-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.


 
 

 

Auden Wystan Hugh:

     Βιογραφικ

      Ο Wystan Hugh Auden γεννθηκε στην Υρκη, στην Αγγλα, 21 Φλεβρη 1907. αλλ μεγλωσε στο Μπρμιγχαμ, σ' επαγγελματικ οικογνεια μεσαας τξης Ο πατρας του, Δρ George Auden, τανε σχολικς ιατρς, αντερος υπλληλος για το Μπρμιγχαμ και καθηγητς της δημσιας υγεας στο εκε πανεπιστμιο. Μετακομσαν οι γονες του στο Harborne του Μπρμιγχαμ κι απ τα 8 του στλθηκε μακρυ, οικτροφος, πρτα στο Surrey και το Σχολεο Gresham στο Norfolk, αλλ επστρεφε στο Μπρμιγχαμ για τις διακοπς. Σποδασε στην Εκκλησα Χριστο, στο Πανεπιστμιον Οξφρδης. Τελικ κατφερε μνο να πρει Γ' βαθμδας εκπαδευση. Μετ απ την Οξφρδη πγε να ζσει για 1 τος στη Weimar του Βερολνου, που στην ανεκτικ ατμσφαιρα του, η ομοφυλοφυλα του θα μποροσε να εκφραστε πιο ανοιχτ.



     Η ποησ του εναι γνωστ για το υφολογικ και τεχνικ επτευγμ της, την εμπλοκ της με τη πολιτικ, την ηθικ, την αγπη, τη θρησκεα και τη ποικιλα της στον τνο, τη μορφ και το περιεχμενο. Μερικ απ τα πιο γνωστ ποιματ του εναι για την αγπη, πως το Funeral Blues, το Funeral Blues ΙΙ σε πολιτικ και κοινωνικ θματα, πως η 1η Σεπτεμβρου 1939 κι η Ασπδα του Αχιλλα, σε πολιτιστικ και ψυχολογικ θματα, πως η εποχ του γχους και σε θρησκευτικ θματα, πως Προς το παρν και Horae Canonicae.




     Μετ την επιστροφ στην Αγγλα, δδαξε σε 2 σχολεα αρρνων απ το 1930 ως το 1935. Το 1935 κανε γμο με την Eρρικα Mαν (Erika Julia Hedwig Mann, 1905-1969) λεσβα κρη του μεγλου γερμανο μυθιστοριογρφου Thomas Mann, προκειμνου να της παρασχεθε βρεττανικ διαβατριο για να δραπετεσει απ το Γ' Ριχ. Αν και το ζεγος δεν ζησε ποτ μαζ, παρμειναν φλοι και δε χρειστηκε ποτ να χωρσουν. Σε νεαρ ηλικα επηρεστηκε απ τη ποηση των Thomas Hardy, Robert Frost, William Blake, Emily Dickinson, Gerard Manley Hopkins και τον αρχαο αγγλικ στχο. Στην Οξφρδη το ταλντο του ως ποιητ ταν αμσως προφανς και διαμρφωσεν ισβιες φιλες με 2 συνδελφους συγγραφες: Stephen Spender και Christopher Isherwood.
     Το 1928, δημοσευσε τη 1η συλλογ ποιημτων του. Η ποιητικ συλλογ που δημοσευσεν μως το 1930, τονε καθιρωσε σαν η κρια φων της νας γενις. Απ ττε, χει θαυμαστε για τεχνικ και δεξιοτεχνα, για τη δυναττητα να γρφει ποιματα με σχεδν κθε δυνατ μορφ, να εισρχεται στα τρχοντα γεγοντα, για το χαρακτηριστικ του γλωσσικν ιδωμα, αλλ και για το ερος της ευφυας του. ντλησεν εκολα απ μιαν εξαιρετικ ποικιλα των γραμμτων, των μορφν τχνης, των κοινωνικν και πολιτικν θεωριν και των επιστημονικν και τεχνικν πληροφοριν.



     Εχεν αξιοπρσεκτο πνεμα και μιμθηκε συχν τις μορφς γραψματος λλων ποιητν πως Dickinson, Yeats και Henry James. Η ποησ του εξιστορε συχν, κυριολεκτικ μεταφορικ, να ταξδι μια αναζτηση και τα ταξδια, του παρεχαν το πλοσιο υλικ για το στχο του. Επισκφτηκε τη Γερμανα, την Ισλανδα και τη Κνα, ενσχυσε τον ισπανικ εμφλιο πλεμο, και το 1939, επισκεπτμενος τις ΗΠΑ, τη Να Υρκη, δωσε μια δημσια ανγνωση με τον Isherwood και τον Louis MacNeice. Εκε συνντησε τον ποιητ, Τσστερ Kλμαν, που επρκειτο να γνει εραστς και σντροφος για το υπλοιπο της ζως του, αν κι η σχση ταν συχν προβληματικ. τσι αποφσισε να μενει μνιμα εκε. Αυτ η απομκρυνση απ την Αγγλα, ακριβς με το ξεκνημα του Β' Παγκ. Πολ., θεωρθηκεν απ πολλος ως προδοσα κι η φμη του πεσε κπως. γινε αμερικανς πολτης το 1946, επστρεφεν μως στην Ευρπη, κατ τη διρκεια των θερινν διακοπν, απ το 1948 κι στερα, πρτα στην Ιταλα κι πειτα στην Αυστρα.



     Απ το 1956 ως το 1961 τανε καθηγητς ποησης στο πανεπιστμιο της Οξφρδης, μια θση που απαιτοσε μνο, να δνει τρεις διαλξεις κθε χρνο, τσι πρασε μνο μερικς εβδομδες στην Οξφρδη κατ τη διρκεια της καθηγεσας του. Οι πεποιθσεις του λλαξαν ριζικ απ' αυτς της νεανικς σταδιοδρομας του στην Αγγλα, ταν ταν νθερμος υποστηρικτς του σοσιαλισμο και της φροδικς ψυχανλυσης και της πι πρσφατης φσης του στην Αμερικ, ταν η κρια ανησυχα του γινε ο χριστιανισμς κι η θεολογα των σγχρονων προτεσταντικν θεολγων.
     Παραγωγικς ποιητς, συγγραφας, ταν επσης εξαιρετικς θεατρικς συγγραφας, λιμπρετστας, συντκτης και δοκιμιογρφος. Γενικ επαναπροσδιρισε τα μγιστα, τον αγγλικ στχο/ποιητ του 20ο αινα. Η εργασα του χει ασκσει σημαντικν επιρρο στις επμενες γενις ποιητν και στις δυο πλευρς του Ατλαντικο. Διετλεσε πρεδρος της ακαδημας των αμερικανν ποιητν, απ το 1954 ως το 1973 και πρασε το μεγαλτερο μρος του δετερου μισο της ζως του, μεταξ των 2 σπιτιν του, στην Να Υρκη και την Αυστρα.
     Πθανε στη Βιννη 29 Σεπτμβρη 1973, σ' ηλικα 66 ετν.
    Δημοσευσε περπου 400 ποιματα, συμπεριλαμβανομνων 7 μεγλων ποιημτων. Η ποησ του ταν εγκυκλοπαιδικ σ' κταση και μθοδο, κυμαινμενη σε φος απ τον σκοτειν μοντερνισμ του εικοστο αινα ως τις διαυγες παραδοσιακς φρμες πως μπαλντες και λμερικ, απ doggerel ως haiku και villanelles σ' να ορατριο των Χριστουγννων κι να μπαρκ eclogue σε αγγλοσαξονικ μτρα. Ο τνος και το περιεχμενο των ποιημτων του κυμανονταν απ κλισ ποπ τραγουδιν ως σνθετους φιλοσοφικος στοχασμος, απ τα καλαμπκια στα δχτυλα των ποδιν του ως τα τομα και τ' αστρια, απ τις σγχρονες κρσεις ως την εξλιξη της κοινωνας.



     γραψε επσης περισστερα απ 400 δοκμια και κριτικς για τη λογοτεχνα, την ιστορα, τη πολιτικ, τη μουσικ, τη θρησκεα και πολλ λλα θματα. Συνεργστηκε σε θεατρικ ργα με τον Christopher Isherwood και σε λιμπρτα περας με τον Chester Kallman και συνεργστηκε με μια ομδα καλλιτεχνν και κινηματογραφιστν σε ντοκιμαντρ τη 10ετα του 1930 και με το πριμο μουσικ συγκρτημα New York Pro Musica τις 10ετες του 1950 και του 1960. Σχετικ με τη συνεργασα γραψε το 1964: "Η συνεργασα μου φερε μεγαλτερη ερωτικ χαρ . . . απ οποιεσδποτε σεξουαλικς σχσεις εχα".
     Aμφιλεγμενα ξαναγραψε απρριψε μερικ απ τα πιο δισημα ποιματ του ταν ετομασε τις μεταγενστερες εκδσεις του. γραψε τι απρριπτε ποιματα που βρισκε βαρετ ανντιμα με την ννοια τι εξφραζαν απψεις που δεν εχε ποτ υποστηρξει, αλλ εχε χρησιμοποισει μνον επειδ νιωθε τι θα ταν ρητορικ αποτελεσματικς. Τα απορριφθντα ποιματ του περιλαμβνουν την Ισπανα και τη 1η Σεπτμβρη 1939. Ο λογοτεχνικς εκτελεστς του, ντουαρντ Μντελσον, υποστηρζει στην εισαγωγ του στα Επιλεγμνα Ποιματα τι η πρακτικ του ντεν αντανακλοσε την ασθηση της πειστικς δναμης της ποησης και την απροθυμα του να τη καταχραστε. Επιλεγμνα ποιματα περιλαμβνουν μερικ ποιματα που απρριψε ο Auden και πριμα κεμενα ποιημτων που αναθερησε.



    Ο Auden ρχισε να γρφει ποιματα το 1922, σε ηλικα 15 ετν, κυρως στο στυλ ρομαντικν ποιητν του 19ου αι., ειδικ του Wordsworth κι αργτερα ποιητν με αγροτικ ενδιαφροντα, ειδικ του Thomas Hardy. Στα 18 του ανακλυψε τον T.S. Eliot κι υιοθτησε ακραα εκδοχ του στυλ του. Βρκε τη δικ του φων στα 20 του, ταν γραψε το 1ο ποημα που αργτερα συμπεριλφθηκε στη συλλογ του, Απ την πρτη κιλας πτση. Αυτ κι λλα ποιματα του τλους της 10ετας του 1920 τειναν να εναι σε αποκομμνο, αριστο φος που υπαινσσεται, αλλ δεν δηλνει μεσα, τα θματα της μοναξις και της απλειας. 20 απ' αυτ τα ποιματα εμφανστηκαν στο 1ο του βιβλο Poems (1928), να φυλλδιο που τυπθηκε με το χρι απ τον Stephen Spender.
     Το 1928 γραψε το 1ο του δραματικ ργο, Paid on Both Sides, με υπτιτλο A Charade, που συνδαζε φος και περιεχμενο απ τις ισλανδικς σγκα με αστεα απ την αγγλικ σχολικ ζω. Αυτ το μεγμα τραγωδας και φρσας, με να ονειρικ παιχνδι μσα σε να ργο, εισγαγε το μικτ φος και περιεχμενο μεγλου μρους του μεταγενστερου ργου του. Αυτ το δρμα και 30 σντομα ποιματα εμφανστηκαν στο 1ο δημοσιευμνο βιβλο του Ποιματα (1930, 2η κδοση με 7 ποιματα που αντικαταστθηκαν, 1933). Τα ποιματα του βιβλου τανε κυρως λυρικο και γνωμικο στοχασμο για τη προσδοκμενη ανολοκλρωτη αγπη και για θματα προσωπικς, κοινωνικς κι εποχιακς ανανωσης. Μεταξ αυτν των ποιημτων ταν ταν το Πσχα καθς περπατοσα, Η μορα εναι σκοτειν, Κριε, καννας εχθρς κανενς κι Αυτ η σεληνιακ ομορφι. να επαναλαμβανμενο θμα σ' αυτ τα πριμα ποιματα εναι η επδραση των οικογενειακν φαντασμτων, ο ρος του Auden για τις ισχυρς, αρατες ψυχολογικς επιδρσεις των προηγομενων γενεν σε οποιαδποτε ατομικ ζω (και ο ττλος ενς ποιματος). να παρλληλο θμα, παρν σε λο το ργο του, εναι η αντθεση μεταξ της βιολογικς εξλιξης (μη επιλεγμνης και ακοσιας) και της ψυχολογικς εξλιξης των πολιτισμν και των ατμων (εκοσια και σκπιμη ακμη και στις υποσυνεδητες πτυχς της)



=======================


                Funeral Blues I

Σταμτα χρνε πια κι εσες τηλφωνα σιγστε...
Με κποιο κκαλο γλυκ συχστε το σκυλ...
Σιωπστε πινα. Σιγαν τμπανο ξεκινστε...
Βγλτε το φρετρο σιγ, που μοιρολι καλε...

Ας κνουν τ' αερπλανα κκλους εκε ψηλ,
γρφοντας "ΧΑΘΗΚΕ", στο σκοτισμνον ουραν...
Φορστε κρπια πνθιμα στα περιστρια τα λευκ...
Με μαρα γντια, οι τροχονμοι να βγουν' στο δειλιν...

ταν Βορρς και Ντος μου, Δση κι Ανατολ μου,
της Κυριακς η ανπαυση κι οι καθημερινς μου,
απγιομα, μεσνυχτα, σιωπ μα και φων μου!
Λθος... Για πντα πστεψα ετοτες τις χαρς μου...

Τ' αστρια πια να σβσουνε, καμμι δε τα 'χω χρεα...
Κρψτε το φως του φεγγαριο... Και βγλτε μου παρακαλ
τον λιο απ' τη πρζα... Χαθετε με τη μα,
δση κι ωκεανο... Τποτε πια για 'με δε θα 'ν' καλ...

                   Funeral Blues II

Aχ! η πανμορφη κοιλδα που μαζ περπατσαμε
πλι στο ποτμι -πολ πολ περπατσαμε-
λουλοδια στρωμνα στα πδια μας και πνωθ μας πουλι
γλυκ φλυαροσανε για την Ατλειωτην Αγπη
ακομπησα πνω σου θυμμαι -"λα να παξουμε"
αλλ εσ... με κοταξες δθεν αυστηρ... κι ρχισες να τρχεις...

Κενη τη Παρασκευ -καλ το θυμμαι- πριν τα Χριστογεννα
που πγαμε μαζ στον Επσημο Χορ αγκαζ
τσο λεο το πτωμα κι η ορχστρα παιζε δυνατ
μασταν τσον μορφοι κι οι δυο μας -γμισα περηφνεια-
-"Κρτα με σφιχτ κι ας χορψουμε μχρι να ξημερσει"
αλλ εσ...

Κενη τη βραδι -πως να ξεχσω- στην περα
που η μουσικ θαρρες κι ανβλυζε μες απ κθ' αστρι
διαμντια πρλες στραφταλζανε τη μουσικ του ρωτα
κομψ κοστομια ασημνια και χρυσ φορματα
-"Αχ! θαρρ πως εμαι στη Παρδεισο" ψιθρισα
αλλ εσ...

Αχ! η ομορφι σου πως νας ολνθιστος κπος
λυγερκορμα με κοιτοσες πως ο Πργος του 'Αιφελ
ταν το βλς παλλε γλυκ ξω στον μλο
-"Αχ! κρτα με για πντα αγπη μου θα 'μαστε μορφα μαζ"
αλλ εσ...

Αχ! χτες το βρδυ σ' ονειρετηκα μοναδικ μου Αγπη
εχες στο 'να σου χρι τον λιο και το φεγγρι στ' λλο
η θλασσα πλι τανε γαλζια και πρσινο το χορτρι
καθ' αστρι λκνιζε με χαρ κι απ 'να ντφι
-"Δκα χιλιδες μλια βαθι σε λκο βρσκομαι"
αλλ εσ... με κοταξες δθεν αυστηρ... κι φυγες...

    Η Πτση Της Ρμης

Τα κματα χτυπνε τα μουργια·
Σ’ να χωρφι χρσο αφηρημνο
Δρνει η βροχ να ρημαγμνο τρανο·
Φυγδικοι μες σε σπηλις και βρχια.

Ππλοι νυχτιτικοι αλλοπαρμνοι·
Αυτς απ’ το Δημσιο Ταμεο
Τους οφειλτες πει στο πειθαρχεο,
Σε οχετος επαρχιν κρυμμνοι.

Τελετουργικς μαγεες με ζλο
Τις πρνες του ναο για πνο στλνουν·
λοι οι γραφιδες και οι λγιοι θλουν
να φανταστικ δικ τους φλο.

Στοχαστικς ο Κτων την αρχαα
Πειθαρχα μπορε να εγκωμιζει,
Μα ο στιβαρς ο Νατης στασιζει
Για το ψωμ και για τα αναγκαα.

Του Κασαρα ζεστ διπλ κρεβτι
καθς στο ροζ διπλτυπο κοιτω:
"ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΩ"
Που ‘γραφε ο υπλληλος για να πει κτι.

Δχως υπρχοντα και δχως λπη,
Μικρ πουλι με κκκινα ποδρια,
Απ’ της φωλις τ’ αυγ και τα χορτρια»
Κοιτον την πλη ρρωστη απ’ τη γρπη.

Πολ μακρι αποδ σε λλα μρη
Κοπδια τρανδοι στην ησυχα
Σε κμπους σπαρμνους με χρυσ βρα
Μλια και μλια τρχουν σαν αγρι...

Αν ξερα Θα Σου 'Λεγα

Ο χρνος δε θα δεξει τποτα,
αλλ' αυτ στο 'πα,
ο χρνος ξρει μνο αυτ
που πρπει να πληρσουμε.
Αν μποροσα να σου πω,
αν ξερα, θα στο λεγα.

Αν εναι να κλαμε
ταν παζουν οι κλουν,
αν εναι να σκοντφτουμε
σαν παζουν μουσικο,
ο χρνος θα το δεξει,
αλλ κι αυτ στο 'πα.

Δεν χω να σου πω
κτι περισποδαστο,
αν και καθς σ' αγαπ
πιτερο απ’ σο μπορ να πω,
αν μποροσα να σου πω
τι θα γενε, θα στο 'λεγα.

ταν φυσνε οι νεμοι,
ρχονται απ κπου
και σγουρα υπρχει λγος
που τα φλλα μαρανονται.
Ο χρνος θα δεξει δε θα δεξει,
αλλ κι αυτ στο επα.

σως τα ρδα θλουνε
στ' αλθεια να ανθσουν
και τ' νειρο να θλει σοβαρ
να μενει μαζ μας.
Κι αν ξερα τι να πω,
θα στο 'λεγα.

Φαντσου να φεγαν
λα τα λιοντρια,
να στρευαν οι ποταμο,
να το 'σκαγαν οι φαντροι.
Ο χρνος θα 'λεγε:
σας το 'πα πως θα γνει.
Κι εγ, αν ξερα,
θα στο 'λεγα.

         Η Πλη Αυτ

Πες πως η πλη αυτ
χει δκα μρια ψυχς
λλοι ζουν σε μγαρα,
λλοι σε τρπες μικρς
κι μως δεν χει θση πια για μας,
δεν χει θση αγπη μου, για μας.

Εχαμε κποτε μια πατρδα
και μας φανονταν λα καλ,
ψξε μσα στον τλαντα
και θα τηνε βρες κειδ
τρα να πμε κει δεν ημπορομε,
αγπη μου, να πμε κει δεν ημπορομε.

Στο κοιμητρι του χωριο
να σμιλγκι μεγαλνει
κθε νοιξη απ' την αρχ
μες στο νθος του φουντνει

τα παλι διαβατρια
δεν μπορονε να το κνουν,
αγπη μου, δεν μπορον να το κνουν.
Ο πρξενος επε χτυπντας
το γραφεο του εμπρς
"Αν δεν χεις το διαβατριο,
τυπικ θεωρεσαι νεκρς"
μως να που ακμα ζομε,
αγπη μου, να που ακμα ζομε.

Πγα σε μια επιτροπ,
κατσα να ξαποστσω
με παρακλεσαν ευγενικ
του χρνου να ξαναπερσω
μως σμερα πο θα πμε,
αγπη μου, σμερα πο θα πμε;

ρθα σε μια συγκντρωση
σηκθηκε ο ομιλητς να πει
"Αν τους αφσουμε να μπουν,
θε να μας κλψουν το ψωμ"
Μιλοσε για σνα και για μνα,
αγπη μου, για σνα και για μνα.

Σαν ν' κουσα μπουμπουνητ
στα ουρνια να κατρακυλον
ταν ο Χτλερ στην Ευρπη,
που λεγε "Πρπει να εξοντωθον".
Α, εμς εχε στο νου του,
αγπη μου, εμς εχε στο νου του.

Εδα μια σκυλτσα που φοροσε
μια ζακτα κουμπωμνη,
εδα μια πρτα ολνοιχτη
και μια γτα να μπανει:
μως δεν ταν Γερμανοεβραοι,
αγπη μου, δεν ταν Γερμανοεβραοι.

Τρβηξα στο λιμνι,
στο μλο στθηκα μπροστ,
εδα τα ψρια να τρχουν στο νερ,
δε ζονε στη σκλαβι:
μλις τρα μτρα μακρυ μου,
αγπη μου, τρα μτρα μακρυ μου.

Περπτησα σ' να δσος,
εδα στα δνδρα τα πουλι
δεν εχανε πολιτικος
και κελαηδοσαν χαρωπ:
δεν ταν νθρωποι σαν και μας,
αγπη μου, δεν ταν σαν και μας.

Στον πνο μου ονειρετηκα χιλιροφα κτρια
με χλιες πρτες και χλια παραθρια
οτε να δεν ταν δικ μας,
αγπη μου, δεν ταν δικ μας.

Στθηκα μσα στο χινι
που 'πεφτε σε μια ανοιχτ πεδιδα
δκα χιλιδες στρατιτες
που βαδζανε αρδα:
Ψχναν για μας τους δυο,
αγπη μου, ψχναν για μας τους δυο.

Musée des Beaux Arts

Ποτ δεν κναν λθος για τον πνο
Οι Παλιο Δασκλοι
πσο κατλαβαν τη θση του
Στην ανθρπινη ζω
πς φτνει και μας βρσκει
Την ρα που ο λλος τρει
ανογει να παρθυρο
στω περπατει βαριεστημνα
Πς, ταν οι γροντες προσμνουν,
μ' ευλβεια και πθος,
Το θαμα της Γννησης,
πρπει πντα να υπρχουν παιδι
Που δεν το πολυθλουν να συμβε
και γλιστρον με παγοπδιλα
Σε μια λιμνολα στην κρη του δσους.

Ποτ αυτο δε λησμνησαν
τι και το πιο φριχτ μαρτριο
πρπει να συντελεστε
Με κποιο τρπο, σε μια γωνι,
σ' ναν τπο λερ
Εκε που ο σκλος ζει
τη σκυλσια ζω του
και τ' λογο του βασανιστ
Ξνει τ' αθα του καπολια
σ' να δντρο.

Στον καρο του Μπργκελ,
λγου χρη: πς καθετ
Γυρζει αμριμνα
τη πλτη στη καταστροφ
Μπορε ο ζευγολτης
να τον κουσε τον παφλασμ,
Την ρημη κραυγ,
μα δεν ταν γι' αυτν κακ μεγλο
Ο λιος λαμπε, τσι πως πρεπε,
πνω στ' σπρα πδια
Που χνονταν στο πρσινο νερ

Και το λεπτοφτιαγμνο ακριβ καρβι,
Που σγουρα εδε κτι εκπληκτικ,
να παιδ να πφτει απτον αιθρα,
Εχε να πει σε κποιο προορισμ
κι συχα αρμνισε πρα.

     Τελικ Το Μυστικ Βγανει Στη Φρα...

Τελικ το μυστικ βγανει στη φρα κι τσι πντα συμβανει,
γνεται πικντικη ιστορα, σε στεν φλο ειπωμνη
την ρα του τσαγιο στην πλατεα, η γλσσα ποθε να λυθε˙
δχως φωτι καπνς δεν βγανει, το σιγαν ποτμι εναι το βαθ.

Πσω απτο πτμα στη δεξαμεν, το φντασμα που τριγυρν
πσω απτην κυρα που χορεει κι’ εκενον που μεθοκοπ,
πσω απ την αποσταμνη ψη, τον στεναγμ και την ημικρανα
πρα απ κενα που βλπει το μτι, υπρχει πντα μια ιστορα.

Τ’ απρσμενο τραγοδι λαγαρς φωνς, ψηλ στον τοχο της μονς
το μρο της αφροξυλις, των αθλητν εικνες στους κοιτνες
θεριν παιχνδια του κροκ, το φιλ, ο βχας και η χειραψα,
κρβουνε πντα πονηρ να μυστικ, μια μχια, κρυφ αιτα.

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers