-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

Balzac Honore De:

        Βιογραφικ

     Το 1797, o Μπερνρ-Φρανσου Μπαλζκ, -που ως το 1776 τo νομ του τανε Μπαλσ, μεγλος γυναικς, νυμφεεται την Αν-Σαρλτ-Λωρ Σαλαμπι. Εκενος 51 κι εκενη μλις 19. Το επμενο τος φρνει στο κσμο να παιδ που μως πεθανει μετ τη γννα. Στις 20 Μη 1799 γεννιται στη Τουρ ο πρτος γιος τους ο Ονορ. Την επμενη χρονι γεννιται η αδελφ του Λωρ-Σοφ και 2 χρνια μετ, το 1802, γεννιται κι η Λωρνς, εν ο πατρας τους ως το 1814 θα εναι διαχειριστς στο Γενικ Νοσοκομεο της Τουρ.
     Το 1807, ο Ονορ αρχζει να φοιτ στο κολλγιο Βαντμ. Γννηση του Ανρ-Φρανσου ντε Μπαλζκ, του οποου μως πραγματικς πατρας θεωρεται ο Ζαν ντε Μαργκν (1780- 1858). Το 1813 αφνει για να χρνο τη σχολ μνοντας σπτι, να συνλθει απ τους πυρετος και μιαν αδιαθεσα που 'χε συμπτματα κματος και που πιθανν οφειλταν τσο στο υπερβολικ διβασμα, σο και στην λλειψη σωματικς σκησης. Το 1814 βρσκεται στο οικοτροφεο Γκανσρ, στο Παρσι. Παρακολουθε μαθματα στο Κολλγιο Καρλομγνος. Ο πατρας εχε διοριστε διευθυντς επισιτισμο εκε. Μετ απ να σντομο πρασμα στο οικοτροφεο Λεπατρ, επιστρφει το 1815 στο Γκανσρ. Τον επμενο χρνο γρφεται στη Νομικ κι εργζεται στο γραφεο του δικηγρου Γκιγιον Μερβλ. Το 1819 εγκαταλεπει οριστικ τη νομικ στρεφμενος στη λογοτεχνα και τη συγγραφ, ετοιμζοντας μλιστα μια Πραγματεα Περ Αθανασας Της Ψυχς. Φεγει απ το πατρικ σπτι για να μενει μνος σε μια φτωχικ σοφτα και ν' αφιερωθε στη συγγραφ: φιλοσοφικ δοκμια, μυθιστρημα σε μορφ επιστολν, τραγωδα. Τποτε δε δημοσιεεται. Λγο μετ συνθτει μια 5πρακτη μμετρη τραγωδα, τον Κρμβελ. Αφοσινεται στο να διαβζει ΝτεΚαρτ, Μαλμπρνς κι επηρεζεται βαθτατα απ την υλιστικ σκψη του 18ου αι.. Δσκαλο του, Χιουμ, Λοκ και Κοντιγικ.


                                               1820, 21 ετν

     Την επμενη χρονι παντρεεται η αδελφ του Λρα κι ο Μπαλζκ γρφει το Στεν Φιλοσοφικ Σφλματα, που μως μνει ατελεωτο. Το 1822 δημοσιεει τη Κληρονμο Του Μπιργκ, με το ψευδνυμο Λρδος Χ'Ουν σε συνεργασα με τον Ωγκστ Λεπουατεβν. Με διο συνεργτη και ψευδνυμο δημοσιεει επσης και: Ζαν-Λου Η κθετη Κρη και Κλοτλδη Ντε Λουζινιν Ο Ωραος Εβραος. Με το ψευδνυμο Ορτιος Ντυ Σαιντ Ωμπν, κυκλοφορε την Εκατονταετα και τον Εφημριο Των Αρδεννν. Το τελευταο κατσχεται σχεδν αμσως. Το 1823 συνπτει δεσμ με τη Δρα Ντυ Μπερν που εναι 2 χρνια μεγαλτερ του. Αρχζει να δημοσιεει με διφορα ψευδνυμα, μυθιστορματα εμπορικ. Ο λογοτεχνικς του χεμαρρος αρχζει να ρει: μυθιστορματα ξεχωριστ σε κκλους, παραμθια, ρθρα, θεατρικ ργα, αλληλογραφα, μυθιστορματα σε συνχειες, διφορες συνεργασες. Η μνη ενργεια που μπορε να συγκριθε με κενη που αφιερνει στη συγγραφ εναι κενη που καταναλνει στο ξδεμα των χρημτων του -κι η ενασχληση με τις γυνακες, το πθος του. Οι τμοι και τα χρη συσσωρεονται και μνoν ο θνατος θα τονε βγλει απ' αυτ το φαλο κκλο.
     Δημοσιεει παρλληλα το Η Τελευταα Νεριδα Το Νο Θαυματουργ Λυχνρι. Την επμενη χρονι, δημοσιεει αννυμα το Περ Δικαου Της Πρωτοτοκας, Αντικειμενικ Ιστορια Των Ιησουτν. πειτα συνδεται με τη Δοκισσα Ντ' Αμπραντ, εν δημοσιεει το Βαν Κλορ, στην αρχ αννυμα κι πειτα με το γνριμο, Ορτιος Ντυ Σαιντ Ωμπν. Το 1825 η σχση του με τη Δοκισσα τονε βζει στους κοσμικος κκλους του Παρισιο. Χνει μως την αγαπημνη αδελφ του Λωρ, που τανε κι μπιστ του. Το 1826 καταφρνει να γνει εκδτης αλλ 2 χρνια μετ διαλεται η εταιρεα χυτηρου τυπογραφικν στοιχεων. Καταστρφεται οικονομικ καταρροντας απ τα χρη, αλλ δεν πτοεται. Συνεχζει να κνει καλ ζω συχνζοντας σε κοσμικ και φιλολογικ σαλνια και το Μρτη του 1830 δηλνει τι κατγεται απ τους Μπαλζκ της Αντργκ και προσθτει στο νομ του το Ντε. Δημοσιεει 1η φορ με τ' νομ του, το μυθιστρημα Ο Τελευταος Αντρτης Η Βρετνη Το 1800. Στις 19 Ιουνου του διου τους πεθανει ο πατρας του. Λγο αργτερα εκδδει τη Φυσιολογα Του Γμου*.



     Ξεκιν να αρθρογραφε σε διφορες εφημερδες και περιοδικ και να δημοσιεει παρλληλα και διηγματα κι ανμεσ τους το Γκομπσκ, που αργτερα θα τα συγκεντρσει σ' να τμο με ττλο: Σκηνς Της Ιδιωτικς Ζως Του Κυρου Μπαλζκ. Ταξιδεει με τη κα Ντυ Μπερν στη περιοχ του ποταμο Λουρ. Δεν κρατ πολ, γιατ πειτα συνδεται με την Ολυμπα Πελισι, αργτερα κα Ροσνι. Το 1831 κυλ με κοσμικ ζω, ταξδια στο Σασ και στην Ανγκουλμ. Το Μαγικ Δρμα θα επανεκδοθε μαζ με λλα διηγματα στον τμο Μυθιστορματα & Διηγματα Φιλοσοφικ κι αργτερα παραδδει Το γνωστο Αριστοργημα.
     Την επμενη χρονι στις 28 Φλεβρη, δχεται τη 1η επιστολ της Ξνης (Εας Χνσκα) κι αρχζει η φλογερ αλληλογραφα.. Αν κι στατος με τις γυνακες, αυτ την αγπησε πραγματικ, τουλχιστον τσι δεχνουνε τα γεγοντα. Συντσσεται με το κμμα των νομιμοφρνων. Φλερτρει τη κυρα ντε Καστρ, που δεν ενδδει. Πολλς δημοσιεσεις σε περιοδικ. Τον Ιονιο της διας χρονις, στον καιρ των ταραχν, πηγανει στο Σασ. Δημοσιεει τη Βιογραφικ Σημεωση Για Τον Λου Λαμπρ. Την επμενη χρονι συνδεται με τη Μαρα ντυ Φρενα. Συναναστρφεται με βαρονσσες και μαρκησες (Φιτζ-Τζιμς, Ρτσιλντ). 26 Γενρη 1834 στη Γενεη, η αξχαστη μρα. Συναντιται 1η φορ με τη κυρα Χνσκα στο Νεσατλ που γνεται ερωμνη του. Παρλληλα παραδδει τον Επαρχιακ Γιατρ. Υπογρφει συμβλαιο για να παραδσει τις Μελτες Ηθν Του ΙΘ Αινα, σε 3 τμους: Σκηνς Της Ιδιωτικς Ζως, Σκηνς Της Επαρχιακς Ζως (που υπρχει μσα κι η Ευγενα Γκραντ) και τλος, Σκηνς Της Παρισινς Ζως. Παρ’ λ’ αυτ, θα αναγκαστε να τα παρατσει, καθς αντ να βελτινονται τα οικονομικ του, εναι ακμα πιο χρεωμνος.


                                  Η Δοκισσα Ντ' Αμπραντ

     Στις 4 Ιουνου 1834, γεννιται η Μαρα ντυ Φρενα, πιθανν κρη του Μπαλζκ. To 1835 γρφει τις Φιλοσοφικς Μελτες, με πρλογο του Φελξ Νταβν, επσης την δια χρονι παραδδει τα: Ο Μπαρμπα-Γκορι, Το Κορτσι Με Τα Χρυσ Μτια, Η Συμφιλωση Του Μλμοθ και Το Συμβλαιο Γμου. Συνδεται με τη Σρα Λοβλ, κμισσα Γκουιντομπνι-Βισκντι. Ταξδι στη Βιννη για να συναντσει τη κυρα Χνσκα. Επισκπτεται το πεδο μχης του Βγκραμ. Το 1836 παραδδονται τα: Το Κρνο Στην Κοιλδα κι Η Απαγρευση. Γννηση, στις 29 Μαου, του Λιονλ-Ρισρ Γκουιντομπνι-Βισκντι, πιθανν γιου του Μπαλζκ. Ταξδι στην Ιταλα. Αρχζει να δημοσιεει τα παντα Του Ορτιου Ντε Σαιντ-Ωμπν. Θνατος της κυρας ντυ Μπερν.
     Ο ζωγρφος της εποχς Λου Μουλανζ φιλοτεχνε το πορτρατο του Μπαλζκ με ρσο μοναχο το 1837 και το παρουσιζει στο Σαλν του Παρισιο την 1η Μρτη. Ταξδι στην Ιταλα κι επιστροφ μσω Ελβετας (Φλεβρης - Μης) για την επσκεψη στη κυρα Χνσκα. Δημοσευση των: Γεροντοκρη, Κασαρας Μπιροττ και το Α’ μρος (Δυο Ποιητς) απ τα Χαμνα νειρα. Στις 16 Σεπτμβρη αγορζει την οικα Ζαρντ, αγρκτημα στη περιοχ των Σεβρν που, λγω χρεν, θ' αναγκαστε να πουλσει το 1845. Το 1838 διαμον στο Ισουντν (στο σπτι της φλης του Ζλμα Καρρ) και στο Νουν (στο σπτι της Γεωργας Σνδη). Ταξδι στη Σαρδηνα και την Ιταλα. Πεθανει η δοκισσα ντ’ Αμπραντς, υποστηρκτρια και χορηγς του. Δημοσιεει παρλληλα τα: Η Αντερη Γυνακα (Οι Υπλληλοι), Ο Οκος Νυσενγκν & Η Τορπλλη. Την επμενη χρονι κνει αποτυχημνες αππειρες στο χρηματιστριο χωρς να μπορσει να βελτισει στο ελχιστο την οικονομικ κατστασ του. Το 1839 παραδδει τα εξς: Συλλογ Αρχαιοττων, (το Β’ μρος απ τα Χαμνα νειρα), Μια Κρη Της Εας, Μασιμλλα Ντνι και Βεατρκη. Τις 16 Αυγοστου εκλγεται πρεδρος στην Εταιρεα Λογοτεχνν. Δημοσιεεται το Μοναστρι Της Πρμα του Στεντλ κι ο Μπαλζκ θα αφιερσει εκτενστατο ρθρο. Την επμενη χρονι χρησιμοποιε τον ττλο Ανθρπινη Κωμωδα. Συνδεται με την Ελνη ντε Βαλτ. 1η παρσταση του Βωτρν, που απαγορεεται αμσως, γιατ ο Φεντερκ Λεματρ, που υποδυταν το Μεξικαν στρατηγ, μοιαζε με τον Λουδοβκο Φλιππο. Στις 25 Σεπτμβρη δημοσιεονται στη Παρισιν Επιθερηση οι Μελτες Για Τον Κριο Μπυλ & Η Ιστορα Των Δεκατριν, στη προσπθει του να τη ξαναζωντανψει, μα τελικ η αποτυχα εναι ολοκληρωτικ. Αναγκζεται να κρυφτε στο Πασ για να ξεφγει απ τους πιστωτς του.


                      Πορτρατο του Μπαλζκ με ρσο του Μουλανζ

     Το 1841 στις 2 Οκτβρη, υπογρφει το συμβλαιο με τους Φυρν, τζελ, Πωλν και Ντυμποσ για την κδοση της Ανθρπινης Κωμωδας. Παραδδει τα: Ο Εφημριος Του Χωριο, Φυσιολογα Του Υπαλλλου και Φυσιολογα Παρισινο Κι Επαρχιτη Εισοδηματα. Εν τω μεταξ η κατσταση της υγεας του δυσχερανει πολ. Υποφρει απ το στομχι κι αισθνεται πνους στη καρδι, που θα επιδειννονται συνεχς απ δω και πρα. Ταξδι στην Τουραν και τη Βρετνη. Στις 3 Ιουνου, εκλγεται ο Βκτωρ Ουγκ ακαδημακς. Το Νομβρη, πεθανει ο σζυγος της κυρας Χνσκα, Βενσεσλς Χνσκι, που μως ο Μπαλζκ θα το μθει το επμενο τος.
     Το 1842 γρφει τον πρλογο της Ανθρπινης Κωμωδας και δημοσιεει τα: Αναμνσεις Δυο Νεονμφων Γυναικν, Ορσουλα Μιρου κι Οι Κληρονμοι. Απ’ ταν μαθανει το θνατο του Χνσκι , βζει στχο του να νυμφευτε τη κυρα Χνσκα και την επμενη χρονι την επισκπτεται στη Πετροπολη, για να τη συναντσει, που χει να τη δει απ το 1835. Γυρζει στο Παρσι ρρωστος, ωστσο παραδδει: Μια Σκοτειν Υπθεση, Η Μοσα Της Επαρχας και Μονογραφα Του Γαλλικο Τπου. Το 1844 δε, δημοσιεει το Γ’ μρος απ τα Χαμνα νειρα, Το Ντεμποτο Στη Ζω, Πσο Στοιχζει Ο ρωτας Στους Γρους (που θα αποτελσουν το Β’ μρος του Αθλιτητες & Μεγαλεα Των Εταιρν, στη μεταθαντια κδοση του 1855), Ονορν και Μοντστ Μινιν. Τον Ιολιο θα συντξει τον κατλογο των διηγημτων και μυθιστορημτων που θα αποτελσουνε την Ανθρπινη Κωμωδα: 125 βιβλα, που τα 40 δεν χουν γραφτε ακμη.


                                         Η Ξνη, κα Χνσκα

     Το 1845 ο Δαβδ ντ’ Ανζ παραδδει τη προτομ του. Ταξδια πολλ με τη κυρα Χνσκα στη Δρσδη, στο Παλατιντο και το Στρασβοργο, πειτα στην Ορλενη, την Μπουρζ και το Ρνο (Μης-Αγουστος). λλο ταξδι με τη κυρα Χνσκα τον Οκτβρη, στον ποταμ Σων και το Ροδαν, τη Μασσαλα και τη Νεπολη. Η κυρα Χνσκα μνει γκυος κι αποβλλει.. Επιστροφ απ το Λιβρνο και τη Πζα. Δημοσιεει το Γ’ μρος της Βεατρκης. Το Δεκμβρη, στο μγαρο Πιμοντν, μαζ με το Γκωτι, δοκιμζει, σως, χασς. Την επμενη χρονι ταξιδεει στη Ρμη για να συναντσει τη κυρα Χνσκα. Γνεται δεκτς σε ακραση απ τον ππα. Την 1η Δεκεμβρη η κυρα Χνσκα γενν να νεκρ παιδ κι αρνεται να τον συναντσει. Δημοσιεει την Ανποδη ψη Της Ιστορας και τις 3 μονογραφες: Ο Μπακλης, Ο Συμβολαιογρφος κι Η Επαρχιτισσα.
     To 1847 χωρζει με τη Λουζα Μπρυνι, τη λεγμενη Λουζα ντε Μπρυνιλ, καμαριρα κι ερωμνη του απ το 1840. Εκενη φεγοντας, κλβει τις επιστολς της Ξνης. Το Φλεβρη συναντιται με τη κυρα Χνσκα στο Παρσι και τη συνοδεει στη Γερμανα. Επιστροφ στο Παρσι και Σεπτμβρη αναχρηση για την Ουκρανα μαζ της και μνει εκε ως το Φλεβρη του 1848. Στις 22 Ιουνου συντσσει τη διαθκη του. Δημοσιεει τη Τελευταα Ενσρκωση Του Βωτρν, και το Δ’ μρος του Αθλιτητες & Μεγαλεα Των Εταιρν. Τον Ιονιο του 1848 επιστροφ στη Τουραν. Ελπζοντας να τονε σσει το θατρο, ανεβζει τη Μητρι και γρφει το Μερκαντ. Στις 29 Φλεβρη 1849, γρφει στο Λαμαρτν, να του συστσει το γαμπρ του, που "…καταδικεται για τις δημοκρατικς του ιδες απ τη Παλινρθωση και τη τελευταα κυβρνηση". Βζει υποψηφιτητα για τις βουλευτικς εκλογς. Γρφει στον "Πολτη πρεδρο της Λσχης για τη παγκσμια αδελφωσνη". Τον Ιονιο επισκπτεται το Σασ. Στις 15 Σεπτμβρη εναι υποψφιος στην Ακαδημα, στη θση του Σατωμπριν που χει πεθνει τον Ιονιο. Τλος Σεπτμβρη ξαναφεγει για την Ουκρανα, που θα μενει λο το 1849. Δημοσιεει ωστσο τα: Ο Επαρχιτης Στο Παρσι, Οι Φτωχο Συγγενες (Η Εξαδλφη Μπττα, Ο Εξδελφος Πονς). Παρνει μνο 4 ψφους στην Ακαδημα, μεταξ των οποων του Λαμαρτν και του Ουγκ. Αρρωστανει ταν βρσκεται στη Βερσβνια, στο κτμα της κυρας Χνσκα. Η διγνωση των γιατρν: υπερτροφα της καρδις.



     Την επμενη χρονι στις 14 Μρτη στο Μπερνττσεφ, νυμφεεται επιτλους την εκλεκτ της καρδις του, τη κυρα Χνσκα. Τον διο Μη επιστρφει στη Γαλλα, που τελικ ταν υπερβολικ εππονο ταξδι γι' αυτν. πειτα απ σταδιακ χειροτρευση, φτνει στις 18 Αυγοστου και το μοιραο τλος. να τλος δοξο κι δικο για να ττοιο καλλιτχνη και μλιστα τσο νο, μλις 51 ετν. Ωστσο κι αυτς υπρξε κι απρσεχτος, αλλ τλος πντων. Στις 21 Αυγοστου, πειτα τη νεκρσιμη ακολουθα στην εκκλησα Σαιν-Φιλπ-ντυ-Ρουλ, ενταφιζεται στο νεκροταφεο Περ-Λασαζ.
     ταν νας απ τους πολυγραφτερους συγγραφες λων των εποχν. Πστευε πως ταν μεγαλοφυα, πως τα ργα του θα τον καθιρωναν στον πνευματικ κσμο λης της Ευρπης κι τι η πνα θα του χριζε μεγλη περιουσα. Το τελευταο τανε χαμνη ψευδασθηση. ζησε πνιγμνος στα χρη και δολευε λο και περισστερο για ν' απαλλαγε απ' αυτ. Εργαζταν τουλχιστον 18-20 ρες το 24ωρο, καταναλνοντας τερστιες ποστητες καφ για να διατηρε διαγεια και καπνζοντας αρειμανως. Δημιοργησε 2.504 ρωες και κατκτησε το κοιν της εποχς.
Ο υποτυπδης σκελετς των ργων που παρδιδε στο τυπογραφεο, γινταν αριστοργημα μσα απ' αλλεπλληλες τυπογραφικς διορθσεις, σημαδεμνες απ χος προσθηκν, διαγραφν κι αλλαγν. Φβος και τρμος των τυπογρφων, μποροσε να γρψει βιβλο σε 72 ρες και να του δσει την οριστικ του μορφ, σε 60 γρυπνες νχτες. χι ιδιατερα καλς μαθητς, αλλ καταβρχθισε τη σχολικ βιβλιοθκη και τις ποιες γνσεις του περ νομικς, τις απκτησεν εμπειρικ, σα βοηθς σε δικηγορικ γραφεο και στα 20 του κιλας πεισε τον πατρα του πως δε θα γιντανε τποτ' λλο, παρ μνο συγγραφας.


                       Καριτατορα του, απ τον Ναντρ το 1850

     "Κθε γενι εναι δρμα με 4-5 εκατομμρια πρωταγωνιστς. Αυτ το δρμα εναι το βιβλο μου!" επε κποτε. Το 1816 λοιπν ο 17χρονος Ονορ εγκαταλεπει τη Νομικ στη Σορβννη για μια φτωχικ σοφτα χριν της συγγραφικς τχνης. Πιστεεται πως επλεξε τον ττλο του σ' αντιδιαστολ με το ργο του Δντη. Θεα Κωμωδα. Χαρακτηρζεται η τεχνοτροπα του ως νατουραλιστικ. (Ο ρος προρχεται απ τη λατινικ λξη natura που σημανει φση, naturalismus = φυσιοκρατα, φυσικτητα. Εναι κτι πιο πνω απ το ρεαλισμ. Οι νατουραλιστς παρατηρονε και περιγρφουν ανθρπους ψυχρ, αμτοχα, πως να αντικεμενο, να ζο μια μηχαν).
     Στο Παρσι, πλη 2.000.000 κατοκων, δοκιμασμνη απ' αλλεπλληλες πολιτικς και κοινωνικς ανακατατξεις, η συγγραφ μποροσε να προσφρει χρμα, δξα, εξουσα. Στη γαλλικ, πρτη μεταξ των γλωσσν, ενισχυμνη με το σφργος των νων ιδεν του μετεπαναστατικο κσμου, οι επιφυλλδες εχαν απχηση στο πλατ κοιν, πως σμερα οι επιτυχημνες τηλεοπτικς σειρς. Χρειστηκαν μως αρκετ χρνια ακατβλητης προσπθειας, γρφοντας μυθιστορματα της σειρς χωρς να τα υπογρφει καν ωστου αγγξει την επιτυχα. Στον σκληρ ανταγωνισμ, που λα τα ρομαντικ θματα εχαν αξιοποιηθε, απδωσε συστηματικ μιαν ολκληρη κοινωνα, τους νμους και τους αδυσπητους μηχανισμος της: χαρακτρες απ τον επιχειρηματικ, δημοσιογραφικ, καλλιτεχνικ κσμο, ντρες και γυνακες της αριστοκρατας, παιδι του δρμου, παπδες και γιατρο που εξομολογον τις αμαρτες του πνεματος και της σρκας, στη μεγαλοπολη στην επαρχα, διαπλκονται μεταξ τους σ' πειρους συνδυασμος, αναλνουν καθνας τη ζω του στην νταση των παθν. Ως τον αιφνδιο θνατ του στο αποκορφωμα της δξας, γραψε συνολικ 91 μυθιστορματα, 30 νουβλες, 5 θεατρικ ργα: μεσα, επκαιρα, αποτελεσματικ, πεσανε τους αναγνστες που πολλαπλασιζανε τις πωλσεις των εφημερδων. Κι λα τοτα σε χρονικ διστημα 25 περπου ετν.


                      Η κατοικα του στο Παρσι, τρα πια Μουσεο

     Οι εξαντλητικς λεπτομρειες απαιτον μως κι εξαντλητικ πργραμμα: Εξοπλισμνος με 20 ως και 50 φλιτζνια καφ και μπλικα τσιγρα, αφιερωντανε καθημεριν 15 ρες στη συγγραφ. Η μρα ξεκινοσε στις 12 τα μεσνυχτα, ταν ξυπνοσε, εφοδιαζταν κι απ τη 1 ως τις 8 κι αργτερα το πρω γραφε ακατπαυστα. Τις υπλοιπες ρες διρθωνε το διο ασταμτητα τα γραπτ του κι τρωγε μεγλες ποστητες φαγητο. Πντως πριν κοιμηθε (στις 5 με 6 το απγευμα) φρντιζε να τρει… ελαφρι, σο ελαφρι μπορε να ‘βλεπε με τη δικ του σκοπι τα γεματ του, ο πολς κριος Μπαλζκ.
     Η εμμον του με τη τελειτητα τον οδηγοσε πολλς φορς στο να επεμβανει ακμα και στο στδιο της κδοσης των βιβλων του για ν’ αλλζει κομμτια που δεν τα βρισκε πια αψεγδιαστα. Χαρακτηριστικ παρδειγμα της εμμονς του αυτς, εναι η ιστορα La Grande Bretèche, παραμελημνη απ τις ελληνικς εκδσεις, που βρσκεται στην 1η εντητα της Ανθρπινης Κωμωδας, ανμεσα στις ιστορες Το Μνυμα κι Η Γρεναδιρα. Εκδθηκε 1η φορ το 1832 και πρε τελικ μορφ 13(!) χρνια μετ, απ 4 εκδσεις κι αμτρητες αλλαγς στη δομ της. Σ’ αυτ το ργο λοιπν, ο γιατρς Μπιανσν αφηγεται σ’ να κοσμικ σαλνι ενπιον καλεσμνων την πιο τρομερ ιστορα του ρεπερτορου του, που λαμβνει χρα σ’ να παλι, σκοτειν σπτι με πανψηλες στγες, εντελς απομονωμνο, περπου 100 βματα απ τη Βαντμ, στις χθες του Λγηρα.


                            Μποστο του απ τον μεγλο Ροντν

     Λγο τα ακραα του ωρρια, λγο τα πειρα φλιτζνια καφ που εχε καταναλσει μχρι ττε και τα τσιγρα, πεθανει 5 μνες μετ το γμο του, στις 18 Αυγοστου του 1850. Λγες ρες πιο πριν τον εχε επισκεφθε στο σπτι του ο Ουγκ, που πειτα στη κηδεα του εκφνησε ναν εγκωμιαστικ λγο, ακριβς πως ρμοζε: "Σμερα βρσκονται εδ νθρωποι ντυμνοι στα μαρα λγω του θαντου του ταλαντοχου ανθρπου να θνος θρηνε ναν ιδιοφυ νδρα".
     Σε αυτν τον ιδιοφυ νδρα χρωστον μερικο απ τους σμερα θεωρομενους ως κλασσικος λογοτχνες ευγνωμοσνη: Φλωμπρ, Μαρσλ Προυστ, Χνρυ Τζιμς κι Εμλ Ζολ εναι λγα ενδεικτικ ονματα μεγλων συγγραφων που επηρεστηκαν απ αυτν τον μγιστο. Ποι εναι μως η συμβουλ του, του δημιουργο πνω απ 2.500 ηρων, που πλασε μεγλους συγγραφες; Μλλον η εξς: "…πισ' την αφγηση τσκισε τη πως σπας τα κκαλα ενς κοτπουλου και μετ στην εκε, τσακισμνη, σπασμνη".
     Φανατικο, σμερα ακμη διαβζουν και ξαναδιαβζουν τα ργα του στο σνολ τους, βυθζονται στον πλασματικ του κσμο αποκομζοντας εμπειρα και πληροφορες, μολοντι τα θματ του κρθηκαν συχν παρατραβηγμνα, προσβλητικ για τα χρηστ θη: η απουσα του καλο φνταζε περισστερο ακμη καθς προκυπτε δηλα απ τα γεγοντα. Για να διστημα τα ργα του θεωρονταν εμπορικ, ελαφρι κι υποδεστερης σημασας. Σμερα χει κατακτσει τη θση που ονειρευταν στο πνθεο της παγκσμιας λογοτεχνας. Η Ανθρπινη Κωμωδα του, θεωρεται ξια εκπρσωπος του λογοτεχνικο ρεαλισμο, βαθει και με ζωνταν χρματα, τοιχογραφα, που περιγρφει ανθρπινους χαρακτρες κι αδυναμες που ξεπερνονε την εποχ του.


                            γαλμ του πλι απ το Ροντν

ΡΗΤΑ:

λα φτνουν στην ρα τους για εκενους που ξρουν να περιμνουν.
Αξζει περισστερο να πολεμς αδικοπα με τους νδρες, παρ να πολεμς με τη γυνακα σου.
νας γρος εναι κποιος που χει φει και βλπει τους λλους να τρνε.
Για μια γυνακα εναι πολ καλλτερο να υπακοει σ' ναν ντρα με ταλντο, παρ να τραβει απ τη μτη ναν ηλθιο.
Μια γυνακα δνει πιο γργορα τον κλο της παρ την καρδι της.
Δεν υπρχει αυτ που λνε μεγλο ταλντο χωρς μεγλη δναμη θλησης.
Η πρατητα και η υπακο εναι τα πιο ισχυρ πλα της γυνακας.
Ο εγωισμς εναι το δηλητριο της φιλας.
σο περισστερο επικρνεις, τσο λιγτερο αγαπς.
Στον ρωτα, πως και στο κυνγι, η πραγματικ ευχαρστηση εναι στο καρτρι.
Οι γενναοι ντρες εναι κακο μποροι
Να απελευθερσεις μια γυνακα σημανει να τη διαφθερεις.
Η γυνακα στον ρωτα μοιζει με τη λρα, που δεν φανερνει τα μυστικ της, παρ μονχα σ’ εκενον που ξρει να τη χειρζεται καλ.
Η συνεδηση αγαπητ μου εναι να ραβδ που παρνει ο καθνας για να βαρσει τον γετον του,
αλλ που δεν χρησιμοποιε ποτ για τον εαυτ του.
νας εραστς μαθανει σε μια γυνακα λα σα της κρβει ο σζυγς της.
Η ελευθερα που δθηκε σε ναν διεφθαρμνο λα εναι παρθνα που δθηκε στους ακλαστους.
Για τους ηλθιους, το κεν μοιζει με βθος. Για τον αμαθ το βθος εναι ασλληπτο. τσι εξηγεται ο θαυμασμς των ανθρπων για λα σα δεν καταλαβανουν.
λη η ανθρπινη δναμη αποτελεται απ υπομον και χρνο.
Οι εφημερδες εναι το μπουρδλο της σκψης.
Οι γυνακες δεν θλουν ποτ να ζητιανεετε τον ρωτ τους.
Οι βασιλιδες και οι γυνακες θεωρον τι λα σα γνονται οφελονται σ’ αυτος.
Η ευημερα φρνει μαζ της μια ξαψη, στην οποα οι καττεροι νθρωποι ποτ δεν αντιστκονται.
Η κοινωνα, περισστερο μητρυι παρ μητρα, λατρεει εκενα τα παιδι της που κολακεουν τη ματαιοδοξα της.
Λγοι νθρωποι ανεβανουν στην εκτμησ μας αν τους εξετσουμε απ πολ κοντ.
λη η ανθρωπτητα εναι πθος. Χωρς πθος, η θρησκεα, η ιστορα, τα μυθιστορματα, η τχνη δεν θα υπρχαν.
Πρπει πντα να κνει κανες καλ αυτ που κνει, ακμα κι αν εναι τρλα.
Οι γυνακες τα γνωρζουν λα απ νστικτο.
Οι παρνομοι ρωτες εναι ανεκτο απ' τη σημεριν κοινωνα, σο δεν αποκαλπτονται. Απαρλλακτα, πως με τη κλεψι στην αρχαα Σπρτη.
Ο εραστς πντα σκφτεται πρτα την ερωμνη του και μετ τον εαυτ του. νας σζυγος κνει το αντθετο.
Η δυστυχα εναι να σκαλοπτι για τον ξυπνο νθρωπο, μια κολυμβθρα για το χριστιαν, νας θησαυρς για τον ικαν και μια βυσσος για τον αδναμο.
Δεν πρπει να 'σαι οτε τρελς οτε να προσπαθες να ξεγελσεις αυτ που φλερτρεις. Μην μεγαλνεις εκενο που μλις αισθνεσαι. Μην παρνεις μια υποκριτικ γλκα με μερικς ρομαντικς φρσεις.
Αν μιλς συνχεια μνο εσ, ττε θα χεις πντα δκιο.
σο πιο πολ κρατει η αντσταση, τσο πιο δυνατ γνεται η φων του ρωτα.
νας νθρωπος εναι πολ ισχυρς ταν ομολογε την αδυναμα του.
Ο ρωτας μοιζει με τον αρα. Δεν ξρουμε ποτ απ πο μπορε να μας ρθει.
Το μυστικ των μεγλων περιουσιν χωρς προφαν αιτα εναι να γκλημα που χει ξεχαστε, επειδ χει γνει σωστ.
Οι περισστεροι νθρωποι της δρσης πιστεουν στη μορα και οι περισστεροι νθρωποι της σκψης πιστεουν στην πρνοια.
Ο χρνος εναι το μνο κεφλαιο των ανθρπων που η μοναδικ τους περιουσα εναι η ευφυα τους.
Ο πειρασμς δεν εναι αμαρτα. Η κακα γκειται στο να νικηθε κανες απ' αυτν.
Η μετνοια εναι το τελευταο αμρτημα των γυναικν.
Πρπει να εισβλεις μσα στη μζα των ανθρπων σαν μπλα κανονιο να γλυστρς σαν πανοκλα. Η τιμιτητα εναι χρηστη.
Οι γυνακες μνο ταν φθσουν στο φθινπωρο του βου τους γνωρζουν πς να κνουν τους ντρες ευτυχισμνους.
Αν ο Τπος δεν υπρχε, δεν θα πρεπε να τον εφερουμε.
Η αγπη δεν εναι μνο συνασθημα, εναι και τχνη.
Το να ψχνεις την ηδον, δεν σημανει τι χεις βρει δη την πλξη;
Τον θλεις να εναι περισστερο ντρας; Προσπθησε να εσαι περισστερο γυνακα.
Η ιστητα μπορε να εναι δικαωμα, αλλ καμι δναμη στη γη δεν θα την κνει γεγονς.
Τα τρα πιο μορφα θεματα σ’ αυτν τον κσμο εναι να πλοο με λα τα πανι του ανοιχτ, να λογο που καλπζει και μια γυνακα που χορεει.
Η ζω εναι να ροχο. ταν εναι λερωμνο το καθαρζουμε, ταν τρυπσει το μπαλνουμε, αλλ μνει κανες ντυμνος σο πιο πολ μπορε.
Η συνεδηση εναι νας αλνθαστος κριτς, ταν δεν την χουμε μπορε ακμα και να σκοτσει.
Οι λαο χουν σαν εδωλο την ελευθερα. Αλλ πο βρσκεται πνω στη γη νας λας ελεθερος;
ταν επιτθεσαι σε κτι που βρσκεται στον ουραν, ο στχος σου πρπει να εναι ο θες.
Να αγαπς και να εσαι ευτυχισμνος, αυτ εναι το μεγαλτερο θαμα του κσμου.
ταν μια γυνακα αγαπει, συγχωρε τα πντα, ακμα και τα εγκλματ μας. ταν δεν μας αγαπει, δεν της αρσει τποτα πνω μας, οτε καν οι αρετς μας.
Ο ρωτας εναι μια αθα πηγ που βγανει απ την κοτη της τη στρωμνη με κρδαμο, λουλοδια και χαλκια, που πτε ποτμι και πτε ποταμς, αλλζει ψη και φση σε κθε του κμα και ρχνεται σ' να απροσμτρητο ωκεαν, ταν τα μικρ πνεματα βλπουν τη μονοτονα, ταν οι μεγλες ψυχς βυθζονται στην βυσσο αδικοπων στοχασμν.
Η δξα εναι δηλητριο, γι’ αυτ πρπει να την παρνουμε σε μικρς δσεις.
Μια ολκληρη ζω υπρχει μσα στον ρωτα μιας ρας.
Η γραφειοκρατα εναι μια τερστια μηχαν, την οποα θτουν σε κνηση οι πυγμαοι.
Ο ρωτας μοιζει με την αναπνο. Δεν μπορες μνο να εκπνεις χωρς να εισπνεις. Αν σταματσει η εισπνο, αν δεν γνει η ανταπδοση του αισθματος, χνεται η αναπνο, χνεται ο ρωτας.
Η μιλλα ενθαρρνει προς μμηση θαυμαστν πρξεων.
Η καρδι μας εναι να θησαυροφυλκιο. Αν το αδεισουμε ξαφνικ, καταστρεφμαστε. Ο κσμος δεν συγχωρε ποιον δεχνει να βαθ ασθημ του, πως δεν συγχωρε και ποιον δεν χει δεκρα.
Οι γυνακες πντα φοβονται τα πργματα που πρπει να μοιρζονται.
Εναι εκολο να κθεσαι και να κνεις παρατηρσεις. Αυτ που εναι δσκολο εναι να σηκωθες και να αναλβεις δρση.
Η αστυνομα κι οι Ιησουτες χουν την αρετ να μην εγκαταλεπουν ποτ οτε τους εχθρος τους οτε τους φλους τους.
Οι ερωτευμνοι δεν υποψιζονται τποτα τα υποψιζονται λα.
Ζεις μονχα μια φορ.
Ο χρνος εναι το μνο κεφλαιο των ανθρπων που η μοναδικ τους περιουσα εναι η ευφυα τους.
ταν οι νμοι γνονται δεσποτικο, τα θη χαλαρνουν κι αντιστρφως.


                       Μποστο του στο κοιμητρι Πιερ Λασαζ απ τον Περ Ανζ

ΕΡΓΑ:

Adieu
Albert Savarus
Αlkahest
Αmour masqué.
Analytical Studies
Annette et le criminel (Argow le pirate)
Another Study of Woman
Atheist's Mass
At the Sign of the Cat and Racket
Ball at Sceaux
Beatrix (Μπεατρξ)
Brotherhood of Consolation
Bureaucracy
Catherine De Medici
Celibates
Chef d'oeuvre inconnu
Chouans (Οι Σουνοι)
Christ in Flanders (Ο Ιησος Χριστς Στη Φλνδρα)
Clotilde de Lusignan le beau juif (Κλοτλδη Ντε Λουζινιν Ο Ωραος Εβραος)
Collection of Antiquities
Colonel Chabert (Ο Συνταγματρχης Σαμπρ)
Comédie humaine (Ανθρπινη Κωμωδα)
Commission in Lunacy
Contes bruns
Contes Français
Country Doctor (Επαρχιακς Γιατρς)
Cousine Bette (Η Εξαδλφη Μπττα)
Cousin Pons (Ο Εξδελφος Πονς)
Cromwell (Κρμγουελ)
Dans les parents pauvres (Οι Φτωχο Συγγενες)
Daughter of Eve (H Kρη Της Εας)
Deputy of Arcis
Deserted Woman (Η Εγκαταλελειμνη Γυνακα)
Distinguished Provincial at Paris (Ο Επαρχιτης Στο Παρσι)
Domestic Peace
Don Gigadas
Drama on the Seashore
Droll Stories
Eugénie Grandet (Ευγενα Γκραντ)
Duchesse of Langeais
Elixir of Life (Το Ελιξριο Ζως)
Episode under the Terror (να Επεισδιο Την Εποχ Της Τρομοκρατας)
Eve and David (Εα & Δαυδ)
Exiles
Fac-simile Code des gens honnêtes ou L’art de ne pas être dupe des fripons
Facino Cane
Falthurne
Father Goriot (Mπαρμπα-Γκορι)
Femme de trente ans (Τριαντχρονη Γυνακα)
Ferragus, chef des Dévorants
Firm of Nucingen
Folk-Tales of Napoleon
Gambara
Gaudissart
Girl with the Golden Eyes (Το Κορτσι Με Τα Χρυσ Μτια)
Gobseck (Γκομπσκ)
Grande Breteche
Grenadiere (Η Γρεναδιρα)
Große und kleine Welt
Hated Son
The Gondreville Mystery
Honorine
Illusions perdues (Χαμνa νειρα)
Illustrious Gaudissart
International Short Stories
Jealousies of a Country Town
Jean-Louis la Fille trouvée (Ζαν-Λου Η κθετη Κρη)
Juana
L’Excommunié
L’Héritière de Birague (H Κληρονμος Του Μπιργκ)
La Marâtre (Η Μητρυι)
La Dernière Fée la nouvelle lampe merveilleuse
La Rabouilleuse (Η Ραμπουγζα)
La Fausse Maitresse

La vieille fille (Η Γεροντοκρη)
Le Centenaire ou les Deux Beringheld
Le chef-d’ oeuvre inconnu (Το γνωστο Αριστοργημα)
Le curè de village (Ο Εφημριος Του Χωριο)
Le Droit d'aînesse et une Histoire impartiale des jésuites (Περ Δικαου Πρωτοτοκας, Αντικειμενικ Ιστορια Ιησουτν)
Le Vicaire des Ardennes (Ο Εφημριος Των Αρδεννν)
Les Deux poètes (Οι Δυο Ποιητς)
Les Paysans (Oι Χωριτες)
Les rivalités (Οι Αντιζηλες)
Lesser Bourgeoisie
Letters to Madame Hanska, (born Countess Rzewuska, afterwards Madame, 1833-1846)
Library of the World's Best Mystery and Detective Stories
Lords of the Housetops: Thirteen Cat Tales
Louis Lambert (Λου Λαμπρ)
Le Lys dans la vallée (To Kρνο Στη Κοιλδα)
Madame Firmiani
Magic Skin (Το Μαγικ Δρμα)
Maison du Chat-qui-pelote
Maitre Cornelius
Man of Business
Marriage Contract (Συμβλαιο Γμου)
Massimilla Doni (Μασσιμλλα Ντνι)
Melmoth Reconciled (Ο Μελμθ Συμφιλινεται)
Mémoires de deux jeunes mariées (Αναμνσεις Δυο Νενυμφων Γυναικν)
Mercadet
Message
Modeste Mignon (Μοντστ Μινιν)
Muse of the Department
Napoleon of the People
Old Maid
Pamela Giraud
Parisians in the Country
Passion in the Desert
Petty Troubles of Married Life
Physiology of Marriage
Pierre Grassou
Pierrette
Poor Relations
Prince of Bohemia
Purse
Recruit
Red Inn
Resources of Quinola
Rise and Fall of Cesar Birotteau (Κασαρας Μπιροττ)
Rue de Paris et son habitant
Sarrasine
Scenes from a Courtesan's Life (Οι Εταρες Του Παρισιο)
Scènes de la vie de province (Σκηνς Επαρχιακς Ζως)
Scènes de la vie militaire (Σκηνς Στρατιωτικς Ζως)
Scènes de la vie privée (Σκηνς Ιδιωτικς Ζως)
Second Home
Secrets of the Princesse de Cadignan
Seraphita (Σεραφτα)
Sons of the Soil
Splendeurs et miseres des courtisanes (Μεγαλεα & Δυστυχες Των Εταιρν)
Start in Life
Sténie les erreurs philosophiques (Στεν Φιλοσοφικ Σφλματα)
Study of a Woman
Thirteen
Traité des excitants modernes (Πραγματεα Περ Των Νετερων Διεγερτικν)
Un grand homme de province à Paris (νας Μεγλος ντρας Της Επαρχας Στο Παρσι)
Wann-Chlore
Un tenebreuse affaire (Μια Σκοτειν Υπθεση)
Unconscious Comedians
Ursula
Vautrin: A Drama in Five Acts
Vendetta (Βεντττα)
Vicar of Tours
Z. Marcas
Verdugo (Βερδογο)

------------------------------------------------------

                       Το Κορτσι Με Τα Χρυσ Μτια
                                                                                     (απσπασμα)

παριζιΑνικες φυσιογνωμΙες
     Εν' απ τα θεματα που προκαλονε το μεγαλτερο τρμο εναι σγουρα η γενικ ψη του παριζινικου πληθυσμο, ενς πληθυσμο απωθητικο, κτισχνου, κιτρινρη, στεγνο. Μπως εξλλου το Παρσι δεν εναι νας απραντος κμπος που σειται διαρκς απ θελλα συμφερντων και παραδρνει κει πλθος ανθρπων, που ο θνατος τους θερζει με μεγαλτερη συχντητα απ' οπουδποτε αλλο, -που ξαναγεννιονται, πντα εξσου φθονοι, με πρσωπα διαστρεβλωμνα, παραμορφωμνα, που αποπνουν απ κθε προ τις σκψεις, τις λαχτρες, τα φαρμκια που εγκυμονε ο εγκφαλς τους μλλον, δεν εναι πρσωπα, εναι προσωπεα, προσωπεα αδυναμας, δναμης, αθλιτητας, προσωπεα χαρς, προσωπεα υποκρισας, λα εξουθενωμνα, λα χαραγμνα απ ανεξτηλα χνη ξπνοης απληστας. Τι γυρεουν οι νθρωποι αυτο; Χρυσφι την ηδον;

     Μερικς παρατηρσεις πνω στη ψυχ του Παρισιο, σως να δσουν μιαν εξγηση για τη νεκρικ ψη του πληθυσμο του, που μονχα δυο ηλικες χει: τα νιτα τα σχατα γερατει, -νιτα χλωμ κι χρωμα, γερατει φτιασιδωμνα, σε μια προσπθεια να παραστσουνε τα νιτα. Βλποντας αυτ το λα που μοιζει ν' αποτελεται απ εκταφιασμνα πτματα, οι ξνοι που δεν χουνε καμιν υποχρωση να εμβαθνουνε στα πρματα, νιθουνε στην αρχ μιαν ασθηση αηδας για τη πρωτεουσα, απραντον εργαστρι κατασκευς απολασεων, που, μως, δεν αργον να παγιδευτον, μ' αποτλεσμα να μνουνε και να εκφυλζονται οικειοθελς κι οι διοι.
     Λγα λγια αρκονε για να δσουν μιαν ιατρικν εξγηση στο σχεδν κολασμνο χρμα των παριζινικων φυσιογνωμιν. Γιατ το Παρσι δε το βαφτσανε κλαση μνο γι' αστεο, -να 'στε σγουροι πως η λξη αυτ εκφρζει την αλθεια. Εκε τα πντα καπνζουνε, καγονται, τα πντα λμπουνε, βρζουνε, τα πντα κορνουν, εξατμζονται, σβνουνε, ξανανβουν, αστρφτουνε, σπινθηρζουνε και καταστρφονται. Ποτ, σε καμι χρα, η ζω δεν υπρξε πιο ντονη, αλλ οτε και πιο οδυνηρ. Η κοινωνα αυτ, που βρσκεται συνεχς σε κατσταση τξης μετ την ολοκλρωση του κθε ργου, μοιζει να σκφτεται: "Ας περσουμε στο επμενο!", -πως η φση. Κι ακριβς πως η φση, ασχολεται μ' ντομα, με λουλοδια εφμερα, με πργματα ευτελ και πρσκαιρα και πετ φωτις και φλγες απ τον αστερευτο κρατρα της. σως πριν αναλσουμε τις αιτες που κνουν τη κθε κατηγορα του ξπνιου και δραστριου αυτο θνους να ξεχωρζει, πρπει να επισημνουμε τη γενικν αιτα π' αποχρωματζει τ' τομα, τα κνει λγο πολ, ωχρ, μπλβα καφετι.
     Επειδ ενδιαφρεται για τα πντα ο Παριζινος, καταλγει να μην ενδιαφρεται για τποτε. Κανν ασθημα δε δεσπζει στο φθαρμνο απ τη τριβ, πρσωπ του, που γνεται γκρζο σα τον γψο των σπιτιν που κατακθεται η σκνη κι η καπνι. Πραγματικ, αδιαφορντας τη προηγομενη, γι' αυτ που θα τον μεθσει την επμενη, ο Παριζινος ζει σα παιδ, ποια κι αν εν' η ηλικα του. Γκρινιζει αδιαφορε για τα πντα, ανχεται, ξεχν θλει τα πντα, τα δοκιμζει λα και τ' αντιμετωπζει με πθος τα παρατ δχως δετερη σκψη, -τους βασιλιδες του, τις κατακτσεις, τη δξα του, τα εδωλ του, χλκινα γυλινα- πως πετ τις κλτσες του, τα καπλα και τη περιουσα του. Στο Παρσι, κανν ασθημα δεν αντιστκεται στον χεμαρρο των γεγοντων, η ορμ τους παρασρει τους ανθρπους σ' ναν αγνα που χαλαρνει τα πθη: ο ρωτας εδ εναι μονχα πθος και το μσος ιδιοτροπα- δεν υπρχει αληθινς συγγενς πρ' απ το χαρτονμισμα των χιλων φργκων, λλος φλος απ τον ενεχυροδανειστ. Αυτ η γενικ αδιαφορα χει τους καρπος της. Και στο σαλνι και στο δρμο, κανες δε περισσεει, κανες δεν εν' απλυτα χρσιμος, αλλ' οτε κι απλυτα βλαβερς, -τσον οι ανητοι οι απατενες, σο κι οι ξυπνοι οι τμιοι νθρωποι. Στο Παρσι υπρχει ανοχ για λα, για τη κυβρνηση και τη γκιλοτνα, για τη θρησκεα και τη χολρα. Πντα θα 'στε ευπρσδεκτοι εδ, ν μως λεψετε, κανες δε θα σας αναζητσει. Εναι μια χρα δχως θη, δχως αρχς, δχως κανν ασθημα κι ωστσο, απ' αυτ ξεκινονε και σ' αυτ καταλγουν λα τα αισθματα, λες οι αρχς κι λα τα θη. Ποιες εναι λοιπν οι δυνμεις που την εξουσιζουν; Το χρυσφι κι η ηδον! Χρησιμοποιστε τις δυο αυτς λξεις για να φωτσετε το δρμο σας και διασχστε το μεγλο, γψινο κλουβ, αυτ τη κυψλη με τα μαρα αυλκια, ακολουθστε τους μαινδρους της σκψης που τη κινε, την αναδεει, την οργνει. Κοιτξτε γρω σας. Εξετστε πρτα τους ανθρπους που δεν χουν τποτα.
     Κοιτξτε τον εργτη, τον προλετριο, τον νθρωπο που δουλεει με τα πδια του, τα χρια, τη γλσσα, τη πλτη και τα μπρτσα του, τα πντε δχτυλα του για να ζσει. Εν εν' ο πρτος που θα 'πρεπε να κνει οικονομα στις ζωτικς του δυνμεις, τις σπαταλ, ζεει τη γυνακα του σε κποιο μηχνημα, εκμεταλλεεται το παιδ του καρφνοντς το σε κποιο γρανζι. Ο κατασκευστς, το δευτερεον κινητριο νμα ενς λαο που με τα βρμικα χρια του πλθει κι επιχρυσνει τις πορσελνες, ρβει τα κοστομια και τα φορματα, χτυπ το σδερο, σκαλζει το ξλο, δνει το ατσλι, υφανει το λινρι, στιλβνει τους μπροντζους, στολζει τα κρσταλα, κατασκευζει ψετικα λουλοδια, πλκει το μαλλ, γυμνζει τ' λογα, κεντ τα χαλινρια και τα σιρτια, κβει το χαλκ, βφει τ' αμξια, κλαδεει τις γρικες φτελις, περν το μπαμπκι στον ατμ, φτιχνει τα τολια, κβει το διαμντι, γυαλζει τα μταλλα, μεταμορφνει το μρμαρο σε φλλα, ταγιρει τους πολτιμους λθους, εξωραζει τη σκψη, χρωματζει, ασπρζει και μαυρζει τα πντα, ε λοιπν, ο μεσζων αυτς ρθε να υποσχεθε σ' να κσμο ιδρτα και θλησης, σπουδς κι υπομονς, πλοσιο μεροκματο, ετε στ' νομα των ιδιοτροπιν της πλης, ετε με τη φων του τρατος που ονομζεται Κερδοσκοπα. Ττε οι τετρχειρες αυτο βλθηκαν να ξαγρυπνον, να υποφρουν, να δουλεουν, να βλαστημνε, να μνουν νηστικο, να περπατον. λοι εξουθεννονται για να κερδσουνε το χρυσφι -τους μαγεει. Κι στερα, αδιαφορντας για το μλλον, γυρεοντας πληστα την ηδον, υπολογζοντας στη δναμη των χεριν τους πως ο ζωγρφος στη παλτα του, σκορπον, κθε Δευτρα, μεγιστνες της μιας μρας, το χρμα τους στα καπηλει που ζνουνε τη πλη με μια ζνη βορβρου, τη ζνη της πιο ξεδιντροπης Αφροδτης που αδικοπα τη λνει και τη δνει ξαν κι που χνεται, πως στα χαρτοπαγνια, η περιουσα ενς λαο, που τσον αχαλνωτος εναι στην ηδον του, σο πειθαρχημνος εναι στη δουλει του. Πντε μρες, λοιπν, καμιν ανπαυση για τον εργατικ πληθυσμ! Παραδνεται σε δραστηριτητες που τονε κνουν να χνει την ευκινησα του να χοντρανει, ν' αδυνατζει, να χλομιζει, αλλ και να ξεσπ σε χλια αναβλσματα δημιουργικτητας. στερα, στη προσπθεια του να διασκεδσει και να χαλαρσει, καταφεγει σε μια κουραστικν ακολασα, απ' που αναδεται μελανς απ τα χτυπματα στους καβγδες, ωχρς απ το μεθσι κτρινος απ τη βαρυστομαχι και μ' λο που η διασκδαση κι η ξεκοραση διαρκονε μονχα δυο μρες, κλβουνε το αυριαν ψωμ, τη βδομαδιτικη σοπα, τα φορματα της γυνακας, τις πνες των παιδιν που περιφρονται ρακνδυτα. Οι ντρες αυτο, που δχως αμφιβολα γεννηθκανε για να 'ν' ωραοι, γιατ κθε πλσμα χει τη δικ του ομορφι, υποτχθηκαν απ τα μικρτα τους στις διαταγς της δναμης, στη βασιλεα του σφυριο, του σκαρπλου, του αργαλιο και δεν αργσαν να βουτηχτονε στο θειφι. Μπως εξ λλου ο φαιστος, με την ασχμια και τη δναμ του, δεν εναι το σμβολο του σχημου και δυνατο αυτο θνους, που 'ν' υπροχο στη μηχανικ του επιτηδειτητα, υπομονετικ ταν θλει, τρομερ μια μρα τον αινα, εφλεκτο σα το μπαροτι, ψημνο απ το ρακ για ν' ανψει τη πυρκαγι της επανστασης, αρκετ πνευματδες, τλος, στε να παρνει φωτι με μια παραπειστικ λξη που γι' αυτ πντα σημανει: χρυσφι κι ηδον! Συμπεριλαμβνοντας λους εκενους που απλνουνε το χρι για μιαν ελεημοσνη, για νμιμα μεροκματα και για τα πντε φργκα που δνονται σ' λα τα εδη της παριζινικης πορνεας, για κθε χρμα καλ κακ κερδισμνο, ο λας αυτς μετρ τρακσιες χιλιδες τομα. Δχως τα καπηλει, δε θ' ανατρεπτανε κθε Τρτη η κυβρνηση; Ευτυχς τη Τρτη, ο λας εναι αποχαυνωμνος, προσπαθε να συνλθει απ το ξενχτι, δεν χει πια δεκρα και ξαναγυρζει στη δουλει, στο ξερ ψωμ, ερεθισμνος απ μιαν ανγκη υλικς παραγωγικτητας που του γνεται δετερη φση. Ωστσο, χει φαινμενα υποδειγματικς αρετς, ξιους ντρες, γνωστους Ναπολοντες, που 'ν' αντιπροσωπευτικο των ικανοττων του ταν ανγονται στη πιο ψηλ κοινωνικ τους δναμη σ' να εδος παρξης που η πνευματικ κι η σωματικ δραστηριτητα συνδυζονται λιγτερο για να δσουνε χαρ και περισστερο για ν' αμβλνουνε την επδραση του πνου.
     Τυχανει νας εργτης να 'ν' οικονμος, προικισμνος με την ικαντητα της σκψης. Κοιτζει το μλλον, γνωρζει μια γυνακα, γνεται πατρας κι πειτα απ μερικ χρνια σκληρν στερσεων, ξεκιν μια μικρν επιχερηση ψιλικν, νοικιζει να μαγαζ. Αν οτ' αρρστια, οτε κποιο βτσιο, φρουν εμπδια στο δρμο του, αν ευημερσει, ορστε με λγα λγια, η ζω που φυσιολογικ, τονε περιμνει.
     Πρτα χαιρετστε αυτν τον βασιλι της παρισινς κνησης, που υπταξε τον χρνο και τον χρο. Ναι χαιρετστε το πλσμα το φτιαγμνο απ ντρο κι αριο, που τις νχτες φροντζει ανελλιπς να δσει παιδι στη Γαλλα και τη μρα κνει ,τι περν απ το χρι του για την υπηρεσα, τη δξα και την ευχαρστηση των συμπολιτν του. Ο νθρωπος αυτς χει να λσει να πολπλευρο πρβλημα: πρπει να φανε συνεπς στις υποχρεσεις του απναντι στην αξιολτρευτη γυνακα του, την οικογνει του, τον "Συνταγματικ" (Σημ. Le Constitutionnel: εφημερδα της ττε εποχς, της φιλελεθερης αστικς τξης), το γραφεο του, την Εθνοφρουρ (Σημ. απ το 1830 κι πειτα, λοι οι πολτες ταν υποχρεωμνοι να υπηρετσουν να διστημα στην Εθνοφρουρ), την περα και τον Θε ταυτχρονα. Με ττοιο τρπον μως, στε να μετατρψει σε μετρητ, τον Συνταγματικ, το γραφεο, την περα, την Εθνοφρουρ, τη γυνακα και τον Θε. Τλος, χαιρετστε ναν ψογο πολυθεστη. Στο πδι κθε πρω απ τις πντε, διασχζει πετντας σχεδν την απσταση που χωρζει τη κατοικα του απ την οδ Μονμρτρ. ,τι καιρ κι αν κνει, με αγρα βροχ, χινι καταιγδα, θα βρεθε στον Συνταγματικ και θα περιμνει το φορτο των εφημερδων, αφο χει αναλβει τη διανομ τους. Παραλαμβνει πληστα τη πολιτικ αυτ τροφ, τη παρνει και φεγει. Στις εννι, βρσκεται πσω στους κλπους της οικογνεις του, χαριτολογε με τη γυνακα του, της κλβει να φιλ, απολαμβνει να φλιτζνι καφ μαλνει τα παιδι του. Στις δκα παρ τταρτο, εμφανζεται στο δημαρχεο. Εκε στημνος στο κθισμ του, σα παπαγλος στο ξλο του, τυλιγμνος στη ζεστασι που του προσφρει ο Δμος, καταγρφει ως τις τσσερις, δχως να τους χαρσει οτε δκρυ οτε χαμγελο, τους θαντους και τις γεννσεις ενς ολκερου διαμερσματος. Η ευτυχα κι η δυστυχα της γειτονις περν απ τη μτη της πνας του, πως το πνεμα του Συνταγματικο ταξδευε προηγουμνως πνω στους μους του. Τποτα δε τονε βαρανει! Προχωρε πντα σια μπροστ, βρσκει προκατασκευασμνο τον πατριωτισμ του στην εφημερδα του, δεν αντιμιλ σε καννα, φωνζει χειροκροτε μαζ μ' λους τους λλους και ζει σα το χελιδνι. Μια κι η υπηρεσα του απχει μλις δυο βματα απ την εκκλησα της ενορας του, χει τη δυναττητα, σε περπτωση κποιας σημαντικς τελετς, ν' αφσει στο πδι του να καττερο υπλληλο και να πει να ψλει να ρκβιεμ στα λατινικ, με τη χορωδα της εκκλησας. Και της χορωδας αυτς, Κυριακς και γιορτς, αποτελε το πιο μορφο στολδι και φων πιο επιβλητικ δεν υπρχει, ταν στραβνει μ' λη του τη δναμη το μεγλο του στμα, βροντοφωνζοντας να χαρομενον Αμν. Εναι ψλτης. Ελεθερος στις τσσερις απ την επσησην υπηρεσα του, εμφανζεται για να σκορπσει χαρ κι ευθυμα στους κλπους του που γνωστο καταστματος στη Σιτ (Σημ. το να απ τα δυο νησκια στο Σηκουνα, στο κντρο του Παρισιο). Τυχερ η γυνακα του, γιατ δε προλαβανει να τη ζηλψει. Εναι νθρωπος της δρσης μλλον, παρ των αισθημτων. τσι, μλις φτνει, αρχζει τα πειργματα με τις πωλτριες, που με τα ζωηρ τους μτια προσελκουν φθονους πελτες. Θεωρε απλαυση να βρσκεται ανμεσα στα στολδια, τα μαντλια, τη μουσελνα που 'χουνε ρψει επιδξιες εργτριες.  ακμα πιο συχν, πριν το δεπνο, εξυπηρετε κποιο πελτη, αντιγρφει μια σελδα απ το πρωτκολλο πηγανει στον δικαστικ κλητρα κποιο καθυστερημνον γγραφο. Μρα παρ μρα, στις ξι, θα τονε βρετε πιστ στο πστο του. Μνιμος μπσος στις χορωδες, βρσκεται στην περα, τοιμος να μεταμορφωθε σε στρατιτη, 'Αραβα, φυλακισμνο, γριο, χωριτη, σκια, πδι καμλας, λιοντρι, διβολο, τζνι, σκλβο, ευνοχο, μαρο λευκ, γνωρζοντας πντα πως να μιμεται τη χαρ, τον πνο, τον οκτο, την κπληξη, να βγζει συμβατικς κραυγς, να σωπανει, να κυνηγ, να μχεται, να εκπροσωπε τη Ρμη την Αγυπτο, αλλ πντα, βαθι στη καρδι του, παραμνει ψιλικατζς. Τα μεσνυχτα ξαναγνεται καλς σζυγος, ντρας, στοργικς πατρας, γλιστρ στη συζυγικ παστδα με τη φαντασα ξαναμμνη ακμη απ τις πλανετρες σιλουτες των νυμφν της περας κι τσι στρφει σ' φελος του συζυγικο ρωτα τις αχρειτητες του κσμου και τις μαγευτικς φιγορες της Ταλινι (Σημ. μεγλη χορετρια της ρομαντικς εποχς). Τλος, ταν κοιμται, ο πνος του εναι γργορος και βιαστικς, πως η ζω του. Εν' η κνηση μεταμορφωμνη σ' νθρωπο, η ενσρκωση του χρου, ο πρωτας του πολιτισμο, -τα συνοψζει λα: ιστορα, λογοτεχνα, πολιτικ, κυβρνηση, θρησκεα, στρατιωτικ τχνη. Εναι μια ζωνταν εγκυκλοπαδεια, νας τραγελαφικς τλας, που προχωρε αδικοπα σαν το διο το Παρσι και ποτ δεν αναπαεται. Σ' αυτν τα πντα εναι πδια. Καμι φυσιογνωμα δε μπορε να παραμενει ανθευτη ταν υποβλλεται σε ττοιο μχθο. σως, πως ισχυρζονται μερικο εισοδηματες φιλσοφοι, ο εργτης που πεθανει γρος στα τριντα του, με το στομχι κατεστραμμνο απ το ρακ, να 'ναι πιο ευτυχισμνος απ τον ψιλικατζ. Ο νας πεθανει μονομις κι ο λλος λγο-λγο. Απ τις οχτ δουλεις του, απ τους μους, το λαργγι του, τα χρια, τη γυνακα του και το εμπρι του, κερδζει σαν απ νοκια, μερικ παιδι, μερικς χιλιδες φργκα και τη πιο κοπιαστικν ευτυχα που 'χει ποτ ευφρνει την ανθρπινη καρδι. Η περιουσα του και τα παιδι του που συνοψζουνε τα πντα γι' αυτν, πφτουνε θματα της αμσως αντερης τξης που αφιερνει τα χρματ του και τη κρη του τον γιο του, που τον χει στελει να σπουδσει και που πιο μορφωμνος απ τον πατρα του, ρχνει πιο ψηλ τα φιλδοξα βλμματα του. Συχν ο Βενιαμν ενς μικρμπορου εποφθαλμι μια θση στο Δημσιο.
     Η φιλοδοξα αυτ μας οδηγε στη δετερη απ τις παριζινικες σφαρες. Ελτε, ανεβετε ναν ροφο και πηγανετε στον ημιροφο κατεβετε απ τη σοφτα στο τταρτο, μπετε τλος, στον κσμο που 'χει κτι: κι εκε το διο αποτλεσμα. Οι χονδρμποροι κι οι βοηθο τους, οι υπλληλοι, οι τραπεζιτικο με τις μικρς θσεις και τη μεγλη τιμιτητα, οι απατενες, τα τσιρκια, οι προστμενοι κι οι κλητρες, οι υπλληλοι των δικαστικν κλητρων, των δικηγρων, των συμβολαιογρφων, τα ενεργ, σκεπτμενα, κερδοσκοποντα μλη της μικροαστικς τξης, τλος, που χειρζεται τα συμφροντα του Παρισιο και φροντζει για τον ανεφοδιασμ του, καπαρνει τα τρφιμα, συσσωρεει τα προντα που κατασκευζουν οι προλετριοι, αποθηκεει τα φροτα του Ντου, τα ψρια του ωκεανο, τα κρασι απ' λες τις ηλιλουστες πλαγις, που απλνει τα χρια στην Ανατολ, αγορζει τις εσρπες που περιφρονον οι Τορκοι κι οι Ρσοι, φτνει ως τις Ινδες, περιμνει υπομονετικ τη κατλληλη στιγμ για να πουλσει, κυνηγ το κρδος, προεξοφλε επιταγς, εισπρττει λες τις αξες, πακετρει το Παρσι ολκερο, φροντζει για τα μεταφορικ του μσα, ικανοποιε τις φαντασισεις των παιδιν, επωφελεται απ τις ιδιοτροπες και τις διαστροφς των μεσκοπων, εκμεταλλεεται τις αρρστιες. Ε λοιπν λοι αυτο, δχως να μεθονε σα τον εργτη, οτε να κυλιονται στον βρβορο των καπηλειν, εξαντλον τις δυνμεις τους, εξουθεννουνε το κορμ και τη ψυχ τους, το να με τ' λλο, οι επιθυμες τους εξοντνουν, ο αχαλνωτος αγνας τους καταστρφει. Σ' αυτος, η σωματικ εξρθρωση γνεται κτω απ το μαστγιο των συμφερντων, κτω απ τη μστιγα των φιλοδοξιν που τυραννονε τις αντερες τξεις της τερατδους πλης, πως στο προλεταριτο η εξρθρωση γινε κτω απ τον ανελητο ζυγ της υλικς παραγωγς που απαιτε αδικοπα ο δεσποτισμς της αριστοκρατας. Κι εκε λοιπν, για να υπακοσουν στον παγκσμιον αφντη, στην ηδον  στο χρυσφι, πρπει να καταβροχθζουν τον χρνο, να τονε συμπιζουν, να βρσκουνε στη μρα και τη νχτα περισστερες απ εκοσι τσσερις ρες, να εκνευρζονται, να σκοτνονται, να πουλνε τριντα χρνια γηρατειν για δυο χρνια αρρωστημνης ανπαυσης. Μνον εργτης πεθανει στο νοσοκομεο, ταν το μαρζωμ του φτσει στο τελευταο του στδιο, εν ο μικροαστς επιμνει να ζει -και ζει, αλλ' αποβλακωμνος: θα τονε δετε με πρσωπο φθαρμνο, ανκφραστο, γερασμνο, δχως λμψη στα μτια, δχως ζωηρδα στο περπτημα, να σρνεται μ' ηλθιον φος στο βουλεβρτο, τη ζνη της δικς του Αφροδτης, της αγαπημνης του πλης. Τι θελε ο αστς; -το σπαθκι του εθνοφρουρο, ν' ανεξντλητο τσουκλι, μιαν αξιοπρεπ θση στο Πιερ Λασζ (Σημ. το μεγλο νεκροταφεο του Παρισιο) και για τα γηρατει του, λγο χρυσφι νμιμα κερδισμνο. ,τι εν' η Δευτρα για τον εργτη, εναι για κενον η Κυριακ. Ανπαυση σημανει βλτα με νοικιασμνο αμξι, εκδρομ στην εξοχ, που η γυνακα και τα παιδι του θα καταβροχθσουνε χαρομενα τη σκνη θα ψηθονε στον λιο. Το καπηλει του εναι το εστιατριο με το ξακουστ φαγητ, ακμα κι αν εναι δηλητηριασμνο κποιος οικογενειακς χορς που ασφυκτι κανες ως τα μεσνυχτα. Μερικο ανητοι ξαφνιζονται απ τη σπασμωδικ κινητικτητα ορισμνων μορων που βλπουμε με το μικροσκπιο σε μια σταγνα νερ, αλλ τι λεγε ο Γαργαντοας του Ραμπελα, παραγνωρισμνη φιγορα υπροχης τλμης -τι θα 'λεγε ο γγαντας αυτς, που πεσε απ τις ουρνιες σφαρες, αν αποφσιζε να ψυχαγωγηθε παρακολουθντας τις δραστηριτητες της δετερης αυτς σφαρας της παριζινικης κοινωνας; Ορστε παρδειγμα: χετε δει κενες τις μικρς παργκες που κνει κρο ακμη και το καλοκαρι, που δε τις ζεστανει παρ να μικρ μαγκλι τον χειμνα και βρσκονται κτω απ τον μεγλο μπροντζινο θλο που στεγζει τη σιταγορ; Η κυρα βρσκεται κει απ τα χαρματα, εναι πωλτρια και κερδζει απ τη δουλει της δδεκα χιλιδες φργκα τον χρνο, απ' ,τι λνε. Ο κριος, ταν η κυρα σηκνεται, περν σ' να σκοτειν γραφεο που δανεζει τοκογλυφικ στους εμπρους της γειτονις του. Στις εννι, βρσκεται στην υπηρεσα διαβατηρων που εναι υποτμηματρχης. Το βρδυ, βρσκεται στο ταμεο του θετρου Ιταλιν ποιου λλου θετρου θλετε να διαλξετε. Τα παιδι τα μεγαλνει μια τροφς και γυρζουνε πσω για να πνε στο κολγιο σε κποιο οικοτροφεο. Ο κριος κι η κυρα μνουνε σ' να τρτον ροφο, δεν χουνε παρ μια μαγερισσα, παραθτουνε δεξισεις σ' να σαλνι τσσερα επ τρα, φωτισμνο με κρεμαστς λμπες, αλλ δνουν εκατν πενντα χιλιδες φργκα προκα στη κρη τους, ξεκουρζονται στα πενντα τους χρνια κι αρχζουνε ττε να κνουν εμφανσεις στα θεωρεα του τρτου ορφου της περας, με νοικιασμνον αμξι στον ιππδρομο  με ξεθωριασμνη τουαλτα τις ηλιλουστες μρες, στα βουλεβρτα, το στχο λων τους των μχθων. Τους εκτιμονε στη γειτονι, τους αγαπονε στη κυβρνηση, χουνε συγγενψει με τους μεγαλοαστος, ο κριος παρασημοφορεται στα εξντα πντε του με τον Σταυρ της Λεγενας της Τιμς κι ο πατρας του γαμπρο, δμαρχος κποιου διαμερσματος, τονε καλε στις δεξισεις του. Οι μχθοι μιας ολκερης ζως οφελονε λοιπν τα παιδι, που η μικροαστικ αυτ τξη τενει αναπφευκτα να τα προωθσει στη μεγαλοαστικ. Κι τσι, η κθε σφαρα ρχνει τον γνο της στην αμσως επμενη. Ο γιος του πλοσιου παντοπλη γνεται συμβολαιογρφος, του ξυλμπορου δικαστικς. Οτ' να γρανζι δε ξεφεγει απ τη θση του, λα ενισχουνε την ανοδικ πορεα του χρματος. Κι τσι φτνουμε στον τρτο κκλο της κλασης αυτς που σως κποια μρα βρε τον ΔΑΝΤΗ της. Εναι ο τρτος κκλος της κοινωνας, κτι σα κοιλι του Παρισιο, που τα συμφροντα της πλης χωνεονται και συμπυκννονται με τη μορφ που λγεται υποθσεις - που κινεται κι αναδεεται, με μιαν οδυνηρ και φαρμακερ εσωτερικ κνηση, να πλθος δικηγρων και γιατρν, συμβολαιογρφων, επιχειρηματιν, τραπεζιτν και κερδοσκπων χονδρεμπρων δικαστν κι εδ οι αιτες για τη σωματικ κι ηθικ καταστροφ εναι περισστερες απ' οπουδποτε αλλο.
     Αυτο οι νθρωποι ζονε σχεδν λοι σε βρωμερ γραφεα, σε μολυσμνες αθουσες ακροσεων, σε μικρ σιδερφραχτα κουβοκλια, περννε τη μρα τους σκυμμνοι κτω απ το βρος των υποθσεων, ξυπνν απ τα χαρματα για να προλβουνε, για να μην εξαπατηθονε, για να κερδσουνε τα πντα για να μη χσουνε τποτε, για ν' αρπξουν ναν νθρωπο τα λεφτ του, για να ξεκινσουν να κλεσουν μιαν υπθεση, για να εκμεταλλευτον μια φευγαλα περσταση, για να στελουν ναν νθρωπο στη κρεμλα να τον αθωσουν. Ξεσπνε πνω στ' λογ τους, τα σκνε, τα κουρζουνε, τα κνουν να γερννε κι αυτ πριν απ την ρα τους. Ο χρνος εν' ο τραννς τους, τους λεπει, τους ξεφεγει, δε μπορον οτε να τον παρατενουν, οτε να τονε συντομεσουν. Ποια ψυχ μπορε να μενει μεγλη, αγν, ηθικ, γενναιδωρη και κατ συνπεια, ποιος μπορε να μενει μορφος στην εξαντλητικν σκηση ενς επαγγλματος που τον αναγκζει να υφσταται το βρος των δημοσων αθλιοττων, να τις αναλει, να τις ζυγιζει, να τις εκτιμ και να τις εκμεταλλεεται; Οι νθρωπο αυτο καταθτουνε τη καρδι τους, που;... δε ξρω, αλλ αν χουνε καρδι, κπου την αφνουνε πριν κατβουνε κθε πρω στην βυσσο των βασνων που κατατρχουνε τις οικογνειες. Γι' αυτος δεν υπρχουν μυστρια, βλπουν απ μσα τη κοινωνα κι εξομολογητς της καθς εναι, τηνε περιφρονον. .τι κι αν κνουν απ τη συνεχν επαφ με τη διαφθορ, τη βλπουν με φρκη και λυπονται. απ κοραση, σε μυστικ συμφωνα, τηνε παντρεονται κι αναγκαστικ, τλος, αντιμετωπζουν με κυνισμ λα τα αισθματα, αφο οι νμοι, οι νθρωποι, οι θεσμο, τους αναγκζουν να πετνε σαν αρπακτικ ρνια πνω απ τα ζεστ ακμη πτματα. Οποιαδποτε στιγμ ο νθρωπος των χρημτων ζυγζει τους ζωντανος, ο νθρωπος των συμβολαων ζυγζει τους νεκρος, ο νθρωπος του νμου ζυγζει τη συνεδηση. Υποχρεωμνοι να μιλν αδικοπα, αντικαθιστονε τη σκψη με τον λγο, το ασθημα με τη φρση κι η ψυχ τους λειτουργε απλς σα λρυγγας. Φθερονται κι αποθαρρνονται. Μτε ο μεγαλμπορος, μτε ο δικαστς ο δικηγρος, μπορον να διατηρσουνε την ακεραιτητ τους -δεν αισθνονται πια, απλς εφαρμζουνε καννες. Παρασυρμνοι απ την ορμητικ αυτν παρξη, δεν εναι μτε σζυγοι, μτε πατρες, μτ' εραστς. Γλιστρνε σα μες σ' ν' λκηθρο πνω στα πργματα της ζως και ζονε συνχεια κυνηγημνοι απ τις υποθσεις της μεγλης πλης. Μλις γρισουνε σπτι, εν' υποχρεωμνοι να ξαναφγουν αμσως για το χορ, για την περα, για τις δεξισεις που πηγανουνε για να κνουνε πελτες, γνωριμες, προσττες. λοι τρων υπρμετρα, παζουνε, ξενυχτνε κι οι σιλουτες τους στρογγυλεουνε, πλαδαρεουνε, κοκκινζουνε. Στις τρομερς σπατλες των πνευματικν τους δυνμεων, στους οδυνηρος ηθικος σπασμος τους, αντιτσσουν χι την ηδον, που 'ν' εντελς γευστη κι οσμη και δε προσφρει καμιν αντθεση, αλλ τη κραιπλη, τη κρυφ τρομαχτικ κραιπλη, γιατ χουνε τα πντα στη διθεσ τους και δνουνε το ηθικ παρδειγμα στη κοινωνα. Η αληθιν τους βλακεα κρβεται πσω απ την εξειδκευση. Ξρουνε το επγγελμ τους, αλλ' αγνοον οτιδποτε δεν χει σχση μ' αυτ. Ττε για να διασσουνε το φιλτιμ τους, τ' αμφισβητον λα, κριτικρουνε χωρς δικριση, φανονται ν' αμφιβλλουν, εν στη πραγματικτητα τα χφτουν λα και χνονται σ' ατλειωτες συζητσεις. Σχεδν λοι υιοθετονε τις βολικς κοινωνικς, λογοτεχνικς πολιτικς προκαταλψεις, στε να μην αναγκζονται να διαμορφνουνε γνμη, ακριβς πως προστατεουνε τις συνειδσεις τους με τον αστικ κδικα το Εμπορικ Δικαστριο. χοντας ξεκινσει απ νωρς για να φτσουνε σε ψηλ αξιματα, βουλιζουνε στη μετριτητα και για ν' ανβουνε στη κορυφ, σρνονται με τη κοιλι. Γι' αυτ οι μορφς τους προσφρουν εκενη τη ξιν χλωμδα, τα ψετικα χρματα, τα θολ μτια με τους μαρους κκλους, τα φλαρα κι αισθησιακ στματα που ο παρατηρητς αναγνωρζει τα συμπτματα του εκφυλισμο της σκψης, μιας σκψης παγιδευμνης στα στεν πλασια της εξειδκευσης που σκοτνει τις δημιουργικς δυνμεις του εγκεφλου, το χρισμα να βλπει κανες να θμα σφαιρικ, να γενικεει και να εξγει συμπερσματα. Σχεδν λοι συρρικννονται μες στο καμνι των υποθσεων. τσι ο νθρωπος που φησε τον εαυτ του να εμπλακε στα γρανζια των πελριων μηχανν, δε μπορε ποτ να γνει μεγλος. Αν εναι γιατρς πολ λγο σκησε την ιατρικ αποτελε εξαρεση, σα τον Μπισ (Σημ. Ο γιατρς Bichat πθανε το 1802, σ' ηλικα 31 ετν απ εξντληση), που πθανε νος. αν εναι μεγαλοεπιχειρηματας και παραμνει σπουδαος, εναι σχεδν νας Ζακ Κερ (Σημ. Jaques Coer (1395-1456) πλοσιος μπορος και διπλωμτης στην υπηρεσα του Καρλου Ζ'). 'Ασκησε ποτ το επγγελμ του ο Ροβεσπιρος; Ο Δαντν δεν τανε παρ νας τεμπλης που περμενε τη κατλληλην ευκαιρα; Αλλ στο κτω-κτω, ποιος ζλεψε ποτ τις μορφς του Δαντν και του Ροβεσπιρου, σο υπροχες κι αν ταν; Αυτο οι κατεξοχ πολυσχολοι τραβονε πνω τους το χρμα και το σωρεουνε για να συγγενψουν με τις αριστοκρατικς οικογνειες. Αν η φιλοδοξα του εργτη εν' δια με του μικροαστο, δια εναι και τα πθη του. Στο Παρσι η ματαιοδοξα συνοψζει λα τα πθη. Ο χαρακτηριστικς τπος της τξης αυτς θα 'ταν ο φιλδοξος αστς  που, στερα απ μια ζω γχους και συνεχν ελιγμν, περν στο Κρατικ Συμβολιο, πως να μυρμγκι περν απ μια χαραμδα κποιος συντκτης εφημερδας, πωρωμνος απ τις ντριγκες, που ο βασιλις τον κανε ομτιμο της Γαλλας, σως για να εκδικηθε την αριστοκρατα - κποιος συμβολαιογρφος που 'γινε δμαρχος του διαμερσματς του- νθρωπο λοι τους που αναλνονται στις δουλεις τους και που αν φτσουνε στο σκοπ τους, φτνουνε σκοτωμνοι. Στη Γαλλα συνηθζεται να δνουνε τις μεγλες θσεις στους ηλικιωμνους. Ο Ναπολων, ο Λουδοβκος ΙΔ', οι μεγλοι βασιλες μνο, θλανε πντα νους ανθρπους για να ολοκληρσουνε τα σχδι τους.
     Πνω απ' αυτ τη σφαρα, ζει ο καλλιτεχνικς κσμος. Κι εκε μως τα πρσωπα, σημαδεμνα με τη σφραγδα της πρωτοτυπας, εν' ευγενικ σπασμνα, αλλ πντως σπασμνα, κουρασμνα, βασανισμνα. Καταπονημνοι απ την ανγκη να παργουνε, πιεσμνοι απ τις πολυξοδες ιδιοτροπες τους, εξουθενωμνοι απ τη μεγαλοφυα που τους κατατργει, πεινασμνοι για ηδον, οι καλλιτχνες του Παρισιο θλουν λοι να συμπληρσουν με την υπερβολικ δουλει, τα κεν π' φησεν η οκνηρα και γυρεουν μταια να συμφιλισουνε τον κσμο και τη δξα, το χρμα και τη τχνη. Στο ξεκνημ του, ο καλλιτχνης βρσκετ' αδικοπα κτω απ τη πεση του πιστωτ, οι ανγκες του γενννε χρη και τα χρη απαιτονε τις νχτες του. Μετ τη δουλει η απλαυση. Ο ηθοποις παζει ως τα μεσνυχτα, μελετ το πρω, κνει πρβες ως το μεσημρι. Ο γλπτης λυγζει κτω απ τ' γαλμ του, ο δημοσιογρφος εναι μια σκψη που προχωρ πως ο στρατιτης στον πλεμο, ο ζωγρφος της μδας εναι φορτωμνος με παραγγελες, ο ζωγρφος δχως πελατεα υποφρει σαν νιθει πως εναι μεγαλοφυα. Ο ανταγωνισμς, οι αντιζηλες, οι συκοφαντες δολοφονονε τα ταλντα τοτα. Οι μεν, απελπισμνοι, κυλνε στα βραθρα της αμαρτας, οι δε, πεθανουν νοι κι γνωστοι, επειδ προεξφλησαν απ πολ νωρς το μλλον τους. Λγες απ τις μορφς αυτς, πρωρα υπροχες, μνουν ωραες. Εξλλου η απαστρπτουσα ομορφι των κεφαλιν τους μνει παραγνωρισμνη. Το πρσωπο του καλλιτχνη εναι πντα εξωφρενικ, βρσκεται πντα πνω κτω απ τα συμβατικ μτρα της ιδεδους, κατ τους ηλθιους, ομορφις. Ποια δναμη τις καταστρφει; Το πθος! λα τα πθη στο Παρσι αναλονται με δυο λξεις: χρυσφι κι ηδον.
     Δεν ανασανετε πιο εκολα τρα; Δε νιθετε να εξαγνζεται η ατμσφαιρα, ο χρος; Εδ, μτε δουλεις μτε βσανα. Η περιδινομενη σπερα του χρυσο χει φτσει στα ψη. Απ τα βθη των υπογεων, απ' που αρχζει να ξεχνεται, απ τα βθη των μαγαζιν, που το συγκρατον αδναμα φργματα, απ τους κλπους των πρακτορεων και των μεγλων εργαστηρων, που μετατρπεται σε ρβδους, το χρυσφι, με τη μορφ προικν κληρονομιν στα χρια των νων κοριτσιν στα κοκαλιρικα δχτυλα των γρων, αναβλζει προς την αριστοκρατα, που θα λμψει, θ' απλωθε, θα κυλσει. Μα πριν αφσουμε τους τσσερις χρους που στηρζεται η ψηλ παρισιν ιδιοκτησα, δε πρπει, αφο ασχοληθκαμε με τις ηθικς αιτες, να ερευνσουμε και τις υλικς και να επιστσουμε τη προσοχ σ' να λοιμ, κατ κποιο τρπο, λανθνοντα, που σταθερ κι επμονα σημαδεει τα πρσωπα, του θυρωρο, του μαγαζτορα του εργτη; Να σημεισουμε μια καταστροφικν επδραση που οδηγε σε διαφθορ μοια με κενη των διοικητικν υπαλλλων του Παρισιο που την ανχονται; Αν η ατμσφαιρα των σπιτιν που ζουν οι πιο πολλο αστο εναι μολυσμνη, αν η ατμσφαιρα των δρμων φτνει φριχτ μισματα στις αποθκες με το ελχιστον οξυγνο, μθετε πως και τα σαρντα χιλιδες σπτια της μεγλης πλης χουνε τα θεμλια τους μες σ' ακαθαρσες που η εξουσα δεν χει ακμα σκεφτε σοβαρ να μονσει με τσιμεντνιους τοχους, ικανος να εμποδσουνε τον πιο δσοσμο βρβορο να διεισδσει στο δαφος, να δηλητηρισει τα πηγδια και να συνεχσει να δικαινει υπογεως το περφημο νομ της Λουτς (Σημ. Lutetia εναι το λατινικ -πρτο- νομα του Παρισιο, προρχεται απ' το κλτικο louk-teih και σημανει "τπος των βλτων"). Το μισ Παρσι κοιμται στις δυσδεις αναθυμισεις των αυλν, των δρμων και των αποπτων.
     Ας ρξουμε τρα μως μια ματι στα μεγλα ευερα κι επιχρυσωμνα σαλνια, τα μγαρα με τους κπους, τον πλοσιο, αργσχολο, ευτυχισμνο κσμο των εισοδηματιν. Οι μορφς εκε εν' αρρωστιρικες και βασανισμνες απ τη ματαιοδοξα. Δεν υπρχει τποτε το πραγματικ. Το να γυρεει κανες την ηδον δεν οδηγε στην ανα; Οι νθρωποι του κσμου εξντλησαν απ νωρς τις ηθικς τους δυνμεις. Επειδ η μοναδικ τους γνοια εν' η αναζτηση της διασκδασης, κνανε γργορα κατχρηση των αισθσεν τους, πως ο εργτης κνει κατχρηση του πιοτο. Η ηδον μοιζει με ορισμνες ιατρικς ουσες: για να πετυχανεις συνχεια τα δια αποτελσματα πρπει να διπλασιζεις τις δσεις και στη τελευταα περιχονται ο θνατος η αποκτνωση. λες οι καττερες τξεις υποκλνονται μπροστ στους πλοσιους και παραμονεουν να μθουνε τα γοστα τους, στε να τα μετατρψουνε σε διαστροφς και να τα εκμεταλλευτον. Πως ν' αντισταθε κανες στους δελεαστικος πειρασμος που κατασκευζονται σε τοτη τη χρα; τσι το Παρσι χει τους θεριακλδες του -τζγος, γαστρολατρεα εταρες, εναι τ' πι τους. τσι απ νωρς στους ανθρπους αυτος βλπει κανες προτιμσεις κι χι πθη, ρομαντικς φαντασισεις και χλιαρος ρωτες. Εκε βασιλεει η ανικαντητα, εκε δεν υπρχουνε πια ιδες, γιατ, πως και το ηθικ σφργος, χουν μετατραπε σ' ακκισμος του μπουντουρ και γυναικεα καμματα. Υπρχουν γουροι νεαρο που μοιζουνε σαραντρηδες, δεκαεξρηδες γερο-σοφο. Οι πλοσιοι συναντνε στο Παρσι, το πνεμα ετοιμοπαρδοτο, την επιστμη μασημνη, γνμες δη διατυπωμνες, που τους γλιτνουν απ την υποχρεση να 'ναι πνευματδεις, να γνωρζουν οτιδποτε να 'χουνε γνμη. Στον κσμο αυτν, ο παραλογισμς εν' σος με την αδυναμα και την ελευθεριτητα. Οι νθρωποι χνουνε τσο πολ τον χρνο τους, που τονε τσιγκουνεονται. Κι πως τους λεπει το χρισμα της σκψης, τσι τους λεπει και κενο των αισθημτων. Οι περιπτξεις καλπτουν βαθιν αδιαφορα κι η ευγνεια, αδιλειπτη περιφρνηση. Εδ κανες δεν αγαπ τον λλο. Λξεις δχως βθος, πολλς αδιακρισες, κουτσομπολι, πν' απ' λα, κοινοτοπες -εναι το βθος της γλσσας τους. Ωστσο οι δστυχοι Ευτυχες ισχυρζονται πως δε συγκεντρνονται για να πονε και να επινοσουν αποφθγματα στο φος του Λα Ροσφουκ (Σημ. La Rochefoucauld (1613-1680) Γλλος συγγραφας, γνωστς για τα "Γνωμικ" του). Λες και δεν υπρχει μση οδς -την ανακλυψεν ο δκατος γδοος αινας- ανμεσα στην υπερβολ και το απλυτο κεν. Κι ταν νθρωποι με κρος κνουν να λεπτ και διακριτικν αστεο, δε γνονται κατανοητο, χοντας κουραστε να δνουνε δχως να παρνουν μνουνε στο σπτι τους κι αφνουνε τους ανητους να βασιλεουνε στα εδφη τους. Αυτ η κεν ζω, η συνεχς προσμον μιας ευχαρστησης που δεν ρχεται ποτ, η μνιμη ανα, η μηδαμιντητα του πνεματος, της καρδις και του νου, η κοραση του μεγλου παριζινικου ξεφαντματος, καθρεφτζονται στα χαρακτηριστικ και κατασκευζουνε χαρτοννια πρσωπα, πρωρες ρυτδες -τη φυσιογνωμα των πλουσων που μορφζει η αδυναμα, που ανακλται το χρυσφι κι απ' που χει σβσει η εξυπνδα.
     Η ψη του ηθικο Παρισιο αποδεικνει πως το υλικ Παρσι δε θα μποροσε να 'ναι διαφορετικ απ' αυτ που 'ναι. Η εστεμμνη πλη εναι μια βασλισσα που, πντα γκυος, χει ακατανκητα ντονες επιθυμες. Το Παρσι εναι η κεφαλ της υδρογεου, μια μεγαλοφυα στην εμπροσθοφυλακ του ανθρπινου πολιτισμο, νας μεγλος ντρας, νας αδικοπα δημιουργικς καλλιτχνης, νας πολιτικς με μαντικς ικαντητες που παρουσιζει αναγκαστικ τις ρυτδες της μεγαλοφυας στον εγκφαλο, τα βτσια που συναντ κανες στους μεγλους ντρες, τις φαντασισεις του καλλιτχνη και την απογοτευση του πολιτικο. Στη φυσιογνωμα του διαβζει κανες τη βλστηση του καλο και του κακο, του αγνα και της νκης, την ηθικ μχη του 1789, που οι σλπιγγες της αντηχον ακμη σ' λες τις γωνις του κσμου κι επσης τη κατπτωση του 1814 (Σημ. Πτση του Ναπολοντα). Αυτ η πλη δε μπορε να 'ναι πιο ηθικ, οτε πιο εγκρδια, οτε πιο καθαρ απ' ,τι εναι ο κινητριος λβητας των θαυμσιων εκενων ατμοπλοων, που τα θαυμζετε ταν σκζουνε τα κματα! Κι εξλλου, δεν εναι το Παρσι ν' υπροχο σκφος προικισμνο με νοημοσνη; Ναι, ο θυρες του εναι χρησμς, απ κενους που επιτρπει καμι φορ στον εαυτ της η μορα. To μεγλο κατρτι ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ εναι μπροτζινο, μ' ανγλυφες νκες κι χει για σκοπι τον Ναπολοντα. Αυτ η ναυς χει τα σκαμπανεβσματ της, αλλ διασχζει τον κσμο, ρχνει τις ομοβροντες της, οργνει τις επιστημονικς θλασσες, πλει μ' λα τα πανι της ανοιχτ, φωνζει ψηλ απ τις γμπιες της με τη φων των σοφν και των καλλιτεχνν της: "Εμπρς μαρς! Ακολουθστε με!" χει πολυριθμο πλρωμα που αρσκεται να τη στολζει συνεχς με καινοργιες σημαιολες. Βλπει κανες μοτσους και χαμνια που γελνε στα ξρτια της, αστος που παζουνε το ρλο του ρματος, εργτες και νατες βουτηγμνους στη πσσα, στις καμπνες της ευτυχισμνους επιβτες, κομψος Δκιμους που καπνζουνε τα πορα τους σκυμμνοι στη κουπαστ, παρλληλα στο καμπονι, οι στρατιτες της, εμπνευσμνοι απ τις νες ιδες απλς τη φιλοδοξα, δνουνε σ' λες τις ακτς για να σκορπσουνε τις ζωηρς λμψεις του πολιτισμο, γυρεοντας μια δξα που 'ν' απλαυση,  ρωτες που απαιτονε χρυσφι.
     Eπομνως η εξωφρενικ κινητικτητα των προλεταρων, ο εκφυλισμς των συμφερντων που συνθλβουνε τις δυο αστικς τξεις, οι ωμτητες της καλλιτεχνικς σκψης κι οι υπερβολς της ηδονς που γυρεουν αδικοπα οι μεγλοι, εξηγονε τη μορφολογικν ασχμια της παριζινικης φυσιογνωμας. Μνο στην Ανατολ η ανθρπινη φυλ προσφρει μια θαυμσια προτομ. Αλλ' αυτ εν' αποτλεσμα της μνιμης ηρεμας που αποκτον οι βαθες φιλσοφοι με τις μακρις ππες, τα κοντ πδια, τους τετργωνους μους, που περιφρονονε κι απεχθνονται τη κνηση, εν στο Παρσι, Μικρο, Μεσαοι και Μεγλοι, τρχουνε, πηδνε και χοροπηδνε, μαστιγωμνοι απ μιαν ανελητη Θε, την Ανγκη: ανγκη χρημτων. δξας ψυχαγωγας. τσι το δροσερ, ξεκοραστο, χαριτωμνο, πραγματικ νο πρσωπο, αποτελε τη πιο ασυνθιστην εξαρεση -σπνια το συναντ κανες. Κι αν δετε κποιο, σγουρα ανκει σ' ναν εκκλησιαστικ νο ακμα και γεμτο ζλο σ' να καλωσυντο σαραντρη αβ με τριπλ σαγνι, σε κποια νεαρ κοπλα μ' αγν θη, απ' αυτς που ορισμνες αστικς οικογνειες εξακολουθον ν' ανατρφουνε, σε μιαν εικοσχρονη μητρα που θηλζει το πρτο της παιδ κι χει ακμη ψευδαισθσεις, σ' να νεαρ που μλις κατφτασεν απ την επαρχα και βρσκεται κτω απ τη προστασα μιας θρησκευμενης κυρας που τον αφνει φραγκο σως σε κποιο πωλητ που πηγανει για πνο τα μεσνυχτα κατκοπος μετ τη μρα που πρασε διπλνοντας και ξεδιπλνοντας τα τπια με το φασμα και σηκνεται απ τις εφτ για να τακτοποισει το εμπρευμα συχν, σε κποιον επιστμονα ποιητ που ζει μοναστικ κι ευτυχισμνα με μιαν μορφη ιδα και μνει νηφλιος υπομονετικς κι αγνς, σε κποιον ηλθιο ευχαριστημνο με τον εαυτ του που τρφεται με τη βλακεα που σκει απ υγεα κι εναι πντα απασχολημνος με το να χαμογελ στον διο του τον εαυτ στην ευτυχισμνη και μαλθακν ομδα των αργσχολων -εν' οι μοναδικο πραγματικ ευτυχισμνοι νθρωποι στο Παρσι που γεονται κθ' ρα και στιγμ, τη ποιητικ του ομορφι. Κι μως υπρχει στο Παρσι μια μερδα προνομιοχων ατμων που επωφελονται απ την αδικοπη κνηση του εμπορου, των συμφερντων, των υποθσεων, των τεχνν και του χρυσο. Εναι οι γυνακες. Υπρχουνε και σ' αυτς χλιες μυστικς αιτες που καταστρφουν ακμα χειρτερα τη φυσιογνωμα τους, αλλ στο γυναικεο κσμο συναντ κανες μικρς κι ευτυχισμνες αποικες που ζουν με την ανατολτικη νοοτροπα και μπορον να διατηρσουνε την ομορφι τους. Ττοιες γυνακες μως σπανως εμφανζονται πεζς στους δρμους, μνουνε κρυμμνες σα τα σπνια κενα φυτ που ανογουνε τα πταλ τους ορισμνες ρες μνο κι αποτελον αληθινς εξωτικς εξαιρσεις. Κι ωστσο το Παρσι εναι κυρως τπος αντιθσεων. Αν τ' αληθιν αισθματα εναι σπνια, συναντ κανες εκε, πως κι αλλο, ευγενικς φιλες, αφοσωση δχως ρια. Σ' αυτ το πεδο της μχης που συγκροονται συμφροντα και πθη, πως κι ανμεσα στις κοινωνες κενες που προελανουνε κι που θριαμβεει ο εγωισμς, που ο καθνας εν' υποχρεωμνος να υπερασπζεται μνος του τον εαυτ του και που ονομζουμε στρατις, φανεται πως τα αισθματα, ταν εκδηλνονται, αρσκονται να 'ναι πλρη κι η αντιπαρθεση τα κνει υπροχα. Το διο συμβανει και με τα πρσωπα. Στο Παρσι καμι φορ, στην υψηλν αριστοκρατα, υπρχουν αραιοσπαρμνα μερικ γοητευτικ πρσωπα νων ανθρπων -καρπο ανατροφς κι θους που σμερα σπανζουνε πια. Στη νεανικν ομορφι του αγγλικο αματος, προσθτουνε τη σταθερτητα των μεσογειακν χαρακτηριστικν, το γαλλικ πνεμα, τη καθαρτητα της μορφς. Τα φλογερ τους μτια, τα κκκινα χελια, τα φνα μαλλι, η ασπρδα του προσπου τους, η αριστοκρατικ κοψι, του κνουν μορφα λουλοδια, που χαρεται κανες να τα ξεχωρζει στη μζα των λλων φυσιογνωμιν, που μορφζουνε κουρασμνες, γερασμνες και παραμορφωμνες. τσι, οι γυνακες θαυμζουν αμσως τους νους αυτος με την διαν πληστην ευχαρστηση που νιθουν οι ντρες ταν κοιτζουν μιαν ωραα κοπλα, σεμν, χαριτωμνη, προικισμνη μ' λα τα παρθενικ θλγητρα που η φαντασα μας αρσκεται να στολζει την ιδανικ κρη. Αν η γργορη ματι που ρξαμε στο Λα του Παρισιο σας κανε να συνειδητοποισετε τη σπανιτητα μιας ραφαηλικς μορφς και τον παθιασμνο θαυμασμ που πρπει να εμπνει εκ πρτης ψεως, θα 'χουμε δικαισει το κεντρικ θμα της ιστορας. περ δει Δεξαι, αν επιτρπεται να εφαρμσουμεν να μαθηματικ τπο στην επιστμη των ηθν.
     ν' απο κενα τα πανμορφα ανοιξιτικα πρωιν λοιπν...
...

(τλος αποσπσματος
Εκδσεις Γρμματα
μτφρ.: Ρνας Χατχοτ 1994)

_______________________________

     Σημ. Δικ μου: Τοτο το απσπασμα συγκεκριμνα, μεταξ τσων και τσων λλων, εξ σου θαυμσιων ργων του, αλλ κι λλων αποσπασμτων που θα μποροσα να 'χω διαλξει, το επλεξα γιατ λη μα λη τοτη η... "φλαρη" περιγραφ, της ττε κοινωνας εναι κι ακριβς μα και πολλ χει να μας πει και να μας διδξει για το πσον λλαξεν ο... κσμος απ ττε μχρι και σμερα. Τα συμπερσματα τοτης της σγκρισης... δικ σας.    Πτροκλος Χατζηαλεξνδρου

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers