-

Dali &

-


-








.

--.


.

./.

 
 

.  

Annunzio Gabriele D':




                                          Βιογραφικ

     Ο Γκαμπριλε Ντ' Ανοντσιο (Gabriele D'Annunzio) ταν Ιταλς ποιητς, δημοσιογρφος, δραματουργς, σεναριογρφος, δοκιμιογρφος, θεατρικς συγγραφας, πολιτικς και στρατιτης στη διρκεια του Α Παγκ. Πολ., αλλ κι επιφανς εθνικιστς. Ο ρλος του στη πολιτικ αμφιλεγμενος λγω της επιρρος του στο φασισμ και της ιδιτητς του σαν -υποτθεται- προπομπο του Μουσολνι. Υπρξε απ' τους περιφημτερους ποιητς της εποχς του, επηρασε γενις Ιταλν συγγραφων και προκλεσε ντονες εντυπσεις σ' λη την Ευρπη. Για την αεροπορικ του δρση στον Α Παγκ. Πλ., που στοχισε την απλεια ρασης απ το να μτι, τη προπαγανδιστικ του πτση πνω απ' την εχθρικ Βιννη και την εν συνεχεα κατληψη του Φιομε (η σημεριν Ρικα), που οργνωσε κι εκτλεσε επικεφαλς ατκτων, θεωρθηκε εθνικς ρωας της Ιταλας. Η ποιητικ του φμη συναγωνιζταν αυτν των ερωτικν και συγγραφικν σκανδλων του. Γεννθηκε 12 Μρτη 1863 στη Πεσκρα της επαρχας Abbruzzi και πθανε απ εγκεφαλικ 1η Μρτη 1938 στο Γκαρντνε Ριβιρα της Μπρσσια, σε ηλικα 75 ετν. Η κηδεα του γινε δημοσα δαπνη σε μνμα απ λευκ μρμαρο, στο νεκροταφεο Il Vittoriale degli Italiani.
     Το 1883 νυμφετηκε τη δοκισσα Maria Hardοuin di Gallese, τη 1η του σζυγο που θα του χαρσει 3 παιδι, το Mario (1885-1964) τον Gabriellino (1886-1945) και τον Ugo Veniero (1887-1945). Το 1890 η Maria αποπειρθηκε ν' αυτοκτονσει κι ο γμος τους κατληξε σε διαζγιο. Το 1891 γνωρστηκε µε τη πριγκπισσα Maria Gravina Cruyllas di Ramacca απ τη Σικελα, που το 1892 γινε η 2η σζυγς του. Μαζ της ζησε ως το 1898, ταν διαλθηκε ο γμος τους. Επστρεψε στην Ιταλα με την κρηξη του Α’ Παγκοσμου πολμου και τθηκε επικεφαλς των οπαδν της συμμετοχς της Ιταλας στον πλεμο, θση που υποστριξε μαχητικ μ' ντονη αρθρογραφα, δημσιες ομιλες, ακμη και με τα ποιματ του. Η αεροπορικ του δρση στον Α Παγκσμιο Πλεμο, -κατατχθηκε εθελοντικ στην Αεροπορα-, του στοχισε το να του μτι, ταν στους Λογχοφρους της Νοβρα, το 1916, στη διρκεια μιας πτσης υποχρεθηκε σε αναγκαστικ προσθαλσσωση, τραυματστηκε κι χασε μερικς την ρασ του. Πραγματοποησε προπαγανδιστικ πτση στη Βιννη τον Αγουστο του 1918 κι αναδεχθηκε σε εθνικ ρωα της Ιταλας. Υπρξεν υπρμετρα ανδρεος στο πεδο της μχης, επδειξε πστη δχως ρια στους ντρες του αλλ κι αξεπραστη σκληρτητ, καθς πστευε τι: "...ο μνος τρπος για να κερδσει μα φυλ το σεβασμ εναι να χσει το αμα των τκνων της". Υπηρτησε και στο ναυτικ εκτς της αεροπορας. κι λαβεν επισης μρος στη ναυτικ επιχερηση του Μποκαρι.



     Καταγταν απ πλοσια οικογνεια γαιοκτημνων με ισχυρ πολιτικ επιρρο. Γονες του ταν ο Φραντσσκο Πολο Ραπανιτα κι η Λουζα ντε Μπενεντκτις. Στα 12 του γρφεται στο Κολλγιο Τσικοννι στο Πρτο, που λαβε κλασσικ παιδεα μ' εξαιρετικς επιδσεις. ταν το 1878, φηβος πια, θα διαβσει τις Βρβαρες Ωδς του Τζοζου Καρντοτσι, του 'στειλε επιστολ που του εξφραζε την επιθυμα ν' ακολουθσει τα χνρια του. Το 1881 εγκαταστθηκε στη Ρμη, για να σπουδσει στο πανεπιστμιο της, που γργορα γινε ο πρωταγωνιστς της λογοτεχνικς και κοσμικς ζως, δχως να αποφοιτσει. Τα χρνια της παραμονς του στη Ρμη του επτρεψαν να συνειδητοποισει τις κλσεις του, εν οι ρωτες, οι μονομαχες, οι δκες, τα χρη ταν οι πρτες μορφς με τις οποες εκδλωσε το ιδεδες της ζως του. Το 1897 εκλχθηκε βουλευτς στην Ιταλικ βουλ, που συντχθηκε αρχικ µε ακραα συντηρητικ παρταξη, μως μετατοπστηκε ιδεολογικ προς την αριστερ σταδιακ, εν παρμεινε βουλευτς για 3 τη. Επηρεστηκε ντονα απ τις ιδες του Ντσε κι ιδιατερα απ τη θεωρα του Υπερανθρπου. Το 1899 μετακμισε στην υπερπολυτελ παυλη La Caponcina στο Σεντινινο της Τοσκνης, κοντ στη Φλωρεντα, με την ηθοποι Ελεονρα Ντοζε, την οποα υποχρεθηκε να εγκαταλεψει το 1910, ταν αναγκστηκε να διαφγει στη Γαλλα, κυνηγημνος απ τους πιστωτς του. Τη δεκαετα του 1920 εχε στη κατοχ του μα Trikappa Lancia εξοπλισμνη με 8κλινδρο κινητρα V, ικαν να φτνει στην ιλιγγιδη για την εποχ ταχτητα των 130 χιλιομτρων αν ρα.
     Υπρξεν ο εμπνευστς του χαιρετισμο με υψωμνο το δεξ χρι, στη σγχρονη εποχ, που εμφανστηκε στο σινεμ στη ταινα Καμπρια το 1914. Η ταινα θεωρεται απ' τα ργα που ενπνευσαν τον ιταλικ εθνικισμ, καθς παρουσαζε τους αρχαους Ρωμαους ευγενες ως ρωες κατ τη διρκεια του Καρχηδονιακο πολμου. Ο Γκαμπριλε Ντ’ Aννοντσιο, που γραψε το σενριο θεωρεται ο πατρας του ιταλικο φασισμο κι αυτς που διδωσε το χαιρετισμ στην Ιταλα. Το 1919 χρησιμοποησε το χαιρετισμ στο Φιομε και το 1926 ο χαιρετισμς γινε υποχρεωτικς για λους τους Ιταλος πολτες. Το 1922, πεσε απ το παρθυρο της παυλης του και τραυματστηκε σοβαρ. Υποστριζε φανατικ τον Μουσολνι, αν κι ο Ντοτσε θεωροσε τι ουδποτε εξασφλισε την υποστριξη του «Ππα» του ιταλικο φασισμο, για τον οποο εχε πει: "ταν υπρχει να σπιο δντι, χεις 2 λσεις. βγζεις το δντι και το πετς το γεμζεις χρυσφι. Με τον Ντ' Αννοντσιο προτμησα τη 2η λση". Ο Λνιν τον εχε χαρακτηρσει σαν τον μνο αληθιν επανασττη της Ιταλας στον οποο λγω της γενικτερης προσφορς του, του απονεμθηκαν οι ττλοι του Πργκιπα του Μοντενεβζο το 1924 και το 1937, ο ττλος του Προδρου της Ιταλικς Ακαδημας, εν στις μρες μας το πανεπιστμιο της Πεσκρα φρει το νομα του.



    Το Σεπτμβρη του 1919 αν και σχεδν τυφλς, πορεθηκε μαζ με τους μαυροφορεμνους τακτους εθνικιστς συντρφους του προς τη πολιορκημνη πλη Φιομε, στις ιταλικς ακτς της Αδριατικς, την οποα κατλαβε. Παρμεινε δοκας της πλης κι εγκαθδρυσε προσωπικ δικτατορα διαρκεας 15 μνν,ως του διαλθηκε με την επμβαση του Ιταλικο στρατο. Στο ενδιμεσο διστημα το κρτος του αναγνρισε μνον η κομμουνιστικ πλον Σοβιετικ νωση. Αυτοαναγορετηκε ως Αρχηγς (Duce) της Αντιβασιλεας του Καρνρο (Reggenza Italiana del Carnaro) κι η επιβολ Φασιστικν μτρων στη περιοχ που εχε καταλβει, προκαλσανε σοβαρ προβλματα στην Ιταλικ κυβρνηση, η οποα τελικ βομβρδισε με το ναυτικ της τη πλη και τον υποχρεσανε να την εγκαταλεψει, Δεκμβρη του 1920, αφνοντς τη στα χρια των Γιουγκοσλαυικν αρχν. Στη διρκεια αυτο του διαστματος απαιτοσε να διακοσμονε το κρεβτι του τρεις φορς τη
μρα με συγκεκριμνα εδη φρσκων λουλουδιν.
     Επισκφθηκε την Ελλδα 2 φορς κι η αγπη του για την αρχαα Ελλδα υπρξε προφανς απ τη κυκλοφορα της 1ης συλλογς ποιημτων του με ττλο Primo Vere που αποτελε μνο στις μορφς του Ομρου, του Αλκαου, της Σαπφος, του Βκχου και της ακτς της Ιωνας. Στο 1ο ταξδι του στην Ελλδα φτασε στη Λευκδα στις 30 Ιουλου 1895, με τη θαλαμηγ Fantasia του Εντουρντο Σκαρφλιο, προσωπικο του φλου, διευθυντ της εφημερδας Ιl Mattino της Νπολι και συζγου της συγγραφως Ματλντε Σερο. Επισκφτηκαν τον Κορινθιακ κλπο, την Ολυμπα, τις Μυκνες, επσκεψη που τον ενπνευσε να γρψει το ποημα Νεκρ Πλη, το Ναπλιο, την Αθνα, τη Πτρα και μερικ νησι κι εντυπωσιστηκε ιδιατερα απ τα αρχαα ελληνικ αγλματα στα μουσεα. Σμφωνα με τον καθηγητ Λαβαννι, ο Ντ’ Αννοντσιο εχε διαβσει μεταφρσεις ελληνικν ργων στα ιταλικ που εχε κνει ο Νικολ Τομμαζο το 1842, απ τις οποες χρησιμοποησε στοιχεα στα ργα του Φραντσσκα Ντα Ρμινι, το 1902, παινος Ζως, το 1903, Παριζνα, το 1912, και στη τραγωδα του Πλοο, το 1907. Σε επιστολ για τις εντυπσεις του ταξιδιο του γρφει, "...Η Ελλδα εναι πως τη φανταζμουνα, ξερ και βραχδης, καλυμμνη μ' ελις και κυπαρσσια, με υπροχες οροσειρς. Τα βουν με την ομορφι τους χουνε την αξα ενς ργου τχνης πως τα αγλματα..".
     Στο 2ο ταξδι του, το Γενρη του 1899, συνοδευταν απ την Ελεονρα Ντοζε, ηθοποι και σντροφο του, για την οποα εχε γρψει ειδικ δρματα. Σταμτησε στην Αθνα, κατ την επιστροφ του απ την Αλεξνδρεια και το Κιρο, και στις 24 τπυ μηνς, μλησε στη φιλολογικ αθουσα Παρνασσς, απαγγλοντας τη Προσευχ Στους Αθηναους με αναφορς ιδιατερα στη δξα της αρχαας Ελλδας και του πολιτισμο της, εν η Ντοζε πρωταγωνστησε στη σλα του Παρνασσο, στο δρμα του νειρο Ανοιξιτικης Αυγς. Ο Ιταλς διανοομενος τιμθηκε απ τον Φιλολογικ μιλο του Παρνασσο, συναντθηκε και γνρισε ανθρπους των γραμμτων, εν την λλη μρα στις 25 παρατθηκε προς τιμ του γεμα απ το περιοδικ στυ και στη συνχεια αναχρησε με προορισμ τη Κρκυρα, που κανε διακοπς ενς μνα κι γραψε τη τραγωδα La Gloria.



     Ο Ντ’ Αννοντσιο διατηροσε προσωπικ φιλικ σχση με τον εθνικιστ δημοσιογρφο και λογοτχνη Κστα Καιροφλα, ο οποος ως φοιτητς παρακολοθησε τη διλεξη του Ιταλο διανοομενου στον Παρνασσ. Λγα χρνια αργτερα ο Καιροφλας τον επισκφθηκε στο ξενοδοχεο Ρετζνα στη Ρμη για να του δσει να ανττυπο της μετφρασης στα ελληνικ της ποιητικς συλλογς Ροδοδφνη. πως γρφει ο Καιροφλας, "Εκενο κυρως που μο 'καμε ξεχωριστν εντπωση απ τη 1η στιγμ στον κοντ και φαλακρν αυτν νδρα σανε τα μτια του, δυο φλγες αεικνητες, που σκλβωναν αμσως,. ταν ρχισε να μιλε, ττε κατλαβα το μυστικ της γοητεας του, που κατακτοσε σους τον πλησαζαν. Μια μουσικ γλυκολαλι ντυνε βαθεις σκψεις με την ωραα φων του. ταν ποιητς ακμα κι ταν μιλοσε. Κι σο μεινα σιμ του, νμιζα πως τον κουγα ν’ απαγγλλει ποημα.. λλωστε αληθιν νοσταλγικ ποημα σανε τα λγια του. Μου μλησε για τις 2 επισκψεις του στην Ελλδα κι ιδως για τη τελευταα, που του 'μεινε αλησμνητη απ τις τιμς που του γνανε. Μο 'πε τι, φεγοντας, σχεδαζε να γυρσει τον επμενο χρνο και να μενει κμποσο καιρ για ν' αναπαυθε στην ωραα Ζκυνθο που εχε γνωρσει απ παιδ μσα απ τα ποιματα του Φωσκλου. Το σχδι του αυτ τανε παλι, γιατ το ξεμυστηριεεται και στη τραγωδα του Η Νεκρ Πλη»...{...}... Κατλαβα τι, εν μου μιλοσε, ξαναγριζε με τα μτια της ψυχς του στα μακριν αλλ’ αλησμνητα ελληνικ τοπα, στα ελληνικ μνημεα κι τι τη στιγμ εκενη πρβαινε μπρος του σαν ραμα ο Παρθεννας· γιατ, ταν σηκθηκα να φγω, μο επε: -Ανμεσα στα πιο αγαπημνα κειμλι μου κρατ να πολτιμο ενθμιο, να κλαδ ελις, που να ηλιοφτιστο απγευμα κοψα απ την ιερ ελι της Ακρπολης, χαιρετντας με αυτοσχδιους στχους τον ιερ βρχο της Παλλδος, απ τον οποο ξεχθηκε στον κσμο το θεο φως της τχνης".

     Το 1938, ταν η εδηση του θαντου του φτασε στην Αθνα, ο Καιροφλας δωσε διλεξη για τον Ντ' Αννοντσιο στον Παρνασσ με θμα Ο Ντ’ Αννοντσιο και το ελληνικ πνεμα. Στα 1905, επισκφτηκε την Αθνα κι γινε δεκτς με ενθουσιασμ, καθς ταν δη γνωστς ελληνολτρης, εν τα ργα του παζονταν στα θατρα της Αθνας. Μετ το 1920 εγκαταστθηκε στη βλα του Βιτοριλε [Vittoriale] στη λμνη Γκρντα στο Cargnaco, επισκψιμο µνημεο ως τις μρες μας. γραφε ελχιστα και δεν συμμετεχε στα κοιν, εν πεσε σε μελαγχολα και κατ διαστματα διατηροσε σχση µε διφορες ριμες κυρες, πως η Luisa Baccara και η Aelis Mazoyer. Πθανε στην παυλη του μσα σε υπερβολικ πολυτλεια, λγω των δρων που του πρσφερε ο Μουσολνι, μεταξ τους να ολκληρο αεροσκφος, αλλ και το εμπρσθιο τμμα πολεμικο πλοου, τα οποα εχε τοποθετσει στην αυλ του, δηλητηριασμνος σως απ την ττε φιλενδα του, η οποα μετ το θνατ του αποδεχθηκε τι εκτελοσε χρη πρκτορα για λογαριασμ των Ναζ.
     Ο Κωνσταντνος Χρηστομνος ταν νας απ τους συγγραφες που κατ' εξοχν συνδθηκαν µε ντανουντσιακ διακεμενα. Ο εθνικιστς διανοομενος Αρστος Καμπνης, αναφερμενος στην επδραση του στον εθνικιστ Περικλ Γιαννπουλο γρφει: "Τον ακοσατε να σας διαβζη κτι, να ποημα, να πεζογρφημα του ∆' Αννοντσιο;", εν το 1964, ο Τσος Αθανασιδης αναφρει πως "Ο Γιαννπουλος πρε για εκφραστικ του πρτυπο τον Ντ' Αννοντσιο", εν ο Παλος Νιρβνας κατηγορθηκε ως μιμητς του. Ιδιατερο ενδιαφρον παρουσιζει η ποψη του Βρναλη για τον Ιταλ ποιητ, πως τη περιγρφει τσο στα Απομνημονεματα του σο και στη 2η κδοση του ργου Το Φως Που Καει αλλ και στο Ο Σολωμς Χωρς Μεταφυσικ. Ο Βρναλης παρουσιζει ενδιαφρουσες γνσεις κι απψεις για τον Ντ' Αννοντσιο και τη λογοτεχνα του, καθς με την αναφορ του στα Απομνημονεματα του, προκπτει πσο δσποζε στην εποχ του ο Ιταλς συγγραφας, κι αυτ στην εποχ που 'χε στραφε οριστικ προς την αριστερ. Ο επσης εθνικιστς λογοτχνης Γιργος Σαραντρης εναι ο µνος εκπρσωπος των ποιητν της γενις του 1930 που ασχολθηκε στω και λγο µε τον Ντ' Ανοντσιο, δημοσιεοντας ρθρο στο Ιταλφωνο περιοδικ Olimpo (Rivista di cultura mediterranea).



     Η Να Εστα, στις 15 Μαρτη 1938, αναγγλλει το θνατ του, τον οποο τμησε µε 2 ρθρα, να του Γερσιμου Σπαταλ κι να του Κστα Ουρνη, εν αναδημοσευσε κλασσικ κεμενα για τις τχες του Ντ' Αννοντσιο στην Ελλδα, να κεμενο του Νιρβνα και μα επιστολ του ιατρο και λογοτχνη Μιχλη Αργυρπουλου, γνωστο με το λογοτεχνικ ψευδνυμο Ργας Γραικς, με ττλο να γρμμα στον Ντ’ Ανοντσιο. Στο Ελεθερο Βμα, στις 2 Μρτη 1938, δημοσιεθηκε:  "Απθανε ο μγας ποιητς και μγας πατριτης", εν ο θνατος του χαρακτηρζεται εθνικ απλεια της Ιταλας. Στις 3 Μαρτη 1938, η Σοφα Κ. Σπανοδη, γραψε μεταξ λλων: "Για το θνατο του ποιητ ανθζουν οι ιταλικς δφνες το φετιν Μρτη [...]...Ο λγος του Γκαµπριλε Ντ’ Αννοντσιο, να φλογερ μετωρο που θμπωνε σους τολμοσαν να τον αντικρσουν [...] Τα λγια του εξορμον σαν ηρωικς λεγενες σ’ εκενους που τον αγπησαν".
     Ο Ντ’ Αννοντσιο αποκλθηκε Vate (βρδος) και θεωρεται ο θεπνευστος ποιητς-προφτης της ιταλικς λογοτεχνας κι εναι νας απ τους πιο γνωστος λογοτχνες στον κσμο. Αποτλεσε αντικεμενο θαυμασμο, μελτης, φθνου κι ταν ο εκφραστς ενς ιδιτυπου αισθητισμο, διανθισμνου με σεξιστικ αστεα κι ανκδοτα. Η ζω του υπρξε ακραα, µε πολλς διακυμνσεις και πμπολλους ρωτες, σχολιστηκε κι απασχλησε συστηματικ τον πνευματικ κσμο της εποχς του, εν τα ηρωικ πολεμικ κατορθματα κι η ανμιξη του στη πολιτικ, του προσδωσαν επιπλον φμη. Τη περοδο 1887-92, διατηροσε εξωσυζυγικ σχση µε την Elvira Natalia Fraternali Leoni, γνωστ ως Barbara, εν το το 1894 ξεκνησε τη σχση του μες τη δισημη ηθοποι Ελεονρα Ντοζε, για την οποα γραψε αρκετ θεατρικ ργα.

     Ακολοθησαν οι σχσεις του µε την Alessandra di Rudini, απ το 1904 ως το 1906, µε την Giuseppina Mancini, απ το 1907 ως το 1908, και το 1909, µε τη Natalia de Golloubef. Θεωροσε τη προσεγμνη εμφνιση ως το κλειδ της επιτυχας. Κυκλοφοροσε με λευκ γντια, καλογυαλισμνα δερμτινα παποτσια και κοστομια απ ιταλικ υφσματα σε κθε του δημσια εμφνιση, λγοι για τους οποους κατφερε να καθιερωθε ως ο πατρας του σγχρονου ιταλικο στυλ και σχεδαζε ο διος τα βραδυν φορματα των συντρφων του δημιουργντας με τη προδο του χρνου μιαν ολκερη συλλογ που εναι σμερα γνωστ ως Gabriel Nuntius Vestiarius Fecit (To μνυμα στο βεστιριο του Γκαμπριλε).
     Υπρξεν απ τους σημαντικτερους ποιητς της εποχς του κι επηρασε γενις Ιταλν συγγραφων, εν προκλεσε ντονες εντυπσεις σ' λη την Ευρπη. Χαρακτηρστηκε ποιητς-προφτης της ιταλικς λογοτεχνας κι υπρξεν απ τους πιο γνωστος λογοτχνες στον κσμο, καθς η ποιητικ του φμη συναγωνιζταν αυτν των ερωτικν και συγγραφικν σκανδλων του. Στα πριμα κεμενα του αντανακλνται οι επιρρος των Γλλων συμβολιστν, πως ο Μωπασσν κι ο Ζολ, ο αισθησιασμς κι ο εκλεκτικισμς του, εν αργτερα απ τον Ντοστογιφσκι, τον Ρχαρντ Βγκνερ και τον Ντσε.



     Ο Τζκομο Πουτσνι εχε εκφρσει πολλς φορς την επιθυμα να συνεργαστε μαζ του, ο Μαρσλ Προυστ τονε θαμαζε κι ο Τζιμς Τζυς εχε πει γι' αυτν τι συγκαταλγεται στους 3 πιο ταλαντοχους συγγραφες του 19ου αι., πλι στον Κπλινγκ και τον Τολστι, εν ο διος θεωροσε τον εαυτ του ως τον σπουδαιτερο δημιουργ απ την εποχ του Δντη και ζητοσε απ τα παιδι του να τον αποκαλονε μαστρο.
    H λστα με τις ιδιτητς του εναι μεγλη. Κι εξσου εντυπωσιακ με τη τρικυμιδη ζω του: πολυγραφτατος ποιητς, δημοσιογρφος, νθερμος υποστηρικτς του φασισμο και προγγελος του Μουσολνι, κατακτητς πλεων στον πλεμο, θαυμαστς της Ελλδας και της τχνης της και παθιασμνος λατνος εραστς με πνω απ χλιες ερωτικς συντρφους στη ζω του, πως ο διος υπερηφανευτανε στους φλους του. Ο Γκαμπριλε Ντ' Ανοντσιο κατφερε να δημιουργσει μθο γρω απ τ' νομ του που βασστηκε χι τσο στο ποιητικ του ργο σο στον υπρμετρο ναρκισσισμ και την ακατπαυστη ανγκη του για δημοσιτητα. Κτι που ποτ δεν αρνθηκε, οτε προσπθησε να κρψει για χρη των επικριτν του. Αυτ το μθο, με αφορμ τα 150 τη απ τη γννησ του, παρουσασε το Ιταλικ Μορφωτικ Ινστιτοτο που μεταξ λλων φιλοξενησεν ομιλες για μα απ τις μεγλες του αγπες: την Ελλδα. Κι η Ελλδα μως, πως αποδεικνεται, αγαποσε τον Ιταλ ποιητ. "Ο Παλαμς λλωστε ταν νας απ τους μεγαλτερους θαυμαστς του ργου του στη χρα μας" επεν ο Γερσιμος Ζρας, πρεδρος του Τμματος Ιταλικς Γλσσας και Φιλολογας του Πανεπιστημου Αθηνν κι νας εκ των ομιλητν στο πλασιο της κθεσης.
     "Μπορ με ειλικρνεια να πω τι εμαι νας ρωας" αποκρθηκε ο Ντ' Ανοντσιο στον αγγλογερμαν διπλωμτη Χρι Κλμεν Κσλερ ταν το 1911 σε συνντησ τους στο Παρσι τονε συνεχρη για τη πολ καλ γαλλικ προφορ του, επιβεβαινοντας μ' αυτ τον τρπο τις θεωρες σγχρονων βιογρφων του που κνουνε λγο για ναν εγωκεντρικ χαρακτρα με μνη του ννοια τη προσωπικ δξα κι ικανοποησ του. Θεωρες καθλου δικες κι αυθαρετες, αν σκεφτε κανες πως το 1879, μλις στα 16 του, στειλε τηλεγρφημα στη Ρμη με το οποο ανακονωνε τον υποτιθμενο θνατ του προκειμνου -πως παραδχτηκε αργτερα- να αυξσει τις πωλσεις της πρτης και πρσφατα δημοσιευμνης ποιητικς συλλογς Primo Vere.



     Μανιδης λτρης του Ντσε και δεδηλωμνος οπαδς της καλαισθησας (παρτι ο δικοσμος των επαλεν του τενει σαφς προς το κιτς), θεωροσε τη προσεγμνη εμφνιση το κλειδ της προσωπικς του επιτυχας. Με λευκ γντια στα χρια, καλογυαλισμνα δερμτινα παποτσια και κοστομια απ ιταλικ υφσματα σε κθε δημσια εμφνιση κατφερε να καθιερωθε ως ο πατρας του σγχρονου ιταλικο στυλ. Τα τελευταα χρνια της ζως του, εχε απομονωθε στη βλα Βιτοριλε με τα αναρθμητα φαλλικ σμβολα κι να πολεμικ πλοο στην αυλ του, και τη τερστια συλλογ με τα βραδυν φορματα των συντρφων του, θρυλικ πλον, που εναι σμερα γνωστ ως Gabriel Nuntius Vestiarius Fecit.
     γγαμος κι πιστος υπρξε πολλς φορς στη ζω του. Γεγονς που οδγησε στη τρλλα και στην αυτοκτονα αρκετς απ τις συντρφους του. Οι σχσεις του -κατ βσην ερωτικς πως επιβεβαινουνε τα πνω απ 1.500 ερωτικ γρμματα που σζονται σμερα- ταν ντονες και γεμτες πθος. Κτι που μαρτυρ ακμα και το συμβλαιο που υπγραψε το 1903 μαζ με μια απ τις νεαρς ιταλδες ερωμνες του: "Η Αλεσντρα Καρλτι παραχωρε στον Γκαμπριλ Ντ' Αννοντσιο την απλυτη κατοχ του κορμιο της, απελευθερωμνο απ κθε εδους ροχο, απ τα νχια του ποδιο της μχρι τα μαλλι της, χωρς εξαρεση".
     Διακρσεις στις γυνακες δεν κανε. Ο ρωτας τανε γι' αυτν πνω απ' λα. Στη μεγλη λστα με τις ερωμνες του κατ καιρος προσθτανε τ' νομ τους απ νεαρς φοιττριες κι ανλικα κοριτσκια που του τα παραχωροσανε για τα λεφτ του οι μητρες τους, ως η μεγλη ιταλδα ηθοποις Ελεονρα Ντοζε κι η γκη ποιτρια Ρομν Μπρουκς. Σε σημεωμ της μλιστα η τελευταα του 'γραφε: "Ακμα και στον παρδεισο, αγαπητ ποιητ, θα χουνε φυλξει για σας να τερστιο χταπδι με χιλιδες γυναικεα πδια". Κι η οικονμος του στο παρελθν εξομολογθηκε πως αφο τελεωνε τις δουλεις του σπιτιο, ο σεξομανς ποιητς και λογοτχνης την ριχνε τουλχιστον 3 φορς τη μρα στο κρεβτι του.
     Ο ναρκισσισμς κι η αγπη του για το σεξ και μετπειτα τη κοκανη δεν τανε τα μοναδικ γνωρσματα του ποιητ που ανγκαζε τα παιδι του να τον φωνζουνε Μαστρο αντ για πατρα. Φιλδοξος, πολεμοχαρς και βαθι εθνικιστς, αφο καταταχθε εθελοντικ στην Αεροπορα και στους Λογχοφρους της Νοβρα, το 1916, στη διρκεια μιας πτσης υποχρενεται σε αναγκαστικ προσθαλσσωση, τραυματζεται και χνει μερικς την ρασ του. Αν και σχεδν τυφλς, το 1919 πορεεται με τους λεγεωναρους του προς τη πολιορκημνη πλη Φιομε, την οποα τελικ καταλαμβνει και διοικε ως δικττορας για περπου 18 μνες, ως και τα Χριστογεννα του 1920.



     "Γεννημνος Δον Ζουν" γονδιο που ισχυριζτανε πως κληρονμησε απ τον μπερμπντη πατρα του κι αποφασισμνος να γευτε στο πακρο τις σεξουαλικς χαρς της ζως, ριξε στο κρεβτι του πολλς γυνακες μχρι το τλος της ζως του, το 1938. Οι στραβο μοι και τα εμφανς χαλασμνα δντια του δεν στθηκαν εμπδιο στη γοητεα που ασκοσε στα θηλυκ. Για να ωραιοποισει μλιστα το φαλακρ του κεφλι, υποστριζε πως οφελεται σε μια ουσα που χρησιμοποησε για την επολωση μιας πληγς ταν ακμα τανε παιδ.
    Ο ποιητς-προφτης της ιταλικς λογοτεχνας κι νας απ τους πιο γνωστος λογοτχνες στον κσµο, συνειδητοποησε τις κλσεις του. Οι ρωτες, οι μονομαχες, οι δκες, τα χρη ταν οι πρτες μορφς που εκδλωσε το ωραιοπαθς ιδεδες της απαρμιλλης ζως του ποιητ, ως προνομιοχου ανθρπου, που οικοδομοσε τη ζω του σμφωνα με δικος του ανθρπινους κι ηθικος νμους. Παρλληλα, στα κεμεν του εκενης της εποχς αντανακλνται οι επιρρος των Γλλων συμβολιστν, ο αισθησιασμς κι ο εκλεκτικισμς του.
     Τα χαρακτηριστικ αυτ της προσωπικτητς του και της τχνης του γνονταν εντοντερα με το πρασμα των χρνων, υπ την επιρρο μλιστα των ιδεν του Ντσε, κι ιδιατερα της θεωρας του υπερανθρπου, πως την προσλμβανε ο διος. Μετ τα ργα Ιωννης Επσκοπος (1891) κι Ο Αθος (1892), τα οποα χαρακτηρζονταν απ την εξιδανκευση της αγντητας και της καλοσνης, ακολοθησαν Ο Θραμβος Του Θαντου (1894), Οι Παρθνες Των Βρχων (1896), Η Φωτι (1900), διαφορετικς εκφρσεις των ακατρθωτων επιδιξεων του υπερανθρπου, στη πολιτικ, στη τχνη, στην ηθικ. Στις τραγωδες του (Η Νεκρ Πλη, 1898, Η Τζοκντα, 1898, Η Δξα, 1899, Φραντσσκα Ντα Ρμινι, 1902), υπ το φως του μεγαλεου, του εθνικισμο, της ηρωικς ηθικς, διαφανονται οι επιρρος απ το αρχαο ελληνικ θατρο και τις νετερες συμβολιστικς και βαγκνερικς εμπειρες. Ανμεσα στα καλλτερα ργα του συγκαταλγεται το δρμα Η Κρη Υου Ιριο (1904), που περιγρφει, με γργορη διαδοχ γεγοντων αλλ και με μια τση μυθοποησης, τα βαια πθη και τα απλ αισθματα του ποιμενικο κσμου της περιοχς Αμπροτσο, της γεντειρς του.



     Στα ποιματ του, Το Παραδεσιο Ποημα (1893), σε συμβολιστικος και σκοτεινος τνους, Αλκυνη (1902), Μια (1903), Ηλκτρα (1904), Μερπη (1912), τα οποα αποτλεσαν τη συλλογ Εγκμια Τ' Ουρανο, Της Θλασσας, Της Γης & Των Ηρων, απογειθηκε η ικαντητ του σ' ,τι αφορ την επεξεργασα της μορφς και τη χρση της γλσσας. Τα Εγκμια γρφτηκαν εν μρει στη Νπολι κι εν μρει στην παυλη Λα Καποντσνα στο Σεντινινο, κοντ στη Φλωρεντα, που ο ποιητς ζησε πολλ χρνια με την ηθοποι Ελεονρα Ντοζε, την οποα υποχρεθηκε να εγκαταλεψει το 1910, ταν αναγκστηκε να διαφγει στη Γαλλα, κυνηγημνος απ τους πιστωτς του.
     Εκε γραψε, στα γαλλικ, τα θεατρικ ργα: Το Μαρτριο Του Αγου Σεβαστιανο (1911), Η Πιζανλα Ο Αρωματισμνος Θνατος (1912), Παριζνα (1913), τα οποα παρουσιστηκαν στη σκην με μουσικ του Κλωντ Ντεμπισ το 1ο και των Ιλντεμπρντο Πιτστι και Πιτρο Μασκνι τ' λλα 2. Το 1914 δχτηκε να γρψει τους διαλγους για τη ταινα Καμπρια του Τζοβνι Παστρνε. Τα λλα ργα του, εκενης της περιδου, η Ενατνιση Του Θαντου (1913) κι  Η Λδα Χωρς Κκνο (1916), χαρακτηρζονται απ λυρισμ και μελαγχολα.
    Τ' ,τι τανε γεννημνος τυχοδικτης το φναζαν ο τρπος της ζως του, αλλ και τα μυθιστορματα (Ο Θραμβος Του Θαντου, Το Παιδ Της Ηδονς, Οι Παρθνες Των Βρχων, Φραντζσκα Ντα Ρμινι κ.), τα ποιματα και τα θεατρικ του ργα (Νεκρ Πλη, Η Κρη Του Ιριο, Το Μαρτριο Του Αγου Σεβαστιανο κ..). Υμνοσε την ομορφι, το πθος και τον αισθησιασμ. Κποια στιγμ, γινε εραστς της κατ 4 τη μεγαλτερς του δισημης ηθοποιο Ελεονρας Ντοζε, που απ το 1892 περιδευε την Ευρπη κι δινε παραστσεις με ργα του και με ργα του ψεν. Καθς τποτα δεν ταν ικαν να τονε σταματσει, κθισε κι γραψε το μυθιστρημα Η Φωτι, που περιγραφε τη παρφορη σχση του με την ηθοποι. Η Ντοζε του ζτησε να μη το εκδσει και τονε πλρωσε αδρ γι' αυτ. Ο Ντ’ Ανοντσιο πρε τα χρματα και προχρησε στην κδοση του βιβλου, που μοσχοπουλθηκε. Στα 1905, επισκφτηκε την Αθνα κι γινε δεκτς με ενθουσιασμ, καθς ταν δη γνωστς ελληνολτρης, εν τα ργα του παζονταν στις αθηνακς σκηνς.



     "Βαρυμαι, βαρυμαι!"
     Φρονται να 'ναι τα τελευταα λγια του Γκαμπριλε ντ' Αννοντσιο. ν τος πριν το θνατ του εχε συμβουλψει τον Ιταλ δικττορα να εγκαταλεψει τον ξονα, συμβουλ που το 1944 ο Μουσολνι αναγνρισε πως πρεπε να 'χε ακολουθσει. ταν μια αμφιλεγμενη δημσια προσωπικτητα που, ως ποιητς, θεωρθηκε νας απ τους καλλτερους της εποχς του, ασκντας ττε σημαντικ επιρρο στους ομοτχνους του. ζησε την Ιταλα τν μεγλων μεταλλξεων. Βωσε την Ιταλα μιας εντυπωσιακς ρχουσας τξης με την αριστοκρατικ κοινωνα της ν' αποτελεται απ δοκες, κμητες, μαρκσιους, πργκηπες, παλτσο, μονομαχες, δημοπρασες περφημων ργων τχνης, μυθικ δεπνα, προκλητικς συμπεριφορς, ελευθεριζουσες σχσεις, αλγιστες δαπνες, πιστωτς.

   Η Υπθεση Φιομε: Το 1915, ξεσκωνε τους συμπατριτες του στην ακμα ουδτερη Ιταλα ζητντας ξοδο στον πλεμο, στο πλευρ της Αντντ. Κι ταν η Ιταλα συνπραξε με την Αντντ, πολμησε κι ο διος ως αεροπρος κι ανδραγθησε. Με τη λξη του πολμου, δημιουργθηκε θμα για το Φιομε. Εναι μια πλη στον μυχ της Αδριατικς (οι Κροτες το ονομζουνε Ρικα). Το κατεχαν οι νικημνοι Αυστριακο και το διεκδικοσαν Ιταλο και Γιουγκοσλβοι. Οι συζητσεις τραβοσαν, σπου μπκε στη μση ο Ντ' Αννοντσιο. Δημιοργησε σμα Ιταλν εθελοντν, μπκε επικεφαλς, το κατλαβε στις 12 Σεπτμβρη 1919 και το ανακρυξεν ελεθερη πολιτεα. γγλοι και Γλλοι ζτησαν απ' τους Ιταλος να διατξουνε τον Ντ' Αννοντσιο ν' αποσυρθε. Αρνθηκαν. Στην επιμον των Αγγλογλλων, οι Ιταλο αποχρησαν απ τις διαπραγματεσεις κι ρχισαν να διαδδουν τι θγονται τα συμφροντ τους στη Μικρασα. Καθς κατεχανε τα Δωδεκνησα, φηναν να διαφανε τι δεν θα τους ταν ιδιατερα δσκολη μια απβαση στην απναντι ακτ. Το θμα ληξε με τη συνθκη του Ραπλο (12 Νομβρη 1920), ταν Γαλλα, Ιταλα κι Αγγλα τα βρσκανε για το Φιομε κι αναγνωρσανε το καθεστς της ελεθερης πολιτεας. Το 1922, τη κατπιε η Ιταλα. Στα 1924, ο Ντ' Αννοντσιο γινε κμης.
     Ο Γκαμπριλε ντ' Ανοντσιο ομιλε στο Φιομε:
   -"Θλετε να φγω;"... -"Οοοοχι!"... -"Θλετε να μενω;"... -"Ναιιιι!"...
     Αυτς ο διλογος μεταξ πλθους και Ντ' Αννοντσιο γινε 15 Δεκμβρη 1919. Ο φλογερς, ποιητς, εθνικιστς κι ρωας πολμου των Ιταλν, μιλντας απ το μπαλκνι του μεγρου του σ' αυτ το ζωνταν» δημοψφισμα για την τχη του Φιομε, βγαζε τη γλσσα στη νομιμτητα της Ρμης που εχε συμβιβαστε με την απφαση της (μυστικς) Συνθκης του Λονδνου του 1915, σμφωνα με την οποα η Μεγλη Βρεττανα, η Γαλλα κι η Ρωσα εχανε συμφωνσει με την Ιταλα τι το -εθνολογικς ιταλικ- λιμνι του Φιομε στην Αδριατικ φειλε να παραμενει στην αυστροουγγρικ αυτοκρατορα. Ο Ντ' Αννοντσιο γνριζε πς να δημιουργε σχση πθους με το κοιν του.
Μετ τον Α' Παγκ. Πλ. οι Ιταλο απογοητετηκαν, αφο τα εδφη που τους ανκανε δεν τους αποδοθκανε κι η μεταπολεμικ ανχεια κι οι κακουχες εχανε δημιουργσει εκρηκτικ μεγμα. Ο ποιητς, λοιπν, δεν θα συνθηκολογοσε. Το Φιομε πρεπε πση θυσα να γνει ιταλικ -στω κι αν εκενος χρειαζταν να καταλβει το λιμνι, να γνει δικττορας και να κηρξει ακμη και πλεμο στη συμβιβασμνη Ιταλα, 1η Δεκμβρη 1920.
     Μετ τη κρυξη πολμου στη Ρμη, οι Ιταλο στελανε δυνμεις κι αποκλεσανε το λιμνι. Τη νχτα των Χριστουγννων σημειωθκανε συγκροσεις, αντηλλγησαν πυρ. Το μγαρο που γιρταζε με τους φλους του ο δικττορας βομβαρδστηκε. να βλμα χτπησε το κτριο. Κπως τσι ρθε το δοξο τλος στο νειρο της προσρτησης του Φιομε. Ο Ντ' Αννοντσιο δεν μπρεσε να χτσει τη Μεγλη Ιταλα των νδοξων Ρωμαων προγνων του που τσο λτρευε. Το ργο του μως θα το ολοκλρωνε ο θαυμαστς του Μπεντο Μουσολνι. Το Μη του 1922, 20.000 φασστες καταλαμβνουνε τη Μπολνια και τον Αγουστο το Μιλνο. Ο Μουσολνι αποφασζει τη Μεγλη Πορεα προς τη Ρμη, που θα οδηγοσε στη κατληψη της εξουσας. Στο «τελεσγραφο» προς τη κυβρνηση, με το οποο ζητοσανε τη παρατησ της, παρνουν αρνητικ απντηση. Τελικ η Μεγλη Πορεα πραγματοποιεται 2 μνες μετ: στις 28 Οκτβρη. Ο Μουσολνι μπανει στις 30 του δου μνα στη Ρμη θριαμβευτς, σα Ρωμαος αυτοκρτορας, σχηματζοντας κυβρνηση την επομνη μρα. να μνα μετ εξασφαλζει (προσωρινς) δικτατορικς εξουσες. Και 2 τη μετ, στις 27 Γενρη 1924, κνει τ' νειρο του Ντ' Ανοντσιο πραγματικτητα: υπογρφει συνθκη στη Ρμη, βσει της οποας το Φιομε γνεται ιταλικ.


                Ο Ντ' Αννοντσιο Μιλ Στο Μπαλκνι Του Μεγρου του Στο Φιομε

     Συνοπτικ λα τα ργα του:

Ποιητικς συλλογς:

 * Primo Vere, 1879
,* Canto novo (Νο τραγοδι, 1882)
 * Elegie romane (Ρωμακ ελεγεα, 1892)
 * Poema paradisiaco (Παραδεσιο ποημα, 1893)

 * Αλκυνη, 1902,
 * Μια, 1903, (το μεγαλτερο τµµα της καλπτει το εκτενστατο ποημα, -περισστεροι απ 8.000 στχοι- Laus Vitae. Για τη Μια γραψε ο Ντ' Αννοντσιο:  "Αφηγθηκα το ταξδι µας στην Ελλδα. Ξανζησα µ' νταση κενες τις μρες ευτυχας...".
 * Ηλκτρα, 1904,
 * Μερπη, 1912.
 * Laudi del cielo, del mare, della terra e degli eroi (μνοι του ουρανο, της θλασσας, της γης και των ηρων, 1903–1912)

Τραγωδες:

 * La città morta (Η νεκρ πλη, 1899)
 * La Gioconda (Τζοκντα, 1899)
 * Francesca da Rimini (Φραντσσκα ντα Ρμινι, 1902)
 * L'Etiopia in fiamme (Η Αιθιοπα στις φλγες, 1904)
 * La figlia di Jorio (Η κρη του Ιριο, 1904)
 * La fiaccola sotto il moggio (Ο λχνος υπ τον μδιον, 1905)
 * La nave (Το πλοο, 1908)
 * Fedra (Φαδρα, 1909)
 * Le Martyre de Saint-Sébastien (γαλλ. Το μαρτριο του Αγου Σεβαστιανο, 1911)

ργα στη γαλλικ γλσσα (γραψε και δημοσευσε στα γαλλικ, τα θεατρικ ργα, -

 * Το Μαρτριο του Αγου Σεβαστιανο, 1911,
 * Η Πιζανλα Ο αρωματισμνος θνατος, 1912,
 * Παριζνα, 1913,

 -παρουσιστηκανε στη σκην με μουσικ Ντεμπισ το 1ο και των Ιλντεμπρντο Πιτστι και Πιτρο Μασκνι τα λλα 2).

 * Καμπρια, 1914, κινηματογραφικ ταινα του Ιταλο σκηνοθτη Τζοβνι Παστρνε, στην οποα γραψε τους διαλγους.
 * Ενατνιση του θαντου, 1913,
 * Η Λδα χωρς κκνο, 1916, χαρακτηρζονται απ λυρισμ και μελαγχολα.

Μυθιστορματα:

 * Il piacere (Η ηδον, 1889)
 * Giovanni Episcopo (1891) 
 * L'innocente (Ο αθος, 1892)
 * Il trionfo della morte (Ο θραμβος του θαντου, 1894)
 * Le vergini delle rocce (Οι παρθνες των βρχων, 1895)
 * Il fuoco (Η φωτι, 1899)
 * H Δξα, 1899

 * Forse che sì forse che no (σως ναι, σως χι, 1910)
 * Νυχτεριν, 1921,
 * Εκατ κι εκατ κι εκατ κι εκατ σελδες του μυστικο βιβλου του Γκαμπριλε Ντ’ Αννοντσιο που θλησε να πεθνει, 1935.

Διηγματα:

 * Terra vergine (Παρθνα γη, 1882)
 * Le novelle della Pescara (Τα διηγματα της Πεσκρα, 1884–1886)

Ταινες:

 * Cabiria,  1912 , Σεναριογρφος
 * D'Annunzio, 1985 σκηνοθεσα Σρτζιο Νσκα, ταινα για τις ρομαντικς σχσεις το ποιητ
 * L'innocente, 1976, σκηνοθεσα Λουκνο Βισκντι, ταινα βασισμνη στ' ομνυμο ργο -κκνειο σμα του Βισκντι.


=======================


                             Ματις Σε ργα Του

       
 Βροχ Στο Πευκοδσος

Σπα. Στις παρυφς του δσους
λξεις σου δεν ακου ανθρωπινς.
Ακου τις νις που λν' οι στλες
κι οι φυλλωσις οι μακρυνς..

κου. Βρχει απ' τα σκρπια σννεφα.
Βρχει πνω στους θμνους,
τους, απ' τη θλασσα, αλμυρος

κι απ' τον ηλι καμμνους.
Βρχει στα ντορα
πεκα,
με τις σκασμνες φλοδες τους
και στις μυρτις τις θεκς.
Στα λαμπερ τα λιδεντρα,
λολουδα φορτωμνα.
Βρχει στους θμνους τους πυκνος
με τα κλαδι τα
 μυρωμνα.

Βρχει στα πρσωπ μας
που με το δσος γναν να.

Βρχει στα χρια τα γυμν μας,
στα
λιγοστ ενδματ μας.
Πνω στις φρσκιες σκψεις μας,
που η καθαρ ψυχ ξανογει.

Στο παραμθι τ’ μορφο, -αν θες-
που σε απτησε προχθς

και σμερα γελ με μνα,
ω Ερμινη.

κουσες; Πφτει η βροχ
στα φλλα τα μοναχικ

θρηνε με ψθυρο που διαρκε
κι αλλζει στον
αγρα,
στις φυλλωσις, αλλο πυκνς, αλλο αρις.
Στο κλμα τοτο απαντ,
των τζιτζικιν η μελωδι,

οπο το κλμα του Νοτι
βροχ δεν το τρομζει,
οτε ο γκρζος ουρανς.
λλη του πεκου η λαλι
και λλην χει η μυρτι
κι οι θμνοι χουν εδικι.

ργανα διαφορετικ,
κτ' απ δχτυλα μετρα
.
Κι εμες εμαστε ζωντανο
στο ψθυρο του
δσους βυθισμνοι,
γιομτοι πρσινη ζω.
Πως μαλακνει η ψη σου η μεθυσμνη
σαν να φλλο απ τη βροχ.
Μοσκοβολνε τα μαλλι σου
σαν τα λευκ τα
λιδεντρα,
ω γννημα απ' τη γη,
ω Ερμινη!

κου. Η σουτα απ' τ’ αρινα τζιτζκια
γνεται πιο αδναμη σιγ-σιγ
Απ το κλμα της βροχς που δυναμνει.
Μα να τραγοδι που μπερδεεται βραχν,
απ 'κει κτω ανεβανει, απ’ την υγρ,
τη σκι αυτ τη μακριν.
Βαθτερο κι αδναμο, χνεται, λιγοστεει,
μνο μια ντα ακμα τρμοσβνει,
για λγο αναστανεται, τρμει και σβνει.
Φων του πντου δε γροικιται πια.
Τρα ακογεται σ’ λες τις φυλλωσις,
να πφτει ασημι η βροχ που εξαγνζει

Το θρισμ της αλλζει
ανλογα απ’ το φλλωμα:

Πιο αραι πιο πυκν.

κου του νεμου το γι
πως δει στη βαθει σκι!

Ποις ξρει πο, ποις ξρει πο!
Στα μαρα σου ματκλαδ βρχει,
ω Ερμινη,

τσι που φανεται να κλαις απ ηδον,
σα μα νμφη πρσινη κι χι λευκ,
δεχνεις να βγανεις απ’ το φλοι.

Κι λη η ζω εναι μσα μας
φρσκια και
μυρωδτη,
και η καρδι στο στθος μας
σαν τ' γγιχτο ροδκινο.

Απ τα βλφαρα στα μτια μσα,
σα τις πηγς,
στο φρσκο το χορτρι,
τα δντια σου σαν γουρα αμγδαλα.

Πμε μαζ απ λογγρι σε λογγρι
κι η πρσινη πλεξδα
απ' τ’ γρια χρτα
δνει τους αστραγλους μας.

Ποις ξρει πο, ποις ξρει πο…
Βρχει στα πρσωπ μας τρα,
που με το δσος γναν να.

Βρχει στα χρια τα γυμν μας,
στα λιγοστ
ενδματ μας
Πνω στις φρσκιες σκψεις μας
που η καθαρ ψυχ ξανογει

Στο παραμθι τ’ μορφο, -αν θες-
που σε απτησε προχθς

και σμερα γελ με μνα,
ω Ερμινη.

--------------------

      Λγα λγια για την Ηδον του. κι να μικρ απσπασμα:

     Το Η Ηδον γρφεται και γρφει γι' αυτ το κοινωνικ πλασιο. Τα πρσωπα που δρουν υπκεινται τη δρση λλων, δεν χουνε καμμι σχση με τη κοινωνα τν ανθρπων του μχθου. Οι γενναες κληρονομις εξασφαλζουν μια νετη ζω με κρια ενδιαφροντα τη πνευματικ καλλιργεια, την επδειξη, τον ευδαιμονισμ. Σ’ αυτν την κοινωνα ανκει κι ο συγγραφας, καθς κι ο πρωταγωνιστς του μυθιστορματος, ο νεαρς Αντρα Σπερλι. Ββαια, στο πρσωπο του Σπερλι, σ' ,τι τουλχιστον χει σχση με τη καλλιργει του, που εναι ευρτατη, αναγνωρζουμε τον διο τον συγγραφα. Εναι εντυπωσιακ πως ο Ντ' Αννοντσιο διαθτει αυτ το ερος τς πολυμθειας και της καλλιργειας στα 25 του, που γρφει το μυθιστρημα (Ιολιος - Δεκμβρης 1988).
     Το εμβληματικ αυτ μυθιστρημ του ανατμνει τον κσμο της αλγιστης, τυφλς επιθυμας, της ακρεστης δψας για ερωτικς κατακτσεις, που μως το πρσωπο του πθου σχεδν δεν χει καν πρσωπο: το αντικεμενο του πθου εναι ο διος ο πθος και το ξδεμα του εαυτο χει σα τμημα μιαν αγκαθερ μοναξι. Με το απαρμιλλο, πληθωρικ φος του ο Ιταλς συγγραφας σκιαγραφε στην Ηδον τον εσττ χαρακτρα που αναζητ το ωραο χριν του ωραου, γιορτζοντας μια παρακμ που εναι την δια στιγμ μια γιορτ της ζως και του θαντου.



     Πιθαντατα ο μοναδικς πεζογρφος της εποχς του, που μες απ' αυτ το μυθιστρημα καταθτει τση γνση του παγκσμιου πολιτισμο. Δεν υπρχει κτι στο οποο αναφρεται, που να μη το αντιπαραβλλει, να το παραλληλσει με κτι ιδιατερα αντιπροσωπευτικ εξαιρετικ απ τον κσμο τς Λογοτεχνας, της Φιλοσοφας της Τχνης. Τερστιος ο κσμος το συγγραφα, που ξεδιπλνεται μες απ τις σελδες του βιβλου του: Απ τον μηρο και τη Παλαι Διαθκη, στον Σαξπηρ και τον Γκατε, αλλ και τον Σλλε, απ τη Σαπφ και τον Αλκαο στους Σαλιρι και Μπαχ, αλλ και τον Μπωντλαρ, απ τους ποιητς του Μεσαωνα στους μεγλους δημιουργος τς Αναγννησης. νας κατλογος αναφορν, παρομοισεων, λογοτεχνικν σχημτων που δεν χει τλος. Μθημα για κθε επδοξο συγγραφα, που χει το θρσος να επιχειρε να γρψει μυθιστρημα, χωρς να 'χει διαβσει κι αφομοισει στω ελχιστα αυτ που αποτελονε τα στοιχειδη του παγκσμιου πολιτισμο. Αυτ το οπλοστσιο, σε τερστιο ερος και βθος, το διαθτει ο Ντ' Αννοτσιο, δη απ τα 25 του. Δεν εναι τυχαο, λοιπν, το τι θεωρεται μεγλος σο ο Κπλινγκ κι ο Τολστι και σεβαστς ακμα κι απ τον Προυστ, και τον Τζις.
     Κποιοι επιμνουν να ταυτζουνε και φσεις τς ιδιωτικς ζως του, με τη ζω το Σπερλι και δεν χουν δικο. Υπρξε θηρευτς της ηδονς. Αλλ, αυτ ενδιαφρουνε περισστερο ως ανπτυξη της μυθοπλασας, παρ ως εξερενηση της προσωπικς ζως του συγγραφα, που υπρξε πολυκμαντη και συχν κινθηκε πρα των ορων της συμβατικτητας. Το βιβλο εναι ο ανγλυφος χρτης τς επιθυμας, αλλ και του ανεξλεγκτου πθους.
     Ο Αντρα Σπερλι εναι ο νεαρς πλοσιος κληρονμος, αριστοκρτης, που διαθτει τα πντα: Ανατροφ, καλλιργεια, ταλντο στις Τχνες, χρματα, ευφρδεια λγου, γοητεα, εκλεπτυσμνους τρπους, σεξουαλισμ. Συνμα εναι αδστακτος ηδονοθρας, επαγγελματας εκμαυλιστς, που μως ζει σ’ ναν κοινωνικ κκλο που δχεται ευχριστα λ' αυτ, αφο τα μλη της ζονε στον εντελς δικ τους κσμο, απαλλαγμνο απ προβλματα επιβωσης. Τα μλη της απασχολονε τα κονσρτα, τα δεπνα, οι ιπποδρομες, η ηδονοθηρα, οι δημοπρασες ργων Τχνης. Αποστρφονται τις μζες, περιφρονον σους στκονται κοινωνικ πιο κτω απ' αυτος. Εναι χαρακτηριστικ το πς εκφρζεται ο συγγραφας, δια του Σπερλι, για το εξεγερμνο πλθος τς Ρμης μετ τη σφαγ των 430 Ιταλν στρατιωτν στη μχη το Ντογκλι, στις 26-1-1887, στην Ερυθραα απ τους Αβησσυνος, αλλ και για τους θυσιασθντες στρατιτες:
     "Για τετρακσιους αγροκους, που βρκαν γριο θνατο", ψιθυρζει ο Αντρα Σπερλι στην τως ερωμνη του, αφο το μνο που τον ενδιαφρει μσα σε κενη τη κοσμοχαλασι εναι πς θα ξανασμξει μαζ της. Η Ιταλα ζει τον Α' Ιταλοαιθιοπικ Πλεμο, εν ο Αντρα Σπερλι ζει το δικ του εσωτερικ πλεμο, που εναι το διαρκς κι αδστακτο κυνγι το θηλυκο, που αντιστκεται στη γοητεα του. Πσω απ’ αυτ το κυνγι, κρβεται η απθμενη μοναξι του νεαρο ηδονοθρα. Ο Αντρα Σπερλι χει τα πντα κι μως βινει την ανγλυφη μοναξι. Το διο και η μια απ τις δυο μοιραες ερωμνες του, η λενα.
     "Και ττε, ξαφνα, κτι σαν συναισθηματικ ξαψη κατκλυσε τη ψυχ και των δυο μπρος στο ασθημα της μοναξις. τανε θαρρες και κτι τραγικ κι ηρωικ διεσδυε στο πθος τους…"
     Κι εν ο Αντρα Σπερλι συντετριμμνος, μπρος στη προοπτικ του χωρισμο τους, ομολογε πως: "Εγ σ' χω ανγκη για να ζσω, χω ανγκη τα μτια σου, τη φων σου, τη σκψη σου…" κι ο αφηγητς-συγγραφας μας βεβαινει τι "Η αγωνα του ταν αληθιν κι η αγπη του για κενην εχε ξαναγεννηθε ειλικριν μσα του…", εκενος κυριαρχεται απ τη "διακα αναζτηση της ηδονς", σαγηνεοντας τις γυναικεες ψυχς του κκλου του.
     "Μσα του -μας επισημανει ο συγγραφας- συνυπρχε κτι απ τον Ντον Τζοβνι κι απ τα Χερουβεμ: ξερε πς να γνει ο ντρας μιας αχαλνωτης νχτας μα κι νας συνεσταλμνος, μωμος εραστς, σχεδν παρθνος. Κι λη του η γοητεα ενκειτο σ' αυτ: τι στη τχνη του ρωτα δεν απεχθαντανε καμμα πλνη, καμμα προσποηση, καννα ψεδος. Μεγλο μρος τς επιβολς του κρυβτανε στην υποκρισατανε ττοια η φση του, που στους ρωτες αναζητοσε μια πολυσνθετη χαρ: τη περπλοκη απλαυση λων των αισθσεων, την υψηλ πνευματικ συγκνηση, τη παρατηση των συναισθημτων, τη παραφορ της αγριτητας".
     Τον ρωτ του για την λενα θα τονε διαδεχτε ο ρωτας για τη Μαρα. Αν στην λενα χει για πρτυπ της την ωραα Ελνη της Σπρτης, στη Μαρα θα μποροσε να 'χει τη Παναγα. Εναι το αντθετ της. Αγν, πειθαρχημνη στον σζυγ της, αφοσιωμνη στη κρη της. Αθα κι αναμρτητη. Θα μπει στο στχαστρο του Αντρα και θα βισει τη κλαση. Η καρδι και το πνεμα της θα υποκψει στη γοητεα του. Θα μενει ανγγιχτη μως, αρνομενη την ολοκληρωτικ παρδοσ της στις εκμαυλιστικς του επιθσεις μχρι που ο ανντιμος σζυγς της θα καταστρψει την οικογνει του και θα τη βυθσει στον εξευτελισμ και στην απελπισα. Ττε και μνο ττε, θα τον επισκεφθε στο σπτι του με πρθεση να του παραδοθε για πρτη και τελευταα φορ, για μια και μνο φορ…
     Η δνα Μαρα Φρες υ Καπντεβλα εναι πρσωπο τραγικ. Η βαθει θρησκευτικτητ της τη κρατ μακρυ απ τη προδοσα της συζυγικς κλνης. Στο ημερολγι της ομολογε: "Τα μτια των Παρθνων και των Αγων με καταδικουν. Ακμα βλπω εκενα τα δεια, σχιστ μτια με τα χαμηλωμνα βλφαρα, που κοιτον με γοητευτικ βλμμα, προ σα βλμμα περιστεριο, λοξ σαν του φιδιο.Γνεσθε ουν φρνιμοι ως οι φεις κι ακραιοι ως αι περιστερα’’, επεν ο Ιησος. Να εσαι φρνιμη. Προσευχσου, πλγιασε και κοιμσου". Πνω απ’ οτιδποτε στον κσμο χει τη κρη της: "Η κρη μου εναι πντα η παρηγορι μου και με γιατρεει απ κθε πυρετ, σαν το υπρτατο βλσαμο".
     Ανμεσα στην λενα και στη Μαρα κινεται νας αστερισμς λλων γυναικν, ιδιατερα ελκυστικν, πρθυμων να βισουνε τον ρωτα, παρνομο χι, αρκε να καταγρψουνε στο ενεργητικ τους το πρασμα του Αντρα, ως παθλο ζως. (Σημ: Εδ και με λο το σεβασμ προς γρφοντες κι αναγνστες, θλω να υπενθυμσω, την δια περπου αναλογα μεταξ των 2 γυναικν του ρωα στο βιβλο του Μλαν Κοντερα: Η Αβσταχτη Ελαφρτητα Του Εναι με τις επσης ανλογες σκψεις κι αναλσεις καθς και τις τελικς -αν μπορε να το πει κανες αυτ νετα- επιλογς, τσο του ρωα σο και των γυναικν του). Ο Ντ' Αννοντσιο τις περιγρφει με μοιο τρπο, που θα ζωγρφιζαν οι φημισμνοι αναγεννησιακο ζωγρφοι τις δικς τους Μνα Λζες Μαντνες. λες ξεχωρζανε για κτι κι λες εχαν αφσει πσω τους και μιαν ιδιατερη ανμνηση, τσι στε ο Αντρα να δημιουργε για κθε μια κι ν ιδιατερο πορτρατο. Ωστσο καμμι δε καλπτει το κεν που αφνουνε πσω τους η λενα κι η Μαρα. Ο νεαρς ηδονοθρας θα μενει μνος με την απελπισα και τη μοναξι του, χοντας κρατσει, απ τη τελευταα, ελχιστα πιπλα του σπιτιο της, αγορασμνα απ τους πιστωτς που εκποισανε τη περιουσα του χρεοκοπημνου συζγου της. Πολ πριν, μως, τη τελευταα πρξη του δρματος, ο Ντ' Αννοντσιο χει φροντσει να καταδικσει τον ρω του:
     "Εχε πει πολλ ψμματα, εχεν εξαπατσει πολλς γυνακες, εχε πσει πολ χαμηλ. Τονε κατκλυσε απχθεια για τον εαυτ του και τις ακολασες του. Ντροπ! Ντροπ! Η αχρεα χυδαιτητ του του φαινταν αθερπευτη. Εχε την ασθηση πως θα 'νιωθε ναυτα για πντα, για πντα, σαν να βωνε να μαρτριο δχως τελειωμ. Ντροπ"! Εν τλει ο νιτσεκς Ντ' Αννοντσιο θα θσει ερωτηματικ που συνεχζουνε δραματικ να υφστανται σε κθε αμφιλεγμενη μορφ επιθυμας:
 -"…θλεις ν’ αγαπσεις σα θες; Ο Αντρα χαμογλασε και σκφτηκε: Να αγαπσω ποιον; Τη Τχνη; Μια γυνακα; Ποι; Η λενα του φνηκε μακρυν, χαμνη, πεθαμνη, χι δικ του. Οι λλες του φνηκαν ακμα πιο μακρυνς, πεθαμνες για πντα. ταν ελεθερος, λοιπν. Γιατ να συνεχσει μια ανφελη κ επικνδυνη αναζτηση; Στα βθη της καρδις του εχε την επιθυμα να δοθε, ελεθερος κι ευγνμων, σ’ να πιο υψηλ, πιο αγν πλσμα. Πο να βρισκταν μως το πλσμα αυτ; Το Ιδανικ δηλητηριζει κθε ατελ κατκτηση. Και στον ρωτα κθε κατκτηση εναι ατελς κι απατηλ, κθε ηδον ενχει και θλψη, κθε απλαυση εναι λειψ, κθε χαρ κουβαλ τον σπρο της δυστυχας, κθε εγκατλειψη κουβαλ τον σπρο της αμφιβολας κι οι αμφιβολες συντρβουν, μολνουν, μιανουν λες τις χαρς πως οι ρπυιες λερνανε τη τροφ του Φινα. Γιατ λοιπν ν' απλσει πλι το χρι του στο δντρο της γνσης…"

                  Εισαγωγ στο βιβλο Η Επιστολ του διου

     Το βιβλο τοτο, το οποο γραψα στο σπτι σου ως ευπρσδεκτος φιλοξενομενς σου, αφιερνεται σε εσνα ως κφραση ευχαριστας, ως ανθημα. Μες στο μχθο του μακρσυρτου και απαιτητικο θλου μου, η παρουσα σου στθηκε ενθαρρυντικ και παρηγορητικ πως η θλασσα. Στην απχθεια που ακολοθησε τα επδυνα και δλια τεχνσματα του φους, η καθρια απλτητα του συλλογισμο σου ταν για εμνα παρδειγμα κι αφορμ βελτωσης. Στις αμφιβολες που διαδχονταν την προσπθεια της ανλυσς μου, συχν μια στοχαστικ πρτασ σου ταν πηγ φωτς για εμνα.
     Σε σνα που μελετς λες τις μορφς και λες τις μεταβολς του πνεματος τσι πως μελετς λες τις μορφς και λες τις μεταβολς των πραγμτων, σε εσνα που κατανοες τους νμους βσει των οποων εκτυλσσεται η εσωτερικ ζω του ανθρπου τσι πως κατανοες τους νμους των σχεδων και των χρωμτων, σε εσνα που εσαι τσο διεισδυτικς γνστης της ψυχς σο και σπουδαος δημιουργς της ζωγραφικς τχνης, οφελω την σκηση και την εξλιξη της πιο ευγενος απ’ λες τις ικαντητες του πνεματος: σου οφελω τη συνθεια της παρατρησης και σου οφελω, ιδιαιτρως, τη μθοδ μου. Τρα πια εμαι πεπεισμνος, πως κι εσ, πως για εμς υπρχει μονχα να αντικεμενο μελτης: η Ζω.
     Στη πραγματικτητα, χει περσει κμποσος καιρς απ ττε που, εν εσ σπευδες να διεισδσεις στα μυστικ του Ντα Βντσι και του Τιτσινο στην Γκαλερα Σρα, εγ σου απηθυνα χαιρετισμ με στχους νοσταλγικος:

                    Στα Ιδανικ που δεν χουνε δση,
                    Στην Ομορφι που πνο δε γνωρζει!

     Ωστσο, νας ρκος που δσαμε εκενη την εποχ πραγματοποιθηκε. Επιστρψαμε μαζ στη γλυκει πατρδα, στο "απραντο σπτι" σου. Δεν κρμονται ταπισερ των Μεδκων στους τοχους, οτε συρρουνε γυνακες στις συνξεις μας, οτε οι οινοχοι και τα λαγωνικ του Πολο Βερονζε περιφρονται γρω απ τα τραπζια μας, οτε υπερφυσικ φροτα γεμζουν τις πορσελνες που ο Γκαλετσο Μαρα Σφρτσα παργγειλε στον Μαφο ντι Κλιβτε. Οι επιθυμες μας δεν εναι τσο αλαζονικς: κι η ζω μας εναι πιο πρωτγονη, σως και πιο ομηρικ και πιο ηρωικ, αν λβουμε υπψη τα γεματα, αντξια του Ααντα, πλι στη βουερ θλασσα, γεματα που ανακπτουνε τις εξοντωτικς νηστεες μας.
     Χαμογελ ταν σκφτομαι πως αυτ το βιβλο, στο οποο μελετ με θλψη τη τση διαφθορ, τη τση ακολασα, τη τσο μταιη ελαφρτητα κι υποκρισα και σκληρτητα, γρφτηκε εν μσω της απλς και γαλνιας ηρεμας του σπιτιο σου, ανμεσα στα τελευταα στορνλα1 του θερισμο και στις πρτες παστορλες2 του χιονιο, εν μαζ με τις σελδες μου θριευε η πολτιμη ζω του γιου σου. Φυσικ, αν υπρχει στω κποιο ανθρπινο λεος και καλωσνη στο βιβλο μου, οφελω να ευχαριστ στον γιο σου. Τποτε λλο δε συγκινε και δεν ανακουφζει τσο σο το θαμα μιας ζως που ξεδιπλνεται μπρος μας. Ακμη και το θαμα της αυγς ωχρι μπρος σ' αυτ το θαμα.
     Ιδο, λοιπν, το πνημ μου. Αν κατ την ανγνωση το βλμμα σου τρξει πιο γργορα και δεις τον Τζρτζο σου να σου απλνει τα χρια και με το στρογγυλ του πρσωπο να σου γελ, πως στη θεκ στροφ του Κτουλλου, semihiante labello3, σταμτα την ανγνωση. Κι οι μικρς ροδαλς του φτρνες, μπροστ σου, ας πατσουνε τις σελδες που αποτυπνεται λη η αθλιτητα της Ηδονς κι ας γνει σμβολο κι ευχ τοτο το ασυνασθητο πτημα.
                                            Χαρε, Τζρτζο. Φλε και δσκαλε, να μεγλο ευχαριστ.
Γκ. ντ'Α.
Απ το Μοναστρι4:
Τρτη 9 Ιανουαρου 1889
----------------------------------------

Κεφλαιο 1ο:

    Ο χρνος αργσβηνε γλυκ. Ο λιος της τελευταας μρας του χρνου σκρπιζε μια αιθρια, εξαιρετικ απαλ, χρυσαφνια θαλπωρ στον ουραν της Ρμης, σχεδν ανοιξιτικη. λοι οι δρμοι ταν κοσμοπλημμυρισμνοι, πως κθε Κυριακ του Μαου. Πλθος οχημτων δισχιζαν βιαστικ την Πιτσα Μπαρμπερνι, την Πιτσα ντι Σπνια· νας αδικοπος, συγκεχυμνος αχς σκαρφλωνε κι απ τις δο πλατεες ως την Τρινιτ ντι Μντι, τη Βα Σιστνα και τρπωνε υπκωφος στα δωμτια του Παλτσο Τζοκαρι.
     Τα δωμτια πλημμριζανς σιγ-σιγ απ το ρωμα που ανδιδαν τα φρσκα λουλοδια στα βζα. Βυθισμνα σε κρυστλλινα ανθοδοχεα, τα ρδα με τα πυκν, πλατι πταλα στκανε λυγερ πνω στους χρυσος τους μσχους ανογοντας σαν αδαμντινα κρνα, μοια με κενα που ορθνονται πσω απ' τη Παρθνο, στο τντο5 του Μποττιτσλλι, στη Γκαλερα Μποργκζε. Κανν λλο ανθοδοχεο δεν χει ττοιο σχμα: τα λουλοδια μσα σ’ αυτ τη διφανη φυλακ θαρρες κι εξαλνονταν κι διναν την ασθηση θρησκευτικς ερωτικς προσφορς.
     Ο Αντρα Σπερλι περμενε μιαν ερωμνη στα δωμτι του. Καθετ ολγυρα φανρωνε πραγματικ μια ιδιατερη ερωτικ φροντδα. Ξλα ρκευθου καγανε στο τζκι και το μικρ τραπζι του τσαγιο ταν κιλας στρωμνο με φλιτζνια και πιατκια απ μαγιλικα6 του Καστλ Ντουρντε, ποικιλμνα απ τον Λοτσιο Ντλτσι με μυθολογικς παραστσεις, αρχαες μορφς με απαρμιλλη χρη και κτω απ τα εδωλα, με πλγια μαρα γρμματα, ταν γραμμνα εξμετρα του Οβδιου. Το φως μπαινε μουντ μες απ' τις κκινες μπροκρ κουρτνες στολισμνες με ασημοκντητα ρδια, φλλα κι αποφθγματα. τσι πως ο μεσημεριανς λιος χτυποσε στα τζμια, πνω στο χαλ αντιφγγιζε η λουλουδνια πλξη των δαντελνιων κουρτινν.
     Το ρολι της Τρινιτ ντι Μντι σμανε τρεις και μισ. μενε μισ ρα ακμη. Ο Αντρα Σπερλι σηκθηκε απ τον καναπ που εχε ξαπλσει και πγε να ανοξει να απ τα παρθυρα· στερα κανε μερικ βματα στο διαμρισμα· κατπιν νοιξε να βιβλο, διβασε μερικς αρδες, το ξανκλεισε· στη συνχεια, ψαξε τριγρω να βρει κτι, με βλμμα διστακτικ. Τον βασνιζε τσο πολ η αγωνα της προσμονς, που νιωθε την ανγκη να κινηθε, να κνει κτι, να ξεχσει το εσψυχο μαρτρι του με κτι απτ. σκυψε πνω απ' το τζκι, πρε τη μασι για να ανασκαλψει τη φωτι κι βαλε στον σωρ με τα λαμπαδιασμνα ξλα λλο να κομμτι ρκευθου. Ο σωρς κατρρευσε· τα κρβουνα κατρακλησαν σπιθοβολντας ως τη μεταλλικ πλκα που προσττευε το χαλ· η φλγα διασπστηκε σ' αμτρητες μικρς γαλαζωπς γλσσες που χνονταν και εμφανζονταν ξαν· τα κοτσουρα ρχισαν να καπνζουν.
     Και ττε μια ανμνηση αναδθηκε στη θμηση του Αντρα.
     Κποτε, ακριβς μπρος σ' αυτ το τζκι, της λενας της ρεσε να χρονοτριβε, προτο ντυθε, μετ τις ερωτικς περιπτξεις τους. Με μεγλη δεξιοτεχνα στοβαζε μεγλα κομμτια ξλου στην πυροστι. πιανε και με τα δυο της χρια τη βαρι μασι κι γερνε προς τα πσω το κεφλι για να αποφγει τις σπθες. Σ’ εκενη την κπως κοπιαστικ πρξη, τσι πως κινονταν οι μες και κυμτιζαν οι σκις, το κορμ της πνω στο χαλ δειχνε να χαμογελ απ’ λες τις κλειδσεις του, απ’ λες τις πτυχς του, λουσμνο απ μια κεχριμπαρνια ωχρτητα που θμιζε τη Δανη του Κορρτζιο. Και εναι αλθεια πως τα κρα της θμιζαν τη τχνη του Κορρτζιο, τα χρια της, τα πδια της, μικρ κι ευλγιστα, σα κλαδι δντρου πως απεικονζονται στα αγλματα της Δφνης στο πρτο στδιο της μυθικς της μεταμρφωσης. Μλις εκενη ολοκλρωνε το ργο της, τα ξλα αναφλγονταν και εξπεμπαν μια ξαφνικ λμψη. Μες στο δωμτιο, εκενο το ζεστ κοκκινωπ φως πλευε για ρα με το παγωμνο λυκφως που τρπωνε απ τα τζμια. Η οσμ του αναμμνου ρκευθου σου προκαλοσε μιαν ελαφρι ζλη. Στη θα της φωτις, η λενα δειχνε να καταλαμβνεται απ μια παιδικ τρλα. πειτα απ κθε ερωτικ περπτυξη, εχε το κπως σκληρ συνθειο να μαδει στο χαλ λα τα λουλοδια που υπρχαν στα βζα. ταν επστρεφε στο δωμτιο, αφο πρτα πγαινε να ντυθε, φοροσε τα γντια της κομπωνε μια κπιτσα και χαμογελοσε περιστοιχισμνη απ εκενη την καταστροφ· μα τποτα δεν ξεπερνοσε σε χρη εκενη την κνηση που κανε κθε φορ, ανασηκνοντας τη φοστα και φρνοντας μπρος πρτα το να πδι κι στερα το λλο, στε ο γονατιστς εραστς της να της δσει τα ακμη λυτ κορδνια των παπουτσιν της.
     Το μρος δεν εχε αλλξει σχεδν καθλου. Απ' λα τα πργματα που 'χε κοιτξει αγγξει η λενα αναδυτανε πλθος αναμνσεων κι οι εικνες απ κενο τον παλι καιρ ξαναζωντνευαν θυελλδεις. πειτα απ περπου δο χρνια, η λενα θα διβαινε πλι κενο το κατφλι. Σε μισν ρα, ω ναι, η λενα θα ερχταν, η λενα θα καθτανε σε κενη τη πολυθρνα ανασηκνοντας απ το πρσωπ της το βλο, ασθμανοντας ελαφρ πως κποτ,· και θα μιλοσε. πειτα απ δο χρνια λα τα αντικεμενα θ' ακογανε και πλι τη φων της, μπορε και το γλιο της.
     Η μρα του μεγλου αποχαιρετισμο ταν η 25η Μρτη του 1885, ξω απ την Πρτα Πα, σε μια μαξα. Η ημερομηνα εχε αποτυπωθε ανεξτηλη στη μνμη του Αντρα. Τρα, καθς την περμενε, μποροσε να ανακαλσει λα τα γεγοντα εκενης της ημρας, με αλνθαστη διαγεια. Το τοπο του Νομεντνο ξεδιπλωνταν τρα μπροστ του λουσμνο σ’ να ιδανικ φως, σαν εκενα τα τοπα που ονειρευμαστε κι που τα πντα σαν να φανονται απ μακρι χρη στην ακτινοβολα που σκορπζουν οι μορφς τους.
     Η κλειστ μαξα γλυστροσε αχολογντας μοντονα, με τ’ λογα να τροχζουν: τα τεχη των παλιν αρχοντικν των πατρικων περνοσαν μπρος απ τις υπλευκες πρτες σαν να λικνζονταν με μια αναη, γλυκι κνηση. Πο και πο βλεπες κποια μεγλη σιδερνια καγκελπορτα, κι ανμεσα απ τα κγκελα ξεχριζες μια αλα με ψηλος θμνους να καταπρσινο κισκι με ρωμακ αγλματα μια μακρι κατσπαρτη αλτνα με τις ηλιαχτδες να γελον χλωμ εδ κι εκε.
     Η λενα σιωποσε, τυλιγμνη στη φαρδι κπα της απ βδρα, με το βλο στο πρσωπο και τα χρια της προστατευμνα απ τα καστρινα γντια της. Εκενος εισπνεε ηδονικ το λεπτ ρωμα του ηλιοτρπιου που αναδινταν απ την πολτιμη γονα, και συνμα νιωθε στο χρι του το σχμα του δικο της χεριο. Κι οι δυο τους εχανε την ασθηση πως βρσκονταν μακρυ απ τους λλους, μνοι· σπου ξαφνικ περνοσε η μαρη μαξα ενς πρελτου7, ετε κποιος φιππος βοσκς, ετε να πλθος πορφυροντυμνων κληρικν, ετε να κοπδι ζα. Μισ χιλιμετρο πριν απ τη γφυρα, εκενη επε: "Ας κατεβομε".
     Στην παιθρο, το παγερ και καθριο φως θμιζε γργαρο νερ, κι τσι πως τα δντρα λικνζονταν στον νεμο, ταν θαρρες και, σαν απ οπτικ ψευδασθηση, το λκνισμα τοτο μεταδιδταν σε καθετ ολγυρα. Εκενη σφχτηκε πνω του και τρεκλζοντας στο ανμαλο δαφος επε: "Απψε φεγω. Αυτ εναι η τελευταα φορ". Κι στερα σπασε· ταν ξαναπρε τον λγο, του μλησε με πασεις και με μια κφραση λο θλψη για την αναγκαιτητα της αναχρησς της, για την αναγκαιτητα του χωρισμο. Ο μανιασμνος νεμος της κλεβε τις λξεις απ τα χελη. Εκενη συνχιζε. Εκενος τη δικοψε, της πιασε το χρι και με τα δχτυλ του αναζητοσε ανμεσα στα κουμπι τη σρκα του καρπο της.
 -"Ποτ ξαν! Ποτ ξαν!"
     Προχωροσανε κντρα στις ακατπαυστες ριπς του ανμου. Κι εκενος, πλι στη γυνακα, μσα σ’ εκενη την υπρτατη κι αβσταχτη μοναξι, νιωσε ξαφνα την ψυχ του να κατακλζεται απ περσσιο σθνος, απ’ την υπεροψα μιας πιο ελεθερης ζως.
 -"Μη φγεις! Μη φγεις! Εγ σε θλω ακμη, πντα…"
     Της γμνωσε τον καρπ κι μπηξε τα δχτυλ του στο μανκι, τρβοντας το δρμα της με μια ταραγμνη κνηση, που κρυβε τον πθο του για ακμα μεγαλτερες κατακτσεις.

1 Στορνλο: εδος τρστιχου ιταλικο ποιματος, συνθως αυτοσχδιου.
2 Παστορλα: εδος ποιμενικο ποιματος.
3 "Με μισκλειστα χελη". Λατινικ στο κεμενο. Απ το 10ο σμα της συλλογς του Κτουλλου, Κρμινα.
4 Το μοναστρι της Αγας Μαρας του Ιησο στη Φρανκαβλα αλ Μρε αγορστηκε απ τον Μικτι το 1883, ο οποος το μεττρεψε σε κατοικα και χρο εργασας.
5 Τντο: πνακας κυκλικο σχματος, ιδιατερα διαδεδομνος στο 15ο αινα.
6 Μαγιλικα: κεραμικ υλικ, ευρως διαδεδομνο στην Ιταλα. Με τον ευρτερο ρο «μαγιλικες» εννοομε τα ιταλικ κεραμικ κομψοτεχνματα με τη στιλπν ζωγραφισμνη επιφνεια την ανγλυφη διακσμηση.
7 Πρελτος: καθολικς αρχιερας.

[...]

     Ο Αντρα μπκε.
     Στην αρχ, η ατμσφαιρα του φνηκε πολ ζεστ, σχεδν αποπνικτικ· νιωσε στον αρα την ιδιατερη οσμ του χλωροφορμου· δικρινε κτι κκκινο στη σκι, το κκκινο δαμσκο στους τοχους, τις κουρτνες του κρεβατιο· κουσε την κουρασμνη φων της λενας που ψιθριζε: "Σας ευχαριστ που ρθατε, Αντρα. Εμαι καλλτερα".
     Διστζοντας λγο, καθς δεν βλεπε καθαρ τα αντικεμενα μ’ εκενο το αδναμο φως, προχρησε προς το κρεβτι. Εκενη χαμογελοσε, με το κεφλι βυθισμνο στα μαξιλρια, ανσκελα, στο μισοσκταδο. Εχε δσει το μτωπο και τα μγουλ της με μια λωρδα απ λευκ μαλλ που περνοσε κτω απ το πιγονι της σα μαγουλκα μοναχς· το δρμα του προσπου της δεν τανε λιγτερο λευκ απ κενη τη λωρδα. Οι εξωτερικς γωνες των βλεφρων της ζρωναν απ τις επδυνες συσπσεις των ερεθισμνων νερων· κθε τσο τα κτω βλφαρα τρεμπαιζαν ακοσια· και τα μτια της, υγρ, εξαιρετικ γλυκ, θαρρες και τα σκπαζε να δκρυ που δεν μποροσε να κυλσει, κοιτζανε σχεδν ικετευτικ ανμεσα στις βλεφαρδες που πλλονταν.
     Μια απραντη τρυφερτητα κατκλυσε τη καρδι του νου μλις την αντκρυσε απ κοντ. Η λενα τρβηξε απ τα σκεπσματα το χρι της και του το τεινε με μια αργ κνηση. Εκενος σκυψε, σχεδν γοντισε στην κρη του κρεβατιο και βλθηκε να καλπτει με γργορα και ανλαφρα φιλι εκενο το χρι που καιγε, εκενο τον καρπ που παλλτανε δυνατ.
 -"λενα! λενα! Αγπη μου!"
     Η λενα εχε κλεσει τα μτια της σαν να θελε να απολασει ακμα πιο βαθι εκενο το ρυκι της ηδονς που σκαρφλωνε στο χρι της, απλωνταν στον κρφο της και εισχωροσε στις πιο κρυφς της νες. στρεφε το χρι της κτω απ τα χελη του για να νισει τα φιλι του στην παλμη της, στη ρχη του χεριο της, ανμεσα στα δχτυλ της, γρω απ τον καρπ της, σε λες της τις φλβες, σε λους της τους πρους.
 -"Φτνει!" ψλλισε, ανογοντας και πλι τα μτια· και με το χρι της, που το νιωθε κπως μουδιασμνο, γγιξε τα μαλλι του Αντρα. Σε κενο το ανλαφρο χδι υπρχε τση λατρεα, που για τη ψυχ του τανε σα ροδοπταλο ταν πφτει μσα σε ξχειλο ποτρι. Κι τσι ξεχελισε το πθος του. Τα χελη του τρμανε κτω απ το συγκεχυμνο κμα λξεων που δε γνριζε, που δεν μποροσε να προφρει. νιωσε να βαιο και συνμα θεκ ασθημα, σαν να ξεπηδοσε μια να ζω μσα απ το κορμ του.
 -"Τι γλυκτητα! Εναι αληθιν λο αυτ;" μονολγησε η λενα χαμηλφωνα, επαναλαμβνοντας το χδι της. Κι να ργος τη διαπρασε κτω απ τα βαρι σκεπσματα. Μλις ο Αντρα κανε να της ξαναπισει το χρι, εκενη τονε παρακλεσε…
 -"χι… τσι, μενε τσι! Μου αρσεις!"
     Τον σπρωξε απ τον κρταφο, αναγκζοντς τον να ακουμπσει το κεφλι στην κρη του κρεβατιο τσι στε να νισει στο μγουλ του το γνατ της. Τον κοταξε για λγο, συνεχζοντας να του χαδεει το κεφλι· και με μια φων που λγωνε απ τρψη, εν ανμεσα στα βλφαρ της περνοσε κτι σαν λευκ λμψη, πρσθεσε, τραβντας τα λγια της: "Πσο μου αρσεις!". τσι πως νοιγαν τα χελη της, μαρτυροσαν ναν ανομολγητο ηδονισμ ταν πρφερε την πρτη συλλαβ εκενου του ρματος, τσο υγρο και αισθησιακο στο στμα μιας γυνακας.
 -"Ξαν!" ψιθρισε ο εραστς που λιωνε απ το πθος, απ τα χδια της, απ τη σαγνη της φωνς της. "Ξαν! Πες μου το ξαν! Μλα μου!"
 -"Μου αρσεις!" επαναλμβανε η λενα, βλποντς τον να τη κοιτ στα χελη κι σως γνωρζοντας τη λαγνεα που αππνεε με κενη τη λξη. Κι στερα σπασαν κι οι δο. Ο νας νιωθε τη παρουσα του λλου να κυλ μες στο διο του το αμα σπου να γνει η δια του η ζω. Μια βαθιε σιωπ απλωντανε στο δωμτιο· η Σταρωση του Γκουντο Ρνι προσδιδε ευλβεια στη σκι που σκρπιζαν οι κουρτνες· ο αχς της Ρμης ακουγταν σαν το μουρμουρητ κποιου μακρινο κματος.
     Και ττε, με μια απρσμενη κνηση, η λενα ανασηκθηκε στο κρεβτι, σφιξε στα χρια της το κεφλι του νου και τον τρβηξε κοντ της, αναστναξε απ πθο, τον φλησε, ξπλωσε πσω και του παραδθηκε.
     Μα πειτα μια απραντη θλψη τη κυρευσε· τη κατβαλε αυτ η σκοτειν μελαγχολα που κρβεται πσω απ κθε ανθρπινη ευτυχα, σαν το γλυφ νερ που κυλ στις εκβολς κθε ποταμο. μεινε ξαπλωμνη με τα χρια της ξω απ τη κουβρτα, που κρμονταν στα πλγια, σαν ψυχα και το μνο που τα κανε να σαλεουνε κθε τσο ταν ν ανλαφρο σκρτημα· κοιτοσε τον Αντρα, με μτια ορθνοιχτα, με βλμμα σταθερ, ασλευτο, αβσταχτο. να-να τα δκρυ της ρχισαν να αναβλζουν και να κυλνε σιωπηλ στα μγουλ της.
 -"λενα, τι χεις; Πες μου τι χεις", την παρτρυνε ο εραστς, πινοντς την απ τους καρπος, σκβοντας να πιει τα δκρυα απ τα βλφαρ της. Εκενη σφιγγε δυνατ τα δντια και τα χελη για να πνξει τους λυγμος της.
 -"Τποτα. Αντο. φησ με, σε παρακαλ! Θα με δεις αριο. Πγαινε τρα". Η φων κι η κνησ της ταεν τσο ικετευτικς, που ο Αντρα υπκουσε.
 -"Αντο", της επε κι στερα τη φλησε στο στμα, τρυφερ, για να γευτε εκενες τις αλμυρς σταγνες και να μουσκψει τα χελη του με κενα τα ζεστ της δκρυα. "Αντο. Αγπα με! Να το θυμσαι αυτ!"
     Διασχζοντας το κατφλι της, του φνηκε σαν να κουσε πσω του αναφυλλητ. Προχρησε κπως αββαιος, διστακτικς, σαν κποιος που δε βλπει καθαρ. Η σφρησ του κουβαλοσε ακμη την οσμ του χλωροφορμου, θαρρες και ταν κποιο μεθυστικ ρωμα· μως σε κθε του βμα κτι δικ του ξεγλιστροσε απ μσα του, χανταν στον αρα· κι εκενος, απ μια ενστικτδη παρρμηση, θελε να το αρπξει σφιχτ, να το κλεσει μσα του, να τυλιχτε με αυτ, να εμποδσει αυτ το σκρπισμα. Τα δωμτια ταν αδειαν και βουβ. Σε μια πρτα εμφανστηκε η μαντμουαζλ χωρς να ακουστονε τα βματ της, χωρς να ακουστε το φρεμ της να θροζει, αθρυβη σα φντασμα.
 -"Απ εδ, κριε κμη. Δε θα μπορσετε να βρετε μνος σας το δρμο".
     Χαμογελοσε διφορομενα και εκνευριστικ και η περιργει της κανε ακμα πιο διαπεραστικ τα γκρζα της μτια. Ο Αντρα δε μλησε. Η παρουσα αυτς της γυνακας το ταν και πλι ενοχλητικ, τον τραζε, του προκαλοσε μια απροσδιριστη αποστροφ, τον εξργιζε. Μλις πρασε τη στο, ανσανε σαν να του εχε φγει να βρος. να υπκωφο κελρυσμα ακουγταν απ το σιντριβνι, ξεσπντας κθε τσο σε μια ηχηρ βο· λος ο ουρανς ακτινοβολοσε και πλι απ τα αστρια που κποια ξεφτισμνα σννεφα τλιγαν σαν μακρι γκρζα μαλλι σαν μεγλα μαρα δχτυα· ανμεσα απ τους πτρινους κολοσσος, πσω απ την καγκελπορτα, φανονταν και χνονταν μεμις τα φανρια των οχημτων που περνοσαν· η πνο της πλης απλωνταν στον παγωμνο αρα· καμπνες αντηχοσαν απ κοντινς και μακρυνς εκκλησες. Και ττε συνειδητοποησε ολτελα την ευτυχα του.
     Μια ευτυχα ολγιομη, αστχαστη, ελεθερη, διαρκς πρωτφαντη κυρευσε και τους δο απ ττε. Το πθος τος τλιξε και τους κανε απαθες απναντι σε ,τι δεν τους πρσφερε την μεση ηδον. Και οι δο, απλυτα εξασκημνοι, τσο πνευματικ σο και σωματικ, στην σκηση των πιο υψηλν και σπνιων απολασεων, αναζητοσαν ανελλιπς το ψιστο, το Ανυπρβλητο, το Απαρμιλλο· κι ταν το ξεπερνοσαν, μια δυσοωνη ανησυχα τος καταλμβανε ενοτε, μολοντι βρσκονταν στο απγειο της λησμονις, και μια φων ακουγταν απ τα βθη της παρξς τους για να τους προειδοποισει για μια γνωστη τιμωρα, για το επικεμενο τλος. Μσα απ την κοραση και των δυο, ο πθος τους αναδυταν πιο ανλαφρος, πιο παρτολμος, πιο απερσκεπτος· κι σο περισστερο μεθοσαν, η χμαιρα της καρδις τους γιγαντωνταν, ταραζταν, γεννοσε να νειρα· δειχναν να μη βρσκουν ανπαυλα παρ μονχα στην προσπθεια, σαν τη φλγα που ζει μνο ταν υπρχει ανφλεξη. λλοτε, μια πηγ απροσδκητης ηδονς ξεχυνταν απ μσα τους, πως ξαφνικ ξεπηδ νας πδακας κτω απ τα πδια κποιου που περιπλανιται στα δαιδαλδη μονοπτια ενς δσους· κι εκενοι ξεδιψοσαν αλγιστα στην πηγ, σπου να την εξαντλσουνε. Κι λλοτε η ψυχ, ρμαιο του πθους και των ψευδαισθσεων, γεννοσε την απατηλ εικνα μιας παρξης πιο μεγλης, πιο ελεθερης, πιο δυνατς, 'πολυθλγητρης': κι εκενοι βυθζονταν σε αυτν, την απολμβαναν, την ανπνεαν θαρρες και εχαν γεννηθε εκε. Η λεπττητα και η χρη του συναισθματος και της φαντασας τους διαδχονταν τις αισθησιακς τους ακρτητες.
     Καννας απ τους δο δεν δειχνε την παραμικρ εγκρτεια στις ασωτες της σρκας και του πνεματος. νιωθαν ανεπωτη χαρ να σκζουν κθε ππλο μυστηρου, να φανερνουν κθε μυστικ, να παραβιζουν κθε γρφο, να κυριεουν ολτελα ο νας τον λλον, να διεισδουν ο νας στον λλον, να σμγουν και να γνονται να.
 -"Τι περεργος ρωτας!" λεγε η λενα καθς θυμταν τις πρτες μρες, την ασθνει της, την κεραυνοβλα της αφοσωση. "Θα μποροσα να σου δοθ το διο κιλας βρδυ που σε πρωτοεδα". νιωθε κτι σαν περηφνεια μσα της. Κι ο Αντρα τς λεγε: "ταν εκενο το βρδυ κουσα ν' αναγγλλουνε τ' νομ μου πλι στο δικ σου, σε κενο το κατφλι νιωσα -δεν ξρω γιατ- τη βεβαιτητα πως η ζω μου θα σμιγε με τη δικ σου, για πντα!"....



                             Τ   Ε   Λ   Ο   Σ

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers