-

Dali &

-


-








.

--.


.


 
 

 

: ...

    Βιογραφικ

      Γεννθηκεν 28 Σεπτεμβρου 1893, στην Αγα Ευθυμα Παρνασσδος απ τον Ευθμιο Σκαρμπα και την Ανδρομχη Σκαρτσλα και πθανε σ' ηλικα 91 χρνων, στις 21 Ιανουαρου 1984. Κηδετηκε δημοτικ δαπνη στην αγαπημνη του πλη, τη Χαλκδα, στο λφο του Καρμπαμπα. Χωρς αμφιβολαν υπρξε πολυδιστατη φυσιογνωμα των Ελληνικν Γραμμτων αφο ασχολθηκε μ' λα σχεδν τα εδη του γραπτο λγου (διγημα, νουβλα, ποηση, μυθιστρημα, ιστορικ δοκμιο, θατρο, Καραγκιζη, σχολιογραφα κλπ.). Σμφωνα με τις εκτιμσεις του συνλου των κριτικν και των μελετητν του στη χρα μας, σφργισε με τη παρουσα του την ελληνικ ηθογραφα, για να συνεχσει αργτερα σ' λλους χρους που δεν εχαν καμι σχση με τον παραδοσιακ τρπο γραφς.
_______________________________________________

                   Χαλκδα
(απ τη συλλογ  ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Να 'ν' σπασμνοι οι δρμοι, να φυσει ο ντος
κι εγ καταμονχος και να λω: τι πλη!
να μη ξρω αν εμαι -μσα στην ασβλη-
νας λυπημνος πιερτος!

Φσαε -επα- ο ντος κι λεγα: Η Χαλκδα,
Χαλκδα -πλη (λεγα) και φτος
μουν -στ' νειρ μου εδα- Περικλτος,
πλι Περικλτος μουν -εδα...

τσι λεγα! σαν μταιοι μου οι κποι
πα' σε ξλο κοφιο, πρστυχο, ανρια,
Ως θερα, ως δντρα -αναγλυμνοι- ως ψρια
τα νειρ μου (μομιες) κι οι ανθρποι.

Τρα; Πλη, τρμω τα γητματ σου
κι εμαι ακμα ωραος σαν το Μη μνα,
κρμα, λω, θλιμμνη να 'σαι κολομπνα
και να κλαω εγ στα γνατ σου.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

τσι να 'ν' σπασμνοι, να φυσ απ' το ντο
και με πλο κλουν να γελς, Χαλκδα:
Αχ, νεκρ στο χμα -να φωνζεις- εδα
να μου ακμη πιερτο!...

                Ο Σταθμρχης

Θλωνε το βρδυ και το τρανο εχ’ μβει
Στον ερημικ σταθμ βαρ και ατφιο
Λες το’ χε τυρλξει σ’ χν ππλα η ρμβη
τσι ως ξφνου στθκε ακνητο και ψφιο.

Σμανε η καμπνα κι τριξαν οι θρες,
Ορλιξε ‘να σφριγμα και αυτ εκινθη
Πλι σε μια παρτα αγερχες φιλρες
Που κπηλατοσαν –λς στητς- στη λθη.

Λγο ακμα κι ργιο – αρθρωτ γουστρα-
Θφευγε ως εχ’ ρθει μες των ατμν τολπη
Κι εγ πλι μνος στη θλιμμνη εσπρα
Με συντρφισσ μου, θμενα, τη λπη.
………………………………………………..
ξαφνα ως γλυστροσε -σ’ να παραθρι
να χρι εξασιο μογνεψε και πει
Μια σειρ σπρα δντια , δυο μτια σαπφεροι
Μοστειλαν- φλημα στα χη!

μενα … Η μρα εχε κιλας φγει,
Του σταθμο μου, γρω, η ερημα αλχτα^
Κενες οι φιλρες πγαιναν με ργη
Και με βμα στρτι- ωτικ στη νχτα…

Ω, σ, κυρ χρι, δντια , μτι
νειρο και τρανο που την πας τη νιτη,
δωσα σινιλο – το κ α θ κ ο ν_ για τη
Διασταρωσ μας στην αιωνιτη…

                 Ο Καμπορης

Θα της ρεζα φανεται και με εχε πρει
Για τις ιδες μου που χω, τις μπροσκες
τσι με των γλουτν μου (ως εμαι) τις φοσκες
Ζευγρι.

Μα εγ πιστηκα στου ρωτ της την πικα
Με τα (ως τα γνατα κοντ μου) παντζκια,
Και – αχ- για δατη μου, πσα πνω φαρμκια
Τη μπκα.

Του κκου μεσ’ στ’ λλα μου της τσπης τουμλκια
Εχα εγ –να τα βλπει- σουγι και σφυρχτρα,
Η φων μου (σαρμνικα) ηχοσε – η μπχτρα-
Γυναικεα!

Το λοιπν; Να, τοτης μου κακχω της μορης
Της σπανς να μπορ να αγαπ χωρς γνια,
Και με γμπες γυμνς να εμαι – μ’ ευγνεια-
Καμπορης…

Ωωω… τα’ νθη τα’ αγκθια, λα ρχονται στη φση
Κι λα φεγουν στην ρα τους. ( Την τχη τους νχα…)
Εγ τι; Στη ζω, χω βιαστε νρθω τχα
αργσει;

                      Το Πλοο
(ο τιτανικς)

Εκε προς τις γραμμς του Ντιου απερου

Περφανο ως λικνζοντας το πλοο
Με δο γλαρ φουγρα και ονερου
Φτα χρυσ – η Κυρα μ’ να βιβλο,

Στο χρι εμελαγχολε… τι θεα ρα
Στα βαλς που η σλα αντηχε κι εχεν βγει
Μισ φωτι η σελνη!… και τι φιρα
Οι ξωμες μηλαδες και τα ζεγη.

Που ωραα στροβιλζονταν. Η μπντα
Που ανποπτους σε μθη αιθρια ερει!
Και η Κυρα –ωωω! … που εκρτει πντα
Εκενο το βιβλο… το βαπρι
Στο πλαο που αγλι κανε κ ρ τ τ ε ι…

Ω η Κυρα, η Κυρα αυτ η μοιραα

Με πντα το βιβλο -τρα- ω ντη-
Κρυφ το σκα απ’ την πρτα κι ειν’ ωραα.
Μα ωχρ… Εν το πλοο πλει ( δεν πλει;)
το πλοαρχο κρατε κι αχν και κρα:
«Γροκησα σαν κποιο τναγμα…» του λει.
– Μα ββαια, βυθιζμεθα Κρια!…

                         Η Τρτα

Γργορα φτσαμε λοιπν αργσαμε; Και δια
Πως κμψαμε της χμαιρας μαζ το ακρωτριο;
Δθες ερχντας πραμε καρδι, ματις και φρδια
– περεργο γιατ καρδι, γιατ ματις μυστριο!

Κι εμαστε δω –ω τι καλ- με τους εγκρδιους σκλους
Στητο μπρος στ’ νθη που γυρνον και στους -που φεγουν τπους
Σαν να -τι ωραα- βρεθκαμε με ροχα και με πλους
Σαν να -ποιος ξρει τι χρυσ χορεουμε με τρπους…

Χρυσ με τρπους και μαλλι …. Οι ρφτες μας (τι νες
Και μαιτρ -α- χα) μας μπζουνε στους ραφτικος των οκους
-γυμνο εμες!… οι μνες μας, για ιδς τες κει -αθες-
εναι σαν Δε μας γννησαν μικρος κουτος πιθκους!

Και -τραλαλ …- τα’ αδρφια μας: τα φδια, οι γτοι, οι σκλοι-
Στα τσσερ’ λλα περπατν κι λλα παν’ με τα στθη
-κι αυτ ματις, κι αυτ καρδι ως εμες … τι ωραα ω φλοι,
με ουρ με πλο με φτερ , γοργ μας πει η λθη!…

Και πμε αντμα. Τι καλ! Κατπι ρχονται οι λλοι
-κι λλα γατι, κι λλα πουλι!… πλνα χορετρα η φση,
με ουρ με φτερ πλο στο κεφλι,
βιστηκε να μας φρει εδ τχα νχει αργσει;

                   Το Εισιτριο

Να 'ναι σαν νμουν τοιμος. Και νναι
Σαν νχω χσει το εισιτριο. Οι κβοι
Ν’ αφροκοπν, κι οι αφρο να το κουννε
Μεσ’ στους καπνος του –ρνιο- να καρβι.

Κι εγ να ψχνουμαι εδωχμω. Και λο- λο
…το … ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ να λω σντρφοι ωραοι!…
και να μην ρχεται μια βρκα ως το μλο
να μην φαιννται πουθεν οι βαρκαροι…

Οι βαρκαροι!… Το εισιτριο!.. Να τρμει
-ζαγρι εντς μου- η Χαλκδα και τα ρη.
Κι εκε να τχουν συνεπρει οι ανμοι
Μετωρο -μες τστις αχλς του- το βαπρι…

Ω διολε!… λα νχουν χαθε και νχουν πει
Κι οι νθρωποι δραπετεσει απ τους τπους
Κι αυτ το πλοο να τραβει και να τραβει
Χωρς μηχανικος, χωρς ανθρπους…

Και χωρς φτα. Ακυβρνητο. Και λο
Να χλιμιντρει στο χος. Κι ως θα κλαιω
-κι λας να ψχνουμαι, να ψχνουμαι στο μλο
και λο για κενο το εισιτριο να λεω…
 
                     Φαντασα
(απ τη συλλογ ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Να 'ναι σα να μας σπρχνει νας αρας μαζ
προς να δρμο φιδωτ που σβει στα χη,
και σνα του καπλου σου πλατει και φανταιζ
κποια κορδλα του, τρελ να χαιρετει.

Και να 'ν' σα κτι να μου λες, κτι ωραο κοντ
γι' στρα, τη ζνη που πηδν των νχτιων φντων,
κι αυτς ο νεμος τρελ-τρελ να μας σκουντ
λο προς τη γραμμ των οριζντων.

Κι λο να λες, να λες, στα βθη της νυκτς
για να -με γυλινα πανι– πλοο που πει.
λο βαθι, λο βαθι, σο που πφτει εκτς:
ξω απ' το κκλο των νερν -στα χη.

Κι λο να πνει, να μας ωθε αυτς ο νεμος μαζ
πρ' απ τπους και καιρος, ως του -φως μου-
(καθς τρελ θα χαιρετ κεν' η κορδλα η φανταιζ)
βγομε απ' τη τρικυμα αυτο του κσμου...
 
                       Το Μοντλο
(απ τη συλλογ ΟΥΛΑΛΟΥΜ)

Που την εδα; Συλλογζομαι αν στους δρμους
την αντκρυσα ποτ μου στ' αστρια,
τους χυτος της φρνει η ιδα μου τους μους
δχως χρια!

Δχως χρια... Το μτι της γυαλνιο
ας μη μ' βλεπε -μ' εθρει κι ταν τ' ντι
ρδο ψετικο το γλιο της- κερνιο
–και το δντι.

Τη στοχζομαι. Η φων της, λες, μου εμλει
ριγηλ σα μσ' σ' νειρο -και τ' μμα
ταν σφαρα. Σπασμς τργωνος τα χελη
και το στμα.

Τ' ταν; πνεμα; Μη φτιαγμνη ταν, ωμνα,
υποπτεομαι -και τρμω νοερ μου-
απ' το διο λικ που 'ναι φκιαγμνα
τα νειρ μου;

Αχ πως τρμω! ο νους μου πει σ' ιδες πλθος,
σε μπαμπκια και καρτνια -ο νους μου βνει
γεμισμνο της μην τανε το στθος
με ροκνι!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Κυρ μου -'Αγγελε- Συ -των μειρακων
που 'χεις το γλιο, ω χανη κρη των πνεμτων,
σε μια βιτρνα σ' χουν στσει γυναικεων
φορεμτων...
 
             Ουλαλομ...

ταν σα να σε πρσμενα Κερ
απψε που δεν πνεε ξω ανσα,
κι λεγα: Θρθει απψε απ' τα νερ
κι απ τα δσα.

Θα 'ρθει, αφο φλερτρει μου η ψυχ,
αφο σπαρ το μτι μου σα ψρι
και θα μυρζει λιο και βροχ
και νιο φεγγρι...

Και να, το κθισμ σου σιγυρν,
στολν τη κμαρ μας αγριομντα,
και να, μαζ σου κιλας αρχιν
χρυσ κουβντα:

...Πως -να, θα μενει ο κσμος με το "μπα"
που μ' λεγε τρελ πως εχες γνει
καπνς και -τχα - σγνεφα θαμπ
προς τη Σελνη...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Νχτωσε και δε φνηκες εσ.
Κνησα να σε βρω στο δρμο -ωιμνα-
μα σκονταφτες (που εσκονταφτα) χρυσ
κι εσ με μνα.

Τσο πολ σ' αγπησα Κερ,
που κουγα διπλ τα βματα μου!
Πταγα 'γω -στραβς- μες τα νερ;
κι εσ κοντ μου... 
 
                        Ταμρα

Αλλκοτη και μελαψ, ωραα κι ιερ
λες σερνε αγγελικς φτερογες κι επερπτει
αδξια κι αμριμνη, μ' εκενη τη νωθρ
περπατησι μια Θαινας, σ' Ολμπιο μονοπτι.

Και μπραε -πως πγαινε παχει- κανες διει
στο φνο της κι εφαρμοστ μποτνι να ποδρι
χυτ και μες στων ροχων της το σοσουρο oι φαρδιο
γοφο της πως θα λμπανε -γυμνο- σα το φεγγρι.

Το αμα της μεσημβριν, χυμνο λες -'κει- να
σφυρει μες στο γυναικεο της κορμ -εμβατριο τλειο-
κι' εχε κτω απ' τα βλφαρα -βαμμνα με κιν-
μουχρ, βαρ τριαντφυλλο το σαρκικ της γλιο.

Κι εγ την ειχ' αγπη μου!... Μια φλγα και καπνς
ταν ,τι απ' τ' αγκλιασμ της πναν μου οι προι,
εν με μμα ατραχο αυτ με εκοταε ως
τον πθο μου τον γινο να ενγαε κι απρει...

Κι μουν ειδωλολτρης της!. Ψηλ o εν ουρανος
Κριος κι' οι 'Αγιοι του, για με πια ουδ' αρωτγαν
κι εν ουδ' εγ αρταγα, αρχαου Ναο -αυτηνς-
-κολνες που γκρεμστηκαν- τα μποτια της φωτγαν...

Και πθανε... Και με παπ τη θψαμε! και να
-μ' αυλος- οι τραγοπδαροι Θεο της σουραβλνε
και γρω απ' τον ειδωλολατρικ Σταυρ της, παγαν
και Σειληνο, στη μνμη της χορεουν και πηδνε... 
 
                           Το Ξφνιασμα

Δυο Πνες φουσκομγουλοι, στου κπου σου τις στρνες,
τα χλκινα -με τρεις οπς- σουρβλια εχαν στα χελη,
ταν εσ τις φωτεινς του χμου κρουσες φτρνες
-ζυγ πιτσονια που παιζαν το 'να το λλο εφλει.

Του φραμπαλ σου φτερωτ ττε η -σατα- ργα
(των χρυσοκεντημνων της -αρδα- παπαγλων)
στις γμπες σου ανελχτηκε -γοργ ερπετ- που εργα
στο αλληλοκυνγημα των σπρων σου αστραγλων.

Kι φυγες. Ωωω. Σαν αστραπν -στο σρπιο μονοπτι-
τφλες φωτς (και σκρτημα δορκδας ρμου δσου)
μειναν τ' ψε-σβσε σου: το πδημα, το πτι
και τ' αλαφρι, σαν ξαφνου πουλιο, ξεφτορισμα σου...
 
                  Η Κυρ Μου Η Τρλα...

Πως ταν τσι, πως μου εφνη ως εχεν μβει
κειο το βαπρι μες στο λιμνι με κια τεφρ,
πως το τλιξε στ' αχν μετξια της σιγ η ρμβη
ως το ρυμολκησε μειλχιο η νστα μου εκε αλαφρ.

ρθε και στθηκε μπερδικλωμνο σ' αχν τολπη
κι ταν σαν κτι, κτι ανεπωτο να 'χε να πει,
κι στερα, παρνοντας, σκυφτ επιβτισσ του τη λπη
ως ρθε θφευγε, με κυβερντη του τη σιωπ.

Κι η νχτα φτασε. Αχ, το βαπρι μες στην ασβλη,
τι τρλα θα 'κανε ανεπανρθωτη και μαγικ;
Μη θα κερανωνε με μια του λξη την ρμη πλη
μη θα ξεμπρκαρε τη φρκη αμλητη οτο μλο εκε;

μη -βαρκκια του- μ' σπρες κορδλες σταυροδεμνα
φρετρα θστελνε ξω -σα κματα και σαν αφρο-
που θα κετονταν της γης τα νπια μαχαιρωμνα
που λοι σοι αγαπθηκαν, θσαν vεκρο;
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Τποτα, τποτα... Μα πως τσ' ταν, πως μου εφνη
αυτ το πλοο; Στθηκε αμλητο μ' ψη φριχτ,
κι φυγε, ως τφερε η Κυρ μου η τρλα μες στο λιμνι,
αυτ που παρνοντς με απ το χρι με περπατε...
 
                        Το Βαπρι

Νναι ως να 'χεις φγει -με τους ανμους- καβλλα
στο τι της σιγς κι λα να πεις
και vα 'v' πολλ καρβια, πολλ θλασσα -μεγλα
σγνεφα πνω- οι νθρωποι κι ο Μης.

Κι' εντς μου εμνα να βρυχιται -λο να τρμει-
βαρ να βαπρι και κατπι
πλι εσ κι ο Μης κι οι ανμοι
κι πειτα πλιν οι ανθρποι, οι ανθρποι.

Και να 'ναι λα απ' ,τι φεγει -και δε μνει-
σε μια πλη ακατοκητη κι εντς μου
ακυβρνητο, λο να σε πηγανει το καρβι
ξω απ' τη τρικυμα τοτου του κσμου. 
 
                      Στδιον Δξης
(απ τη συλλογ Εαυτοληδες 1950)

Ως ανποπτος καθμαν, ρθαν λα μι' αντρα
οι ρως μου κι οι στχοι μου -φιρα-μου λα πλατφυλλα-,
κθε μια της ζως μου ταν -'κει- η στραβομρα,
κθε γκφα μου τφλα...

Κι ως αρπντας με με 'βγλαν σηκωτν απ' τη πλη
(με καμπορες κι αλλθωροι -με στραβ λλα αρδα).
λα εκε με τριγρισαν και με δεξαν -οι χαχλοι-
κει βαθι, τη Χαλκδα:

...Βλπεις μαιτρ -μου φωνξανε- τη Χαλκδα την εδες
που συ μες στα φλτσα σου μνον, ξερες ν' ρχεις;
Ν τα ργα σου, οι πθοι σου -λοι εμες- φασουλδες,
να κι εσ θιασρχης!...

Τι ντεκρ ανισρροπο που με μτη γελοα
μαιτρ μπεκρς το σκεδαζε στο 'να πδι να στκει.
ταν κει, λες και χτστηκε με γλαρ κιμωλα,
ρθιο η πλη λελκι...

Κι ω Θε μου, τι θασος, τι λερ συνοδεα
εαυτοληδων (τοτοι μου), να μοιρσουν σα λκοι
μεταξ τους -για ρλους των- κθε μια μου αηδα,
κθε τι ρεζιλκι...

Κι εμαι 'γω θιασρχης τους; Αλς κουρσομ τρα εξλης
και προλης τους (τλειος να μαθανω τους ρομπες),
ν μ' αυτος τους παλιτσους μου θα κινσω στις πλεις
με κραυγς και με τομπες!...

Κι ως στα πλκα η φτσα μου γελαστ θα προβανει
(αχ, κι η πργκα -τι δξα μου!...- σ' ουρανος θα με σρει)
η Χαλκδα 'κει πσω μου θα φαντζει χτισμνη
σαν απ τεμπεσρι...
 
                    Εαυτοληδες

Ως ωραα ταν μου απψε η λπη,
ρθαν λα σιωπηλ χωρς πθη
και με βραν -χωρς κανν' να μου λεπει-
τα λθη.

Κι ως τα γνρισα λα μου γρω -μπραμ πφες
λα κρταγαν, τρουμπτες και βιλες-
ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλπαν, oι γκφες
μου λες.

A!... τι θασος λγον τι απ αλτες
μουζικντες μεθυσμνους και φλτσους,
τσι ως μοιαζαν -με πρησμνες τις μτες-
με παλιτσους.

Και τι μπνευση να μου δσουν τη βργα
μπρος σε τρποδα με κντα μυστρια,
που γρφονταν τ' αποτυχημνα μου ργα
-εμβατρια!

Α... τι μπνευση!... Μαιτρ του φλτσου 'γω πντα,
με τη βργα μου τρα ψηλ -λω- με τρμους
να, με δατη μου να παρελσω τη μπντα
στους δρμους.

Kι ως πισκωλα θα παγανω πατντας,
μες σε κρνα θα τα βροντον και σαντορια
οι παλιτσο μου -στον αρα πηδντας-
τα θορια...

             Χορς Συρτς

Κλλιο χορευταρς να 'μουνα πρι
κλλες που να κρατ και μολυβκια
θα 'σερνα συρτ χορ, χρι με χρι,
μ' λα μας του γιαλο τα καραβκια.
 
Κι να ψηλ τραγοδι για σιρκους
θ' ρχιζα, γι' αφροπολια και για να
γλαρ καρβι με πανι και κντρα φλκους,
που θα 'ρχονταν να μ' παιρνε και μνα.
 
Με χρις Καρυωτκη, Πολυδορη,
μνο να τραγουδν τριγρω οι κβοι,
κι οι πνες μου πενις σ' να σαντορι,
σπρα πανι σου οι κλλες μου, καρβι!

Γιαλ-γιαλ να φεγουμε και ντε!
να λμε λο για μτια, λο για μτια,
κι εκε -λες κομφετ μες στο λεβντε-
λα μου τα γραφτ χλια κομμτια!
 
Και, σα χτισμνη εκε απ κιμωλα,
βαθι να χνεται η Χαλκδα πρα,
μ' λα μου ανοιγμνα τα βιβλα,
καθς μπουλοκι γλροι στον αρα...

           Σπασμνο Καρβι

Σπασμνο καρβι να 'μαι πρα βαθει
τσι να 'μαι
με δχως κατρτια με δχως πανι
να κοιμμαι

Να 'ν' αφρτος ο τπος κι η ακτ νεκρικ
γρω-γρω
με κουφρι γυρτ και με πλρη εκε
που θα γερω

Να 'ν' η θλασσα ψυχη και τα ψρια νεκρ
τσι να 'ναι
και τα βρχια κατπληχτα και τ' αστρια μακρι
να κοιτνε

Δχως χτπο οι ρες και οι μρες θλιβς
δχως χρη
κι τσι κοφιο κι ακνητο μες σε νχτες βουβς
το φεγγρι

τσι να 'μαι καρβι γκρεμισμνο νεκρ
τσι να 'μαι
σ' αμμουδι πεθαμνη και κοφιο νερ
να κοιμμαι

 

 

Web Design: Granma - Web Hosting: Greek Servers