-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

 Βιογραφικ

     Η Μυρτιτισσα ταν Ελληνδα ποιτρια και μεταφρστρια. Αγαπθηκε σο λγες γυνακες στην εποχ της, τσο για την ομορφι της, σο και για το πνεμα και τα ερωτικ της ποιματα. Απ τις σημαντικτερες γυναικεες φυσιογνωμες στο χρο της νεοελληνικς ποησης.
     Η Θενη Δρακοπολου, πως τανε το πραγματικ της νομα, γεννθηκε το 1885 στο Μπεμπκι, προστιο της Πλης. Ο πατρας της, Αριστομνης Δρακπουλος, τανε γιος της Θενης Καλαμογδρτη κι εγγονς του Ανδρα Καλαμογδρτη, γνου αρχοντικς Πατρινς οικογνειας. τανε διπλωμτης κι υπηρετοσεν εκε ως πρτος διερμηνας της Ελληνικς Πρεσβεας. Εχεν λα τα μσα και τη καλλιργεια να της προσφρει τη μρφωση που απαιτοσεν η πριμη καλλιτεχνικ της ιδιοσυγκρασα. 6 χρνια μετ τη γννηση της κρης του διορστηκε γενικς πρξενος της Ελλδας στη τουρκοκρατομενη ττε Κρτη, που μετακμισε μαζ με την οικογνει του. Μετ απ παραμον 2 χρνων στο νησ, η οικογνεια εγκαταστθηκε οριστικ στην Αθνα, που η Θενη φοτησε στη Σχολ Χιλ της Πλκας.



     Απ μαθητικ ηλικα εχε κλση προς τη ποηση και το θατρο. Στα 16 προκλεσε θρυβο γρω απ' τ' νομ της, ταν απγγειλε στον Παρνασσ το ποημα του Παλαμ, Ξπνα, Ξπνα, -να σπαραξικρδιο θρηνολγημα για το παιδ του. Τελεινοντας τις εγκκλιες σπουδς στην Αθνα, παρακολοθησε μαθματα στη Βασιλικ Δραματικ Σχολ Εθνικο Θετρου. Στη συνχεια πρε μρος σ’ ερασιτεχνικς παραστσεις αρχαου δρματος και συνεργστηκε με τη Να Σκην του Κωνσταντνου Χρηστομνου
Γρφει η δια για κενη τη περοδο:

   "[....] Λβαινα μρος εδ κι εκε σε κτι ερασιτεχνικς παραστσεις αρχαων δραμτων κι αργτερα πλι σε καλλτερο και καλλιτεχνικτερο εππεδο με τον καταπληχτικ Χρηστομνο. Λγανε πως εχα ταλντο, μα δε μ' φησαν να το καλλιεργσω. πειτα βιαστικ, σα να με εχανε πρει τα χρνια, με πντρεψαν. Εναι ωστσο ββαιο πως εγ προετομασα στο γιο μου το δρμο που τονε πρασε μετ τσο θριαμβευτικ, γιατ ως την ρα που το γννησα, το μνο πργμα που μ' απασχολοσε, το μνο που πρσεξα στο Παρσι, σε κενη τη μεγαλοπολη που πγα μετ το γμο μου, τανε το θατρο. Ο γμος μου στθηκε τυχος. Εγ η δια δχτηκα να παντρευτ να ξδερφ μου που 'χε ρθει ττε απ' το Παρσι να μας δει και τονε προτμησα απ' λους τους νους που γνριζα. Δεν τον αγπησα, μως λεγα πως το συγγενικ μας αμα θα 'σμιγε σιγ-σιγ και τις ψυχς μας. Εχα δικο. σο καλς κι αν ταν, ευγενικς, μορφωμνος, σο κι αν αγπησε και φρντισε κι αυτς πως μποροσε τη μρφωση του παιδιο μας, στο βθος μεινε ξνος για μνα. Αγαποσε ωστσο κι αυτς πολ το θατρο και με βοθησε στο Παρσι να πηγανω και ν' ακοω τα μαθματα που δνανε φτασμνοι ηθοποιο στην επσημη Δραματικ Σχολ του Κρτους. Οι καλλτερς μου ρες ταν εκενες που περνοσα σε κενη την αθουσα".



     Την δια εποχ ερωτεεται τον κατ 6 χρνια μεγαλτερ της ποιητ Πτρο Ζητουνιτη (1875-1909). Ο ρωτς τους θα ‘χει δοξο τλος, μετ τις απειλς της οικογνεις της προς τον νεαρ ποιητ απ τη Λειβαδι, για διακοπ της σχσης του. Το 1903 η 18χρονη ττε Θενη ερωτεεται παθιασμνα τον 36χρονο, δη επιτυχημνο συγγραφα Γρηγρη Ξενπουλο. Αυτς μως εχε μλις νυμφευτε τη Χριστνα Κανελλοπολου, τη 2η σζυγ του. Η σντομη αλλ θυελλδης σχση τους δεν κρτησε πολ αλλ παραμνει θρυλικ για σα γραψε (ποιματα κι επιστολς) η να γυνακα για το αντικεμενο του ρωτ της. Για τον Ξενπουλο δεν γραψε μνο ερωτικ ποιματα αλλ και μερικς απ τις διασημτερες ερωτικς επιστολς που χουνε γραφτε στην ελληνικ γλσσα. Εκενος περιγραψε τη σχση τους (αλλζοντας τα ονματα) στο περφημο μυθιστρημ του Οι Μυστικο Αρραβνες που δημοσιεθηκε το 1915 και περιελμβανε μσα αποσπσματα απ τις επιστολς της. ταν το 1938 δημοσευσε την αυτοβιογραφα του αποκλυψε για 1η φορ πως η πρωταγωνστρια του μυθιστορματος ταν στη πραγματικτητα η Μυρτιτισσα κι οι περφημες επιστολς τανε γραμμνες απ' αυτν.

     Μετ το χωρισμ τους αποφσισε να γνει ηθοποις -λαβε μλιστα μρος και σε θεατρικς παραστσεις του Εθνικο Θετρου (Το 1904 λαβε μρος στη παρσταση της Αντιγνης του Σοφοκλ κι παιξεν επσης στο Δημοτικ και το Εθνικ Θατρο) αλλ η οικογνει της αντδρασε. Την ανγκασε να σταματσει και να παντρευτε το μακρυν εξδελφ της Σπρο Παππ. Εκενος που υπηρετοσε στο διπλωματικ σμα, ζοσε μνιμα στο Παρσι κι αγαποσε το θατρο, τσι της επτρεψε να συνεχσει τις σπουδς της στη Γαλλικ Κρατικ Δραματικ Σχολ. Μαζ απκτησαν να παιδ, τον Γιργο. μως νας γμος χωρς ρωτα δεν μποροσε να κρατσει για τη Θενη. Ο γμος της  τανε βραχβιος, αφο γινε παρ τη θλησ της και μετ απ μερικ χρνια επστρεψε στην Αθνα, που εργστηκε σαν καθηγτρια απαγγελας στο Ωδεο Αθηνν. 
     Το μοναχοπαδι τους ταν ο μεγλος ηθοποις του θετρου Γιργος Παππς (ο ηθοποις που τσο παρφορα ερωτετηκε η Μελνα Μερκορη στε αποφσισε να γνει κι αυτ ηθοποις). Η Θενη τανε παραπνω απ περφανη για το γιο της που κατφερε να πραγματοποισει το δικ της νεανικ νειρο. μως ο γιος της, στο απγειο της καρριρας του, επικεφαλς του θισου Γιργος Παππς-λλη Λαμπτη-Δημτρης Χορν πθανε στα 55 μλις (1903-1958). Το πλγμα για τη ποιτρια ταν αβσταχτο.


 
     Ατυχες οικογενειακς την ανγκασαν να εγκαταλεψει τη σκην, να δοθε στη περιπλνηση και τη παρηγορι των ταξιδιν. Καθοριστικ για την ποιητικ της κφραση στθηκε η γνωριμα κι ο ρωτς της με τον ποιητ Λορντζο Μαβλη. Μετ τον δραματικ θνατ του στη μχη του Δρσκου το 1912 κατ τη διρκεια των Βαλκανικν Πολμων, η Μυρτιτισσα στρφηκε στη ποηση για να εκφρσει τον πνο της. Το 1919 κυκλοφρησε η πρτη της ποιητικ συλλογ με ττλο Τραγοδια. Σημαντικ για τη ζω της στθηκε επσης η βαθει φιλα που τη συνδεε με τον Παλαμ, που της στθηκε καθοδηγητς, στη ποιητικ της πορεα, απ την ηλικα των 27 κι στερα. Στη συνχεια και για 6 χρνια εργστηκεν ως καθηγτρια απαγγελας στο Ελληνικν Ωδεο.
     Αν η βιογραφα της δεν χει να παρουσισει εντυπωσιακ απροπτα, ποικλες μως εναι οι φσεις  απ τις οποες πρασεν η ψυχικ της περιπτεια, ανακλσεις της οποας συναντομε στα ποιματ της. Οι στχοι της, -μαζ με κενους της Αιμιλας Δφνη- αποτλεσαν τη πρτη ουσιαστικ κι αξιλογη προσφορ γυναικεας τχνης στο τπο μας. Συνεργστηκε με τα περιοδικ της Αλεξανδρεας: "ΓΡΑΜΜΑΤΑ", "ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΤΕΧΝΗ" καθς επσης και με τα δικ μας: "ΝΟΥΜΑ", "ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ" και σ' αραι διαστματα, με νετερα περιοδικ κι εφημερδες. Δνοντας να συνεχς παρν αποδεχτηκε σημαντικ πολγραφη μεταξ των λλων γυναικν συναδλφων της, απχτησε δε το ττλο της αντιπροσωπευτικς Ελληνδας ποιτριας, χαρακτηριζομνη μλιστα ως η να Σαπφ, στην εποχ της. Σημαντικ να προσθσουμε πως ο μγας ποιητς της εποχς, Κωστς Παλαμς, σπευδε να προλογζει μαγεμνος το κθε της βιβλο, πργμα που δεχνει απ μνο του τη μεγλη σπουδαιτητα αυτς της γυναικεας τρυφερς λαλις.


     Τιμθηκε με κρατικ βραβεα ποησης, το 1932 για τα Δρα Της Αγπης και το 1939 για τις Κραυγς. Μετ τον πρωρο χαμ του γιου της, τον οποο υπεραγαποσε, εξδωσε το βιβλο Ο Γιργος Παππς Στα Παιδικ Του Χρνια (1962). Ασχολθηκε, επσης, με τη μετφραση ξνων λογοτεχνν κι ελλνων κλασικν, που δημοσιευτκανε σε περιοδικ κυκλοφορσανε σε αυτοτελ βιβλα. Εξδωσεν επσης τα ποιητικ ργα Τραγοδια (1919), Κτρινες Φλγες (1925) (με πρλογο του Παλαμ, 1925), Δρα Της Αγπης (1932, Βραβεο Ακαδημας Αθηνν) και Κραυγς (1939, Κρατικ Βραβεο) εν το 1953 κυκλοφρησε να συγκεντρωτικ ργο με ττλο Ποιματα.



     Τα τελευταα χρνια της ζως της υπφερε απ διαβτη. Πθανε πειτα απ καρδιακ προσβολ στην Αθνα Κυριακ 4 Αυγοστου 1968, σε ηλικα 83 ετν. Η ταφ της γινε στον οικογενειακ τφο της οικογνειας Δρακοπολου στο Α' Νεκροταφεο Αθηνν. Το αρχεο της οικογνειας Καλαμογδρτη δρισε τα Ποιματα στο ξδελφ της Γεργιο Παπαδιαμαντπουλο κι αυτς με τη σειρ του στη Δημοτικ Βιβλιοθκη.

     Η ποηση της αποτελε σταθμ στο γυναικεο νεοελληνικ ποιητικ λγο, εν τανε και διξοδος στο ρομαντικ και συναισθηματικ χαρακτρα της. Τα ποιματ της εναι αμιγς ερωτικ και συγκινον με τη γνησιτητα της λακς ιδιοσυγκρασας της. Κυριαρχεται απ ντονο λυρισμ, εν συχν θματ της εναι η φση και το δπτυχο ρως-θνατος. νθρωπος με ιδιατερες ευαισθησες, κατεξοχν ερωτικ ποιτρια, γραφε με πθος κι ειλικρνεια για τον ρωτα, απελπισμνα. πως  παρατρησε κι ο Παλαμς, δεν επιμνει, ιδως στις 1ες της συλλογς, στην επεξεργασα του στχων και παρουσιζει χαλαρτητα στο φος, μειονεκτματα, που καλπτονται συχν απ τον πηγαο θερμ λυρισμ της.



     Οι σχσεις της (ερωτικς πλατωνικς) με λλους ποιητς και συγγραφες την καθρισαν. Μετ το διαζγι της την περμενε νας λλος καθοριστικς γι' αυτν ρωτας με τον ποιητ Λορντζο Μαβλη. Γι' αυτν γρφει να απ τα διασημτερα ποιματ της: Σ' Αγαπ. ταν μνον 27 ταν ο 52χρονος Μαβλης σκοτνεται στη μχη του Δρσκου στη διρκεια του 1ου Βαλκανικο Πολμου στον οποο κατετγη ως εθελοντς. Ο Καζαντζκης την αποκλεσε "σταυρωμνη ποιτρια της αγπης". Η μακρχρονη φιλα με τον Παλαμ, η γνωριμα με: Παπαδιαμντη, Σικελιαν και  Καβφη τη σημδεψαν εν ταν αυτ που φρντισε στις τελευταες ρες της ζως της στο σανατριο την επσης μεγλη ποιτρια Μαρα Πολυδορη.


===============


           Τ λλο Καλ Μου...  *

Τ λλο, καλ μου, ζητς απ μνα
και στκεις θλιμμνος μπροστ στη μορφ μου,
αφου κι η καρδι μου, αφο κι η ψυχ μου,
-κι ας εσαι νεκρς- πλημμυρον απ Σνα;

Τα θεα τραγοδια σου να προς να
τα ζει κθε νχτα η ψλτρα φων μου,
γενκαν αυτ μοναχ προσευχ μου,
αγν προσευχ, γεννημνη απ Σνα!

Γιατ με κοιτζεις με μτια θλιμμνα;
Λαμπδα σου ανβω την δια ψυχ μου
και μρα τη μρα σκορπ κι η ζω μου
για Σνα, τα ρδα της τα χλωμιασμνα.

* (τοτο το ποημα γρφτηκε μλλον για το Λορντζο Μαβλη κι ανκει στη ποιητικ συλλογ της: "Κτρινες Φλγες" που εκδθηκε πρτη φορ το 1925, 13 χρνια μετ τον θνατο του.)

Νεκρ ρωτ Μου!

Νχτα, φεγγρι,
και συ μπροστ μου
ζωντανεμνος,
νεκρ ρωτ μου!

Κτι μου δεχνει
το θεο σου χρι,
πτε το κμα
πτ' να αστρι.

Σου λω: "Καλ μου
ργησες τσο!
Τ θα μπορσω
πια να σου δσω
";

Μου λες: "Το φως μου
θα σε φωτζει
κι η υλη ζω μου
θα σε στολζει
"!

Και περπατομε
και το φεγγρι
μας στεφαννει
ουρνια χρη!

Ξφνου σε χνω.
Κι αντικριν μου
το ξρο δντρο
για συντροφι μου!

              Ποις Εσαι Συ;

Ποις εσαι συ που στθηκες πεισματικ μπροστ μου,
και των ματιν σου τα πετρδια
σαν πυρωμνα κρβουνα ξεσκζουν και τρυπον
τα τρδιπλ μου τα σκοτδια;
Ποις εσαι συ που τραξες βαθι τη μοναξι μου;

Δε βλπεις απ' τον κσμο αυτ πως εμαι πια φευγτη;
Μτε γυρεω τποτα, μτε μπορ να δσω.
Τα φλογισμνα μτια σου του κκου με πονον.
Και μοναχ το χρι να σ’ απλσω,
θα ’ναι κι αυτ μια βδελυρ, που δε μου στκει, απτη.

Το ντμα μου το σρκινο, μου το 'λυωσε η ψυχ μου,
κι πεσε απνω του βαρς της λησμονις ο λθος.
Τα γινα τα στολδια μου ξεφτσανε κι αυτ.
κι εν’ η καρδι σε ττοιο βθος!
Φγε, το δρμο τρα πια θα πρω μοναχ μου.

Εμαι του διου μου εαυτο μια ανλαφρη σκι,
νερκι π' αργοσνουμαι μακρυ απ τη πηγ μου.
Γρισε πσω, εγ τραβ για τ' υλα τα νησι.
Κι αν μου τρυπ τα σπλγχνα μου του πθου σου η ματι,
του κκου! στλα αιμτινη δεν τρχει απ’ τη πληγ μου.

      Μηδ' Ο Πνος μου...

Μδ' ο πνος μου δε σε κρατ
μηδ πια τα δκρι μου,
κθε μρα φεγεις μακρι
κι λο πιο μακρι μου.

Τυλιγμνον μες στη συγνεφι
και στη καταχνιν, αλλοι μου
δε σε ξεχωρζει καθαρ
η θαμπ ματι μου.

Κι αν χαθες για με παντοτιν
θλιβερ ρωτ μου,
πνε της ψυχς μου τα φτερ,
πει και το χρυσφι της καρδις μου...

         Τα Βματα

Τα βματα, τα βματ σου
τα γνριμα τ’ αγαπημνα
που εναι χαμνα.

χω ποθσει τη μιλι σου,
τα μτια σου, τα δυο σου χρια.

Κι χω διψσει τα φιλι σου
και πια με σφζουνε μαχαρια.
Σαν θυμηθ τα βματ σου,
καγονται ξαφνικ τ’ αστρια.
Βρσκομαι μες την αγκαλι σου.
Τα βματα, τα βματ σου.

Τα βματα, τα βματ σου,
μες στ' νειρ μου τρομαγμνα,
φτνουν σε μνα.
χω ξεχσει τη μιλι σου,
τα μτια σου, τα δυο σου χρια.

Κι χω διψσει τα φιλι σου
και πια με σφζουνε μαχαρια.
Σαν θυμηθ τα βματ σου,
καγονται ξαφνικ τ' αστρια.
Βρσκομαι μες την αγκαλι σου.
Τα βματα, τα βματ σου.

            Πθος

Ω! τα μτια, τα μτια σου
που λο χρματ' αλλζουν,
με γητεουν τα μτια σου
και βαθι με σπαρζουν.

Μες στα χρια -τα χρια σου-
τα γερ τ' ατσαλνια,
τρεμουλιζουν τα χρια μου
σα πουλι λαβωμνα!

Και το σμα, το σμα σου,
νευρικ κι αντρειωμνο,
πως το λινει το σμα μου
το βαρι κουρασμνο.

                     Στο Γιο Μου... 
**

Τα πλοα που λαχτριζες μακρι για να σε φρουν
στις χρες που 'ν' σαν νειρο, στις χρες που μαγεουν

κθε παιδιο τη νια καρδι π' λο ποθε και θλει
να δει, ν' αγγξει, να γευτε της γης λο το μλι!

Την για θρα της ζως τρεμμενη σ' ανογω
και κρβω τη λαχτρα μου και τον καημ μου πνγω.

Μα εναι μεγλος μου καημς κι εναι πικρ η ψυχ μου...
Ω! διφανο αγριολολουδο βγαλμνο απ' τη πνο μου.

Μονχα συ, φωτζοντας βαθι τη σκοτεινι μου,
το νεκρωμνο ξπναγες, παλμ μες στη καρδι μου.

Τρα σε χνω. Αμλητη, αδκρυτη και μνη,
βλπω τη νχτα να 'ρχεται βαρι και να με ζνει...

** (ο γιος της ταν ο γνωστς ττε πρωταγωνιστς του δραματικο θετρου Γιργος Παππς)

              Voluptas

Ελτε, ο κσμος λος εμαι 'γω.
Μες απ' τα χρυσοκκκινα μαλλι μου
απ' τη ματι κι απ τα δχτυλ μου
της ηδονς πετιται το στοιχει.
Ελτε, ο κσμος λος εμαι 'γω.

Με ρδα ευωδιασμνο χω το στρμα
κι επνω του -μεθυστικ πιοτ-
χυμνο τ' αλαβστριν σου σμα.
μως αγπη μη γυρεετε απο μνα,
δε θα με δετε μπρος σας να λυγσω
και πνε τα τραγοδια σας χαμνα.

Μσα μου γριες νιθω επιθυμες
και τις ερωτευμνες σας καρδις
πως θα 'θελα να μπρεια να μασσω
μες στα λευκ μου δντια τα γερ,
σα φρσκα μυγδαλκια τραγαν
και τον αιμτινο χυμ τους να ρουφξω!

Δκρια δε θλω, δε ζητ,
παρ φωτι για τη φωτι μου,
τα σαρκικ φιλι μου
στμα που στζει φλγα να γευτε.

Ω! τι με νοιζει ττες κι αν κοπε
το νμα απ της Μορας μου τ' αδρχτι,
αφο θα νιθω πως θα σκορπιστε
απ ηδον το εναι μου σε στχτη.

       Σ' Αγαπ...

Σ' αγαπ, δε μπορ
τποτ' λλο να πω
πιο βαθ, πιο απλ,
πιο μεγλο!

Μπρος στα πδια σου 'δ
με λαχτρα σκορπ
το πολφυλλο ανθ
της ζως μου.

Ω! Μελσσι μου! Πις
απ' αυτν τις γλυκς,
τις αγνς ευωδις
της ψυχς μου!

Τα δυο χρια μου, να!
στα προσφρω δετ
για να γρεις γλυκ
το κεφλι

Κι η καρδι μου σκιρτ,
κι λη ζλεια ζητ
να σου γνει ως αυτ
προσκεφλι!

Και για στρμα, καλ,
πρε λην εμ,
σβσ' τη φλγα σε με
της φωτις σου,

εν δπλα σου εγ
τη ζω θ' αγροικ
να κυλ στο ρυθμ
της καρδις σου...

Σ' αγαπ, τ μπορ,
ακριβ, να σου πω
πιο βαθ, πιο απλ,
πιο μεγλο;                   (Κτρινες Φλγες)

    ρωτας Τχα...

ρωτας τχα να 'ν' αυτ
που τσι με κνει να ποθ
τη συντροφι σου,
που σα βραδιζει, τριγυρν
τα φωτισμνα για να δω
παρθυρ σου;

ρωτας να 'ναι η σιωπ
που ταν σε βλπω μου το κλει
σφιχτ το στμα,
που κι ταν μενω μοναχ,
στκω βουβ κι εκστατικ
ρες ακμα;

ρωτας να 'ν' συφορ
με κποιου αγγλου τα φτερ
που χει φορσει
κι ρχετ' ακμη μια φορ
με ττια δρα τρυφερ
να με πλανσει;

Μα ,τι και να 'ναι το ποθ
και καλς να 'ρθει το κακ
που 'ν' απ σνα,
θα γν' υπρτατο αγαθ
στα πδια σου αν σωριαστ
τ' αγαπημνα...                        (Τα Δρα Της Αγπης)

Κωμικοτραγικ Συνχεια

ταν κατασιγστηκε το πθος,
η ερωτικ μας ληξε ιστορα.
Απ' της ψυχς μου ξφυγες το βθος
και σου 'γινα μια ξνη, μια Κυρα.

Μ' απ' της καρδις την ακαταστασα
κι απ' τ' αναστατωμνα τα μυαλ μου
νοιθω πως -ω, η αινια τραγωδα!-
με ρθμιζε μονχα το ασθημ μου.

Κι μως για χρνια σως υπρχει ακμα
η ξεχαρβαλωμνη μηχαν μου.
Μια μαριονττα με ξυλνιο στμα,
γελ σαν μου τραβονε το σχοιν μου.

Γρφω και στχους, τραγουδ τη Φση
που απ' τα κλειστ μου τζμια τη κοιτζω,
αυτ, που μ' εχε απλυτα μεθσει
κι ακμα απ' τ' ρωμ της ευωδιζω!

Τη μνωση αποφεγω που ποθοσα,
μην ανταμσω κει τον εαυτ μου.
(Αλθεια, πντα ωστσο ανησυχοσα
γι' αυτν τον ακατλυτον οχτρ μου.)

Των σαλονιν ρουφ την ατμοσφαρα,
με θλγουνε των κοριτσιν τα νιτα,
τραβ τη προσοχ μου μια τσαγιρα,
που τη κρατν δυο χρια ντελικτα.

Με παρνουν στη ταβρνα ποιητδες,
πνω κρασ και σμπως να ξεχνιμαι,
μιλ με θρμη, μπανω στους καυγδες
τους φιλολογικος και λω... και λμε...

Κι εναι μαζ και θλιβερ κι αστεο,
να συνεχζουμ' τσι αυτ τη ζση,
εμες, που πια ξοφλσαμε απ' το βο,
σαν χουμε θανσιμα αγαπσει!

        Θα Ξεχσω Ποτ;

Θα ξεχσω ποτ της σκλαβις το χειμνα
με το τζκι που πγωσ’ εκε στη γωνι του,
με του λχνου το φως που σο πει και χλωμιζει
κι η ψυχ σε πηγμνο σκοτδι βουλιζει;

Θα ξεχσω ποτ της σκλαβις τον Απρλη
που σερνταν μουγγ μες στις χαρες στρτες,
των πουλιν τις φωνς που ηχοσαν το δελι
σμπως κλμα πνιχτ απ’ ανθρπινα χελη;

Θα ξεχσω ποτ τη γυνακα που εβγγα
με το βρφος απνω στον δειο μαστ της
και κοιτντας μακρι με μιαν κφραση τρμου
εξεψχαγε αργ σε μιαν κρη του δρμου;

Θα ξεχσω ποτ τ’ αμολγητο δρμα,
τα κορμι που στο κρο τα σριαζε η πενα,
τα σκυλι που απ’ το σπτι τα διχναν με βα,
και σε βλπαν με μτια γεμτα απορα;

Για μια στλα ψωμ πο εχε απλσει να πρει,
νηστικ καθς ταν το δλιο παιδκι
του το σπσαν το χρι οι οχτρο· ττοιο κρμα
θα το πλνει ποτ των αινων το κμα;

Κι λα κενα τα νιτα πο πρε το ρμα
τση φλγα που εσβστη απ’ του πλεμου τ’ χτι,
τις καρδις που’ ναι στχος, θροφ του θαντου,
κι’ απομνουν στη γης, λγες στλες αιμτου,

Θα μπορσω ποτ, βλογημνη ταν φτσει
κολυμπντα στο φως η ελετερη  μρα,
θα μπορσω τις φρκες που ζω να ξεχσω,
να γευτ τη χαρ και Λαμπρ να γιορτσω;

          Ω Ναι Το Ξρω

Ω, ναι, το ξρω, ο θνατος για μνανε
θε να 'ρθει ωραος!
Σαν τη ζω μου, τσι κι αυτς δε γνεται
να εναι τυχαος.

Θα ξεκινσει μιαν αυγολα ρδινη
τ’ Απριλομη,
τ’ αηδνι απ του κπου μσα τ' νθισμα
θα κελαηδει.

Θα στνουνε χορ τ' ασημοπρσσινα
φλλα στη λεκα,
και θα με ρανουν μρο απ' το ρετσνι τους,
πλθος τα πεκα.

Θα ρει το αμα μου ως χυμς ολδροσος
κτω απ' τη φλοδα,
ρεμη θα 'ναι μου η καρδι κι ανλαφρη
σαν πεταλοδα.

"Κριε", θα πω, "στη ζση μου αν επνεσα,
φτασ’ η ρα,
το μτωπ μου να! το θεο το χντο Σου
τ’ αγγζει τρα!".

Θα πφτει αργ το βρδυ απ' το παρθυρο
διπλατο μπρος μου,
θα μπουν κλαρι και φλλα, δσο ολκερο,
κσμος δικς μου.

Κι εν το "χαρε" τους γαλνιο, απκραντο,
θα ηχε βαθι μου
γλυκ θα σβνω, σαν το ηλιοβασλεμα
στη κμαρ μου...

          τιτλο

Και τ' ανθοστλιστο μπαλκνι,
λο απ ρδα, γιασεμι,
ο λιος το μεταμορφνει
σε Μποτιτσλεια ζωγραφι.

Κι αντικρυν το περιβλι
βαθσκιωτο, παλαιικ,
μας μεταφρει απ τη πλη,
σν' λλο κσμο εξωτικ.

Μια σπνια εμορφι κυκλνει,
αγρινη το σπτι αυτ,
και κενη που τη συμπληρνει,
εν' η γλυκτατη Λητ!


 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers