-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

: ...

  Βιογραφικ

     Ο Καβφης εναι απ' τους κορυφαους -αν χι ο κορυφαος- λληνες και ξνους ποιητς, Γνριζε πολ καλ τα σγχρονα λογοτεχνικ ρεματα, πως ο παρνασσισμς κι ο συμβολισμς, μα δεν φανεται ν' ακολοθησε συστηματικ κποιο. Βαθμιαα κινθηκε στα πλασια του ρεαλισμο. Γρω στα 1900 περπου εχε δη διαμορφσει το δικ του φος. Η αφγησ του χει το χαρακτρα ντοκουμντου, εν τα αισθματα απομνωσης, φθορς και παρακμς κυριαρχονε στα ποιματ του. Στο αδιξοδο που κυριαρχε στον εξωτερικ κσμο, το μνο που απομνει εναι η αξιοπρπεια του ατμου. Κι αυτ εναι η απντηση που δεχνουν να δνουνε τα περισστερα απ' αυτ. Τα ποιητικ κεμεν του πλησιζουνε τον πεζ λγο. Αυτ το πετυχανει με τη λιττητα στην κφραση, τα λιγοστ επθετα, τον ελεθερο στχο με τον νισο αριθμ συλλαβν. Η γλσσα ιδιτυπη περιχουσα πολλ στοιχεα απ' τη καθαρεουσα κι απ' τη δημοτικ, εν εναι διανθισμνη με πολλος ιδιωματισμος απ Αλεξνδρεια και Πλη. Εναι γνωστς επσης για την ειρωνεα του, μοναδικς συνδυασμς λεκτικς και δραματικς ειρωνεας. Σμερα η ποησ του χι μνον χει επικρατσει στην Ελλδα, αλλ και κατλαβε εξχουσα θση στην λη ευρωπακ ποηση, στερα απ' τις μεταφρσεις των ποιημτων του αρχικ στα γαλλικ, αγγλικ, γερμανικ και κατπιν σε πολλς λλες γλσσες.
     Ο Κωνσταντνος Πτρου Φωτιδης Καβφης γεννθηκε 29 Απρλη 1863 στην Αλεξνδρεια, που οι γονες του εγκαταστθηκαν εγκαταλεποντας τη Πλη το 1850. ταν το 9ο παιδ του Πτρου-Ιωννη Καβφη (1814-1870), μεγαλμπορου βαμβακιο και της Χαρκλειας Φωτιδη (1835-1899), που ανκε σε παλι φαναριτικη οικογνεια μεγαλεμπρων και κοινοτικν επιτρπων της Πλης, με καταγωγ απ το Φανρι. Ο πατρας του εχε ζσει στην Αγγλα κι τανε κτοχος βρεττανικο διαβατηρου. Πλοσια οικογνεια στην αρχ, με εμπορικ υποπρακτορεα στα αξιολογτερα κντρα της Ευρπης, μα ξπεσαν μετ το θνατο του πατρα το 1870. Τα παιδικ του χρνια τα πρασε στη γεντειρ του, στην αριστοκρατικ οδ Σερφ, μσα σε πλοσιο περιβλλον με Γλλο παιδαγωγ κι Αγγλδα τροφ. Η οικογνεια νοκιαζε μεγλη οικα που ανκε στον Στφανο Ζιζνια, εν το 1860 μετακμισε στην οδ Σερφ Πασ. Το βιοτικ εππεδο της οικογνειας τανε πολ υψηλτερο σε σχση μ' αυτ των Ελλνων της εποχς. Το 1869, ο Πτρος Καβφης παρασημοφορθηκε με το Μετζιδι 4ης Τξης για τη συμβολ στην ανπτυξη του εμπορου και της βιομηχανας, εν απεβωσε στις 10 Αυγοστου 1870, σε ηλικα 56 ετν. Στην Αλεξνδρεια, διδχτηκε αγγλικ, γαλλικ κι ελληνικ με οικοδιδσκαλο και συμπλρωσε τη μρφωσ του για 1-2 τη στο Ελληνικ Εκπαιδευτριο Αλεξνδρειας.



     Με το θνατο του πατρα αρχζει η παρακμ της οικογνειας κι τη σταδιακ διλυση της επιχερησης Καβφης & Σα, η οικογνεια εγκαταστθηκε το 1872 στο Λβερπουλ και το 1874 στο Λονδνο. Πριν εγκαταλεψουν την Αγυπτο μεταφρουν τη κινητ περιουσα τους σε διαμρισμα της οδο Ραμλου με προσιττερο ενοκιο. Το 1877 γνεται η οριστικ εκκαθριση της εταιρεας. Στη διαμον του εκε, δεν εναι γνωστ αν φοτησε σε κποιο σχολεο αν λαβε τη μρφωσ του με ιδιατερα μαθματα. Στα 6 τη της διαμονς του στην Αγγλα ο νεαρς θα μθει σε βθος την Αγγλικ γλσσα και θα καλλιεργσει την μφυτη ροπ του προς τα Γρμματα. Το 1878 η οικογνει του αντιμετωπζει εκ νου οικονομικ προβλματα, εξαιτας της Κρσης του 1873 κι επιστρφει στην Αλεξνδρεια. Ο 15ετς Κωνσταντνος μελετ κατ’ οκον και το 1881 συνεχζει τις σπουδς του στο εμπορικ λκειο Ο Ερμς, που ιδρεται εκενη τη χρονι απ τον Κωνσταντνο Παπαζ. Τον επμενο χρνο, η οικογνει του θα μετακομσει εκ νου, αυτ τη φορ στη Πλη, εξαιτας των εθνικιστικν ταραχν στην Αγυπτο, που καθιστ επισφαλ τη θση των Ευρωπαων. Ο αγγλικς στλος βομβαρδζει την Αλεξνδρεια κι η οικα Καβφη γνεται παρανλωμα του πυρς. Η οικογνει του θα φιλοξενηθε επ 3ετα απ τον παππο του Γεωργκη Φωτιδη. Τη περοδο της παραμονς του εκε εκδηλνονται οι πρτες συστηματικς προσπθεις του στη ποηση κι εκδηλθηκε 1η φορ σμφωνα με μαρτυρες η ομοφυλοφιλικ τση του. Η ατμσφαιρα και το τοπο της φανεται να τον εμπνουνε κι αυτ διαπιστνεται στα ποιματ του Ο Βεζαδς προς την ερωμνη του (1884), Dünya Güzeli (1884), Νιχρι (1885) και το πρτο του πεζ Μια νυξ στο Καλντρι (1884), εν ενημερωντανε για τις εξελξεις στην Αλεξνδρεια μσω των εκε φλων του Μικ Ρλλη και Στφανου Σκυλτση. Πντως, το πρτο κεμενο που σζεται στο αρχεο του γρφτηκε το 1882. Πρκειται για να ημερολγιο σε αγγλικ γλσσα, με τον ττλο Constantipoliad-En Epic (Κωνσταντινοπουλις -να πος), που περιγρφονται οι προετοιμασες για την αναχρηση της οικογνειας απ' την Αλεξνδρεια, το πολεμικ κλμα των ημερν εκενων και το ταξδι ως τη Κωνσταντινοπολη.



     Τον Οκτβρη του 1885 επιστρφει στην Αλεξνδρεια, μαζ με τη μητρα του και τα 2 αδλφια του, Αλξανδρο και Παλο, αφο πραν αποζημωση για τις καταστροφς του 1882. Μα απ τις πρτες αποφσεις του εναι ν' αποκτσει ελληνικ υπηκοτητα. Το 1886 κατεχε δημοσιογραφικ ταυττητα απ' το περιοδικ Τηλγραφος και ξεκνησε συνεργασα με το λογοτεχνικ περιοδικ σπερος και την εφημερδα Ομνοια, που δημοσευσε ποιματα και πεζ. 5 τη μετ πθανε ο αδερφς του Πτρος-Ιωννης κι ο θεος του Γεργιος Καβφης. Συνχισε να δημοσιεει κεμεν του σε εφημερδες και περιοδικ της Αλεξνδρειας και της Λειψας και το Σεπτμβρη του διου χρνου στειλε το ποημα Κτσται στο Αττικν Ημερολγιον. Αρχζει να εργζεται ως δημοσιογρφος και στη συνχεια ως μεστης στο Χρηματιστριο Βμβακος. Το 1889 προσλαμβνεται αρχικ ως μισθος γραμματας στην Υπηρεσα Αρδεσεων κι απ το 1892 ως μμισθος υπλληλος, θση που θα παραμενει ως το 1922, φθνοντας στον βαθμ του υποτμηματρχη. Το 1891 θεωρεται σημαντικ χρονι του. Εκδδει το 1ο αξιλογο ποημ του Κτσται και δημοσιεει μερικ απ' τα σπουδαιτερα πεζ κεμεν του, Ολγα περ στιχουργας, Ο Σακεσπρος περ της ζως, Ο καθηγητς Βλκη περ της νεοελληνικς και 2 κεμενα για τα Ελγνεια και ξεκνησε τη συγγραφ ενς ιστορικο λεξικο που το δικοψε στο λμμα Αλξανδρος.



    Απ το 1893 ως το τλος του αινα γρφει μερικ απ τα σημαντικτερα ποιματ του, πως τα: Κερι (1893), Τεχη (1896), Περιμνοντας τους Βαρβρους (1899). Το 1896 συνεργζεται με την εφημερδα Phere d’ Alexandrie. O δημοσιογρφος και συγγραφας Γεργιος Τσοκπουλος τον χαρακτηρζει Σκεπτικιστ, φιλοσοφικ, μελαγχολικ, με ειρωνικ πικρα. Τον επμενο χρνο επισκπτεται το Παρσι και το Λονδνο. Το 1899 φεγει απ τη ζω η μητρα του Χαρκλεια, που την υπεραγαποσε. Εχανε προηγηθε οι θνατοι του παιδικο του φλου Μικ Ρλλη (1889), του αδελφο του Πτρου-Ιωννη (1891) και του παππο του Γεωργκη Φωτιδη (1896). To 1902 ταξιδεει 1η φορ στην Ελλδα και συγκεκριμνα την Αθνα, που γνωρζεται με τους ομοτχνους του, Κμωνα Μιχαηλδη, Γρηγριο Ξενπουλο κι Ιωννη Πολμη. Σε μια επιστολ του αναφρει τι στην Αθνα αισθανταν, πως νας πιστς που πηγανει προσκυνητς στη Μκκα. Τον επμενο χρνο επισκπτεται πλι την Αθνα, εν στις 30 Νομβρη της διας χρονις ο Ξενπουλος γρφει στο περιοδικ Παναθναια το ιστορικ ρθρο νας Ποιητς, που αποτελε τη 1η εγκωμιαστικ παρουσαση του καβαφικο ργου στο ελλαδικ κοιν. Το 1904 θα γρψει να απ τα σπουδαιτερα ποιματ του, το Περιμνοντας τους Βαρβρους. Το 1905 επισκπτεται για 3η φορ την Αθνα για τη κηδεα του αδελφο του Αλξανδρου.



     Δεκμβρη του 1907 εγκαθσταται στο σπτι της οδο Λψιους 10, ξεκνησε να ζει ως μπομ και μπκε στο λογοτεχνικ κκλο της Νας Ζως μετ απ γνωριμα του με τον ποιητ Παλο Πετρδη.και θα περσει το υπλοιπο της ζως του, δημιουργντας το σημαντικτερο τμμα του ργου του. Η φμη του διαρκς εξαπλνεται και στο διαμρισμ του τον επισκπτονται προσωπικτητες της λογοτεχνας απ' την Ελλδα και το εξωτερικ, πως ο φουτουριστς Τομσο Μαριντι, ο Αντρ Μαλρ, η Μαρκα Κοτοπολη, ο Νκος Καζαντζκης, ο Κστας Ουρνης κι η Μυρτιτισσσα. Το 1910 χρονολογεται η κδοση του 2ου τεχους συλλογς ποιημτων του. Το 1912 ξεκνησαν τα επικριτικ σχλια για τη ποησ του απ αθηνακος κι αλεξανδρινος κκλους. Ο Καβφης ετομαζε ττε τη 1η συλλογ ποιημτων του σε μονφυλλα, που συνεχστηκε τα τη: 1917 η 2η, 1918 η 3η, 1920 η 4η κι η 5η, 1924 η 6η κι η 7η, 1929 η 8η κι η 9η και τλος 1930 η 10η. Το 1911 θα γρψει το περφημο ποημ του Ιθκη. Το 1914 γνωρζεται με τον σπουδαο γγλο μυθιστοριογρφο ντουαρντ Μργκαν Φρστερ και συνδεται μαζ του με φιλα. 5 τη μετ, ο Φρστερ θα συστσει τον Καβφη στο αγγλικ κοιν. Το 1917 γνωρζεται με τον Αλκο Σεγκπουλο, κατ’ λλους νθο γιο του, κατ’ λλους ερωτικ του σντροφο, πντως μετπειτα γενικ κληρονμο του. Τον Απρλη του 1922 παραιτεται απ την Υπηρεσα Αρδεσεων για να αφοσιωθε στο ποιητικ του ργο. "Επιτλους απελευθερθηκα απ αυτ το μισητ πργμα", γρφει κπου. Τον επμενο χρνο πεθανει ο τελευταος εν ζω αδελφς του, ο Τζον Καβφης, που υπρξε ο πρτος θαυμαστς και μεταφραστς του ργου του.



    Το 1926 η κυβρνηση του δικττορα Πγκαλου του απονμει το Παρσημο Φονικος, δικριση που ο ποιητς αποδχεται, υποστηρζοντας τι "το παρσημο μο το απνειμε η Ελληνικ Πολιτεα, γι’ αυτ και το κρατ" κι εξδωσε το περιοδικ Αλεξανδριν Τχνη. Το 1930 αρχζει να υποφρει απ τον λρυγγ του, oι γιατρο διαπιστνουν καρκνο. Δε μπορε να μιλσει και το 1932 υποβλλεται σε τραχειοτομα στην Αθνα, που διαμνοντας στο ξενοδοχεο Κοσμοπολτ, εισπρττει μια θερμτατη συμπθεια απ το πλθος των θαυμαστν του. Μεταφρθηκε για ανρρωση στη κλινικ Καψαλ στη Κηφισι και τπωσε το ποημα Μρες του 1908. Το 1933 επιστρφει στην Αλεξνδρεια, με την υγεα του διαρκς να χειροτερεει κι αναγκστηκε να μπει στο νοσοκομεο. Στις αρχς Απρλη μεταφρεται στο Ελληνικ Νοσοκομεο και στις 28 του διου μνα παθε εγκεφαλικ συμφρηση. Στις 2 το πρω στις 29 Απρλη 1933 ο ποιητς αφνει τη τελευταα του πνο, σε ηλικα 70 ετν (την δια ημερομηνα γενεθλων και θαντου).



     Κλειστς, εγκεφαλικς, ευασθητος και με μιαν ντρομη εσωτερικτητα, που τη μεγθυνε ο συνεχς φβος μην ανακαλψουνε τις ιδιατερες ερωτικς του επιλογς, στρφηκε στη μελτη και στη ποηση. Η κριτικ διαμχη γρω απ τη ποησ του κρτησε ως το τλος της ζως του με αμεωτη νταση και συνεχστηκε για πολλ χρνια. Το 1917 πραγματοποιθηκε κδοση επιλογς 21 ποιημτων του Καβφη μαζ με μια μελτη του Γ. Βρισιμιτζκη για το ργο του μ' γκριση του ποιητ στη σειρ των Γραμμτων Βιβλα της Ζως. Το βιβλο γνρισε 2 εκδσεις που εξαντλθηκαν. Το 1918 πθανε ο ξδερφς του Γ.Ψλλιαρης, που σμφωνα με πληροφορες ο ποιητς εχε τον πρτο του ερωτικ δεσμ σε εφηβικ ηλικα. Ττε πραγματοποιθηκε κι η διλεξη του Αλκου Σεγκπουλου για τη καβαφικ ποηση στην αθουσα του επιστημονικο συλλγου Πτολεμαος Α'. Το κεμενο της διλεξης, γραμμνο πως αποδεχτηκε απ τον διο τον Καβφη προκλεσε αντιδρσεις. ν τος μετ ο E.M. Forster δημοσευσε το ιστορικς αξας δοκμιο για τον Καβφη στο περιοδικ Atheneum του Λονδνου (το 1922 εξδωσε το αφιερωμνο στον ποιητ βιβλο Alexandria. A history and a guide). Το 1920 πθανε στη Γαλλα σε ηλικα εξντα χρνων ο αδερφς του Παλος. Το 1921 σημειθηκαν η διλεξη του Τλλου γρα και το ρθρο του Παλαμ στο Εμπρς για τον Καβφη. Το 1924 κυκλοφρησε το αφιερωμνο στον Καβφη τεχος της Νας Τχνης και δημοσιετηκε η Ιθκη στο περιοδικ Criterion απ τον Thomas Eliot.
     Το σμα των καβαφικν ποιημτων περιλαμβνει: Τα 154 ποιματα που αναγνρισε ο διος (τα λεγμενα Αναγνωρισμνα), τα 37 Αποκηρυγμνα ποιματ του, τα περισστερα νεανικ, σε ρομαντικ καθαρεουσα, που μετ τα αποκρυξε, τα Κρυμμνα, δηλαδ 75 ποιματα που βρθηκαν τελειωμνα στα χαρτι του, καθς και τα 30 Ατελ, που βρθηκαν στα χαρτι του χωρς να χουν πρει την οριστικ τους μορφ. Το 1935 κυκλοφρησε στην Αθνα, με επιμλεια της Ρκας Σεγκοπολου, η 1η πλρης κδοση των (154) Ποιημτων του, που εξαντλθηκε αμσως. 2 ακμη ανατυπσεις γιναν μετ το 1948.

     Ο ποιητς επεξεργαζταν επμονα κθε στχο, κποτε για χρνια ολκληρα, προτο τον δσει στην δημοσιτητα. Σε αρκετς απ τις εκδσεις του υπρχουν διορθσεις απ το χρι του και συχν ταν επεξεργαζταν ξαν τα ποιματ του τα τπωνε διορθωμνα. Εχε κατατξει τα ποιματ του σε 3 κατηγορες: τα ιστορικ, τα φιλοσοφικ και τα ερωτικ αισθησιακ.
   * Τα ιστορικ ποιματα εμπνονται κυρως απ την ελληνιστικ περοδο και στα περισστερα χει εξχουσα θση η Αλεξνδρεια. Αρκετ λλα προρχονται απ την ελληνορωμακ αρχαιτητα και το Βυζντιο, χωρς να λεπουνε και ποιματα με μυθολογικς αναφορς (π.χ. Τρες). Εναι χαρακτηριστικ το γεγονς τι ο Καβφης δεν εμπνεται καθλου απ το πρσφατο ιστορικ παρελθν, δηλαδ την επανσταση του '21, αλλ οτε κι απ τη κλασσικ αρχαιτητα. Οι περοδοι που επιλγει εναι περοδοι παρακμς μεγλων αλλαγν κι οι περισστεροι ρως του εναι "ηττημνοι".
   * Τα αισθησιακ ερωτικ ποιματα, που εναι τα πιο λυρικ, κυριαρχε η ομοφυλοφιλα και θματα πως η ανμνηση κι η αναπληση. Αυτ που προκαλε τα συναισθματα δεν εναι το παρν, αλλ το παρελθν και πολ συχν ο οραματισμς.
   * Τα φιλοσοφικ ποιματα ονομζονται απ λλους διδακτικ. Ο Ε.Π. Παπανοτσος τα διαρεσε στις εξς ομδες: ποιματα με "συμβουλς προς ομοτχνους", δηλαδ ποιματα για την ποηση, και ποιματα που πραγματεονται λλα θματα, πως το θμα των Τειχν, την ννοια του χρους (Θερμοπλες), της ανθρπινης αξιοπρπειας (Απολεπειν ο Θες Αντνιον), της μορας (Καισαρων) κ..



     Διαχωρζοντας το ποιητικ του ργο σε φιλοσοφικ, ιστορικ κι ηδονικ, στα ποιματ του αποτυπνονται το ερωτικ στοιχεο, η φιλοσοφικ του σκψη κι η ιστορικ του γνση. σον αφορ στα ιστορικ του ποιματα ιδιατερα, οφελουμε να λβουμε υπ' ψιν τι τα συνθεσε βινοντας την ατμσφαιρα μιας πλης που γινε κατ το ελληνιστικ της παρελθν χωνευτρι λαν και σταυροδρμι πολιτισμν. Οι ρως του εναι γνωστ ιστορικ πρσωπα γεννματα της φαντασας του κι ο ποιητς αφηγεται στους χαρακτρες που πλθει ανθρπινες συμπεριφορς σημαδεμνες απ πρσκαιρο της επιτυχας και τη μορα που εξουδετερνει την ανθρπινη θληση.
     Πλεις της ανατολικς Μεσογεου -ιδιατερα η Αλεξνδρεια- εναι ο τπος που λαμβνουν χρα τα περιστατικ των ποιημτων και σμφωνα με το περιεχμεν τους χαρακτηρζονται απ τους σγχρονους σχετικ ερευνητς της καβαφικς ποιητικς ως ψευδοστορικ, ιστορικοφαν κι ιστοριογεν. Τη διαφορετικτητα ανμεσα στα ιστορικ του ποιματα επισμανε ο διος ο ποιητς, χωρς μως να τους δσει ιδιατερη ονομασα. Εισηγητς του ρου "ψευδοστορικ" εναι ο Σεφρης για να διαχωρσει μ' αυτ τα ποιματα που χρησιμοποιον το ιστορικ υλικ μεταφορικ, αλληγορικ δημιουργντας ψετικες ιστορες. Ο Ι. Μ. Παναγιωτπουλος με τη σειρ του εισηγθηκε τον ρο "ιστορικοφαν". Εκε εντσσει τα ιστορικ ποιματα, που τα φανταστικ πρσωπα εμπλκονται σε ιστορικ πλασιο που επενδει τη πλοκ. Ο Μιχλης Πιερς θερησε αναγκαο τον ρο "ιστοριογεν" για τα ποιματα που γεννθηκαν απ μεσο ιστορικ υλικ.Τλος τα ερωτικ αισθησιακ ποιματα του ηδονικο κκλου του Καβφη αποτελον αναμνσεις πραγματοποιημνων μη ερτων εκφρζοντας τις πτυχς της ομοφυλοφιλας του. Η γλσσα κι η στιχουργικ μορφ των ποιημτων του ταν ιδιρρυθμες και πρωτοποριακς για την εποχ. Τα βασικ χαρακτηριστικ τους εναι:

 * Ιδιτυπη γλσσα, μεγμα καθαρεουσας και δημοτικς, με ιδιωματικ στοιχεα της Κωνσταντινοπολης.
 * Εξαιρετικ λιτς λγος, με ελχιστα επθετα (σα υπρχουν χουν πντα ιδιατερη σημασα, δεν εναι ποτ συμβατικ, κοσμητικ επθετα).
 * Ουδτερη γλσσα, σχεδν πεζολογικ, μακρυ απ τις ποιητικς συμβσεις της εποχς. Η γλσσα δεν αποκαλπτει τα συναισθματα.
 * Εξαιρετικ σντομα ποιματα.
 * Ιαμβικς ρυθμς, αλλ τσο επεξεργασμνος που συχν εναι δσκολο να διακριθε.
 * Ομοιοκαταληξα χι σε λα τα ποιματα, ενοτε χαλαρ και περιστασιακ.
 * Ιδιατερη σημασα στα σημεα στξης: παζουν ρλο για το νημα (π.χ. ειρωνεα) λειτουργον ως οδηγες απαγγελας (π.χ. χαμλωμα του τνου της φωνς στις παρενθσεις).


     Ο Καβφης λειτουργε κυρως μσω των συμβλων. Η τχνη του εναι η συγκντρωση αρχετπων, που δνουν να φευγαλο υπαινικτικ νημα στο λγο του. Αντλε μνμες απ το παρελθν και τις αποθτει στο παρν, ενοτε ως προειδοποηση για τα μελλομενα. Εναι ττοια η σχση του με τη συλλογικ ψυχ και τα περιεχμεν της, που θεωρεται προδρομικς της σχσης της λογοτεχνας του 20ο αι. με τη συλλογικ συνεδηση. Ιδιατερο στοιχεο της τεχνικς του εναι μα σπνιας υφς σκηνοθετικ ικαντητα αντστοιχη μ' αυτ που συναντ κανες στον πεζογραφικ και θεατρικ λγο. λλο να μως χαρακτηριστικ του συμπληρωματικ του προαναφερμενου εναι η τση, μσω του λγου του, να υποδεται περσνες. Το εν λγω χαρακτηριστικ δημιουργε μια πολυεππεδη ποηση αλλ κι αινιγματικτητα μιας κι εναι συχν δυσδικριτο για τον αναγνστη ν' αναγνωρσει μσω τνος προσπου μιλ ο διος ο ποιητς και με ποιο ταυτζεται.
     Η συμβολιστικ του τση εναι ντονη και συνδυζεται με λγο λιτ αλλ διαχρονικ επκαιρο. Η ειρωνικ διθεση, αυτ που αποκλθηκε καβαφικ ειρωνεα συνδυζεται με τη τραγικτητα της πραγματικτητας, για να καταστε κοινωνικ διδακτικ κι οι ηδονιστικο του προσανατολισμο ανακατεονται με κοινωνικς επισημνσεις. Αναμφβολα δεν εναι εκολο να οριοθετσει κανες ξεκθαρα σε θεματικος κκλους τη ποιητικ του. Η ιστορα ανακατεεται με τις αισθσεις και το στοχασμ σε μια ενιαα ονττητα, αυτν πιθανς που ο διος προσδιορζει ως "ενιαο καβαφικ κκλο", αλλ σε κθε ξεχωριστ περπτωση, στον αμσως επμενο στχο, η εναλλαγ δικαινει σους χαρακτρισαν τη καβαφικ ποηση πρωτεκ.
 * Το 1926, του απονεμθηκε το βραβεο Φονικας απ την κυβρνηση του Θεδωρου Πγκαλου.
 * Απ τις 16 Νομβρη 1992, το διαμρισμα του Καβφη, στην λλοτε κακφημη συνοικα του Αταρν στην Αλεξνδρεια, χει μετατραπε σε μουσεο. Το μουσεο διαθτει αρκετ απ τα σκτσα και τα πρωττυπα χειργραφ του, φωτογραφες και πορτρατα του.
 * Το 1996, προβλθηκε η κινηματογραφικ ταινα Καβφης ελαφρς βασισμνη στη ζω του, με τους Δημτρη Καταλειφ και Βασλη Διαμαντπουλο στον ομνυμο ρλο και σε σκηνοθεσα Γιννη Σμαραγδ.
 * Το 2004, ο Σον Κνερι απγγειλε την Ιθκη του, σε μουσικ επνδυση του Βαγγλη Παπαθανασου, Αυτ η εκτλεση κυκλοφρησε σε CD και συμπεριλφθηκε στο βιβλο Ithaca - A Journey in Colour της Μισελν Ροκμπρν Κνερι.


========================


          Εν Τω Mην Aθρ 


Με δυσκολα διαβζω στη πτρα την αρχαα.
"Κ[ρι]ε Ιησο Χριστ". να "Ψυ[χ]ν" διακρνω.
"Εν τω μη[ν] Aθρ, Ο Λεκιο[ς] ε[κοιμ]θη".
Στη μνεα της ηλικας "Εβ[ωσ]εν ετν",
το Κππα Ζτα δεχνει που νος εκοιμθη.
Μες στα φθαρμνα βλπω "Aυτ[ν]... Aλεξανδρα".
Μετ χει τρεις γραμμς πολ ακρωτηριασμνες,
μα κτι λξεις βγζω σαν "δ[]κρυα ημν, οδνην",
κατπιν πλι "δκρυα", κι "[ημ]ν τοις [φ]λοις πνθος".
Με φανεται που ο Λεκιος μεγλως θ' αγαπθη.
Εν τω μην Aθρ ο Λεκιος εκοιμθη.

    Τα λογα Του Αχιλλως

Τον Πτροκλο σαν εδαν σκοτωμνο,
που ταν τσο ανδρεος, δυνατς και νος,
ρχισαν τ' λογα να κλανε του Αχιλλως.
Η φσις των η αθνατη αγανακτοσε
για του θαντου αυτ το ργο που θωροσε.

Τναζαν τα κεφλια των και τες μακρις χατες κουνοσαν,
τη γη χτυποσαν με τα πδια και θρηνοσαν
τον Πτροκλο που νιθαν -ψυχο αφανισμνο-
μια σρκα τρα ποταπ -το πνεμα του χαμνο-
ανυπερσπιστο -χωρς πνο-
εις το μεγλο Τποτε επιστραμμνο απ' τη ζω.

Τα δκρυα εδε ο Ζευς των αθαντων
αλγων κι ελυπθη. "Στου Πηλως τον γμο"
επε, «δεν πρεπ' τσι σκεπτα να κμω·
καλτερα να μη σας δναμε, λογ μου
δυστυχισμνα! Τ γυρεατ’ εκε χμου
στην θλια ανθρωπτητα που 'ναι το παγνιο της μορας.

Σεις που ουδ ο θνατος φυλγει, ουδ γρας,
πρσκαιρες συμφορς σς τυραννον. Στα βσαν των
σας μπλεξαν οι νθρωποι". μως τα δκρυ των
για του θαντου τη παντοτιν
τη συμφορν εχνανε τα δυο τα ζα τα ευγεν.

                      Η Πλις


Επες· "Θα πγω σ' λλη γη, θα πγω σ' λλη θλασσα.
Μια πλις λλη θα βρεθε καλτερη απ' αυτ.
Κθε προσπθεια μου μια καταδκη εναι γραφτ·
κ ειν' η καρδι μου σα νεκρς θαμμνη.
Ο νους μου ως πτε μεσ' στο μαρασμν αυτ θα μνει.
που το μτι μου γυρσω, που κι αν δω
ερεπια μαρα της ζως μου βλπω εδ,
που τσα χρνια πρασα και ρμαξα και χλασα
".

Καινοριους τπους δε θα βρεις, δεν θα βρεις λλες θλασσες.
Η πλις θα σε ακολουθε. Στους δρμους θα γυρνς
τους διους και στες γειτονις τες διες θα γερνς
και μεσ' στα δια σπτια αυτ θ' ασπρζεις.
Πντα στη πλη αυτ θα φθνεις. Για τα αλλο μην ελπζεις
δεν χει πλοο για 'σε, δεν χει οδ.
τσι που τη ζω σου ρμαξες εδ
στην κχη τοτη τη μικρ, σ' λη τη γη τη χλασες

           Η Σατραπεα


Τι συμφορ, εν εσαι καμωμνος
για τα ωραα και μεγλα ργα
η δικη αυτ σου η τχη πντα
ενθρρυνση κι επιτυχα να σε αρνεται·
να σ' εμποδζουν ευτελες συνθειες,
και μικροπρπειες κι αδιαφορες.

Και τι φρικτ η μρα που ενδδεις,
(η μρα που αφθηκες κι ενδδεις),
και φεγεις οδοιπρος για τα Σοσα,
και πηανεις στο μονρχην Aρταξρξη
που ευνοκ σε βζει στην αυλ του,
και σε προσφρει σατραπεες και ττοια.
Και συ τα δχεσαι μ' απελπισα
αυτ τα πργματα που δε τα θλεις.

'Αλλα ζητε η ψυχ σου, γι' λλα κλαει:
τον παινο του Δμου και των Σοφιστν,
τα δσκολα και τ' ανεκτμητα Εγε·
την Aγορ, το Θατρο και τους Στεφνους.
Aυτ που θα σ' τα δσει ο Aρταξρξης,
αυτ πο θα τα βρεις στη σατραπεα·
και τι ζω χωρς αυτ θα κμεις.

     Η Κηδεα Του Σαρπηδνα

Bαριν οδνην χει ο Zευς. Tον Σαρπηδνα

εσκτωσεν ο Πτροκλος και τρα ορμον

ο Mενοιτιδης κι οι Aχαιο το σμα

ν' αρπξουνε και να το 'ξευτελσουν.

Aλλ ο Zευς διλου δε στργει αυτ.

Tο αγαπημνο του παιδ -που τ' φησε

κι εχθηκεν, ο Nμος ταν τσι-

τουλχιστον θα το τιμσει πεθαμνο.

Kαι στλνει, ιδο, τον Φοβο κτω στη πεδιδα

ερμηνευμνο πως το σμα να 'νοιασθε.

Tου ρωος τον νεκρ μ' ευλβεια και με λπη

σηκνει ο Φοβος και το πει στο ποταμ.

Tο πλνει απ' τες σκνες κι απ' τα αματα

κλεει τη πληγ του, μην αφνοντας

καννα χνος να φανε, της αμβροσας

τ' αρματα χνει πνω του και με λαμπρ

Oλμπια φορματα το ντνει.

Tο δρμα του ασπρζει και με μαργαριταρνιο

χτνι κτενζει τα κατμαυρα μαλλι.

Tα ωραα μλη σχηματζει και πλαγιζει.

Tρα σα νος μοιζει βασιλες αρματηλτης

-στα εικοσιπντε χρνια του, στα εικοσιξι-

αναπαυμενος μετ που εκρδισε,

μ' ρμα ολχρυσο και ταχυττους ππους,

σε ξακουστν αγνα το βραβεο.

τσι σα που τελεωσεν ο Φοβος

την εντολ του, κλεσε τους δυο αδελφος

τον πνο και το Θνατο, προστζοντς τους

να παν' το σμα στη Λυκα, το πλοσιο τπο.

Kαι κατ εκε το πλοσιο τπο, τη Λυκα

τοτοι οδοιπρησαν, οι δυο αδελφο

πνος και Θνατος κι ταν πια 'φθσαν

στη πρτα του βασιλικο σπιτιο

παρδωσαν το δοξασμνο σμα,

και γρισαν στες λλες τους φροντδες και δουλεις.

Kι ως το 'λαβαν αυτο, στο σπτι, αρχνισε

με συνοδεες και τιμς και θρνους

και μ' φθονες σπονδς απ ιερος κρατρας

και μ' λα τα πρεπ η θλιβερ ταφ

κι πειτα μπειροι της πολιτεας εργται

και φημισμνοι δουλευτα της πτρας

λθανε κι καμαν το μνμα και τη στλη.

            Μρες Του 1896

Εξευτελσθη πλρως. Μια ερωτικ ροπ του

λαν απαγορευμνη και περιφρονημνη

(μφυτη μολοντοτο) υπρξεν η αιτα:

ταν η κοινωνα σεμντυφη πολ.

χασε βαθμηδν το λιγοστ του χρμα,

κατπι τη σειρ και την υπληψ του.

Πλησαζε τα τριντα χωρς ποτ να χρνο

να βγλει σε δουλει, τουλχιστο γνωστ.

Ενοτε τα ξοδ του τα κρδιζεν απ

μεσολαβσεις που θεωρονται ντροπιασμνες.

Κατντησ' νας τπος που αν σ' βλεπαν μαζ του

συχν, ταν πιθαν μεγλως να εκτεθες.

Aλλ' χι μνο τοτα. Δε θα 'τανε σωστ.

Aξζει παραπνω της εμορφις του η μνμη.

Μια ποψις λλη υπρχει που αν ιδωθε απ' αυτν

φαντζει, συμπαθς, φαντζει, απλ και γνσιο

του ρωτος παιδ, που πνω απ' τη τιμ

και την υπληψ του θεσ' ανεξετστως

της καθαρς σαρκς του τη καθαρ ηδον.

Aπ' την υπληψ του; Μα η κοινωνα που ταν

σεμντυφη πολ, συσχτιζε κουτ.

  Περιμνωντας Τους Βαρβρους

Τ περιμνουμε στην αγορ συναθροισμνοι;
Εναι οι βρβαροι να φθσουν σμερα.
Γιατ μσα στη Σγκλητο μια ττοια απραξα;
Τ κθοντ' οι Συγκλητικο και δε νομοθετονε;
Γιατ οι βρβαροι θα φθσουν σμερα.
Τ νμους πια θα κμουν οι Συγκλητικο;
Οι βρβαροι σαν λθουν θα νομοθετσουν.

Γιατ ο αυτοκρτωρ μας τσο πρω σηκθη,
και κθεται στης πλεως τη πιο μεγλη πλη
στο θρνο πνω, επσημος, φορντας τη κορνα;
Γιατ οι βρβαροι θα φθσουν σμερα.
Κι ο αυτοκρτωρ περιμνει να δεχθε
τον αρχηγ τους. Μλιστα ετομασε
για να του δσει μια περγαμην. Εκε
τον γραψε ττλους πολλος κι ονματα.

Γιατ οι δυ μας πατοι κι οι πρατορες εβγκαν
σμερα με τες κκκινες, τες κεντημνες τγες
γιατ βραχιλια φρεσαν με τσους αμεθστους,
και δαχτυλδια με λαμπρ γυαλιστερ σμαργδια
γιατ να πισουν σμερα πολτιμα μπαστονια
μ' ασμια και μαλματα κτακτα σκαλισμνα;
Γιατ οι βρβαροι θα φθσουν σμερα
και ττοια πργματα θαμπνουν τους βαρβρους.

Γιατ κι οι ξιοι ρτορες δεν ρχονται σα πντα
να βγλουνε τους λγους τους, να πονε τα δικ τους;
Γιατ οι βρβαροι θα φθσουν σμερα
κι αυτο βαριοντ' ευφρδειες και δημηγορες.

Γιατ ν' αρχσει μονομις αυτ η ανησυχα
κι η σγχυσις. (Τα πρσωπα τι σοβαρ που εγναν).
Γιατ αδειζουν γργορα οι δρμοι κι οι πλατες,
κι λοι γυρνον στα σπτια τους πολ συλλογισμνοι;
Γιατ ενχτωσε κι οι βρβαροι δεν λθαν.
Και μερικο εφθσαν απ' τα σνορα,
κι επανε πως βρβαροι πια δεν υπρχουν.

Και τρα τ θα γνουμε χωρς βαρβρους;
Οι νθρωποι αυτο σαν μια κποια λσις!

              Μονοτονα

Τη μια μοντονην ημραν λλη

μοντονη, απαρλλακτη ακολουθε. Θα γνουν

τα δια πργματα, θα ξαναγνουν πλι

οι μοιες στιγμς μας βρσκουνε και μας αφνουν.

Μνας περν και φρνει λλο μνα.

Aυτ που ρχονται κανες εκολα τα εικζει

εναι τα χθεσιν τα βαρετ εκενα.

Και καταντ το αριο πια σαν αριο να μη μοιζει.

          Εκμισα Εις Την Τχνη

Κθομαι και ρεμβζω. Επιθυμες κι αισθσεις

εκμισα εις τη Τχνη, κτι μισοειδωμνα,

πρσωπα γραμμς ερτων ατελν

κτι αββαιες μνμες. Ας αφεθ σ' αυτν.

Ξρει να σχηματσει Μορφ της Καλλονς

σχεδν ανεπαισθτως το βο συμπληροσα,

συνδυζουσα εντυπσεις, συνδυζουσα τες μρες.

 Απολεπειν Ο Θες Aντνιον 


Σαν ξαφνα, ρα μεσνυχτ', ακουσθε

αρατος θασος να περν

με μουσικς εξασιες, με φωνς

τη τχη σου π' ενδδει πια, τα ργα σου

που απτυχαν, τα σχδια της ζως σου

που βγκαν λα πλνες, μη ανωφλευτα θρηνσεις.

Σαν τοιμος απ καιρ, σα θαρραλος,

αποχαιρτα τη, την Aλεξνδρεια που φεγει.

Προ πντων να μη γελασθες, μη πεις πως ταν

να νειρο, πως απατθηκεν η ακο σου,

μταιες ελπδες ττοιες μη καταδεχθες.

Σαν τοιμος απ καιρ, σα θαρραλος,

σα που ταιριζει σε π' αξιθηκες μια ττοια πλι,

πλησασε σταθερ προς το παρθυρο,

κι κουσε με συγκνηση, αλλ' χι

με των δειλν τα παρακλια και παρπονα,

ως τελευταα απλαυση τους χους,

τα εξασια ργανα του μυστικο θισου,

κι αποχαιρτα τη, την Aλεξνδρεια που χνεις.

           Θερμοπλες

Τιμ σε 'κενους που στη ζω των

ρισαν και φυλγουν Θερμοπλες.

Ποτ απ' το χρος μη κινοντες

δκαιοι κι σιοι σ' λες των τες πρξεις,

αλλ με λπη κιλας κι ευσπλαχνα

γενναοι οσκις εναι πλοσιοι κι ταν

εναι πτωχο, πλ' εις μικρ γενναοι,

πλι συντρχοντες σο μπορονε

πντοτε την αλθεια ομιλοντες,

πλην χωρς μσος για τους ψευδομνους.

Και πιτερη τιμ τος πρπει

ταν προβλπουν (και πολλο προβλπουν)

πως ο Εφιλτης θα φανε στο τλος,

κι οι Μδοι επιτλους θα διαβονε.

                Ιθκη

Σα βγεις στο πηγαιμ για την Ιθκη,

να εχεσαι να 'ναι μακρς ο δρμος,

γεμτος περιπτειες, γεμτος γνσεις.

Τους Λαιστρυγνας και τους Κκλωπας,

το θυμωμνο Ποσειδνα, μη φοβσαι,

ττοια στο δρμο σου ποτ σου δε θα βρεις,

αν μν η σκψη σου υψηλ, αν εκλεκτ

συγκνηση το πνεμα και το σμα σου αγγζει.

Τους Λαιστρυγνας και τους Κκλωπας,

τον γριο Ποσειδνα δε θα συναντσεις,

αν δε τους κουβανες μεσ' στην ψυχ σου,

αν η ψυχ σου δε τους στνει 'μπρς σου.

Να εχεσαι να 'ναι μακρς ο δρμος.

Πολλ τα καλοκαιριν πρωιν να εναι

που με τι ευχαρστηση, με τι χαρ

θα μπανεις σε λιμνας πρωτοειδωμνους

να σταματσεις σ' εμπορεα Φοινικικ,

και τες καλς πραμτειες ν' αποκτσεις,

σεντφια και κορλλια, κεχριμπρια κι βενους,

κι ηδονικ μυρωδικ κθε λογς,

-σο μπορες πιο φθονα ηδονικ μυρωδικ-

σε πλεις Aιγυπτιακς πολλς να πας,

να μθεις και να μθεις απ' τους σπουδαγμνους.


Πντα στο νου σου να 'χεις την Ιθκη.

Το φθσιμον εκε ειν' ο προορισμς σου.

Aλλ μη βιζεις το ταξδι διλου.

Καλτερα χρνια πολλ να διαρκσει

και γρος πια ν' αρξεις στο νησ,

πλοσιος μ' σα κρδισες στο δρμο,

μη προσδοκντας πλοτη να σε δσει η Ιθκη.

Η Ιθκη σ' δωσε τ' ωραο ταξδι.

Χωρς αυτ δε θα 'βγαινες στο δρμο.

'Αλλα δεν χει να σε δσει πια.

Κι αν πτωχικ τη βρεις, η Ιθκη δε σε γλασε.

τσι σοφς που γινες, με τση περα,

δη θα το κατλαβες η Ιθκες τι σημανουν.

               Φωνς

Ιδανικς φωνς κι αγαπημνες

εκενων που πθαναν εκενων που 'ναι
για μας χαμνοι σα τους πεθαμνους.

Κποτε μες στα νειρα μας ομιλονε.

Κποτε μες στη σκψη τις ακοει το μυαλ

και με τον χο τους για μια στιγμ επιστρφουν

χοι απ τη πρτη ποηση της ζως μας

σα μουσικ, τη νχτα, μακρυν, που σβνει...

(αυτ το ποημα στην αρχικ του κι αποκηρυγμνη μορφ ταν τσι:

Εν' αι γλυκτεραι φωνα σαι δια παντς

εσγησαν, σαι εντς

καρδας μνον λυπηρς πενθμως αντηχοσιν.

Εν τοις ονεροις ρχονται δειλα και ταπεινα

αι μελαγχολικα φωνα

και φρουν εις την μνμην μας την τσον ασθεν

αποθανντας ακριβος, ους κρα γη

καλπτει και δι' ους αυγ

ποτ δεν λμπει γελαστ, ανοξεις δεν ανθοσιν.

Στενζουν αι μελωδικα φωνα κι εν τη ψυχ

η πρτη ποησις ηχε

του βου μας -ως μουσικ, την νκτα, μακριν)

         Το Πρτο Σκαλ

Εις το Θεκριτο παραπονινταν

μια μρα ο νος ποιητς Ευμνης:

-"Τρα δυ χρνια πρασαν που γρφω

κι να ειδλλιο καμα μονχα.

Το μνον ρτι μου ργο εναι.

Αλμονον, εναι ψηλ της Ποησης η σκλα

κι απ' το σκαλ το πρτο εδ που εμαι

ποτ δε θ' ανεβ ο δυστυχισμνος".

Επ' ο Θεκριτος:-"Αυτ τα λγια

ανρμοστα και βλασφημες εναι.

Κι αν εσαι στο σκαλ το πρτο, πρπει

να 'σαι περφανος κι ευτυχισμνος.

Εδ που φθασες, λγο δεν εναι,

τσο που καμες, μεγλη δξα.

Κι αυτ ακμη το σκαλ το πρτο

πολ απ' το κοιν το κσμο απχει.

Εις το σκαλ για να πατσεις τοτο

πρπει με το δικαωμ σου να 'σαι

πολτης εις των ιδεν τη πλη.

Και δσκολο στη πλη εκενην εναι

και σπνιο να σε πολιτογραφσουν.

Στην αγορ της βρσκεις Νομοθτας

που δε γελ καννας τυχοδικτης.

Εδ που φθασες, λγο δεν εναι,

τσο που καμες, μεγλη δξα".

     Che Fece... Il Gran Rifiuto

Σε μερικος ανθρπους ρχεται μια μρα

που πρπει το μεγλο Ναι το μεγλο χι

να πονε. Φανερνεται αμσως ποιος το 'χει

τοιμο μσα του το Ναι και λγοντας το πρα

πηγανει στη τιμ και στη πεποθησ του.

Ο αρνηθες δε μετανινει. Αν ρωτιονταν πλι

χι θα ξανλεγε. Κι μως τον καταβλλει

εκενο τ' χι -το σωστ- σε λη τη ζω του.

                     Τεχη

Χωρς περσκεψη, χωρς λπη, χωρς αιδ

μεγλα κι υψηλ τριγρω μου κτισαν τεχη.

Και κθομαι κι απελπζομαι τρα εδ,

λλο δε σκπτομαι, το νου μου τργει αυτ η τχη,

 

διτι πργματα πολλ ξω να κμω εχον.

Α! ταν κτιζαν τα τεχη πως να μη προσξω.

Αλλ δεν κουσα ποτ κρτον κτιστν χον.

Ανεπαισθτως μ' κλεισαν απ το κσμον ξω.

           σο Μπορες

Κι αν δε μπορες να κμεις τη ζω σου πως τη θλεις,

τοτο προσπθησε τουλχιστον

σο μπορες: Μη την εξευτελζεις

μες στη πολλ συνφεια του κσμου,

μες στες πολλς κινσεις κι ομιλες.

Μη την εξευτελζεις πιανοντς τη,

γυρζοντας συχν κι εκθτοντς τη

στων σχσεων και των συναναστροφν

τη καθημερινν ανοησα,

σπου να γνει σα μια ξνη φορτικ.

    Nοι της Σιδνος (400 μ.X.)

Ο ηθοποις που φεραν για να τους διασκεδσει

απγγειλε και μερικ επιγρμματα εκλεκτ.

Η αθουσα νοιγε στο κπο πνω

κι εχε μιαν ελαφρ ευωδα ανθων

που εννονταν με τα μυρωδικ

των πντε αρωματισμνων Σιδωνων νων.

Διαβσθηκαν Μελαγρος και Κριναγρας και Pιανς.

Μα σαν απγγειλεν ο ηθοποις,

"Aισχλον Ευφορωνος Aθηναον τδε κεθει..."

(τονζοντας σως υπρ το δον

το "αλκν δ' ευδκιμον", το "Μαραθνιον λσος"),

πετχθηκεν ευθς να παιδ ζωηρ,

φανατικ για γρμματα και φναξε:

-"A δε μ' αρσει το τετρστιχον αυτ.

Εκφρσεις τοιοτου εδους μοιζουν κπως σα λιποψυχες.

Δσε -κηρττω- στο ργο σου λη τη δναμ σου,

λη τη μριμνα και πλι το ργο σου θυμσου

μες στη δοκιμασαν ταν η ρα σου πια γρνει.

τσι απ σνα περιμνω κι απαιτ.

Κι χι απ' το νου σου ολτελα να βγλεις

της Τραγωδας το Λγο το λαμπρ-

τι Aγαμμνονα, τι Προμηθα θαυμαστ,

τι Ορστου, τι Κασσνδρας παρουσες,

τι Επτ επ Θβας- και για μνμη σου να βλεις

μνο που μες στων στρατιωτν τες τξεις, το σωρ

πολμησες και συ το Δτι και τον Aρταφρνη".

          Aς Φρντιζαν...

Κατντησα σχεδν ανστιος και πνης.

Aυτ η μοιραα πλις, η Aντιχεια

λα τα χρματ μου τφαγε:

αυτ η μοιραα με το δαπανηρ της βο.

Aλλ εμαι νος και με υγεαν αρστην.

Κτοχος της ελληνικς θαυμσιος

(ξρω και παραξρω Aριστοτλη, Πλτωνα

τι ρτορας, τι ποιητς, τι ,τι κι αν πεις).

Aπ στρατιωτικ χω μιαν ιδα,

κι χω φιλες μ' αρχηγος των μισθοφρων.

Εμαι μπασμνος κμποσο και στα διοικητικ.

Στην Aλεξνδρεια μεινα ξι μνες, πρσι

κπως γνωρζω (κι εναι τοτο χρσιμον) τα εκε:

του Κακεργτη βλψεις και παληανθρωπις και τα λοιπ.

θεν φρον πως εμαι στα γεμτα

ενδεδειγμνος για να υπηρετσω αυτ τη χρα,

τη προσφιλ πατρδα μου Συρα.

Σ' τι δουλει με βλουν θα πασχσω

να 'μαι στη χρα ωφλιμος. Aυτ εν' η πρθεσ μου.

Aν πλι μ' εμποδσουνε με τα συστματ τους-

τους ξρουμε τους προκομνους: να τα λμε τρα;

αν μ' εμποδσουνε, τι φταω εγ.

Θ' απευθυνθ προς τον Ζαβνα πρτα,

κι αν ο μωρς αυτς δεν μ' εκτιμσει,

θα πγω στον αντπαλ του, τον Γρυπ.

Κι αν ο ηλθιος κι αυτς δεν με προσλβει,

πηγανω παρευθς στον Υρκαν.

Θα με θελσει πντως νας απ' τους τρεις.

Κι εν' η συνεδησς μου συχη

για το αψφιστο της εκλογς.

Βλπτουν κι οι τρεις τους τη Συρα το διο.

Aλλ, κατεστραμνος νθρωπος, τι φταω εγ.

Ζητ ο ταλαπωρος να μπαλωθ.

Aς φρντιζαν οι κραταιο θεο

να δημιουργσουν να τταρτο καλ.

Μετ χαρς θα πγαινα μ' αυτν.

                 Διακοπ

Το ργο των θεν διακπτομεν εμες,

τα βιαστικ κι πειρα ντα της στιγμς.

Στης Ελευσνος και στης Φθας τα παλτια

η Δμητρα κι η Θτις αρχινον ργα καλ

μεσ' σε μεγλες φλγες και βαθ καπνν. Aλλ

πντοτε ορμ η Μετνειρα απ τα δωμτια

του βασιλως, ξπλεγη και τρομαγμνη,

και πντοτε ο Πηλες φοβται κι επεμβανει.

                  Kερι

Του μλλοντος οι μρες στκονται μπροστ μας

σα μια σειρ κερκια αναμνα-

χρυσ, ζεστ και ζωηρ κερκια.

Οι περασμνες μρες πσω μνουν,

μια θλιβερ γραμμ κεριν σβυσμνων

τα πιο κοντ βγζουν καπνν ακμη,

κρα κερι, λιωμνα και κυρτ.

Δε θλω να τα βλπω με λυπε η μορφ των,

και με λυπε το πρτο φως των να θυμομαι.

Εμπρς κοιτζω τ' αναμνα μου κερι.

Δε θλω να γυρσω να μη διω και φρξω

τι γργορα που η σκοτειν γραμμ μακρανει,

τι γργορα που τα σβυστ κερι πληθανουν...

-----------------------------------------------------------------------------------

ΑΠΟΚΗΡΥΓΜΕΝΑ

                     Κτσται

Η Προδος οικοδομ εναι μεγλη -φρει

καθες τον λθον του, ο εις λγους, βουλς, ο λλος

πρξεις- και καθημερινς την κεφαλν της αρει

υψηλοτραν. Θελλα, αφνδις τις σλος

εν επλθη, σωρηδν οι αγαθο εργται

ορμσι και το φροδον των υπερασπζοντ' ργον.

Φροδον, διτι καθενς ο βος δαπανται

υπρ μελλοσης γενες, κακσεις, πνους στργων,

να η γενε αυτ γνωρση ευτυχαν

δολον και μακρν ζων και πλοτον και σοφαν

χωρς ιδρτα ποταπν, δολην εργασαν.

Αλλ' η μυθδης γενε ουδποτε θα ζση

η τελειτης του αυτ το ργον θα κρημνση

κι εκ νου πας ο μταιος κπος αυτν θ' αρχση.

   Βακχικν

Απ του κσμου κεκμηκς
την πλνον αστασαν

εντς του ποτηρου μου
ερον την ησυχαν·

ζων κι ελπδα εν αυτ
και πθους εσωκλεω·

δτε να πω.

Μακρν εδ των συμφορν,
των θυελλν του βου,

αισθνομ’ ως διασωθες
νατης εκ ναυαγου

κι εν ασφαλε ευρισκμενος
εντς λιμνος πλοω.

Δος μοι να πω.

Ω! υγις του ονου μου
ζσις, απομακρνεις

πσαν ψυχρν επιρρον.
Φθνου καταισχνης,

μσους διαβολν,
δεν με εγγζει κρο·

δτε να πω.

Την χαριν αλθειαν γυμνν
δεν βλπω πλον.

λλην απλαυσα ζων,
και κσμον χω νον·

εν των ονερων τω ευρε
ευρσκομαι πεδω 

-δος, δος να πω!

Και αν εναι δηλητριον
και αν ερω την πικραν

της τελευτς εντς αυτο,
ερον πλην ευτυχαν,

τρψιν, χαρν, και παρσιν
εν τω δηλητηρω·

δτε να πω!

           Αν Μ' Ηγπας

        Aν του βου μου το σκτος

        φαειν ρωτος ακτς

        διεθρμαινεν, ο πρτος

        της αλγοσης μου ψυχς

ο παλμς θελεν το ραψωδα ευτυχς.

        Δεν τολμ να ψιθυρσω

        ,τι θελον σε ειπε:

        πως χωρς εσ να ζσω

        μοι εναι αφρητος ποιν-

αν μ' ηγπας... πλην, φευ, τοτο εν' ελπς απατηλ!

        Aν μ' ηγπας, των δακρων

        θελον το τρμα ιδε

        και των πνων των κρυφων.

        Οι δε πλνοι δισταγμο

δεν θα ετλμων πλον να δεξουν την δολαν των μορφ.

        Εν τω μσω οραμτων

        θεων θελ' ευρεθες.

        Pδα θαλερ την βτον

        θα εκσμων της ζως-

αν μ' ηγπας... πλην, φευ, τοτο εν' απατηλ ελπς!

                 Πρθεν

Αυτς τις μρες διβαζα δημοτικ τραγοδια,
για τ' θλα των κλεφτν και τους πολμους,
πργματα συμπαθητικα, δικ μας, Γραικικ.

Διβαζα και τα πνθιμα για το χαμ της Πλης:
"Πραν την Πλη, πραν την, πραν την Σαλονκη".
Και τη Φων που εκε που οι δυο εψλναν,
"ζερβ ο βασιλις, δεξι ο πατριρχης",
ακοσθηκε κι επε να πψουν πια,
"πψτε παπδες τα χαρτι και κλεστε τα βαγγλια"
πραν την Πλη, πραν την, πραν την Σαλονκη.

μως απ' λα πιο πολ με γγιξε το σμα
το Τραπεζοντιον με την παρξεν του γλσσα
και με τη λπη των Γραικν των μακρυνν εκενων
που σως λο πστευαν πως θα σωθομε ακμη.

Μα αλμονο μοιραον πουλ "απα την Πλην ρται"
μες στο "φτερολν'αθε χαρτν περιγραμμνον
κι ουδ στην μπελον κονε' μηδ στο περιβλι
επγεν και εκνεψεν στου κυπαρσ' την ρζαν".

Οι αρχιερες δεν δνανται ( δεν θλουν) να διαβσουν
"Χρας υις Γιαννκας εν" αυτς το παρνει το χαρτ,
και το διαβζει κι ολοφρεται:
"Σιτ' αναγνθ' σιτ' ανακλαγ' σιτ' ανακρογ' την κρδιαν.
Ν' αοιλλ εμς, να βι εμς, η Ρωμανα πρθεν".
  
              Δυνμωσις

ποιος το πνεμα του ποθε να δυναμσει,
να 'βγει απ' τ σβας κι απ την υποταγ.
Απ τους νμους, μερικος θα τους φυλξει,
αλλ το περισστερο θα παραβανει
και νμους κι θιμα κι απ' την παραδεγμνη
και την ανεπαρκοσα ευθτητα θα βγει.

Απ τες ηδονς πολλ θα διδαχθε.
Τη καταστρεπτικ δεν θα φοβται πρξη·
το σπτι το μισ πρπει να γκρεμισθε.
τσι θ' αναπτυχθε ενρετα στη γνση.

(κρυμμνα ποιματα 1877 - 1923)


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers