μοιραο χρι εχε καταπιαστε με το μυστριο της ζως κι ταν ο δεσμς με τον οποο να αγγελικ πνεμα διατηροσε τον εαυτ του σε εντητα με να θνητ πλασιο. Καθς η τελευταα βυσσιν απχρωση του σημαδιο -αυτ το μοναδικ σημδι της ανθρπινης ατλειας- ξεθριασε απ το μγουλ της, η αποχαιρετιστρια ανσα της τλειας πλον γυνακας πρασε στην ατμσφαιρα κι η ψυχ της, παραμνοντας μια στιγμ κοντ στον σζυγ της, πρε την ουρνια πτση της. Ττε ακοστηκε ξαν να βραχν, γελαστ γλιο! τσι πντα η μεγλη μοιραα φση της γης αγαλλιζει με τον αμετβλητο θραμβ της πνω στην αθνατη ουσα που, σ' αυτ την αμυδρ σφαρα της μισς ανπτυξης, απαιτε τη πληρτητα μιας αντερης κατστασης. Ωστσο, αν ο υλμερ εχε φτσει σε μια βαθτερη σοφα, δεν θα χρειαζταν να 'χε πετξει μακρυ την ευτυχα που θα 'χε υφνει τη θνητ ζω του με την δια υφ με την ουρνια. Η στιγμιαα περσταση τανε πολ ισχυρ γι' αυτν.
     Απτυχε να κοιτξει πρα απ' το σκοτειν πεδο του χρνου και ζντας μια για πντα στην αιωνιτητα, να βρει το τλειο μλλον στο παρν.
____________________

        Ο ωκεανς

Ο ωκεανς βρθει με σιωπηλς σπηλις,
μνος, αγρωχα συχος, βαθς.
Αν και τα κματα δεν ησυχζουνε ποτς
απ' τη μανα. Κτω απ' αυτ δεν βρσκεται κανες.

Τα φοβερ τα πνεματα στα βθη,
κρατον τη κοινωνα τους εκε.
Κι υπρχουνε κι εκενοι με τα πθη,
τους κλαμε: νοι, δκαιοι, φωτεινο.

ρεμα ξεκουρζονται κι οι δλιοι ναυτικο,
μσα στην αγκαλι γαλζιου απερου.
Η ωκενια μοναξι εν' ευτυχς εκε,
γιατ εν' η αγντητα του νεκρικο ονερου.

Η γη χει τις ενοχς και τη φροντδα,
γι' αυτ οι τφοι της γεμτοι ανησυχα,
μα ο γαλνιος πνος εναι πντα εκε:
Μες στα γαλζια κματα, ηρεμα...

       Το Σκοτειν Ππλο

Ας μποργα τα ππλα να 'διωχνα τα σκοτειν,
που κρβουν τη μελλοντικ ζω μου.
Θα μποργαν αγννητα, να σπεσουνε αργ,
-να τα 'βλεπα...- πριν απ' τη βολησ μου.

Κθε μου ενργεια εκε ζωγραφισμνη,
δεν θα τολμοσα να τη δω με μια ματι μονχα.
Εκε να στκει η λπηση και η πενα τχα
και Μαρο Χρι Απελπισις να ξαποστανει.

Θα μ' κανε να βρω τον τφο μου μοναχικ,
να κεται στην απραντ του θλψη, τυλιγμνος.
σε ττε καλτερα ας μη βρεθ ποτ ξαν,
στο μυστικ βιβλο της Μορας μου, χαμνος.


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers